III SA/Lu 340/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Sędziowie WSA Ewa Ibrom, SO del. Iwona Tchórzewska (sprawozdawca), Protokolant Starszy referent Radosław Kot, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 27 września 2011 r. sprawy ze skargi D. B. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w L. z dnia [...] 2011 roku nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia [...] 2011 roku, nr [...]. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia u D. B. choroby zawodowej – zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. Decyzją z dnia [...] grudnia 2010 roku nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny, powołując się na orzeczenia jednostek orzeczniczych I i II stopnia wydane – odpowiednio – w dniach [...] lipca 2010 roku oraz [...] września 2010 roku, rozstrzygnął o braku podstaw do stwierdzenia u D. B. choroby zawodowej w postaci zespołu cieśni w obrębie nadgarstka, Na skutek odwołania D. B. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] stycznia 2011 roku uchylił zaskarżoną decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego stwierdzono, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem § 8 ust. 1 w związku z § 6 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869), gdyż została oparta o ocenę narażenia zawodowego sporządzoną nie przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego, ale przez pracownika Powiatowej Stacji Sanitarno – Epidemiologicznej nieupoważnionego do tej czynności, przy czym ocena ma cechy protokołu z kontroli, a nie rzeczywistej oceny narażenia zawodowego pracownika. Wskazano, że Powiatowy Inspektor Sanitarny będzie mógł wydać ponowną decyzję po opracowaniu osobiście lub przez upoważnionego pracownika na podstawie protokołu z kontroli warunków pracy na stanowiskach, na których pracowała D. B. i posiadanych materiałów pokontrolnych zakładu, w którym była zatrudniona, właściwej oceny narażenia zawodowego. W przypadku ustalenia w karcie oceny narażenia zawodowego, że D. B. wykonywała czynności monotypowe obciążające nadgarstki, należy zwrócić się do jednostek orzeczniczych o ponowne przeanalizowanie wydanych orzeczeń. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w dniu [...] kwietnia 2011 roku wydał decyzję nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia u D. B. choroby zawodowej – zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny podniósł, że w dniu [...] marca 2011 roku upoważniony przez niego pracownik przeprowadził kontrolę warunków pracy D. B. i dokonał oceny narażenia zawodowego. Z oceny tej wynika, że wykonywane czynności zawodowe na stanowiskach kolejno zajmowanych przez D. B., t.j. pipetowanie, pisanie odręczne i na maszynie, obsługa komputera, nie miały charakteru ruchów monotypowych obciążających nadgarstki. Po rozpoznaniu odwołania D. B. od powyższej decyzji Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2011 r. utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia wskazano, że stwierdzony brak narażenia zawodowego oraz treść orzeczeń jednostek medycyny pracy nie dały podstaw do wydania decyzji pozytywnej dla strony. Z zebranego materiału dowodowego (karty oceny narażenia zawodowego oraz orzeczeń lekarskich jednostek orzeczniczych I i II stopnia) wynika, że skarżąca od [...] września 1972 r. do chwili obecnej pracuje w [...] : od [...] na stanowisku stażystki, od [...] na stanowiskach: technik laborant, inż. zootechnik, asystent, st. asystent, adiunkt, od [...] na stanowisku - główny specjalista naukowo - kadrowy, od [...] na stanowisku kierownika Zakładu [...]. Zdaniem organu, prac wykonywanych na powyższych stanowiskach, obejmujących m.in.: pobieranie od zwierząt hodowlanych (bydło) krwi, ręczne mieszanie jej celem zapobiegnięcia jej krzepnięciu, przygotowywanie odczynników do analiz, odwirowywanie pobranych prób na wirówkach, przenoszenie ręcznie odwirowywanych prób do probówek i dodawanie ręczne pipetą kolejno do tych próbek szeregu odczynników, ręczne rysowanie tabelek oraz pisanie na komputerze, nie można uznać za ruchy monotypowe ani za ruchy obciążające nadgarstki. Tym samym czynności te nie mogły być przyczyną rozpoznanego schorzenia "cieśni w obrębie nadgarstka". Z treści orzeczenia jednostki orzeczniczej I stopnia Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy z dnia [...] lipca 2010 r. wynika, że u D. B. nie rozpoznano choroby zawodowej zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. Choroby zawodowej nie rozpoznano również w jednostce orzeczniczej II stopnia – Instytucie Medycyny Pracy. W uzasadnieniu wydanego przez tę jednostkę orzeczenia lekarskiego z dnia [...] września 2010 r. wyjaśniono, że wykonywanie czynności zawodowych związanych z pracą wymagającą rutynowych, powtarzających się szybkich i niezmiennych ruchów nadgarstków w długich przedziałach czasowych jest warunkiem koniecznym do uznania etiologii zawodowej zespołu cieśni nadgarstka. Natomiast z karty oceny narażenia zawodowego opracowanej przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego zawierającej charakterystykę wykonywanej pracy, w tym analizę czynności zawodowych wykonywanych przez D. B., wynika, że nie wykonywała ona czynności powodujących długotrwały ucisk na pnie nerwów obwodowych i wystąpienie zespołu cieśni nadgarstka o etiologii zawodowej. W trakcie wykonywanych prac D. B. nie była narażona na powtarzające się ruchy monotypowe. Dalej podniesiono, że w przypadku skarżącej za pozazawodową etiologią schorzenia zdaniem wydających orzeczenia przemawiają: zaburzenie czynności hormonalnych tarczycy, wieloletnie przyjmowanie HTZ oraz zmiany zwyrodnieniowe odcinka szyjnego kręgosłupa. Organ odwoławczy, mając na względzie powyższe okoliczności, a w szczególności: brak narażenia odwołującej się na wykonywanie ruchów monotypowych, orzeczenia lekarskie jednostek orzeczniczych o braku podstaw do rozpoznania u D. B. choroby zawodowej, a jednocześnie rozpoznania u skarżącej schorzenia tarczycy oraz zmian zwyrodnieniowych kręgosłupa i ustalenia faktu wieloletniego przyjmowania HTZ, uznał za zasadne stwierdzenie, że rozpoznany u D. B. zespół cieśni w obrębie nadgarstka nie odpowiada definicji choroby zawodowej określonej w art. 2351 kodeksu pracy. W konsekwencji Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny uznał za prawidłową decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] kwietnia 2011 roku. W skardze sądowej wniesionej przez D. B. na decyzję ego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] maja 2011 roku skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca w uzasadnieniu skargi oraz we wniesionym w toku postępowania sądowego piśmie z dnia [...] września 2009 roku zarzuciła znaczne pomniejszenie chronometrażu czynności, które mogą powodować nadmierne obciążenie narządów lub układów organizmu ludzkiego i wskutek tego naruszenie § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Podkreśliła, że wykonywana przez nią praca polegała głównie, a nie między innymi na pracy przy komputerze. Wskazała na częściowo błędny opis stanowisk zajmowanych przez skarżącą w okresie pracy zawodowej. W związku z tym zarzuciła niekompletność oceny czynności zawodowych skarżącej, co uniemożliwiało przeprowadzenie wnikliwej analizy przez lekarzy orzeczników. Podniosła także, że orzeczenia obu jednostek orzeczniczych różnią się znacząco w zakresie ich uzasadnienia, jak również, że zostały one wydane bez zapoznania się przez lekarzy z dokumentacją medyczną skarżącej dotyczącą leczenia związanego z zaburzeniami hormonalnymi tarczycy oraz dokumentacją leczenia skarżącej u neurochirurga i ginekologa, których to dokumentacji nie zażądali orzecznicy obu instancji. W związku z tym orzeczenia lekarskie nie zostały wydane na podstawie całościowej analizy dokumentacji medycznej skarżącej. Nadto D. B. zarzuciła, iż w toku postępowania nie wyjaśniono wątpliwości wyrażonych przez nią w piśmie z dnia [...] maja 2011 roku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko oraz argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Za chorobę zawodową zgodnie z dyspozycją art. 2351 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r., Nr 21, poz. 94 ze zm.) uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że definicja prawna choroby zawodowej składa się z dwóch elementów, z których jeden jest formalnie wskazany w określonym wykazie, a drugi dotyczy określonego związku przyczynowego objętej wykazem choroby z warunkami wykonywanej pracy (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 4 czerwca 1998 r. sygn. akt III RN 36/98, OSNAPiUS z 1999 r. nr 6, poz. 192, z dnia 3 lutego 1999 r. III RN 110/98, LEX nr 794841 oraz z dnia 18 stycznia 2002 r. III RN 188/00, LEX nr 558332) . Wobec zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej, przedmiotem badania organów sanitarnych powinny być okoliczności stanowiące przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej, w tym ustalenie czy w przypadku D. B. sposób wykonywania pracy mógł bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem spowodować schorzenie w postaci zespołu cieśni nadgarstka. Procedura związana z postępowaniem w takiej sprawie uregulowana została w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869; dalej jako "rozporządzenie"). Orzeczenie o stwierdzeniu choroby zawodowej bądź o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej następuje w drodze decyzji administracyjnej wydanej przez uprawniony organ administracji publicznej. W myśl § 8 ust. 1 rozporządzenia decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika. Zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania wydaje lekarz spełniający określone w § 5 ust. 1 rozporządzenia wymogi, na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. W ust. 4 § 6 rozporządzenia przewidziano, że ocenę narażenia zawodowego sporządza się na formularzu określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 237 § 4 pkt 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (obecnie – w przepisach rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 1 sierpnia 2002 roku w sprawie sposobu dokumentowania chorób zawodowych i skutków tych chorób (Dz. U. Nr 132, poz. 1121), przy wykorzystaniu dokumentacji gromadzonej zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 2981 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy przez pracodawców i jednostki organizacyjne Państwowej Inspekcji Sanitarnej, a także, jeżeli postępowanie dotyczy aktualnego zatrudnienia, na podstawie oceny przeprowadzonej bezpośrednio u pracodawcy z uwzględnieniem oceny ryzyka zawodowego. W niniejszej sprawie pierwotnie karta oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej została sporządzona w dniu [...] maja 2010 r. W oparciu między innymi o jej treść jednostki orzecznicze – WOMP (orzeczenie lekarskie z dnia [...] lipca 2010 r.) oraz IMP (orzeczenie lekarskie z dnia [...] września 2010 r.) orzekły o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Powyższa karta oceny narażenia zawodowego została jednakże zasadnie zakwestionowana w decyzji Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] stycznia 2011 r. wobec sporządzenia tej karty przez nieupoważnionego pracownika. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy, w dniu [...] marca 2011 r. przeprowadzono kontrolę warunków pracy D. B., zaś w dniu [...] marca 2011 roku sporządzono ocenę narażenia zawodowego. Organ pierwszoinstancyjny w dniu [...] kwietnia 2011 r. w oparciu o treść karty oceny narażenia zawodowego z dnia [...] marca 2011 r. wydał decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej "zespołu cieśni nadgarstka" u skarżącej D. B.. Sporządzona karta oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem u skarżącej choroby zawodowej nie została przedstawiona jednostkom orzeczniczym, a ograny obu instancji orzekały na podstawie orzeczeń lekarskich WOMP z dnia [...] lipca 2010 r. oraz IMP z dnia [...] września 2010 r., a zatem wydanych bez zapoznania się z treścią wymienionej wyżej karty sporządzonej w dniu [...] marca 2011 roku. Należy natomiast podkreślić, że dopiero ostatnio wymieniona karta oceny narażenia zawodowego D. B. została sporządzona przez upoważnionego do tej czynności pracownika, a zatem, w przeciwieństwie do dokumentu z dnia [...] maja 2010 roku, spełniała wymogi przewidziane w § 6 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia. Nadto sporządzenie karty oceny narażenia zawodowego w toku ponownego rozpatrzenia sprawy poprzedzała kontrola warunków pracy D. B.. Zaniechanie przez Powiatowego Inspektowa Sanitarnego przedstawienia jednostkom orzeczniczym jedynej sporządzonej zgodnie z przepisami rozporządzenia karty oceny narażenia zawodowego D. B. uniemożliwiło zaś jednostkom orzeczniczym szczegółowe odniesienie się do zawartych w karcie oceny narażenia zawodowego elementów charakteryzujących środowisko pracy skarżącej pod kątem występowania w nim, bądź nie, czynników i sposobu wykonywania pracy, które mogłyby stanowić o narażeniu zawodowym. W orzecznictwie podkreśla się, że orzeczenia lekarskie, o których mowa w § 5 i 6 rozporządzenia, stanowią dowód w rozumieniu art. 75 k.p.a. w związku z art. 84 § 1 k.p.a., podlegający ocenie organu administracji właściwego do stwierdzenia choroby zawodowej. Okoliczność, że organ administracji nie może we własnym zakresie, bez uzyskania orzeczenia lekarskiego, dokonać rozpoznania choroby i ustalenia czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych, nie zwalnia organu od oceny tego orzeczenia stosownie do art. 80 k.p.a. Organ ma bowiem obowiązek kontrolować czy wydane orzeczenia wyjaśniły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności wymagające wiadomości specjalnych. Organ ma możliwość uzupełnienia materiału dowodowego, a w razie potrzeby może zwracać się do lekarzy jednostek orzeczniczych o wyjaśnienie wątpliwości, rozbieżności czy sprzeczności, które nie pozwalają mu na jednoznaczne rozstrzygnięcie i wydanie decyzji w sprawie. Nie są wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy orzeczenia lekarskie, które nie odnoszą się w sposób szczegółowy do całości zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie. Orzeczenie lekarskie musi w sposób wszechstronny i przekonujący wyjaśniać wszystkie wątpliwości. Opinia jednostki uprawnionej do rozpoznawania chorób zawodowych powinna zawierać merytoryczne uzasadnienie stanowiska z odniesieniem się nie tylko do wyników badań tej jednostki, ale również do innych zebranych dowodów (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 sierpnia 1998 roku, II SA/Wr 1980/07, z dnia 19 lutego 1999 roku, II SA/Wr 1452/97 oraz z dnia 5 listopada 1998 roku, I SA 1200/98). Skoro orzeczenie lekarskie wydawane jest m.in. na podstawie karty oceny narażenia zawodowego, to lekarz orzekający w sprawie, nie korzystając z prawidłowo sporządzonej karty oceny narażenia zawodowego nie jest stanie określić, jakie warunki pracy stanowią element stanu faktycznego uznawanego za wiarygodny przez organ administracji właściwy w sprawie. Orzeczenie lekarskie wydane przez specjalistyczną jednostkę orzeczniczą jest zasadniczym dowodem w sprawie o stwierdzenie choroby zawodowej. Tym bardziej więc winno ono być uzasadnione w sposób zrozumiały i nie pozostawiający żadnych wątpliwości. Należy przy tym podkreślić, iż orzeczenie lekarskie jednostki uprawnionej do rozpoznawania chorób zawodowych nie jest aktem administracyjnym, o którym mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a., w związku z czym nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej. Kontroli sądów administracyjnych podlega jedynie decyzja inspektora sanitarnego stwierdzająca chorobę zawodową lub orzekająca o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Badając legalność takiej decyzji sąd może zakwestionować ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organ, co może prowadzić do zakwestionowania pod względem formalnym orzeczenia lekarskiego, np. z uwagi na jego niepełne lub niejasne uzasadnienie, jednak nie może to dotyczyć merytorycznej treści orzeczenia lekarskiego. W rozpoznawanej sprawie słusznie skarżąca zwróciła uwagę na wydanie orzeczeń lekarskich bez zgromadzenia całości dokumentacji lekarskiej, w szczególności dotyczącej chorób mogących mieć ewentualny wpływ na wystąpienie przedmiotowego schorzenia, a także na odmienności w uzasadnieniu orzeczeń lekarskich jednostek orzeczniczych obu stopni. W treści orzeczenia lekarskiego WOMP z dnia [...] lipca 2010 r. stwierdzono, że od 2003 r. D. B. nie wykonywała pracy obciążającej stawy nadgarstkowe ruchami monotypowymi, a niestwierdzenie choroby zawodowej uzasadniono brakiem związku czasowo – przyczynowego, bez bliższego nadto wyjaśnienia tej kwestii. Powyższe może rodzić konkluzję, że obciążenie występowało przed 2003 r. Natomiast w orzeczeniu jednostki orzeczniczej II stopnia, w której akcentowano pozazawodową etiologię schorzenia, brak powyższego stwierdzenia, jak również odniesienia się do przywołanego fragmentu uzasadnienia orzeczenia wydanego przez jednostkę I stopnia. Zdaniem Sądu powyższa nieścisłość powinna skłonić organy inspekcji sanitarnej do podjęcia dodatkowych czynności mających na celu wyjaśnienie powstałych wątpliwości. Zasadny jest również zarzut błędnego określenia w zaskarżonej decyzji stanowiska zajmowanego przez skarżącą w okresie [...]. Z karty oceny narażenia zawodowego wynika bowiem, że D. B. pracowała wówczas na stanowisku głównego specjalisty naukowo – badawczego. Natomiast w sytuacji, gdy skarżąca w okresie [...] odbywała staż, nie można uznać za nieprawidłowe ustalenia, iż pracowała wówczas na stanowisku stażystki. Jeśli chodzi zaś o sformułowany dopiero w skardze zarzut, iż czynności zawodowe D. B. nie obejmowały pobierania krwi od zwierząt, natomiast skarżąca wykonywała inne jeszcze, niż podane w karcie oceny narażenia zawodowego czynności, winien on być przedmiotem rozważenia w toku dalszego postępowania. W dalszej kolejności Sąd zwraca uwagę na inne nieprawidłowości w postępowaniu w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej u skarżącej. W skardze sądowej D. B. podniosła, że po otrzymaniu orzeczenia lekarskiego wydanego przez jednostkę orzeczniczą I stopnia wniosła o przeprowadzenie ponownego badania wskazując na mało precyzyjne sformułowanie przyczyn braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej oraz niedokładne informacje dotyczące oceny narażenia zawodowego. Pisma powyższego brak jednak w aktach postępowania administracyjnego i poza oceną organu administracji pozostały argumenty powoływane przez skarżącą, jak również okoliczność czy zaprezentowana w piśmie argumentacja była brana pod uwagę przy wydawaniu orzeczenia przez jednostkę orzeczniczą II stopnia. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie ustosunkował się również do zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej dotyczących między innymi czasu wystąpienia objawów klinicznych choroby od zakończenia pracy w potencjalnym narażeniu, ustąpienia dolegliwości bólowych w obrębie nadgarstka po zabiegu operacyjnym, braku udokumentowanych przed 2011 rokiem zaburzeń czynności hormonów tarczycy, a także wątpliwości co do niekorzystnego oddziaływania hormonalnej terapii zastępczej. Organy obu instancji w ogóle nie odniosły się do kwestii chronometrażu czasu pracy, którą skarżąca akcentowała już w piśmie z dnia [...] grudnia 2010 roku, oraz podniesionego w odwołaniu z dnia [...] maja 2011 roku zarzutu, iż w warunkach pracy kontrolowanych w dniu [...] marca 2011 roku przez upoważnionego pracownika Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego skarżąca pracuje od około połowy 2007 roku, a pracę z użyciem komputera, w większym wymiarze czasu wykonywała już wcześniej, z czego skarżąca wywodziła niekompletność i nieprecyzyjność oceny narażenia zawodowego. Organ odwoławczy nie podjął też w toku postępowania czynności w celu zweryfikowania twierdzeń skarżącej. Wskazać natomiast należy, że jeżeli właściwy państwowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie, dodatkowego uzasadnienia orzeczenia lub wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację oraz podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału (§ 8 ust. 2 rozporządzenia). Z kolei, zgodnie z przepisami § 6 ust. 5 pkt 2 i 3 rozporządzenia, jeżeli zakres informacji zawartych w dokumentacji, o której mowa w ust. 1 § 6, jest niewystarczający do wydania orzeczenia lekarskiego, lekarz występuje o ich uzupełnienie, w tym może zwrócić się o udostępnienie dokumentacji medycznej pracownika. Z wyżej omówionych względów poddane kontroli sądowej decyzje organów obu instancji, podjęte z powołaniem się na orzeczenia lekarskie, które wydano w oparciu o nieprawidłową kartę oceny narażenia zawodowego (z dnia [...] maja 2010 r.) i w których nie wypowiedziano się co do wszystkich okoliczności istotnych w sprawie rozpoznania choroby zawodowej, należało ocenić jako wydane z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Decyzje organów sanitarnych były bowiem oparte na niepełnym materiale dowodowym. Natomiast wyczerpujące zebranie i rozważenie całego materiału dowodowego stanowi podstawę dla poczynienia prawidłowych ustaleń stanu faktycznego i właściwego zastosowania norm prawa materialnego. Rozpoznając sprawę ponownie organy przeprowadzą postępowanie kierując się przedstawionymi wcześniej wskazaniami Sądu, przy czym przed skierowaniem do jednostek orzeczniczych należy podjąć czynności w celu jednoznacznego wyjaśnienia okoliczności z zakresu narażenia zawodowego. Wydając decyzje organy mieć będą na względzie, iż uzasadnienie decyzji organów obu instancji powinno spełniać wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Należy podkreślić, że obowiązkiem organów jest odniesienie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w toku postępowania. Z tych wszystkich względów i na podstawie 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.