III SA/Lu 421/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom,, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Radosław Stelmasiak, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 9 października 2014 r. sprawy ze skargi R. N. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010 oddala skargę. Decyzją z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...], Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: ARiMR) w H., po rozpatrzeniu wniosku R. N., przyznał mu na rok 2010 jednolitą płatność obszarową w kwocie 18.290,41 zł, uzupełniającą płatność obszarową do powierzchni grupy upraw podstawowych w wysokości 7.579,80 zł oraz płatność cukrową w kwocie 10.162,76 zł. Od decyzji nie wniesiono odwołania. W związku z uzyskanymi informacjami, że działki zadeklarowane we wniosku o płatność na rok 2010 zostały w 2009 r. przekazane córce rolnika – E. N., postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r. Kierownik BP ARiMR w H., na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., wznowił z urzędu postępowanie w sprawie wniosku o przyznanie płatności na rok 2010. W wyniku postępowania wznowieniowego decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...], Kierownik BP ARiMR w H. uchylił swoją ostateczną decyzję z [...] listopada 2010 r., odmówił przyznania jednolitej płatności obszarowej i uzupełniającej płatności obszarowej, nałożył sankcje w zakresie tych płatności oraz przyznał płatność cukrową. W wyniku odwołania R. N. decyzja ta została uchylona przez Dyrektora L. Oddziału Regionalnego ARiMR, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, z uwagi na wadliwe uzasadnienie (decyzja z dnia [...] września 2013 r., nr [...]). Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...], Kierownik BP ARiMR w H. uchylił swoją ostateczną decyzję z [...] listopada 2010 r., odmówił przyznania jednolitej płatności obszarowej na rok 2010 i nałożył sankcję w wysokości 6.267,30 zł, odmówił przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych na rok 2010 i nałożył sankcję w wysokości 2.824,43 zł oraz przyznał płatność cukrową na rok 2010 w wysokości 10.162,76 zł. Odmowa przyznania płatności i nałożenie sankcji zostało uzasadnione stwierdzonymi różnicami pomiędzy powierzchnią stwierdzoną i zadeklarowaną do płatności. W odwołaniu od decyzji R. N. zakwestionował wznowienie postępowania przez organ, argumentując, że już w listopadzie 2009 r. został w BP ARiMR w H. złożony akt notarialny dotyczący przeniesienia działek, a więc organ został poinformowany o tym fakcie jeszcze przed wydaniem decyzji w sprawie płatności. Ponadto powinny zostać zastosowane przepisy umożliwiające wycofanie wniosku, gdyż rolnik dobrowolnie poinformował w dniu 21 lutego 2013 r. BP ARiMR w H. o omyłkowo zadeklarowanych do płatności działkach. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...], Dyrektor L. Oddziału Regionalnego ARiMR utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ wskazał, że rolnik zadeklarował we wniosku o przyznanie płatności na rok 2010 do jednolitej płatności obszarowej (JPO) działki rolne o łącznej powierzchni 32,54 ha, do uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych (UPO) działki rolne o pow. 23,16 ha, zaś do płatności cukrowej 201,562 ton. Z przepisów ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r., Nr 170, poz. 1051, ze zm.; dalej: ustawa o płatnościach bezpośrednich) wynika, że płatność jednolita przysługuje do powierzchni gruntów rolnych posiadanych przez wnioskodawcę w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o płatność, a podstawowym warunkiem przyznania płatności jest posiadanie działek rolnych. Z kolei płatność uzupełniająca przysługuje rolnikowi, który spełnia w danym roku warunki do przyznania płatności jednolitej, do powierzchni określonych upraw. Powołując się na materiał dowodowy zgromadzony w sprawie organ wskazał, że R. N. zadeklarował we wniosku działki rolne m.im. położone na działkach ewidencyjnych oznaczonych nr [...] i [...] (obręb H., gm. D.), nr [...] (obręb L., gm. D.), nr [...] i [...] (obręb C., gm. D.). W dniu 21 lutego 2013 r. do BP ARiMR w H. wpłynęło pismo R. N., w którym wskazał, że ww. działki ewidencyjne zostały przekazane córce – E. N. i omyłkowo zadeklarowane we wniosku na rok 2011. W związku z tym rolnik poinformował o chęci dokonania zwrotu płatności za ww. działki. W dniu 9 kwietnia 2013 r. został złożony akt notarialny z 13 listopada 2009 r., z którego wynika, że ww. działki zostały przekazane E. N. Na tej podstawie organ I instancji wznowił postępowanie administracyjne. W jego toku w dniu 29 maja 2013 r. R. N. złożył korektę do wniosku o przyznanie płatności na rok 2010. W ramach korekty rolnik zmniejszył powierzchnię trzech deklarowanych działek: L/L1 z 3,77 ha do 0,00 ha; Ł/Ł1 z 4,86 ha do 0,00 ha; M z 2,52 ha do 0,00 ha. W złożonym w tym samym dniu oświadczeniu rolnik potwierdził, że w roku 2010 nie był użytkownikiem ww. działek ewidencyjnych. Zdaniem organu odwoławczego w sprawie istniały podstawy do wznowienia postępowania i uchylenia ostatecznej decyzji o przyznaniu płatności na rok 2010. Z wyżej przedstawionych wyjaśnień wynika, że rolnik nie był na dzień 31 maja 2010 r. w posiadaniu ww. działek ewidencyjnych, nie był także ich użytkownikiem. W sprawie ujawniły się zatem nowe okoliczności, istniejące w dniu wydania decyzje, a nieznane organowi, dotyczące faktycznego użytkowania. Powołując się na przepisy i poglądy orzecznictwa organ odwoławczy stwierdził, że dla przyznania płatności istotne jest, czy wnioskodawca faktycznie włada gruntem, przy spełnieniu wymogów kwalifikacyjnych z ustawy o płatnościach bezpośrednich. Wnioskodawca nie musi wykazać, że przysługuje mu prawo do gruntu, a jedynie że faktycznie posiada w dniu 31 maja wnioskowane grunty i utrzymuje je zgodnie z normami. W związku z tym zadaniem Agencji jest zbadanie, który podmiot jest faktycznym użytkownikiem (posiadaczem) gruntów rolnych w roku ubiegania się o płatność. W związku z tym w odniesieniu do płatności JPO stwierdzono, że różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną (32,54 ha), a stwierdzoną w wyniku kontroli (21,39 ha) wyniosła 11,15 ha, co stanowi 52,1272%. W takiej sytuacji zgodnie z przepisami rozporządzenia Komisji Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE Nr 316, s. 65 ze zm.) zaistniała podstawa do odmowy przyznania płatności i nałożenia sankcji. Podobnie w odniesieniu do płatności UPO stwierdzono, że różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną (23,16 ha), a stwierdzoną w wyniku kontroli (14,53 ha) wyniosła 8,63 ha, co stanowi 59,3944%. Różnica ta, zgodnie z ww. rozporządzeniem, uzasadnia odmowę przyznania płatności i nałożenie sankcji. W przypadku płatności cukrowej przyznano płatność zgodnie z załączoną do wniosku umową dostawy buraków. W odniesieniu do argumentów podniesionych w odwołaniu organ wskazał, że akt notarialny z 13 listopada 2009 r. dotyczący przekazania działek córce rolnika – E. N. został złożony w BP ARiMR w H. już po uzyskaniu walory ostateczności decyzji z [...] listopada 2010 r. Powyższy fakt uzasadniał wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Ponadto w ocenie organu w sprawie nie znajduje zastosowania powoływany w odwołaniu art. 25 rozporządzenia nr 1122/2009 dotyczący możliwości wycofania w całości lub w części wniosku o przyznanie pomocy. W świetle tego przepisu wycofanie wniosku nie jest dozwolone jeśli właściwy organ poinformował już rolnika o nieprawidłowościach we wniosku o przyznanie pomocy lub jeśli powiadomił go o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu, jeśli ta kontrola ujawni nieprawidłowości. R. N. wycofał ww. działki ewidencyjne z płatności dopiero po wezwaniu do złożenia wyjaśnień wysłanym przez organ I instancji. Organ odwoławczy przypomniał, że rolnik powinien dołożyć szczególnej staranności przy wypełnianiu wniosku, gdyż ponosi odpowiedzialność za treść wniosku i to na niego spadają konsekwencje błędów w tym zakresie. W skardze do sądu administracyjnego R. N. zarzucił organom naruszenie przepisów ustawy o płatnościach bezpośrednich polegające na niewyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w szczególności faktu złożenia aktu notarialnego z 13 listopada 2009 r. w siedzibie organu przed dniem wydania decyzji z [...] listopada 2010 r. Zarzucił również naruszenie art. 25, 58 i 73 rozporządzenia nr 1122/2009, a także naruszenie szeregu przepisów postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że organ błędnie ocenił żądanie strony zawarte w piśmie z 21 lutego 2013 r., bowiem z jego treści wynika chęć zwrotu nienależnie pobranych płatności oraz oświadczenie o omyłkowej deklaracji działek rolnych. Żądanie było jasne i precyzyjne, brakowało mu jedynie wymaganej formy, dlatego organ nie powinien wzywać strony do składania wyjaśnień, ale wezwać stronę do uzupełnienia braków formalnych poprzez złożenia oświadczenia o wycofaniu na odpowiednim formularzu. Do dnia złożenia wspomnianego pisma organ nie informował rolnika o żadnych nieprawidłowościach ani o zamiarze przeprowadzenia kontroli. Organ bezpodstawnie przyjął, że sam wykrył nieprawidłowości. Skoro strona z własnej inicjatywy poinformowała o błędnym zadeklarowaniu działek należało w sprawie zastosować art. 25 rozporządzenia nr 1122/2009, pozwalający na wycofanie wniosku a także art. 73 ust. 2 rozporządzenia, wprowadzający wyjątki od stosowania zmniejszeń i wykluczeń. Skarżący zakwestionował również podstawy do wznowienia postępowania w sprawie. Podtrzymał powołaną w odwołaniu argumentację, że córka E. N. po przejęciu działek na mocy aktu notarialnego z dnia 13 listopada 2009 r. niezwłocznie przekazała akt do Agencji. Organ nie wyjaśnił w ogóle tej kwestii, mimo że była podnoszona w odwołaniu. W ocenie skarżącego działania organu naruszały obowiązek wszechstronnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, prawidłowego uzasadnienia decyzji, ochrony zaufania strony do organu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor L. Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja nie jest dotknięta wadami prawnymi, które uzasadniałyby jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności. Decyzja została wydana w trybie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] listopada 2010 r. o przyznaniu skarżącemu płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego na rok 2010. W pierwszej kolejności należy ocenić zatem zgodność z prawem działań organu w zakresie odnoszącym się do wznowienia postępowania. Podstawą wznowienia postępowania w badanej sprawie był art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W myśl tego przepisu organ wznawia postępowanie zakończone decyzją ostateczną jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. W ocenie organu taką podstawą wznowieniową w badanej sprawie była okoliczność, że działki zadeklarowane we wniosku o płatność na rok 2010 zostały przekazane jeszcze w 2009 r. córce skarżącego – E. N. Z kolei skarżący podważa tą argumentację, wskazując, że już w listopadzie 2009 r. w BP ARiMR w H. został złożony akt notarialny dotyczący przeniesienia własności działek. Organ wiedział zatem o przeniesieniu działek jeszcze przed wydaniem decyzji w sprawie płatności za rok 2010. Niewątpliwie kwestią istotną w sprawie przyznania skarżącemu płatności za rok 2010 było ustalenie posiadania działek wskazanych we wniosku o płatność. Wynika to z powoływanego przez organ art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich, wskazujący jednoznacznie, że do podstawowych warunków przyznania jednolitej płatności obszarowej należy posiadanie działek rolnych objętych wnioskiem, na dzień 31 maja roku, w którym złożono wniosek o płatność. Ugruntowane jest już w orzecznictwie stanowisko, zgodnie z którym dopłaty do gruntów rolnych przysługują faktycznym ich posiadaczom, niezależnie od tytułu prawnego (por. przykładowo wyroki NSA z 18 lipca 2012 r., II GSK 932/11 oraz z 7 marca 2012 r., II GSK 87/11; wyrok WSA w Gdańsku, z 9 stycznia 2014 r., I SA/Gd 1255/13; orzeczenia.nsa.gov.pl). Okoliczność, że to nie skarżący, lecz jego córka była posiadaczem (użytkownikiem) działek o nr ewid. [...],[...],[...],[...] i [...], na których znajdowały się działki rolne objęte wnioskiem skarżącego o płatności na rok 2010 została ujawniona dopiero na skutek złożonego przez skarżącego oświadczenia z dnia 21 lutego 2013 r., w sprawie dotyczącej płatności za rok 2011. Dopiero to oświadczenie jednoznacznie wyjaśniało kwestią kluczową dla przyznania płatności – posiadania działek objętych wnioskiem. Odnosząc się do argumentacji podniesionej przez skarżącego należy wskazać, że po pierwsze, skarżący nie precyzuje, kiedy rzeczywiście przekazano do Agencji akt notarialny w sprawie przeniesienia własności działek. Skarżący wskazuje jedynie ogólnikowo, że nastąpiło to "niezwłocznie" po przejęciu działek. Skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił, kiedy rzeczywiście złożono ten dokument. Po drugie, sam skarżący przyznaje, że akt złożyła córka, w sprawie dotyczącej jej płatności. Po trzecie, z samego aktu notarialnego, dotyczącego przeniesienia własności działek nie wynikało jednoznacznie, kto jest posiadaczem działek rolnych. Dopiero oświadczenie skarżącego w tym przedmiocie z dnia 21 lutego 2013 r. jednoznacznie wyjaśniało tą kwestię. Na dzień wydania decyzji ostatecznej w sprawie płatności za rok 2010 miarodajny był wniosek skarżącego, w którym deklarował on wspomniane działki do płatności, a więc twierdził, że jest w ich posiadaniu. Skarżący do tego momentu nie składał żadnej korekty wniosku, choć musiał być w pełni świadomy, że obejmuje swym wnioskiem działki, które nie są w jego posiadaniu. Co więcej, skarżący złożył oświadczenie dotyczące posiadania działek nie w badanej sprawie, ale w sprawie płatności za rok 2011. Korektę wniosku w sprawie płatności za rok 2010 skarżący złożył dopiero po wznowieniu postępowania (29.05.2013 r., k. 98 akt adm.). Należy wskazać na to, co podkreśla się w orzecznictwie: że postępowanie w sprawach dotyczących płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego ma charakter szczególnego postępowania administracyjnego, do którego z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej (o których mowa w art. 1 pkt 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich) stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej (art. 3 ust. 1 ustawy). Odrębność omawianego postępowania w stosunku do ogólnego postępowania administracyjnego wyraża się w: 1) określeniu innego katalogu obowiązków organu administracji (stanie na straży praworządności; rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, udzielenie stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, zapewnienie stronom, na ich żądanie, czynnego udziału w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwienie im wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań); 2) wyłączeniu stosowania w tym postępowaniu art. 81 k.p.a.; 3) skierowanie do stron i innych osób uczestniczących w postępowaniu obowiązku przedstawienia dowodów oraz wyjaśnień co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; 4) ustanowienie zasady, że ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która wywodzi z niego skutki prawne (art. 3 ust. 2-3 ustawy). Nadto istotną cechą omawianego postępowania jest wysoki stopień jego sformalizowania, przejawiający się w ujednoliconym formularzu wniosku, którego złożenie wszczyna postępowanie i który stanowi podstawową formę składania oświadczeń woli i wiedzy w sprawach o przyznanie pomocy oraz szybkość, która ma zapewnić sprawność działania organów, jak i stron. (por. wyroki NSA z dnia 27 listopada 2012 r., I GSK 1810/11 oraz z 24 kwietnia 2014 r., II GSK 300/13, orzeczenia.nsa.gov.pl). Sposób uregulowania postępowania w sprawie płatności rolnych wskazuje na przesunięcie na stronę (rolnika ubiegającego się o pomoc) zdecydowanie większego ciężaru wywodzenia zasadności swoich roszczeń niż ma to miejsce na gruncie k.p.a., a ponadto na zdecydowanie większy nacisk na wymagania formalne. Biorąc pod uwagę specyfikę postępowania w sprawie płatności trzeba wymagać od strony znacznie większej staranności przy prowadzeniu swoich spraw. W tej sytuacji nie może spotkać się z akceptacją sądu próba obrony poprzez przerzucenie ciężaru odpowiedzialności za błąd na organ w sytuacji, gdy skarżący musiał być w pełni świadomy faktu, że deklaruje we wniosku działki rolne, które przekazał już wcześniej córce. W tej sytuacji prawidłowy był tok argumentacji organu: okoliczność, że skarżący nie był posiadaczem działek rolnych, które ujął w swym wniosku o płatność była istotną w sprawie, warunkowała bowiem przyznanie płatności; była to okoliczność istniejąca w dacie wydania decyzji o przyznaniu płatności z [...] listopada 2010 r., jak bowiem wynika z oświadczenia skarżącego z 21 lutego 2013 r. nie był posiadaczem (użytkownikiem tych działek) od listopada 2009 r.; po trzecie okoliczność ta nie była znana organowi, bowiem ujawniło ją dopiero ww. oświadczenie skarżącego. W pełni zatem zasadnie wznowiono z urzędu postępowanie zakończone ostateczną decyzją z [...] listopada 2010 r. o przyznaniu płatności za rok 2010. W dalszej kolejności należy odnieść się do możliwości zastosowania w sprawie art. 25 rozporządzenia Komisji nr 1122/2009. Przepis ten wprowadza zasadę, w myśl której wniosek o przyznanie pomocy można w każdej chwili wycofać w całości lub w części na piśmie (ust. 1 zd. 1). Jednocześnie jednak w ust. 2 znalazło się zastrzeżenie, zgodnie z którym jeśli właściwy organ poinformował już rolnika o nieprawidłowościach we wniosku o przyznanie pomocy lub jeśli powiadomił go o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu, jeśli ta kontrola ujawni nieprawidłowości, wycofanie nie jest dozwolone odnośnie do części wniosku, których dotyczą nieprawidłowości. W badanej sprawie skarżący dokonał korekty wniosku o płatności za rok 2010 w części dotyczącej działek przejętych wcześniej przez córkę w dniu 29 maja 2013 r. W punkcie I formularza wniosku skarżący zaznaczył opcję: "Korekta wniosku", a nie znajdującą się obok: "Wycofanie części wniosku". Należy wskazać, że rozporządzenie nr 1122/2009 odróżnia poprawki do wniosku (korektę) – art. 14 od wycofania wniosku – art. 25. Pojawia się w związku z tym pytanie, czy oświadczenie złożone przez skarżącego na formularzu w dniu 29 maja 2013 r. można potraktować jako "Wycofanie części wniosku", skoro wyraźnie została zaznaczona inna opcja. Rozstrzyganie tej kwestii nie jest jednak nawet konieczne w badanej sprawie. Nawet przy hipotetycznym przyjęciu, że skarżący błędnie zaznaczył w formularzu opcję: "Korekta wniosku", gdy w rzeczywistości jego wolą było wycofanie wniosku w części, to i tak byłoby to niemożliwe, gdyż już w dniu 16 maja 2013 r. organ wydał postanowienie o wznowieniu postępowania, doręczone skarżącemu 17 maja. W tej dacie zatem właściwy organ poinformował rolnika o nieprawidłowościach we wniosku o przyznanie pomocy w rozumieniu art. 25 ust. 2 rozporządzenia, co wyłączałoby możliwość wycofania wniosku w dniu późniejszym, po powiadomieniu. Dodatkowo należy wskazać, że skarżący w sprawie dotyczącej płatności za rok 2010 nie składał żadnego innego dokumentu, który mógłby wskazywać na wycofanie wniosku. Wbrew zatem twierdzeniom skarżącego w sprawie nie można było zastosować art. 25 ust. 1 rozporządzenia, dotyczącego wycofania wniosku. Rozpatrując sprawę ponownie w wyniku wznowienia postępowania ujawniły się rozbieżności pomiędzy powierzchnią działek zadeklarowanych we wniosku a powierzchnią stwierdzoną. Ustalenia w tym zakresie są niesporne między stronami. Skarżący potwierdził fakt rozbieżności składając "korektę" wniosku w dniu 29 maja 2013 r. Na marginesie należy dodać, że korektę tą należało uznać za niedopuszczalną ze względu na treść art. 14 ust. 3 rozporządzenia nr 1122/2009, w myśl którego jeśli właściwy organ poinformował już rolnika o nieprawidłowościach w pojedynczym wniosku lub jeśli powiadomił go o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu, jeśli ta kontrola ujawni nieprawidłowości, poprawki zgodnie z ust. 1 nie są dozwolone odnośnie do działek rolnych, których dotyczą nieprawidłowości. Nie ma podstaw do kwestionowania ustaleń faktycznych organu, który stwierdził, że powierzchnia działek rolnych zadeklarowana we wniosku o płatności za rok 2010 wynosiła 32,54 ha, zaś powierzchnia stwierdzona w trakcie kontroli administracyjnej – 21,39 ha. Procentowa różnica między powierzchnią działek zadeklarowanych a powierzchnią stwierdzoną wynosi 52,1272%, co daje podstawę do zastosowania art. 58 ust. 3 rozporządzenia nr 1122/2009. W myśl tego przepisu jeśli różnica ta (między powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną) przekracza 50 %, rolnika wyklucza się również z otrzymywania pomocy do wysokości równej kwocie odpowiadającej różnicy między obszarem zadeklarowanym a zatwierdzonym zgodnie z art. 57 niniejszego rozporządzenia. Kwota ta zostaje odliczona zgodnie z art. 5b rozporządzenia Komisji (WE) nr 885/2006(99). Jeśli nie jest możliwe odliczenie całej kwoty zgodnie z wymienionym artykułem w ciągu trzech kolejnych lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym dokonano ustalenia, pozostałe saldo zostaje anulowane. Wbrew zarzutom skarżącego organy prawidłowo odmówiły przyznania jednolitej płatności obszarowej i uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych i nałożyły w tym zakresie sankcje kwotowe. Wbrew argumentom skarżącego w sprawie nie mógł mieć zastosowania również art. 73 rozporządzenia nr 1122/2009. W myśl tego przepisu, zmniejszeń i wykluczeń, przewidzianych w rozdziałach I i II, nie stosuje się w przypadku gdy rolnik złożył wniosek zgodny ze stanem faktycznym lub gdy może wykazać, że nieprawidłowości nie wynikają z jego winy. Ponadto zmniejszeń i wykluczeń przewidzianych w rozdziałach I i II nie stosuje się w odniesieniu do tych części wniosku o przyznanie pomocy, co do których rolnik informował właściwy organ na piśmie, że wniosek o przyznanie pomocy jest nieprawidłowy lub zdezaktualizował się od czasu złożenia, pod warunkiem że rolnik nie został powiadomiony o zamiarze właściwego organu przeprowadzenia kontroli na miejscu, oraz że organ ten nie poinformował rolnika o jakichkolwiek nieprawidłowościach we wniosku. Żadna z okoliczności opisanych w hipotezie ww. normy nie miała zastosowania w sprawie. Wniosek o płatności za rok 2010 ewidentnie nie jest zgodny ze stanem faktycznym. Trudno uznać, że nieprawidłowości nie wynikają z winy rolnika, w sytuacji gdy w kwietniu 2010 r. wskazał we wniosku działki rolne, których nie użytkował od listopada 2009 r., w związku z ich przekazaniem córce. Nie da się racjonalnie przyjąć, że mógł o tych faktach nie wiedzieć. Nie ma też podstaw do zastosowania art. 73 ust. 2 rozporządzenia, bowiem jak wynika z wyżej przedstawionej argumentacji, skarżący poinformował właściwy organ o tym, że wniosek jest nieprawidłowy w dniu 29 maja 2013 r., a więc już po tym, gdy organ poinformował rolnika o nieprawidłowościach we wniosku (postanowienie o wznowieniu postępowania z [...] maja 2013 r. (doręczone 17 maja 2013 r.). W ocenie sądu chybione są także podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Po pierwsze – w kwestii nieuwzględnienia faktu złożenia akty notarialnego z 13 listopada 2009 r. w siedzibie organu. Do kwestii odniesiono się wyżej w kontekście zasadności wznowienia postępowania w sprawie, nie ma więc potrzeby powielania tej argumentacji, ma ona w pełni odniesienie do aspekty proceduralnego tego zagadnienia (naruszenia zasady prawdy obiektywnej). Argumentacja ta wskazuje na brak podstaw do uwzględnienia tego zarzutu. Po drugie – w kwestii naruszenia art. 64 § 2 k.p.a. poprzez brak wezwania strony do uzupełnienia braków formalnych pisma z 21 lutego 2013 r. poprzez złożenie wycofania działek na formularzu. Należy wskazać, że w oświadczeniu skarżący wskazał, że chodzi o płatności za rok 2011, sprawa zaś niniejsza płatności za rok 2010. Ponadto pismo to nie było dotknięte żadnymi brakami formalnymi, które należałoby usunąć. W piśmie nie zawarto oświadczenia o wycofaniu wniosku, ale o "dobrowolnym zwrocie płatności". Skarżącemu znane są formularze wniosków o przyznanie płatności, skoro składał jej już niejednokrotnie. Wykazując minimalną staranność i dbałość o swoje sprawy powinien mieć świadomość, że skuteczna korekta czy wycofanie wniosku wymaga złożenia formularza. Odpowiednie opcje są zawarte już w I punkcie formularza. Przy dochowaniu minimalnej staranności nie ma możliwości, aby rolnik składający wniosek na formularzu nie wiedział, że również korekta czy wycofanie wniosku wymaga złożenia formularza. Po trzecie – do kwestii zastosowania art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w sprawie sąd odniósł się wyżej, konkludując, że działania organów były w tym zakresie zgodne z prawem. Po czwarte, decyzja organu I instancji była prawidłowa, organ odwoławczy nie naruszył zatem art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymując ją w mocy. Po piąte, organ wyjaśnił wszystkie przesłanki, którymi kierował się rozstrzygając sprawę, odniósł się też do wszystkich zarzutów strony, dokonując prawidłowej ich oceny. Nie dopuścił się zatem naruszenia ani zasady ochrony zaufania (art. 8 k.p.a.), ani zasady informowania (art. 9), ani zasady przekonywania (art. 11). Niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze sąd nie dostrzegł innych wad prawnych zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.).