III SA/Lu 440/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. T. na decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...], w przedmiocie anulowania czynności materialno-technicznej polegającej na zameldowaniu na pobyt stały - w zakresie wniosku o przywrócenie terminu do uzupełninia braków formalnych skargi postanawia: odmówić przywrócenia terminu. Postanowieniem z dnia 10 września 2018 r., sygn. akt III SA/Lu 440/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę H. T. (dalej jako: "skarżąca") na decyzję Wojewody z dnia 11 czerwca 2018 r., nr [...] w przedmiocie anulowania czynności materialno-technicznej polegającej na zameldowaniu na pobyt stały. W uzasadnieniu postanowienia wyjaśniono, że w niniejszej sprawie skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie 1 egzemplarza odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanego; odpisem pisma mogą być też uwierzytelnione fotokopie lub uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej. Podkreślono, że skarżąca była prawidłowo pouczona o skutkach nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, a wniesiona w niniejszej sprawie skarga obarczona była brakami formalnymi. Skarga nie była bowiem podpisana, gdyż dołączony do skargi jej odpis, niezbędny dla doręczenia występującemu w sprawie uczestnikowi postępowania – nie został własnoręcznie podpisany. Brak odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanego stanowił brak formalny uniemożliwiający nadanie skardze prawidłowego biegu, wobec czego sąd odrzucił skargę. Pismem z dnia 29 października 2018 r. skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Wraz z wnioskiem złożyła dwa egzemplarze podpisanej skargi. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że uchybienie terminowi nastąpiło bez winy skarżącej, bowiem skarżąca działa bez profesjonalnego pełnomocnika i dopełniła czynności zgodnie z wezwanie sądu. W ocenie skarżącej o braku jej winy świadczy niezrozumienie wezwania sądu. Podkreśliła, że dopiero zapoznając się z treścią odpisu postanowienia sądu z dnia 10 września 2018 r. doręczonego - 25 października 2018 r. – zrozumiała, że powinna złożyć drugi raz podpis na podpisanym egzemplarzu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Stosownie natomiast do art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a.). W świetle ugruntowanego w tej kwestii orzecznictwa sądowoadministracyjnego panuje jednolity pogląd, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, jeżeli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Wniosek o przywrócenie terminu może być skuteczny, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. (por. postanowienie NSA 12 września 2013 r., II FZ 717/13 Lex nr 1364186; postanowienie NSA z 22 listopada 2013 r., II FZ 988/13, Lex nr 1394970, postanowienie NSA z 27 maja 2014 r., II GZ 223/14 CBOSA). Uchybienie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w przedmiotowej sprawie jest bezsporne, wobec czego za usprawiedliwione należy uznać złożenie wniosku o jego przywrócenie. Pomimo, że wniosek taki został złożony w terminie przewidzianym w art. 87 § 1 p.p.s.a., to skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu temu terminowi, Oceniając w tym kontekście wniosek skarżącej, nie można przyjąć, że uchybienie przez nią terminowi było niezawinione. Zdaniem sądu, podnoszoną przez skarżącą argumentację należy uznać za całkowicie chybioną. Uniknięcie negatywnych skutków dokonania czynności po upływie terminu zakreślonego dla jej wykonania wymaga uprawdopodobnienia nie tylko braku winy umyślnej ale także lżejszej jej postaci, to jest niedbalstwa, rozumianego jako niedołożenie należytej staranności do załatwiania własnych spraw. Brak winy w uchybieniu terminowi powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawy, według obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Uwzględniając całokształt okoliczności w niniejszej sprawie, podkreślić należy, że wezwanie skierowane do skarżącej celem usunięcia braków formalnych skargi, było sformułowane w sposób logiczny, zgodny z zasadami języka polskiego, zrozumiały i zgodny z przepisami prawa tj. art. 46 § 1 pkt 4, art. 47 § 1-2 i art. 49 § 1 p.p.s.a. Niezrozumienie prawidłowo sformułowanego wezwania, w ocenie sądu nie świadczy o braku zawinienia skarżącej w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Ponadto wskazać należy, że wbrew temu co twierdzi w złożonym wniosku skarżąca, nie była ona wezwana do złożenia podpisu po raz kolejny na złożonym egzemplarzu skargi. Wezwanie dotyczyło złożenia 1 egzemplarza skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanego. W wykonaniu wezwania została złożona jedynie kserokopia skargi niepoświadczona za zgodność z oryginałem. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że skarżąca uchybiła terminowi do dokonania czynności bez swojej winy, wobec czego uznać należy, że nie zostały spełnione ustawowe warunki do jego przywrócenia. Mając na uwadze powyższe Sąd odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi i orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 2 p.p.s.a.