III SA/Lu 452/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Anna Strzelec Sędzia WSA Iwona Tchórzewska po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Ł. K. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy prawa do zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] odmawiającą Ł. K. prawa do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych za okres od dnia 1 grudnia 2020 r. do dnia 31 stycznia 2021 r. Powyższe rozstrzygniecie zapadło w następującym stanie sprawy: Wnioskiem z dnia [...] lutego 2021 r. o zwolnienie z obowiązku opłacania składek w związku z przeciwdziałaniem skutkom wywołanym COVID-19 dla płatników składek prowadzących 30 listopada 2020 r. działalność w branżach określonych w rozporządzeniu, Ł. K. (dalej jako "skarżący") wniósł o zwolnienie z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek za grudzień 2020 r. i styczeń 2021 r. Skarżący we wniosku jako kod PKD przeważającej działalności na dzień 30 listopada 2020 r. podał kod PKD 93.29.A. Decyzją z dnia [...] marca 2021 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych (dalej jako: "organ") odmówił skarżącemu prawa do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych za okres od dnia 1 grudnia 2020 r. do dnia 31 stycznia 2021 r. Skarżący nie zgodził się z decyzją ZUS i złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu podniósł, że organ powinien badać warunek dotyczący właściwego kodu PKD na dzień 30 listopada 2020 r. Natomiast poza zakresem badania organu pozostaje posiadanie określonego kodu PKD w innym okresie niż dzień 30 listopada 2020 r. Oświadczył, że przychód z działalności uzyskany w miesiącu grudniu 2020 r. był niższy o co najmniej 40% w porównaniu do przychodu uzyskanego w miesiącu grudniu 2019 r. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2021 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] marca 2021 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ podniósł, że na dzień 31 grudnia 2019 r. skarżący nie prowadził działalności gospodarczej oznaczonej według PKD kodem wskazanym we wniosku (93.29.A). Zmiany kodu skarżący dokonał w dniu 12 listopada 2020 r. W związku z tym brak jest możliwości porównania przychodów z prowadzonej przez skarżącego działalności w tym zakresie do roku ubiegłego i ustalenia ich spadku na poziomie co najmniej 40%. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powyższą decyzję skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1) naruszenie prawa materialnego, tj.: - § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 stycznia 2021 r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19 w związku z art. 31zo ust. 10 w związku z art. 31zy ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że zwolnienie z obowiązku opłacania składek jest możliwe wyłącznie w sytuacji, gdy badany spadek przychodów z działalności oznaczonej według PKD jako rodzaj przeważającej działalności kodami wskazanymi w ww. przepisach jest porównywany do przychodu uzyskanego w analogicznym miesiącu roku poprzedniego wyłącznie z działalności określonej ww. "kwalifikowanymi" odpowiednimi kodami PKD, podczas gdy ustawodawca nie przewidział konieczności porównywania przychodów z roku poprzedniego wyłącznie z działalności gospodarczej określnej odpowiednimi kodami PKD wskazanymi w ww. przepisach; - § 10 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 stycznia 2021 r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19 poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że spełnienie warunku oznaczenia rodzaju działalności gospodarczej określonymi kodami PKD dotyczy również działalności gospodarczej, której przychód brany jest pod uwagę do określenia co najmniej 40% spadku przychodów, w sytuacji gdy z literalnego brzmienia ww. przepisu wynika, że warunek dotyczy wyłącznie spełnienia ww. warunku na dzień 30 listopada 2020 r. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że przepisy rozporządzenia i ustawy COVID-19 nie stanowią warunku, aby przychód uzyskany w grudniu 2019 r. był również przychodem z tzw. kwalifikowanej odpowiednim kodem PDK działalności. Przepisy te stanowią o tym, że przychód uzyskany w grudniu 2020 r. z tej działalności ma być niższy od przychodu uzyskanego w grudniu 2019 r. Podkreślił, że przed zmianą kodu przeważającej działalności posiadał przeważający kod prowadzonej działalności oznaczony jako 56.10.A. Zarówno kod 56.10.A oraz kod 93.29.A znajdują się w katalogu kodów PKD wskazanych w ww. rozporządzeniach określających warunki zwolnienia z opłacania składek. W odpowiedzi na skargę Zakład Ubezpieczeń Społecznych wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej w sprawie decyzji stanowiły przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 stycznia 2021 r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19 (Dz.U., poz. 152), dalej jako "rozporządzenie COVID-19", wydanego na podstawie art. 31zy ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842, z późn. zm.), dalej jako "ustawa COVID-19" lub "ustawa". Ustawa ta przewiduje możliwość skorzystania przez płatnika ze zwolnienia z obowiązku opłacania składek, wskazując w przepisie art. 31zo okresy i warunki zwolnienia z obowiązku opłacania składek oraz przyznając w art. 31zy ust. 1 ustawy, Radzie Ministrów upoważnienie do określenia w drodze rozporządzenia innych okresów zwolnienia z tytułu nieopłaconych składek, niż określone w art. 31zo ust. 1-3 dla wszystkich albo niektórych płatników składek, którzy byli uprawnieni do zwolnienia z tytułu nieopłaconych składek na podstawie art. 31zo ust. 1-3 lub objęcia tym zwolnieniem innych płatników składek, mając na względzie okres obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, skutki nimi wywołane, ograniczenia w prowadzeniu działalności gospodarczej wynikające z tych stanów oraz obszary życia gospodarczego i społecznego w szczególny sposób dotknięte konsekwencjami COVID-19. Stosownie do § 10 ust. 1 rozporządzenia COVID-19, zwalnia się z obowiązku opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych odpowiednio za okres od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia 31 stycznia 2021 r. albo za okres od dnia 1 grudnia 2020 r. do dnia 31 stycznia 2021 r., wykazanych w deklaracjach rozliczeniowych złożonych za te okresy, na zasadach określonych w art. 31zo-31zx ustawy o COVID-19, z uwzględnieniem przepisów niniejszego rozdziału, płatnika składek prowadzącego, na dzień 30 listopada 2020 r., działalność oznaczoną według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, jako rodzaj przeważającej działalności, kodami: 1) 47.71.Z, 47.72.Z, 47.81.Z, 47.82.Z, 47.89.Z, 2) 49.32.Z, 49.39.Z, 52.23.Z, 55.10.Z, 55.20.Z, 55.30.Z, 56.10.A, 56.10.B, 56.21.Z, 56.29.Z, 56.30.Z, 59.11.Z, 59.12.Z, 59.13.Z, 59.14.Z, 59.20.Z, 74.20.Z, 77.21.Z, 79.11.A, 79.12.Z, 79.90.A, 79.90.C, 82.30.Z, 85.51.Z, 85.52.Z, 85.53.Z, 85.59.A, 85.59.B, 86.10.Z w zakresie działalności leczniczej polegającej na udzielaniu świadczeń w ramach lecznictwa uzdrowiskowego, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, lub realizowanej w trybie stacjonarnym rehabilitacji leczniczej, 86.90.A, 86.90.D, 90.01.Z, 90.02.Z, 90.04.Z, 91.02.Z, 93.11.Z, 93.13.Z, 93.19.Z, 93.21.Z, 93.29.A, 93.29.B, 93.29.Z, 96.01.Z, 96.04.Z - którego przychód z tej działalności w rozumieniu przepisów podatkowych uzyskany w jednym z dwóch miesięcy poprzedzających miesiąc złożenia wniosku był niższy co najmniej o 40% w stosunku do przychodu uzyskanego w miesiącu poprzednim lub w analogicznym miesiącu roku poprzedniego, jeżeli był zgłoszony jako płatnik składek przed dniem 1 listopada 2020 r. Oceny spełnienia warunku, o którym mowa w ust. 1, w zakresie oznaczenia prowadzonej działalności według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007 dokonuje się na podstawie danych zawartych w rejestrze REGON w brzmieniu na dzień 30 listopada 2020 r. (§ 10 ust. 2 rozporządzenia COVID-19). Wniosek o zwolnienie z obowiązku opłacania należności z tytułu składek, o których mowa w § 10 ust. 1, płatnik składek przekazuje do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nie później niż do dnia 31 marca 2021 r. (§ 12 ust. 1 rozporządzenia COVID-19). Warunkiem zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek, o których mowa w § 10 ust. 1, jest przesłanie deklaracji rozliczeniowych lub imiennych raportów miesięcznych należnych za: 1) styczeń 2021 r. - w przypadku, o którym mowa w § 10 ust. 1 pkt 1, 2) grudzień 2020 r. i styczeń 2021 r. - w przypadku, o którym mowa w § 10 ust. 1 pkt 2 - nie później niż do dnia 28 lutego 2021 r., chyba że płatnik składek zwolniony jest z obowiązku ich składania (§ 11 rozporządzenia COVID-19). Odmowa zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek następuje w drodze decyzji (art. 31zq ust. 7). Od decyzji o odmowie zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek płatnikowi składek przysługuje prawo do wniesienia wniosku do Prezesa Zakładu o ponowne rozpatrzenie sprawy, na zasadach dotyczących decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego dotyczące odwołań od decyzji oraz ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (art. 31zq ust. 8 ustawy COVID-19). W rozpoznawanej sprawie we wniosku z dnia 12 lutego 2021 r. o zwolnienie z obowiązku opłacania należności z tytułu składek za okres od 1 grudnia 2020 r. do dnia 31 stycznia 2021 r. skarżący wskazał, że na dzień 30 listopada 2020 r. prowadził przeważającą działalność oznaczoną kodem PKD 93.29.A. Oceniając spełnienie przez skarżącego warunku w zakresie prowadzenia na dzień 30 listopada 2020 r. działalności gospodarczej o określonym w § 10 ust. 1 rozporządzenia COVID-19 kodzie PKD, organ stwierdził, że kod 93.29.A został dodany w CEIDG w dniu 12 listopada 2020 r. Natomiast w grudniu 2019 r. skarżący nie prowadził działalności oznaczonej kodem PKD 93.29.A i nie mógł w konsekwencji porównać spadku przychodu między grudniem 2019 r. a grudniem 2020 r. W ocenie sądu poprzestanie przez organ na tym stwierdzeniu i odmówienie z tej tylko przyczyny zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek nie było uzasadnione. W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że spełniony został warunek prowadzenia działalności oznaczonej odpowiednim kodem PKD jako rodzaju działalności przeważającej, skoro w dniu 30 listopada 2020 r. skarżący jako przeważającą działalność w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej miał wpisaną działalność oznaczoną kodem 93.29.A - Działalność pokojów zagadek, domów strachu, miejsc do tańczenia i w zakresie innych form rozrywki lub rekreacji organizowanych w pomieszczeniach lub w innych miejscach o zamkniętej przestrzeni. Kwestią sporną w sprawie niniejszej jest to, czy organ prawidłowo uznał, że skarżącemu nie przysługuje zwolnienie z obowiązku opłacania składek za okres od 1 grudnia 2020 r. do 31 stycznia 2021 r., ponieważ w grudniu 2019 r. nie prowadził rodzaju działalności oznaczonej podanym we wniosku kodem PKD i w konsekwencji nie może udokumentować spadku przychodu z tego tytułu. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym przepis art. 31zo ust. 10 ustawy nie stawia warunku, aby przychód uzyskany w listopadzie 2019 r. był również przychodem z tej samej działalności, objętej odpowiednim PKD, uprawniającym do zwolnienia z obowiązku opłacania składek (vide wyrok WSA w Szczecinie z 29 kwietnia 2021 r., sygn. akt I SA/Sz 247/21, wyrok WSA w Warszawie z 15 września 2021 r., sygn. akt V SA/Wa 3342/21, wyrok WSA w Gliwicach z 22 września 2021 r., sygn. akt III SA/Gl 601/21, wyrok WSA w Gdańsku z 28 września 2021 r., sygn. akt III SA/Gd 510/21, wyrok WSA w Bydgoszczy z 5 października 2021 r., sygn. akt I SA/Bd 393/21). Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela powyżej wskazaną linię orzeczniczą sądów administracyjnych, W sprawie niniejszej nie bez znaczenia pozostaje okoliczność prowadzenia przez skarżącego w okresie poprzedzającym zmianę rodzaju prowadzonej działalności, działalności gospodarczej określonej kodem PKD 56.10A. W rozporządzeniu COVID-19 z dnia 19 stycznia 2021 r. ten kod określający rodzaj przeważającej działalności gospodarczej również uprawnia do ubiegania się przez płatnika składek do zwolnienia z obowiązku opłacania składek. Skoro więc założeniem ustawodawcy było udzielenie wsparcia przedsiębiorstwom działającym w branżach, które znalazły się w trudnej sytuacji w związku z nowymi zasadami bezpieczeństwa, czy też ponoszących koszty związane z obostrzeniami sanitarnymi, a wprowadzone rozwiązania miały na celu przeciwdziałanie negatywnym skutkom gospodarczym i utrzymanie miejsc pracy, to sposób wykładni cytowanych przepisów zaprezentowany w zaskarżonej decyzji jest ewidentnie sprzeczny z celami i założeniami ustawy. Z perspektywy ustawy i rozporządzenia z dnia 19 stycznia 2021 r. istotne jest bowiem udzielenie pomocy przedsiębiorcom, którzy prowadzili działalność gospodarczą w zakresie wymienionych w § 10 ust. 1 rodzajów działalności oznaczonych kodami PKD. W ocenie sądu powołane wyżej przepisy rozporządzenia z dnia 19 stycznia 2021 r. nie wymagają, aby płatnik prowadził taki sam rodzaj działalności, jak w dniu 30 listopada 2020 r., także w okresie porównawczym. Nie wynika to z literalnej ich treści. Założenia takiego nie potwierdza także wykładnia celowościowa, ani funkcjonalna. Działalność z okresu porównawczego ma znaczenie wyłącznie do ustalenia wysokości przychodu, jaki płatnik uzyskał w jednym z wymienionych miesięcy, aby możliwe było ustalenie, czy i o ile doznał uszczerbku ekonomicznego na skutek COVID-19, w tym - jak wynika z art. 31zy ust. 1 ustawy COVID-19 - na skutek ograniczeń w prowadzeniu działalności gospodarczej wynikających ze stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii oraz konsekwencji COVID-19 w obszarach życia gospodarczego i społecznego w szczególny sposób nimi dotkniętych. W sprawie niniejszej rodzaj działalności prowadzonej przez skarżącego w okresie porównawczym również na podstawie powyżej cytowanego rozporządzenia korzystałby z pomocy, nie ma więc przeszkód by przychód jaki płatnik osiągnął w miesiącu grudniu 2019 r. był brany pod uwagę przy określeniu spadku przychodów w związku z ograniczeniami prowadzenia działalności gospodarczej spowodowanego pandemią COVID-19. Tym bardziej, iż rodzaj działalności prowadzonej według tych dwóch kodów PKD 56.10.A - Restauracje i inne stałe placówki gastronomiczne i 93.29A - Działalność pokojów zagadek, domów strachu, miejsc do tańczenia i w zakresie innych form rozrywki lub rekreacji był zbliżony. Istotny jest tylko fakt prowadzenia działalności oraz to, jaki płatnik osiągnął w tym okresie porównawczym przychód podatkowy. Aby skorzystać ze zwolnienia musiał nadał prowadzić określony w rozporządzeniu rodzaj działalności w dniu 30 listopada 2020 r. i być zarejestrowanym jako płatnik składek przed dniem 1 listopada 2020 r. Podsumowując stwierdzić należy, że organ wydając zaskarżoną decyzję dokonał błędnej wykładni przepisów § 10 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia z dnia 19 stycznia 2021 r., gdyż sformułował dodatkowy warunek przyznania zwolnienia nieznany tym przepisom. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika zaś tok rozumowania organu, który doprowadził organ do takich konkluzji. Nawet jednak gdyby przyjąć za organem, że w okresie porównawczym musi być to tożsama działalność jak w grudniu 2020 r., to i tak zaskarżona decyzja nie spełnia kryterium legalności. Owszem obowiązek wykazania rodzaju przeważającej działalności spoczywa na stronie występującej o przyznanie uprawnienia. Jednak organ obowiązany jest przestrzegać wyrażonej w art. 7 k.p.a. zasady praworządności, z urzędu lub na wniosek strony podejmować wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.). W świetle art. 9 k.p.a. organ ma także obowiązek poinformowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania. Organ powinien czuwać nad tym, aby strona postępowania nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielać jej niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Organ ma również obowiązek zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania i umożliwienia jej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji (art. 10 k.p.a.). Zaznaczyć też należy, że przed wydaniem niekorzystnej dla strony decyzji w postępowaniu wszczętym na żądanie strony, organ informując stronę o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może spowodować wydanie decyzji niezgodnej z żądaniem strony (art. 79a § 1 k.p.a.). W niniejszej sprawie organ nie wykonał należycie wymienionych wyżej obowiązków. Organ ograniczył postępowanie wyjaśniające jedynie do zbadania wpisów w bazie CEIDG, w sytuacji, gdy wpis do rejestru ma charakter deklaratoryjny i rodzi jedynie domniemanie faktyczne prowadzenia danego rodzaju działalności. Tymczasem organ powinien wyjaśnić, jakie usługi rzeczywiście świadczył skarżący, gdyż zasadniczym celem rozwiązań prawnych wprowadzonych m.in. w zakresie zwolnienia z obowiązku opłacenia należnych składek było przyznanie pomocy podmiotom faktycznie prowadzącym w określonym okresie, jako przeważającą, działalność według wskazanych kodów. Skarżący w skardze podnosi, iż w 2019 r. powadził działalność gospodarczą oznaczoną kodem PKD 56.10.A - Restauracje i inne stałe placówki gastronomiczne a w 2020 r. jako przeważającą działalność prowadził działalność oznaczoną kodem 93.29A - Działalność pokojów zagadek, domów strachu, miejsc do tańczenia i w zakresie innych form rozrywki lub rekreacji. Organ zaś z naruszeniem wskazanych wyżej zasad uniemożliwił mu wykazanie tej okoliczności. Ponownie rozpoznając sprawę organ przeprowadzi postępowanie zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes stron. Zgromadzi i wyczerpująco rozpatrzy cały materiał dowodowy niezbędny do podjęcia rozstrzygnięcia i mając na względzie przedstawioną wykładnię przepisu § 10 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia COVID-19 oceni spełnienie przez skarżącego przesłanek zwolnienia, o których mowa w § 10 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia COVlD-19. Sąd administracyjny bowiem nie jest organem, do którego kompetencji należy samodzielne gromadzenie dowodów na okoliczności istotne w sprawie administracyjnej, ich ocena oraz merytoryczne rozpatrzenie sprawy. Zadaniem sądu administracyjnego jest wyłącznie kontrola legalności zaskarżonych rozstrzygnięć organów administracji. Stwierdzone naruszenie przepisów prawa materialnego powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 lit. a i c p.p.s.a. Wyrok nie zawiera rozstrzygnięcia o kosztach postępowania, ponieważ skarżący nie był reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, a sprawa sądowa zainicjowana jego skargą z mocy art. 239 § 1 pkt 1 lit. e) p.p.s.a. jest wolna od kosztów sądowych. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w sentencji. Skarga została rozpoznana w trybie uproszczonym. W świetle art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W rozpoznawanej sprawie zachodziła wymieniona wyżej przesłanka. W piśmie z dnia 26 lipca 2021 r. organ zgłosił wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, zaś skarżący nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.