III SA/Lu 466/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Strzelec (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Kosowska Sędzia WSA Iwona Tchórzewska Protokolant Sekretarz sądowy Małgorzata Rębacz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi B. M. na uchwałę Rady Miejskiej w C. z dnia 11 lipca 2025 r. nr [...] w przedmiocie zmian w składzie Komisji Oświaty, Kultury, Zdrowia i Spraw Socjalnych stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości. Rada Miejska w Czemiernikach w dniu 11 lipca 2025 r., na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2024 r. poz. poz. 1465 ze zm., obecnie Dz. U z 2025 r., poz. 1153, dalej "u.s.g.") oraz § 17 ust. 1 pkt 2, § 69 i § 70 ust. 1 Statutu Gminy Czemierniki uchwalonego uchwałą nr LXIV/323/2023 Rady Gminy Czemierniki z dnia 30 listopada 2023 r. w sprawie uchwalenia Statutu Gminy Czemierniki (Dz. Urz. Woj. Lubelskiego poz. 7266, dalej "Statut"), podjęła uchwałę nr XIV/73/2025 w sprawie zmian w składzie Komisji Oświaty, Kultury, Zdrowia i Spraw Socjalnych stanowiąc, że: § 1. Odwołuje się B. M. z funkcji Przewodniczącego Komisji Oświaty, Kultury, Zdrowia i Spraw Socjalnych Rady Miejskiej w Czemiernikach. § 2. Odwołuje się B. M. i L. F. ze składu Komisji Oświaty, Kultury, Zdrowia i Spraw Socjalnych Rady Miejskiej w Czemiernikach. § 3. Powołuje się M. B. i M. N. do składu Komisji Oświaty, Kultury, Zdrowia i Spraw Socjalnych Rady Miejskiej w Czemiernikach. § 4. Powołuje się J. Ś. na Przewodniczącego Komisji Oświaty, Kultury, Zdrowia i Spraw Socjalnych Rady Miejskiej w Czemiernikach. § 5. Wykonanie uchwały powierza się Przewodniczącemu Rady Miejskiej. § 6. Uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia. Skargę na przedmiotową uchwałę złożył B. M. (dalej "radny" "skarżący"), wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w całości. Zaskarżonej uchwale zarzucił: 1. obrazę art. 11b u.s.g., polegającą na braku zachowania zasad jawności i przejrzystości działania organów gminy przy procedowaniu uchwały, w szczególności na nieprzedstawieniu rzetelnego, merytorycznego uzasadnienia odwołania skarżącego ze składu Komisji, na nieprzeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego lub weryfikacji zarzutów wobec radnego, na nieudzieleniu radnemu możliwości odniesienia się do zamiaru jego odwołania ani udziału w dyskusji przed głosowaniem nad uchwałą; 2. naruszenie art. 11 u.s.g. w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez instrumentalne wykorzystanie kompetencji Rady Miejskiej w Czemiernikach w celu usunięcia radnego za jego działalność krytyczną wobec organów gminy, co godzi w konstytucyjną zasadę demokratycznego państwa prawa oraz w niezależność mandatu radnego jako przedstawiciela wspólnoty samorządowej; 3. naruszenie § 69 oraz § 70 ust. 1 Statutu, poprzez nierespektowanie podstawowych zasad działania komisji rady i trybu podejmowania uchwał personalnych, w szczególności: niezachowanie formalnych wymogów procedury odwoławczej w odniesieniu do skarżącego, nieuwzględnienie prawa radnego do udziału w dyskusji i obrony swojego stanowiska w toku procedury uchwałodawczej, brak przedstawienia indywidualnego, merytorycznego uzasadnienia dotyczącego jego działalności w Komisji Oświaty, Kultury, Zdrowia i Spraw Socjalnych. W uzasadnieniu zarzutów wskazano, że sesja Rady Miejskiej Czemierniki z dnia 11 lipca 2025 r. została nagrana, a z nagrania jednoznacznie wynika, że uzasadnieniem odwołania radnego z Komisji była jego działalność publicystyczna i krytyka władz gminy w tym Burmistrza wyrażana na portalu społecznościowym "Głos Czemiernik". W treści uzasadnienia pojawiają się wyłącznie oceny polityczne, zarzuty o charakterze personalnym oraz subiektywne opinie o rzekomej szkodliwości krytyki, bez odniesienia do jakichkolwiek naruszeń prawa, zasad etycznych radnego, czy konkretnych działań w ramach pracy Komisji. W ocenie skarżącego cała procedura odwołania miała wyraźnie represyjny i odwetowy charakter, co jest sprzeczne z zasadami demokratycznego państwa prawa (art. 2 Konstytucji RP) oraz art. 1 ust. 1 u.s.g. W odpowiedzi na skargę Gmina Czemierniki reprezentowana przez Burmistrza wniosła o oddalenie skargi. Organ wskazał, że wbrew twierdzeniom skarżącego to nie jego publiczna działalność, krytyczna wobec organów gminy była przyczyną odwołania skarżącego. Powodem odwołania było nierzetelne przedstawienie zdarzenia z udziałem Burmistrza i mieszkańca gminy. Na tę przyczynę odwołania wyraźnie wskazują zapisy z protokołu sesji. Organ podniósł również, że obowiązek uwzględnienia skargi na uchwałę (zarządzenie) organu gminy powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (normy prawa materialnego). Obowiązku takiego nie ma wówczas, gdy naruszony zostaje interes prawny lub uprawnienie skarżącego, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem. Ponadto rady gmin mogą swobodnie określać skład osobowy komisji rady gminy. Radnemu nie przysługuje roszczenie o włączenie go do składu komisji rady. Skład osobowy komisji uzależniony jest od woli rady, która jest samodzielna w podejmowaniu rozstrzygnięć o wyborze lub odwołaniu poszczególnych członków komisji. Organ podkreślił, że skarżący został skutecznie zawiadomiony o sesji nadzwyczajnej w takiej samej formie jak pozostali radni. Na sesji nie był obecny wyłącznie skarżący. Była to pierwsza nieobecność skarżącego na sesji w obecnej kadencji rady. Skarżący nieobecności nie usprawiedliwił. Na rozprawie w dniu 11 grudnia 2025 r. pełnomocnik skarżącego zmodyfikował pkt 3 zarzutów skargi wskazując na naruszenie § 41 Statutu Gminy Czemierniki w kontekście art. 7 i art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej jako "k.p.a."). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga okazała się uzasadniona, choć nie wszystkie zarzuty skargi są zasadne. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta, z mocy art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") obejmuje również akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Kontroli sądu w niniejszej sprawie poddana została uchwała Rady Miejskiej w Czemiernikach z dnia 11 lipca 2025 r., nr XIV/73/2025 w sprawie zmian w składzie Komisji Oświaty, Kultury, Zdrowia i Spraw Socjalnych. W ocenie sądu przedmiotowa uchwała jest uchwałą z zakresu administracji publicznej, podlegającą kognicji sądu administracyjnego, zaś skarżący jest legitymowany do wniesienia skargi do sądu na przedmiotową uchwałę. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest bowiem pogląd, że w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. podlegają zaskarżeniu te wszystkie uchwały rady gminy, w których ustanawia się struktury organizacyjne, rozgranicza kompetencje czy kształtuje skład osobowy organów samorządu, w tym uchwały rady gminy dotyczące powołania lub odwołania określonych osób ze składu komisji rady gminy. Zakresem uchwał podlegających zaskarżeniu w tym trybie objęte są również uchwały o charakterze indywidualnym (por. np. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2021 r., sygn. akt III OSK 3241/21, LEX nr 3114390). Stosowanie do art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Wprowadzając sankcję nieważności jako następstwo naruszenia prawa, ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa, które prowadziłoby do zastosowania tej sankcji. Zasadnym jest zatem sięgnięcie do przepisów u.s.g., gdzie przewidziano dwa rodzaje naruszeń prawa, które mogą być wywołane przez organy gminy przy wydawaniu aktów innych niż decyzje administracyjne. Mogą być to naruszenia istotne lub nieistotne (art. 91 u.s.g.). Zgodnie z przepisem art. 91 ust. 1 zd. pierwsze u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Zgodnie art. 91 ust. 4 u.s.g. w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa. Ustawa samorządowa nie definiuje jednak obu naruszeń, co stwarza konieczność sięgnięcia do stanowiska wypracowanego w tym zakresie w doktrynie i w orzecznictwie. Generalnie za "istotne" naruszenie prawa uznaje się uchybienie, prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Do takich zalicza się między innymi naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję organów samorządu do podejmowania uchwał, naruszenie podstawy prawnej podjętej uchwały, naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego poprzez wadliwą ich interpretację oraz przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał. W świetle art. 91 ust. 1 i 4 u.s.g. przesłanką stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy jest istotne naruszenie prawa, czyli takie, którego skutki nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić tylko wówczas, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym, co jest oczywiste i bezpośrednie oraz wynika wprost z treści tego przepisu. Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie zgodzić się należy ze skarżącym, iż w okolicznościach rozpatrywanej sprawy doszło do istotnego naruszenia § 41 Statutu Gminy Czemierniki (dalej "Statut"). O ile skarżący nie ma racji co do naruszenia przez organ art. 11 u.s.g., który dotyczy formy podejmowania rozstrzygnięć przez mieszkańców gminy, jak również art. 11b u.s.g., który stanowi o jawności działania organów gminy i prawa obywateli do uzyskania informacji, wstępu na sesje rady gminy i posiedzenia jej komisji, a także dostępu do dokumentów wynikających z wykonywania zadań publicznych, w tym protokołów posiedzeń organów gminy i komisji rady gminy, o tyle zarzut naruszenia postanowień Statutu, o których mowa w § 41 jest jak najbardziej uzasadniony. Zgodnie z § 41 ust. 1 Statutu, sprawy osobowe Rada rozpatruje w obecności zainteresowanego. Rada może jednak postanowić inaczej. Postanowienie ust. 1 nie dotyczy przypadków nieusprawiedliwionej nieobecności zainteresowanego na sesji (ust. 2). Statut jest aktem prawa miejscowego stanowiącym o ustroju gminy. Jako akt prawa miejscowego stanowi konstytucyjne źródło powszechnie obowiązującego prawa na obszarze jego działania (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP). Statut reguluje również procedurę podejmowania uchwał, która jest wiążąca i jej uchybienie co do zasady stanowi istotne naruszenie prawa. Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.s.g. o ustroju gminy stanowi jej statut. Z art. 22 ust. 1 u.s.g. wynika, że statut określa organizację wewnętrzną oraz tryb pracy organów gminy. Powołane przepisy stanowią rozwinięcie treści art. 169 ust. 4 Konstytucji RP, zgodnie z którym ustrój wewnętrzny jednostek samorządu terytorialnego określają, w granicach ustaw, ich organy stanowiące. Z przywołanych przepisów wynika zasada samodzielności gminy w zakresie kształtowania struktury organizacyjnej swoich organów. Statut może normować wszystkie zagadnienia ustrojowe gminy nienormowane wyraźnie w ustawie, byleby nie był sprzeczny z przepisami ustawowymi. W kwestii komisji rady gminy przepisy u.s.g. wypowiadają się w art. 18a (odnośnie komisji rewizyjnej), art. 18b (odnośnie komisji skarg, wniosków i petycji) i art. 21 (odnośnie komisji stałych i doraźnych). Zgodnie z art. 21 ust. 1 u.s.g. rada gminy ze swojego grona może powoływać stałe i doraźne komisje do określonych zadań, ustalając przedmiot działania oraz skład osobowy. Według Statutu (§ 17 ust. 1-4) Rada powołuje następujące komisje stałe: 1) Komisję Rewizyjną; 2) Komisję Budżetu i Rozwoju Gospodarczego; 3) Komisję Rolnictwa i Środowiska; 4) Komisję Oświaty, Kultury, Zdrowia i Spraw Socjalnych; 5) Skarg, Wniosków i Petycji. Radny może być członkiem nie więcej niż trzech komisji stałych. Skład komisji stałych nie może liczyć więcej niż 5 radnych. Radny może być przewodniczącym tylko jednej komisji stałej. Zgodnie z § 69 Statutu, zakres działania oraz skład osobowy Komisji określa Rada w drodze odrębnej uchwały z zastrzeżeniem § 84 nie mającym w sprawie zastosowania. Zgodnie z art. 20 ust. 1 u.s.g. rada gminy obraduje na sesjach zwoływanych przez przewodniczącego w miarę potrzeby, nie rzadziej jednak niż raz na kwartał. Do zawiadomienia o zwołaniu sesji dołącza się porządek obrad wraz z projektami uchwał. Na wniosek wójta lub co najmniej 1/4 ustawowego składu rady gminy przewodniczący obowiązany jest zwołać sesję na dzień przypadający w ciągu 7 dni od dnia złożenia wniosku. Wniosek o zwołanie sesji powinien spełniać wymogi określone w ust. 1 w zdaniu drugim. (art. 20 ust. 3 u.s.g.). Z postanowieniami ustawy korespondują postanowienia Statutu, zgodnie z którym Rada obraduje na sesjach zwyczajnych i nadzwyczajnych. Sesje zwyczajne Przewodniczący Rady zwołuje z częstotliwością niezbędną do wykonywania zadań Rady, nie rzadziej jednak niż raz na kwartał. Sesja nadzwyczajna zwoływana jest przez Przewodniczącego Rady na wniosek Burmistrza lub co najmniej Ľ ustawowego składu rady na dzień przypadający w ciągu 7 dni od dnia złożenia wniosku (§ 22 ust. 1, 3 i 4). W przypadku zwołania sesji nadzwyczajnej nie obowiązuje termin określony w § 25 Statutu (§ 22 ust. 5). Zgodnie z § 25 Statutu o terminie i miejscu sesji zawiadamia się radnych pisemnie, co najmniej na 7 dni przed terminem sesji. Za zachowanie formy pisemnej uważa się również przesłanie zawiadomienia oraz materiałów, o których mowa w ust. 2 za pomocą środków komunikacji elektronicznej lub systemu elektronicznego do obsługi rady. W okolicznościach niniejszej sprawy zaskarżona uchwała został podjęta na sesji nadzwyczajnej w dniu 11 lipca 2025 r. zwołanej na wniosek Burmistrza Miasta Czemierniki z dnia 9 lipca 2025 r. We wniosku i w zawiadomieniu o zwołaniu sesji wskazano następujący porządek obrad: 1.Otwarcie. 2.Stwierdzenie kworum. 3. Zgłaszanie zmian do dziennego porządku obrad. 4.Podjęcie uchwał 4.a. w sprawie zmian w uchwale budżetowej na 2025 r. 5.Zamkniecie obrad. Z akt sprawy wynika, że w dniu 11 lipca 2025 r. (dzień sesji nadzwyczajnej) 8 (z 15) radnych złożyło do Przewodniczącego Rady dwa projekty uchwał do wniesienia pod obrady: 1) projekt uchwały w sprawie zmian w składzie Komisji Oświaty, Kultury, Zdrowia i Spraw Socjalnych i 2) projekt uchwały w sprawie zmian w składzie Komisji Budżetu i Rozwoju Gospodarczego. Do wniosku załączono projekty przedmiotowych uchwał wraz z uzasadnieniem i zgody radnych na kandydowanie do Komisji oraz na funkcję Przewodniczącego Komisji Oświaty, Kultury, Zdrowia i Spraw Socjalnych. Jak wynika z protokołu sesji Burmistrz wyraził zgodę na zmianę porządku obrad i wprowadzenie w pkt 4 ppkt 4.b., tj. podjęcie uchwały w sprawie zmian w składzie Komisji Oświaty, Kultury, Zdrowia i Spraw Socjalnych i ppkt 4.c., tj. podjęcie uchwały w sprawie zmian w składzie Komisji Budżetu i Rozwoju Gospodarczego. Na sesji zapoznano radnych z treścią przedmiotowych uchwał i ich uzasadnieniem. Skarżący, w obradach sesji nadzwyczajnej w dniu 11 lipca 2025 r. nie uczestniczył (okoliczność niesporna). Fakt ten nie miałaby co do zasady znaczenia, albowiem obowiązkiem radnego jest branie udziału w pracach rady (art. 24 ust. 1 u.s.g.), gdyby nie zaistniałe w sprawie okoliczności, które w świetle powołanych wyżej regulacji Statutu uzasadniają stwierdzenie, że zaskarżona uchwała została podjęta z istotnym naruszeniem prawa. Podkreślenia przy tym wymaga, że zgodnie z zasadą legalizmu wynikającą z art. 7 Konstytucji RP, organy władzy publicznej zobowiązane są działać na podstawie i w granicach prawa, które wyznaczają, co oczywiste, również akty prawa miejscowego. Skarżący został, co akcentuje organ, zawiadomiony o sesji nadzwyczajnej w takiej samej formie jak pozostali radni, tj. zawiadomieniem z dnia 9 lipca 2025 r. przesłanym drogą elektroniczną. Jednakże, jak wyżej wskazano, w zawiadomieniu tym został powołany porządek obrad, który nie obejmował jeszcze obrad nad zaskarżoną uchwałą w sprawie zmian w składzie Komisji Oświaty, Kultury, Zdrowia i Spraw Socjalnych, której skarżący był członkiem i Przewodniczącym. Proponowane zmiany dotyczyły odwołania skarżącego z jej składu i funkcji Przewodniczącego Komisji i powołania nowej osoby w jego miejsce i na funkcję Przewodniczącego Komisji Oświaty, Kultury, Zdrowia i Spraw Socjalnych. Przedstawione projekty uchwał (w tym zaskarżonej uchwały), zostały podane radnym do wiadomości dopiero w dniu 11 lipca 2025 r., na posiedzeniu sesji nadzwyczajnej. Tym samym skarżący nie miał wiedzy, że jego sprawa (sprawy) będą przedmiotem obrad na tej sesji. Sąd nie neguje stanowiska organu, które znajduje oparcie w orzecznictwie, że to rada gminy w drodze uchwały kształtuje skład poszczególnych komisji, stosownie do przepisów ustawy o samorządzie gminnym oraz przepisów statutowych, a radnemu nie przysługuje roszczenie o włączenie go do składu komisji rady gminy. W świetle regulacji art. 21 ust. 1 u.s.g. i § 69 Statutu nie budzi wątpliwości sądu, że uprawnieniem rady gminy jest ustalenie składu osobowego poszczególnych komisji wraz ze wskazaniem ich zadań oraz przedmiotu działania. Pod pojęciem ustalenia składu komisji należy rozumieć zarówno określenie liczby radnych wchodzących w skład danej komisji, jak i ich wybór. Art. 21 ust. 1 u.s.g. nie przyznaje wprawdzie radnemu żadnego prawa blokującego lub utrudniającego jego odwołanie przez radę gminy z danej komisji, niemniej jednak musi to nastąpić z poszanowaniem zasad, które ustanowiła sama rada. W ocenie składu orzekającego, w świetle treści § 41 Statutu nie może budzić wątpliwości, że radny (zainteresowany) powinien wiedzieć, że jego sprawa będzie przedmiotem obrad na danej sesji rady. Dopiero wtedy, w razie jego nieobecności i to nieusprawiedliwionej rada może odstąpić od obowiązku z § 41 ust. 1 Statutu i procedować jego sprawy osobowe bez jego obecności (ust. 2). § 41 ust. 1 zd. drugie Statutu stanowi z kolei, iż Rada może postanowić inaczej. Organ nie wykazał, aby Rada postanowiła inaczej. Jedyny wyjątek od tej zasady został wskazany w powołanym wyżej ust. 2 tej regulacji. Postanowienie § 41 ust. 1 Statutu, że sprawy osobowe Rada rozpatruje w obecności zainteresowanego są zgodne z zasadami demokratycznego państwa prawnego. Wprawdzie powoływany przez pełnomocnika skarżącego art. 7 i art. 8 k.p.a. nie mają w procedurze podejmowania aktów przez organy gminy zastosowania, ale już powołany wyżej art. 7, jak i art. 2 Konstytucji RP jak najbardziej. Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji RP). Zasada demokratycznego państwa prawnego od początku jej obowiązywania w polskim porządku prawnym była traktowana jako źródło kolejnych zasad o bardziej szczegółowym charakterze. Z zasady demokratycznego państwa prawnego wynika zasada zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa, zwana również zasadą lojalności państwa względem obywateli. Zasada ta stanowi fundament zasady demokratycznego państwa prawnego, ale również źródło innych zasad o bardziej szczegółowym charakterze, które odwołują się do idei zaufania w relacjach między państwem a jednostką. Zasada ochrony zaufania do państwa i prawa opiera się na założeniu, że organy władzy publicznej powinny działać w sposób lojalny i uczciwy względem jednostki, budzący w niej poczucie stabilności i bezpieczeństwa prawnego (Monika Florczak-Wątor kom. do art. 2 [w] Piotr Tuleja (red.), Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz, wyd. II, WKP 2023). Z kolei zasada proporcjonalności wymieniona w końcowej części przepisu art. 8 § 1 k.p.a., obok bezstronności i równości, stanowi dyrektywę kierunkową dla organu administracji publicznej, która ma przyczynić się do eliminacji rozmaitych przejawów nadużycia zasady zaufania. Źródłem nakazu proporcjonalności (zakazu nadmiernej ingerencji) jest art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, zgodnie z którym ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób, przy czym ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. W tych okolicznościach zgodzić się należy z argumentacją skargi, iż podejmując zaskarżoną uchwałę w sytuacji, gdy skarżący o jej procedowaniu nie wiedział organ pozbawił skarżącego możliwości ustosunkowania się do stawianych mu zarzutów nierzetelnego przedstawienia zdarzenia mającego miejsce z udziałem Burmistrza i mieszkańca gminy i utraty zaufania do jego osoby, co niewątpliwie stanowi ograniczenie konstytucyjnych praw skarżącego jako obywatela i pozostaje w oczywistej sprzeczności z regulacją § 41 Statutu. W ocenie sądu, powyższe naruszenie prawa należy uznać za istotne i było ono wystarczające do stwierdzenia nieważności przedmiotowej uchwały. Mając na względzie powyższe, sąd orzekł na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. o stwierdzeniu nieważności zaskarżonej uchwały w całości.