III SA/Lu 492/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca) Sędziowie: WSA Jerzy Drwal WSA Anna Strzelec po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w L. z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2021 r., nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w L. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika L. Urzędu Celno-Skarbowego w B. P. z dnia [...] marca 2021 r., nr [...], nakładającą na [...] Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w W. karę pieniężną za naruszenia obowiązków wynikających z ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie sprawy. W dniu 30 maja 2020 r. funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej przeprowadzili na drodze krajowej nr [...] w H. kontrolę pojazdu nr rej. [...], przewożącego olej słonecznikowy paszowy klasyfikowany do kodu CN 1512 w ilości 24500 kg netto. Towar przewożono na podstawie zgłoszenia przewozu [...] z dnia [...] maja 2020 r. W trakcie kontroli ustalono, że w zgłoszeniu [...] jako podmiot wysyłający towar wpisano [...], K. , Ukraina, zaś jako podmiot odbierający lub odbiorcę towaru – [...] Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w W.. Towar miał być dostarczony na adres – ul. [...], [...]. Natomiast w dokumencie wydania zewnętrznego WZ nr [...], wystawionym w dniu [...] maja 2020 r. przez [...] Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością Spółkę komandytową w H., jako dostawcę przewożonego towaru wskazano [...] Spółkę z o.o., a jako odbiorcę [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, ul. [...], [...]. W systemie SENT widnieje inny nadawca niż w dokumencie WZ nr [...] z dnia [...] maja 2020 r. Na okoliczność przeprowadzonej kontroli sporządzono w dniu [...] maja 2020 r. protokół nr [...] Stwierdzając, że w przypadku skontrolowanego zgłoszenia podmiot odbierający wskazany w zgłoszeniu SENT nie był podmiotem, do którego dostarczono towar, Naczelnik L. Urzędu Celno-Skarbowego w B. P. wszczął postępowanie w sprawie nałożenia na stronę kary pieniężnej w związku z niedopełnieniem obowiązków wynikających z ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (Dz. U. z 2021 r. poz. 1857, dalej jako "ustawa SENT"). Decyzją z dnia [...] marca 2021 r. Naczelnik L. Urzędu Celno-Skarbowego w B. P. nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 10 000 zł za podanie w zgłoszeniu [...] z dnia [...] maja 2020 r. danych niezgodnych ze stanem faktycznym. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, decyzją z dnia [...] czerwca 2021 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w L. utrzymał powyższą decyzję w mocy. Organ odwoławczy podzielił ustalenia organu pierwszej instancji. Na podstawie zgromadzonych w sprawie dokumentów ustalono, że towar pierwotnie zaimportowano z Ukrainy na podstawie zgłoszenia celnego dopuszczenia do obrotu z dnia [...] maja 2020 r. Następnie spółka [...] (importer) odsprzedała towar na rzecz spółki [...] na podstawie faktury z dnia [...] czerwca 2020 r. Towar został odebrany z magazynu terminala przeładunkowego spółki [...]. Towar został wydany z magazynu zgodnie z dokumentem wydania zewnętrznego WZ nr [...] z dnia [...] maja 2020 r. W dniu [...] maja 2020 r. towar na podstawie zgłoszenia [...] z dnia [...] maja 2020 r. dostarczono do miejsca wskazanego w zgłoszeniu tj. ul. [...], [...]. W świetle powyższych ustaleń organ odwoławczy uznał, że nieprawidłowość w sprawie polegała na podaniu w skontrolowanym zgłoszeniu SENT danych niezgodnych ze stanem faktycznym. W systemie SENT widnieje inny nadawca, niż w dokumencie WZ, wskazanym jako list przewozowy. Podmiot odbierający podany w zgłoszeniu nie jest podmiotem, do którego dostarczono towar, jak też podmiotem wysyłającym nie jest podmiot, który faktycznie dokonywał wysyłki towaru. Na podstawie rejestru zgłoszeń SENT ustalono, że spółka [...] samodzielnie dokonywała potwierdzeń odbioru towaru w sytuacji, gdy faktycznie była podmiotem wysyłającym. W konsekwencji organ uznał, że doszło do naruszenia obowiązków przewidzianych w art. 5 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy SENT, co w świetle art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT stanowi podstawę do nałożenia na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł za podanie w zgłoszeniu SENT danych niezgodnych ze stanem faktycznym, innych niż dotyczących towaru. Organ podkreślił, że precyzyjne zarejestrowanie wszystkich danych w systemie SENT umożliwia organowi kontrolującemu prawidłową identyfikację towaru, podmiotu odbierającego, przewoźnika i rodzaju wykonywanego przewozu, a podmiot dokonujący rejestracji w elektronicznym systemie danych dotyczących transportu spełniać musi przede wszystkim wymogi ustawy. Organ odwoławczy podniósł, że stosownie do art. 24 ust. 3 oraz art. 26 ust. 3 ustawy SENT w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego albo przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek odpowiednio podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego albo przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, jeżeli odstąpienie nie stanowi pomocy publicznej albo stanowi pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, udzieloną z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy, określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej, albo stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w przepisach wydanych na podstawie art. 26 ust. 4. Wskazując na sytuację finansową skarżącej, w tym wysoki poziom dodatnich wyników finansowych oraz skalę przewozów rejestrowanych w latach 2017-2020 (1671 zgłoszeń SENT, w których skarżąca 1412 razy wystąpiła w roli odbiorcy oraz 259 razy w roli nadawcy), organ odwoławczy uznał, że nie wystąpiły wyjątkowe okoliczności uzasadniające zastosowanie ulgi ze względu na ważny interes strony. Podkreślając, że interes publiczny to dyrektywa postępowania nakazująca respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa lub danej społeczności lokalnej takich jak sprawiedliwość, równość, bezpieczeństwo i zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, a także wyeliminowanie sytuacji, gdy rezultatem zapłaty należności będzie obciążenie Skarbu Państwa kosztami pomocy organ odwoławczy wskazał, że skarżąca jest przedsiębiorcą profesjonalnie zajmującą się obrotem towarów, od którego należy oczekiwać znajomości przepisów prawa i zasad związanych z przewozem określonego rodzaju towarów. Postępowanie podmiotu, który w zgłoszeniu SENT wskazał dane niezgodne ze stanem faktycznym nie może być postrzegane jako zgodne z interesem publicznym. Biorąc pod uwagę sytuację ekonomiczną spółki nie można przyjąć, że zapłata należności określonych zaskarżoną decyzją mogłaby pociągać za sobą konsekwencje, które miałyby w sposób nieproporcjonalny wpływ na byt firmy. Organ odwoławczy nie dopatrzył się zdarzeń, faktów które mogłyby podważyć zaufanie strony do organu. Podstawowe informacje w zakresie stosowania formularzy opublikowane zostały na Platformie Usług Elektronicznych Skarbowo - Celnych Krajowej Administracji Skarbowej. Zamieszczone tam wyjaśnienia wyrażają stanowisko Ministerstwa Finansów w zakresie tych zagadnień i mają formę odpowiedzi na zadane pytania. Organ przytoczył znajdujące się na platformie pytania i odpowiedzi, które w jego ocenie mogły być pomocne w ustaleniu przez skarżącą, jaki rodzaj formularza SENT powinna była zastosować w omawianych okolicznościach. W konsekwencji organ uznał, że stan faktyczny zaistniały w niniejszej sprawie nie jest skutkiem nadzwyczajnych okoliczności, a jedynie wynikiem nieprawidłowego wypełniania obowiązków rejestracyjnych nałożonych ustawą SENT. Podanie w zgłoszeniach SENT danych niezgodnych ze stanem faktycznym świadczy o braku dołożenia należytej staranności w prowadzonej działalności gospodarczej, przy jednoczesnym bagatelizowaniu obowiązków, jakie ustawa nakłada na podmiot wysyłający jako uczestnika systemu monitorowania drogowego przewozu towarów. Odnosząc się do twierdzenia strony, że we wrześniu 2017 r. pracownik skarżącej w rozmowie telefonicznej i po zapytaniu na Help Desk KAS uzyskał aprobatę na wykorzystanie wyłącznie formularza SENT200 do przewozu towarów z Ukrainy, organ stwierdził, że uzyskana przez stronę odpowiedź od Help Desk KAS jest zgodna ze stanowiskiem organu popartymi właściwymi przepisami ustawy SENT. Formularze SENT200 są przeznaczone do dokonywania zgłoszenia przewozu towaru rozpoczynającego się poza terytorium Polski i kończącego się na terytorium Polski przy imporcie towaru i nabyciu wewnątrzwspólnotowym. W sprawie zgłoszenie SENT stało w sprzeczności z dokumentem WZ nr [...] przedstawionym do kontroli. Tym samym organ nie podzielił zarzutu strony o naruszeniu zasady pogłębiana zaufania obywateli do organów państwa. Dokonując analizy "interesu publicznego" organ odwoławczy nie stwierdził również, że doszło do naruszenia zasady proporcjonalności i realizacji wyłącznie celu fiskalnego, z pominięciem ratio legis ustawy. Wskazał także, że ewentualne odstąpienie od wymierzenia kary powinno być udzielone z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy, określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej oraz w prawie krajowym. Zgodnie z art. 37 ust. 7 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2021 r. poz. 743), do czasu przekazania przez podmiot ubiegający się o pomoc zaświadczeń, oświadczeń lub informacji, o których mowa w ust. 1, 2 i 5, pomoc nie może być udzielona temu podmiotowi. Oprócz wykazania ważnego interesu strony lub interesu publicznego należy zatem przedłożyć stosowne dokumenty i zaświadczenia, czego spółka w rozpoznawanej sprawie zaniechała. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością zaskarżyła decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. , zarzucając zaskarżonej decyzji: 1) naruszenie art. 120, art. 121 § 1 oraz art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2020 poz. 1325 z późn. zm.), poprzez zaniechanie poddania analizie powodów dla których skarżący wypełniał formularze SENT ujęte w postępowaniu w ujawniony sposób, możliwości odmiennego ich wypełniania w badanych stanach faktycznych, zaniechanie analizy: okoliczności, dat wprowadzenia i zmiany stanowisk organów fiskalnych w zakresie interpretacji analizowanych przepisów ustawy SENT i wpływu tych zmian na działania skarżącego w zakresie wypełnianie analizowanego formularza SENT; 2) naruszenie art. 120 i art. 121 §1 Ordynacji podatkowej, poprzez ograniczenie analizy i wykładni informacji, jakich udzielał organ fiskalny skarżącej, możliwości odniesienia do badanego konkretnie stanu faktycznego interpretacji celno-podatkowych zawartych na Help Desk i PUESC, całkowite zaniechanie analizy uzasadnienia ustawy SENT i celów ustawy w kontekście zachowań skarżącego co do braku uszczuplenia należności fiskalnych przez skarżącego, niezawinionego i incydentalnego popadnięcia w rozbieżności z organem fiskalnym przez skarżącego, znaczenia i charakteru zarzucanych skarżącemu omyłek w formularzach SENT w relacji do nałożonej kary pieniężnej; 3) naruszenie art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób nieprawidłowy i uniemożliwiający jej analizę, w szczególności brak odniesienia się do wszystkich okoliczności ujawnionych w sprawie, przede wszystkim informacji jakie uzyskiwał skarżący od organów podatkowych, rzeczywistej możliwości wypełniania określonych formularzy przez [...] odmiennie niż to skarżący dokonywał, wielokrotne cytowanie i powtarzanie zapożyczeń z orzeczeń sądowych, innych postępowań bez odniesienia do stanu faktycznego badanej sprawy, sprowadzenie analizy możliwości odstąpienia od nałożenia kary wobec skarżącego wyłącznie do sytuacji majątkowej i pomocy publicznej dla skarżącego, co stoi w sprzeczności z celem ustawy SENT; 4) naruszenie art. 24 ust. 3 ustawy SENT, poprzez dokonanie nieprawidłowej wykładni polegającej na niezasadnym uznaniu, że o istnieniu ważnego interesu strony lub ważnego interesu publicznego decydują wyłącznie wskazane przez organ podstawy, gdy przeczy temu literalna treść naruszonego przepisu nie wskazująca uszczegółowienia w tym zakresie; 5) naruszenie art. 24 ust. 3 ustawy o SENT, poprzez dokonanie błędnego ustalenia, że doszło do niezgodnego ze stanem faktycznym zgłoszenia danych w sytuacji, gdy w SENT 200 dane te były zgłoszone zgodnie ze stanem faktycznym, a nie było innego zgłoszenia danych w sprawie; 6) błędną wykładnię art. 26 ust. 3 ustawy o SENT, poprzez nieprawidłowe zastosowanie naruszonego przepisu, polegające na niewyjaśnieniu wszystkich podstaw jakie mogą uzasadniać odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej i zaniechania poddania analizie jakie warunki szczególne powinny zostać poddane analizie za odstąpieniem od kary o których mowa w art. 26 ust. 3 pkt 3; 7) błędną wykładnię art. 2 i 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z pominięciem dyrektyw wykładni celowościowej i funkcjonalnej przepisów ustawy SENT, co skutkowało nałożeniem kary pieniężnej, której wysokość jest niewspółmierna do kwestionowanych przez organ działań skarżącej, podczas gdy nie doszło do żadnych uszczupleń należności publicznoprawnych, obrotem towarami wrażliwymi, a dodatkowo działania podjęte przez skarżącego wynikały z interpretacji organów fiskalnych i korespondencji, jaką skarżący prowadził z organem uprawnionym do takiej interpretacji; 8) naruszenie art. 12 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2019 r. poz. 1292 z późn. zm.) poprzez jego niezastosowanie w sprawie i nałożenie na skarżącą wysokich kar administracyjnych określonych decyzji, przy stosowaniu nieprawidłowych i sprzecznych wzajemnie wyjaśnień stanowiska organu, usprawiedliwionym działaniu skarżącego w związku z wypełnianiem przez niego formularzy SENT, a dodatkowo nie uwzględnieniu całości stanowisk jakie przedstawiał w postępowaniu skarżący w zakresie, w jakim wyjaśniał on przyczyny posługiwania się określonymi formularzami SENT, co stoi w sprzeczności z zasadą proporcjonalności wyrażonej również w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej i wynikającej z orzecznictwa TSUE, zgodnie z którą, spośród możliwych do zastosowania środków działania przez administrację podatkową należy dokonywać wyboru tych, które są skuteczne, a zarazem najmniej uciążliwe dla podatników, a w każdym razie są uciążliwe nie bardziej niż jest to niezbędne do osiągnięcia wskazanych celów, do których środki te zmierzają; 8) naruszenie art. 189a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm.), dalej jako "k.p.a." w związku z art. 26 ust. 5 ustawy SENT, poprzez zaniechanie zastosowania przepisu art. 189a k.p.a. w zakresie szczegółowych zasad nakładania kary pieniężnej i ulg w jej wykonaniu. Powołując się na powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji Naczelnika L. Urzędu Celno-Skarbowego w B. P. z dnia [...] marca 2021 r. oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu. Przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika L. Urzędu Celno-Skarbowego w B. P., który nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 10000 zł za podanie w zgłoszeniu [...] danych niezgodnych ze stanem faktycznym. Do takiego samego stanu faktycznego i prawnego jak stan występujący w niniejszej sprawie odnosi się wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2021 r., sygn. akt III SA/Lu 454/21. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podzielił stanowisko wyrażone w tym wyroku. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (Dz. U. z 2021 r. poz. 1857, dalej jako ustawa o SENT). Zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy system monitorowania przewozu i obrotu obejmuje gromadzenie i przetwarzanie danych o przewozie towarów i obrocie paliwami opałowymi, w szczególności z zastosowaniem środków technicznych służących do tego monitorowania, oraz kontrolę realizacji obowiązków wynikających z ustawy. Systemowi monitorowania przewozu i obrotu podlega przewóz towarów wymienionych w art. 3 ust. 2 pkt 1-3a ustawy. Ponadto w art. 3 ust. 2 pkt 4 ustawy SENT przewidziano, że systemowi monitorowania przewozu i obrotu podlega przewóz towarów innych niż wymienione w pkt 1-3a, w stosunku do których zachodzi uzasadnione prawdopodobieństwo wystąpienia naruszeń przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług lub podatku akcyzowego, mogących powodować, ze względu na skalę lub częstotliwość obrotu tymi towarami, znaczne uszczuplenia tych podatków - określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 11. Zgodnie zaś z art. 3 ust. 11 ustawy SENT minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia, towary inne niż wymienione w ust. 2 pkt 1-3a, których przewóz jest objęty systemem monitorowania przewozu i obrotu, wraz ze wskazaniem masy, ilości, objętości lub wartości tych towarów, oraz przypadki, w których ich przewóz nie podlega temu systemowi, uwzględniając konieczność przeciwdziałania uszczupleniom w zakresie podatku od towarów i usług lub podatku akcyzowego. W oparciu o delegację ustawową wyrażoną w art. 3 ust. 11 ustawy SENT zostało wydane rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 20 lipca 2018 r. w sprawie towarów, których przewóz jest objęty systemem monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów (Dz. U. z 2018 r., poz. 1427 z późn. zm.). Zgodnie z § 1 pkt 1 lit. a tego rozporządzenia, które obowiązywało w okresie dokonania zgłoszenia SENT w stanie faktycznym niniejszej sprawy, systemem monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów jest objęty przewóz towarów objętych pozycjami od 1507 do 1516 Nomenklatury Scalonej, zwanej dalej "CN", jeżeli masa brutto przesyłki towarów objętych tymi pozycjami przekracza 500 kg lub jej objętość przekracza 500 litrów. W sprawie niniejszej kontroli poddano przewóz oleju słonecznikowego surowego o kodzie CN 1512 w ilości 24500 kg netto według zgłoszenia przewozu [...] z dnia [...] maja 2020 r. Bezspornie towar ten podlegał systemowi monitorowania zgodnie z ustawą SENT. Art. 2 pkt 16 ustawy SENT definiuje zgłoszenie jako zgłoszenie do rejestru zgłoszeń przewozu towaru obejmującego przewóz określonej ilości tego samego rodzaju towaru albo określonych ilości różnych rodzajów towaru przewożonych od jednego nadawcy towaru do jednego odbiorcy towaru, do jednego miejsca dostarczenia towaru, jednym środkiem transportu (lit. a) albo obrotu paliwami opałowymi (lit. b). Zgodnie z art. 2 pkt 6 ustawy SENT za podmiot odbierający uważa się a) osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, prowadzącą działalność gospodarczą, dokonującą wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, importu towarów lub nabycia towarów w przypadku dostawy towarów w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r. poz. 685, z późn. zm.) albo b) zużywający podmiot olejowy nieprowadzący działalności gospodarczej. Natomiast podmiotem wysyłającym w rozumieniu ustawy jest zgodnie z art. 2 pkt 7 ustawy SENT osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, prowadząca działalność gospodarczą, dokonująca: a) dostawy towarów w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług: – ostatniej przed rozpoczęciem przewozu towarów - w przypadku gdy jest dostawcą towaru, a po wydaniu towaru jest on przewożony na rzecz podmiotu odbierającego, – uprawnioną do rozporządzania towarami jak właściciel w momencie rozpoczęcia przewozu - w przypadku gdy dostarcza towary na rzecz podmiotu odbierającego w celu dokonania dostawy towarów po zakończeniu przewozu towarów, b) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów w rozumieniu ustawy, o której mowa w lit. a, c) eksportu towarów w rozumieniu ustawy, o której mowa w lit. a. Przepis art. 6 ust. 1 ustawy SENT przewiduje, że w przypadku przewozu towaru z terytorium państwa członkowskiego albo z terytorium państwa trzeciego na terytorium kraju podmiot odbierający jest obowiązany, przed rozpoczęciem przewozu towaru na terytorium kraju, przesłać do rejestru zgłoszenie, uzyskać numer referencyjny dla tego zgłoszenia i przekazać ten numer przewoźnikowi. Stosownie do ust. 2 art. 6 ustawy SENT, zgłoszenie zawiera: 1) dane podmiotu odbierającego obejmujące: a) imię i nazwisko albo nazwę, b) adres zamieszkania albo siedziby; 2) dane nadawcy towarów obejmujące: a) imię i nazwisko albo nazwę, b) adres zamieszkania albo siedziby; 3) numer identyfikacji podatkowej podmiotu odbierającego, numer, za pomocą którego podmiot odbierający jest zidentyfikowany na potrzeby podatku od towarów i usług albo podatku od wartości dodanej, albo numer PESEL, a jeżeli nie został nadany, nazwę i numer dokumentu stwierdzającego tożsamość osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej będącej podmiotem odbierającym; 4) w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług numer, za pomocą którego nadawca towarów jest zidentyfikowany na potrzeby podatku od wartości dodanej; 4a) w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia paliw opałowych informację, czy podmiot odbierający jest zużywającym podmiotem olejowym lub pośredniczącym podmiotem olejowym; 5) dane adresowe miejsca dostarczenia towaru; 6) dane dotyczące towaru będącego przedmiotem przewozu, w szczególności rodzaju towaru, pozycji CN, ilości, masy brutto lub objętości towaru; 7) w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia paliw opałowych oświadczenie, o którym mowa w art. 89 ust. 5c pkt 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym. Zgodnie zaś z art. 5 ust. 1 ustawy SENT, w przypadku przewozu towaru rozpoczynającego się na terytorium kraju podmiot wysyłający jest obowiązany, przed rozpoczęciem przewozu towaru, przesłać do rejestru zgłoszenie, uzyskać numer referencyjny dla tego zgłoszenia i przekazać ten numer przewoźnikowi. W przypadku dostawy towarów w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, zwanej dalej "dostawą towarów" podmiot wysyłający jest obowiązany również przekazać numer referencyjny podmiotowi odbierającemu. Natomiast dane które powinno zawierać zgłoszenie w przypadku krajowej dostawy towarów enumeratywnie wymienia ust. 2 tego przepisu ustawy i dane te w pierwszej kolejności dotyczą planowanej daty rozpoczęcia przewozu oraz danych podmiotu wysyłającego obejmujących: a) imię i nazwisko albo nazwę, b) adres zamieszkania albo siedziby; a także danych podmiotu odbierającego obejmujących: a) imię i nazwisko albo nazwę, b) adres zamieszkania albo siedziby; Art. 24 ustawy SENT w ust. 1 stanowi, że w przypadku gdy podmiot wysyłający, podmiot odbierający albo przewoźnik: 1) nie wykona obowiązku, o którym mowa w art. 8 ust. 1, 2) zgłosi dane niezgodne ze stanem faktycznym, inne niż dotyczące towaru - odpowiednio na podmiot wysyłający, podmiot odbierający albo przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10 000 zł. Jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów, ustawa ta ma za zadanie chronić legalny handel towarami uznanymi za "wrażliwe", ułatwić walkę z "szarą strefą" oraz ograniczyć poziom uszczupleń w kluczowych dla budżetu państwa podatkach, tj. podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym, a także zwiększyć skuteczność kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów. W uzasadnieniu projektu wyjaśniono, że kary przewidziane w ustawie są sankcjami o charakterze pieniężnym nakładanymi przez organ administracji publicznej w następstwie naruszenia prawa polegającego na niedopełnieniu ustawowego obowiązku przez osobę zobowiązaną. Administracyjną karę pieniężną należy rozumieć jako określone w ustawie ujemne skutki prawne, które następują, gdy adresat normy prawnej nie zastosuje się do ustanowionego nakazu. Nieuchronność, katalog i wysokość kar mają przede wszystkim oddziaływać prewencyjne na podmioty dokonujące przewozu towarów. Skarżąca spółka w skardze nie kwestionowała ustaleń stanu faktycznego ustalonego przez organ. Skontrolowane zgłoszenie SENT dotyczyło przewozu rozpoczynającego się na terenie kraju, w bazie spółki [...] w H.. Zgodnie z dokumentem wydania zewnętrznego wystawionym przez spółkę [...], dostawcą była skarżąca, a odbiorcą [...] Spółka z o.o. w miejscowości S.. Nie jest przy tym kwestionowane, że opisany przewóz do wskazanych podmiotów został zrealizowany. Okoliczności te potwierdzają również zgromadzone w toku postępowania dokumenty. W sytuacji, gdy przewóz rozpoczyna się na terytorium kraju, zastosowanie znajdował przepis art. 5 ust. 1 ustawy SENT, nakładający na podmiot wysyłający, przed rozpoczęciem przewozu towaru, obowiązek przesłania do rejestru zgłoszenia, uzyskania numeru referencyjnego dla tego zgłoszenia i przekazania tego numeru przewoźnikowi. Wynikająca z art. 5 ust. 2 ustawy SENT treść zgłoszenia, w szczególności w zakresie określenia zgodnie z pkt 2 i 3 danych podmiotu wysyłającego oraz danych podmiotu odbierającego, powinna odpowiadać stanowi faktycznemu dotyczącego przewozu rozpoczynającego się na terytorium kraju, nie zaś wcześniejszego przewozu towaru z terytorium państwa trzeciego, który zakończył się na terytorium kraju przed rozpoczęciem przewozu skontrolowanego. Jak zatem słusznie uznały organy, w przypadku skontrolowanego przewozu rozpoczynającego się na terytorium kraju to skarżąca spółka [...] powinna być wpisana w zgłoszeniu jako podmiot wysyłający. Przedstawionej oceny nie zmienia akcentowana w skardze okoliczność, że wystawienie faktury handlowej, a tym samym przeniesienie prawa własności towaru następowało dopiero po dostarczeniu towaru do ostatecznego odbiorcy w kraju. W świetle bowiem przywołanego wyżej art. 2 pkt 7 ustawy SENT podmiotem wysyłającym jest także podmiot uprawniony do rozporządzania towarami jak właściciel w momencie rozpoczęcia przewozu - w przypadku gdy dostarcza towary na rzecz podmiotu odbierającego w celu dokonania dostawy towarów po zakończeniu przewozu towarów. Także w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że w kontrolowanym przypadku podmiotem wysyłającym winna być spółka [...], która była właścicielem towaru w chwili rozpoczęcia przewozu. Bezsprzecznie w skontrolowanym zgłoszeniu skarżąca nie była wskazana jako podmiot wysyłający, ale jako podmiot odbierający, którym także w ustalonych okolicznościach sprawy nie była. Jak zasadnie stwierdziły organy, skarżąca spółka [...] miała status importera i tym samym odbiorcy towarów jedynie w zakresie transakcji dotyczącej nabycia przez nią towarów z [...]. Natomiast w przypadku przewozu rozpoczynającego się na terytorium kraju, skarżąca realizując dostawę towarów była podmiotem wysyłającym w rozumieniu art. 2 pkt 7 ustawy SENT i zgodnie z tym stanem winno być wypełnione zgłoszenie SENT oparte na treści art. 5 ustawy SENT (zgłoszenie SENT100). Skoro w kontrolowanym zgłoszeniu SENT zarówno podmiot wysyłający, jak i podmiot odbierający nie zostały wskazane zgodnie ze stanem faktycznym, zachodziły podstawy do stwierdzenia, że po stronie skarżącej doszło do naruszenia obowiązków określonych w art. 5 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy SENT. Jak wskazano zaś wyżej, przypadek zgłoszenia danych niezgodnych ze stanem faktycznym, innych niż dotyczące towaru, jest sankcjonowany karą pieniężną w wysokości 10 000 zł, nakładaną – odpowiednio – na podmiot wysyłający, podmiot odbierający albo przewoźnika (art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT). Przedstawionej oceny nie mogą podważyć skutecznie argumenty skarżącej powołujące się na okoliczność, że w przypadku innych zgłoszeń skarżąca stosowała wyłącznie formularz SENT200 (właściwy w odniesieniu do przewozów, o których mowa w art. 6 ustawy SENT, a zatem rozpoczynających się poza terytorium kraju), co nie było wówczas kwestionowane przez organy Krajowej Administracji Skarbowej, a nadto, że skarżąca ugruntowała swoją praktykę w związku z odpowiedzią uzyskaną po zapytaniu na Help Desk Krajowej Administracji Skarbowej, która zdaniem skarżącej potwierdzała prawidłowość jej działania. Wymaga podkreślenia, że stan faktyczny niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości. Okoliczności sprawy jednoznacznie wskazują na wypełnienie skontrolowanego zgłoszenia, dotyczącego przewozu rozpoczynającego się na terytorium kraju, niezgodnie ze stanem faktycznym w zakresie danych podmiotu wysyłającego i podmiotu odbierającego, co w świetle ustawy SENT stanowi naruszenie jej przepisów sankcjonowane karą pieniężną. Argumentacja skarżącej nie może zmienić ustalonego w sprawie stanu faktycznego, który przesądza o zaistnieniu naruszenia w zakresie zgłoszenia dotyczącego przewozu rozpoczynającego się na terytorium kraju. Dla ustaleń faktycznych w rozpoznawanej sprawie odnośnie powstania naruszeń bez znaczenia pozostają również podnoszone przez skarżącą okoliczności nie dokonywania nielegalnych czynności importowo celnych oraz nieuszczuplenia należności publicznoprawnych, a także niezawiniony w ocenie skarżącej charakter naruszenia. Naruszenie przewidziane w art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT ma niewątpliwie charakter formalny, a określona w tym przepisie sankcja służy realizacji przywołanych wyżej celów ustawy SENT. Zaznaczyć także należy, że kara administracyjna przewidziana w ustawie SENT ma charakter obiektywny i jest niezależna od winy. Zasadniczy spór niniejszej sprawie odnosi się do oceny, czy organ prawidłowo przeanalizował ustawowe przesłanki odstąpienia od nałożenia na skarżącą kary pieniężnej. Wobec powyższego wyjaśnić należy przede wszystkim, że zgodnie z art. 26 ust. 5 ustawy SENT w zakresie nieuregulowanym w ustawie do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej. Powyższe oznacza, że w rozpoznawanej sprawie nie znajdują zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym art. 189a k.p.a., którego naruszenie skarżąca zarzuca (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 2021 r., sygn. akt II GSK 885/21). Stosownie do art. 24 ust. 3 ustawy SENT przewidziano jednak, że w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego, podmiotu nabywającego albo przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek odpowiednio podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego, podmiotu nabywającego albo przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1-1b, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3. Odstąpienie od wymierzenia kary, o którym mowa w powyższym przepisie, oparte jest na uznaniu administracyjnym co wynika z użytego sformułowania "może". Oznacza to, że organ administracji ma swobodę wyboru rozstrzygnięcia w zakresie odstąpienia od nałożenia kary. Ograniczone zastosowanie uznania administracyjnego nie oznacza jednak zupełnego pomięcia istoty kontroli pod względem legalności tego rodzaju rozstrzygnięć. Sądowa kontrola stanowiska organu pod względem legalności nadal sprawdza się do oceny, czy organ w sposób prawidłowy przeprowadził proces wydania decyzji uznaniowej, czy uwzględnił wszystkie przepisy, czy materiał dowodowy został zebrany w całości, czy pojęcia nieostre zostały prawidłowo zinterpretowane, czy nie pominięto istotnych elementów przy ustalania stanu faktycznego oraz czy wybrał rozwiązanie przewidziane przepisem prawa materialnego. W okolicznościach niniejszej sprawy, w ocenie Sądu, nie można organowi zarzucić uchybień w tym zakresie. Pojęcia ważnego interesu przewoźnika oraz interesu publicznego nie zostały zdefiniowane w ustawie. Użycie słowa "ważny" akcentuje wyjątkowy charakter interesu przewoźnika i wiąże się z wystąpieniem nadzwyczajnych okoliczności, które mogą go uzasadniać, na co trafnie zwróciły uwagę organy obu instancji. O istnieniu ważnego interesu przewoźnika uprawniającego do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej nie decyduje subiektywne przekonanie strony, ale kryteria zobiektywizowane, w każdym przypadku inne, uwzględniające różnorodne aspekty sprawy. Ważny interes przewoźnika wiąże się z wystąpieniem nadzwyczajnych okoliczności, mogą go uzasadniać także trudności finansowe, lecz tylko takie, które w okolicznościach sprawy wiązałyby się z zagrożeniem dla istotnego interesu zobowiązanego. Pojęcie interesu publicznego to dyrektywa postępowania nakazująca respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego itp. Pojęcia te mają cechy charakterystyczne dla klauzul generalnych, których indywidualne zastosowanie wymaga odniesienia do konkretnej sprawy i sytuacji, w jakiej organ podejmuje decyzje. Niemożność jednoznacznego zdefiniowania tych pojęć powoduje, że w każdym indywidualnym przypadku ich znaczenie może uwzględniać różne aspekty. Istotne jest przy tym, że w ustawie SENT ustawodawca nie wyposażył organu w możliwość miarkowania kar, ani ich zmiany w zależności od uznania administracyjnego (vide wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2020 r., sygn. akt II GSK 220/20, oraz z 13 marca 2019 r., sygn. akt II FSK 3478/18). W przepisie art. 24 ust. 3 ustawy SENT przewidziano tylko możliwość organu odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem strony lub interesem publicznym. W ocenie sądu, organy administracji trafnie uznały, że nie zaistniała żadna z przesłanek określonych w art. 24 ust. 3 ustawy o SENT, uzasadniających odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej. Przede wszystkim, wbrew zarzutom skargi, organy prawidłowo zinterpretowały zarówno pojęcie ważnego interesu podmiotu wysyłającego, jak też interesu publicznego, z których wystąpieniem art. 24 ust. 3 ustawy SENT wiąże możliwość odstąpienia od wymierzenia kary. Jak wynika z treści zaskarżonej decyzji organy uznały, że w niniejszej sprawie nie wystąpił ważny interes po stronie podmiotu wysyłającego, ze względu na stabilną sytuację finansową skarżącej, która miała doświadczenie w rejestracji zgłoszeń SENT. Ocena ta w pełni zasługuje na aprobatę. Z uzyskanych przez organ z Pierwszego M. Urzędu Skarbowego w W. danych zawartych w deklaracji CIT-8 (zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych za rok podatkowy) wynika, że strona w 2018 r. osiągnęła przychody w wysokości [...] zł, koszty wyniosły ją [...] zł, zaś dochód kształtował się na poziomie [...] zł. W 2019 r. wyniki finansowe wynosiły odpowiednio [...] zł, [...] zł, i [...] zł. Ponadto z pisma z dnia 11 stycznia 2021 r. wynika, że za okres 1-11/2020 w podatku dochodowym skarżąca dokonała wpłat w kwocie 35 486 zł, nie jest w stosunku do niej prowadzone postępowanie egzekucyjne, nie posiada zaległości podatkowych, ani nie korzystała z ulg podatkowych, rozłożenia na raty, odroczenia czy umorzenia należności. Analiza przedstawionych dokumentów dokonana przez organ wykazała, że kondycja finansowa skarżącej jest dobra oraz że zapłata nałożonej kary pieniężnej nie doprowadzi jej do upadłości i nie spowoduje innych niepożądanych społecznie skutków. Skarżąca, nie wskazała również żadnych nadzwyczajnych zdarzeń losowych wpływających na jej sytuację materialną, która uzasadniałby odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej. Organy doszły do przekonania, że za odstąpieniem od nałożenia kary na skarżącą nie przemawia także interes publiczny. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji obszernie wyjaśniono przesłanki, którymi organy kierowały się w tym zakresie, zwróciły uwagę na okoliczności, w jakich nastąpiło naruszenie. Uznały, że skarżący jest przedsiębiorcą profesjonalnie zajmującym się obrotem towarów, od którego należy oczekiwać znajomości przepisów prawa i zasad związanych z przewozem określonego rodzaju towarów. Organ z urzędu poczynił ustalenia z których wynika, że w okresie od 3 września 2017 r. do 5 listopada 2020 r. zarejestrowano 1671 zgłoszeń SENT, w których skarżąca w 1412 zgłoszeniach występowała jako podmiot odbierający a w pozostałych jako nadawca towaru. (k. 64 akt adm.). Zdaniem Sądu ilość dokonanych zgłoszeń w systemie SENT świadczy o dużym doświadczeniu Spółki w zakresie obrotu towarami wrażliwymi. W ocenie Sądu organ prawidłowo dokonał analizy interesu publicznego. Wbrew zarzutom zawartym w skardze, organ dokonał analizy interesu publicznego nie tylko w oparciu o płaszczyznę ekonomiczną lecz również na płaszczyźnie pozaekonomicznej, a więc także związanej z takimi wartościami jak sprawiedliwość, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej czy też sprawność działania aparatu państwowego. Uwzględnił wagę oraz okoliczności i przyczyny powstania naruszenia. Organ oceniając spełnienie "interesu publicznego" na płaszczyźnie pozaekonomicznej dokonał analizy popełnionego przez skarżącą uchybienia w stosunku do takich wartości jak: przestrzeganie przez wszystkich uczestników rynku przepisów ustawy i zasadnie uznał, że w niniejszej sprawie nie wystąpiła przesłanka interesu publicznego przemawiająca za odstąpieniem od nałożenia kary pieniężnej. Wziął też po uwagę liczbę zgłoszeń dokonanych przez skarżącą i kontrole zgłoszeń, które wykazały, że skarżąca kilkukrotnie naruszyła przepisy ustawy SENT. Ocena przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej z uwagi na interes publiczny była zatem w istocie wszechstronna. Za odstąpieniem od nałożenia kary nie ma znaczenia, podnoszona w skardze, okoliczność, że nie doszło do uszczuplenia należności publicznoprawnych. Brak uszczuplenia wymienionych należności nie determinuje konieczności odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Należy zaznaczyć, że możliwość nałożenia kary za uchybienia przepisom ustawy o SENT ma zapobiec powstaniu uszczupleń. Kara ma w sobie element represji oraz element prewencyjny. Istotą kary administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów oraz wymuszenie na przedsiębiorcy przestrzeganie przepisów prawa. Ustawa ma w założeniu stanowić narzędzie do walki z nieuczciwymi podmiotami dokonującymi nielegalnego obrotu towarami uznanymi za "wrażliwe", bez odprowadzania do budżetu państwa należnych podatków, dokonującymi wyłudzeń niezapłaconych podatków, jak również dokonującymi obrotu bez stosowania warunków przewidzianych w przepisach prawa. Ustawa ma za zadanie chronić legalny handel towarami i ułatwić walkę z szarą strefą. W ocenie sądu brak uszczupleń należności publicznoprawnych w niniejszej sprawie nie oznacza, że organy administracji winny odstąpić od wymierzenia kary wobec skarżącej. Przede wszystkim zauważyć należy, że ustawa nie uzależnia możliwości wymierzenia kary od stwierdzenia, że określony podatek nie został zapłacony. Kara przewidziana jest za wskazanie w zgłoszeniu SENT danych niezgodne ze stanem faktycznym, który to obowiązek nałożony został na podmiot wysyłający w celu umożliwienia efektywnej kontroli przewozu towaru. Fakt zapłacenia podatku nie może mieć zatem znaczenia przesądzającego i nie może sam w sobie stanowić o spełnieniu przesłanki interesu publicznego. W interesie publicznym jest bowiem powszechne, prawidłowe stosowanie przez wszystkich uczestników łańcucha dostaw "wrażliwych" towarów przepisów prawa. Organ porównał także wysokości nałożonej kary (10 000 zł) do zysków Spółki, której dochód za rok 2019 wyniósł 442 505,82 zł i uznał, że nie została naruszona zasada proporcjonalności, wyrażona w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Zapłata należności nałożonych zaskarżoną decyzją nie pociągnie za sobą konsekwencji, które w sposób nieproporcjonalny wpłynęłyby na byt firmy. Zdaniem organu zaistniały stan faktyczny nie jest również skutkiem ponadprzeciętnych okoliczności, a jedynie koniecznością prawidłowego wypełniania obowiązków rejestracyjnych nałożonych ustawą o SENT. Niezależnie od powyższego organy stwierdziły także, że nie zostały spełnione warunki przyznania ulgi w postaci odstąpienia od nałożenia kary, określone w art. 26 ust. 3 ustawy SENT, którego uwzględnienie nakazuje art. 24 ust. 3 ustawy. Stosownie do art. 26 ust. 3 ustawy SENT, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, jeżeli to odstąpienie: 1) nie stanowi pomocy publicznej albo 2) stanowi pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, udzieloną z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy, określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej, albo 3) stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 4. Pismem z dnia 3 listopada 2020 r. organ wezwał skarżącą m.in. do przedłożenia zaświadczenia o pomocy do minimis, jakie strona otrzymała w latach 2018-2020 albo oświadczenia o wielkości pomocy de minimis otrzymanej w tym okresie, albo oświadczenia o nieotrzymaniu takiej pomocy w tym okresie oraz informacji niezbędnych do udzielenia pomocy de minimis, dotyczących w szczególności wnioskodawcy i prowadzonej przez niego działalności gospodarczej oraz przeznaczenia pomocy publicznej. Jednocześnie organ poinformował skarżącą, że zakres informacji niezbędnych do udzielenia pomocy de minimis oraz wzór wniosku znajduje się w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010 r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc de minimis (Dz. U. Nr 53, poz. 311 z późn. zm.) oraz pouczył o treści art. 37 ust. 7 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2021 r. poz. 743). Zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej podmiot ubiegający się o pomoc de minimis jest zobowiązany do przedstawienia podmiotowi udzielającemu pomocy, wraz z wnioskiem o udzielenie pomocy: 1) wszystkich zaświadczeń o pomocy de minimis oraz pomocy de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, jakie otrzymał w roku, w którym ubiega się o pomoc, oraz w ciągu 2 poprzedzających go lat podatkowych, albo oświadczenia o wielkości tej pomocy otrzymanej w tym okresie, albo oświadczenia o nieotrzymaniu takiej pomocy w tym okresie; 2) informacji niezbędnych do udzielenia pomocy de minimis, dotyczących w szczególności wnioskodawcy i prowadzonej przez niego działalności gospodarczej oraz wielkości i przeznaczenia pomocy publicznej otrzymanej w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą, na pokrycie których ma być przeznaczona pomoc de minimis. Z kolei zgodnie z ust. 2 art. 37 powołanej ustawy podmiot ubiegający się o pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie jest zobowiązany do przedstawienia podmiotowi udzielającemu pomocy, wraz z wnioskiem o udzielenie pomocy: 1) wszystkich zaświadczeń o pomocy de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie oraz pomocy de minimis, jakie otrzymał w roku, w którym ubiega się o pomoc, oraz w ciągu 2 poprzedzających go lat podatkowych, albo oświadczenia o wielkości tej pomocy otrzymanej w tym okresie, albo oświadczenia o nieotrzymaniu takiej pomocy w tym okresie; 3) informacji niezbędnych do udzielenia pomocy de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, dotyczących w szczególności wnioskodawcy i prowadzonej przez niego działalności gospodarczej oraz wielkości i przeznaczenia pomocy publicznej otrzymanej w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą, na pokrycie których ma być przeznaczona pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie. Na mocy art. 37 ust. 5 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej podmiot ubiegający się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie jest zobowiązany do przedstawienia podmiotowi udzielającemu pomocy, wraz z wnioskiem o jej udzielenie, informacji dotyczących wnioskodawcy i prowadzonej przez niego działalności gospodarczej oraz informacji o otrzymanej pomocy publicznej, zawierających w szczególności wskazanie dnia i podstawy prawnej jej udzielenia, formy i przeznaczenia, albo oświadczenia o nieotrzymaniu pomocy. Jednocześnie ust. 7 art. 37 powołanej ustawy jednoznacznie stanowi, że do czasu przekazania przez podmiot ubiegający się o pomoc zaświadczeń, oświadczeń lub informacji, o których mowa w ust. 1, 2 i 5, pomoc nie może być udzielona temu podmiotowi. Pomimo wezwania organu skarżąca nie przedstawiła dokumentów niezbędnych do udzielenia ulgi w postaci odstąpienia od nałożenia kary, zaś w piśmie z dnia 17 stycznia 2020 r. wprost wskazywała, że możliwość odstąpienia od ukarania zgodnie z przepisami ustawy SENT nie stanowi dla niej rozwiązania. W tej sytuacji organy prawidłowo przyjęły, że nie ma podstaw do uznania zaistnienia po stronie skarżącej przesłanek do udzielenia jej ulgi. Jeszcze raz podkreślenia wymaga, że ewentualne odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej z uwagi na ważny interes podmiotu lub interes publiczny, o którym mowa w at. 24 ust. 3 ustawy SENT, uwarunkowane jest spełnieniem wymogów przewidzianych w art. 26 ust. 3 ustawy SENT. Skarżąca nie może zatem żądać odstąpienia od nałożenia kary powołując się na waży interes oraz interes publiczny, odmawiając jednocześnie współpracy w zakresie wykazania spełnienia wymogów wskazanych w art. 26 ust. 3 tej ustawy. Skoro skarżąca, mimo wezwania, nie udzieliła wyjaśnień niezbędnych do zastosowania ulgi w postaci odstąpienia od nałożenia kary, nie może czynić zarzutów w zakresie odmowy jej przyznania. Nieuprawniony jest także sformułowany w skardze zarzut naruszenia przepisu art. 12 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2019 r. poz. 1292 z późn. zm.) poprzez jego niezastosowanie w sprawie i nałożenie na skarżącą wysokiej kary administracyjnej, przy stosowaniu nieprawidłowych i sprzecznych stanowisk organów, nieuwzględnienie stanowiska skarżącego. Nie można zgodzić się ze skarżącą, że organ nie prowadził postępowania zgodnie z powołanym ostatnio przepisem, to jest w sposób budzący zaufanie przedsiębiorców do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Także zgodnie z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Organy podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym (art. 122 Ordynacji podatkowej). Zgodnie z art. 120 ordynacji podatkowej organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej). Zgodnie zaś z art. 191 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Wbrew zarzutom skargi okoliczności faktyczne sprawy nie budziły wątpliwości, a ustalenia poczynione w sprawie znajdują swoje uzasadnienie i podstawę w zgromadzonym materiale dowodowym oraz zostały dokonane w granicach wyznaczonych zasadami prowadzonego postępowania, o których mowa w powołanych wyżej przepisach proceduralnych, jakie miały zastosowanie w tej sprawie. Również uzasadnienia decyzji organów obu instancji w pełni odpowiadają wymogom art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Zawierają one wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, a także wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. W żadnym razie nie zasługują na podzielenie argumenty o licznych niespójnościach i wzajemnych rozbieżnościach w treści zaskarżonej decyzji. Argumentacja skarżącej w tym zakresie ma przy tym charakter wyłącznie ogólnikowy. Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W konsekwencji i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a.") Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. W myśl tego przepisu, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie wniosek o rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszczonym został zgłoszony przez organ w odpowiedzi na skargę, zaś strona skarżąca nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.