III SA/Lu 495/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom,, Sędzia SO del. Iwona Tchórzewska (sprawozdawca), Protokolant Starszy referent Radosław Kot, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 20 października 2011 r. sprawy ze skargi M.P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B.P. z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o przedłużeniu okresu zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] Dyrektor Izby Celnej na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego w związku z art. 188 ust. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323 ze zm.) po ponownym rozpatrzeniu sprawy utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2011 r. odmawiającą uchylenia decyzji Nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r. o przedłużeniu okresu zawieszenia M.P. w pełnieniu obowiązków służbowych od dnia 2 lipca 2008 r. do czasu zakończenia postępowania karnego. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 roku, nr [...] Dyrektor Izby Celnej na podstawie art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (t.j. Dz. U. z 2004 r., Nr 156, poz. 1641 ze zm.) zawiesił kontrolera celnego M.P. w pełnieniu obowiązków służbowych w okresie od dnia 1 kwietnia 2008 roku do dnia 1 lipca 2008 roku. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w dniu 1 kwietnia 2008 r. do Izby Celnej wpłynęła pisemna informacja Prokuratury Krajowej – Biura do Spraw Przestępczości Zorganizowanej – V Wydziału Zamiejscowego (sygn. akt [...]) o przedstawieniu M.P. zarzutów z art. 228 § 1 i 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., art. 12 k.k. i art. 65 § 1 k.k. Wobec tego i powołując się na wynikający z art. 23 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej obowiązek zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych funkcjonariusza celnego w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego o przestępstwo popełnione umyślnie, ścigane z oskarżenia publicznego, Dyrektor Izby Celnej rozstrzygnął jak w decyzji. Następnie decyzją z dnia 1 lipca 2008 roku Dyrektor Izby Celnej wskazując, że śledztwo przeciwko M.P. nie zakończyło się, a przedstawione celnikowi zarzuty popełnienia przestępstwa związane są z wykonywaniem obowiązków służbowych, na podstawie art. 23 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej przedłużył okres zawieszenia kontrolera celnego M.P. w pełnieniu obowiązków służbowych od dnia 2 lipca 2008 roku do czasu zakończenia postępowania karnego. W pismach z dnia 17 marca 2010 roku oraz z dnia 22 października 2010 roku M.P., powołując się na przepis art. 154 k.p.a., wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lipca 2008 roku. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. Dyrektor Izby Celnej odmówił uchylenia decyzji nr 300000-IKAW-180-1034/08 z dnia 1 lipca 2008 r. o przedłużeniu okresu zawieszenia M.P. w pełnieniu obowiązków służbowych od dnia 2 lipca 2008 r. do czasu zakończenia postępowania karnego. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy na skutek wniosku M.P. Dyrektor Izby Celnej zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] kwietnia 2011 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podniesiono, że tryb przewidziany w art. 154 kpa i 155 k.p.a. służy wzruszaniu decyzji ostatecznych nie dotkniętych żadnymi wadami (prawidłowych) lub wzruszaniu decyzji ostatecznych dotkniętych wadami, które nie uzasadniają jednak stwierdzenia nieważności decyzji (wady niekwalifikowane). Istotą postępowania w trybie art. 154 k.p.a. jest sprawdzenie czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym istnieją szczególne przesłanki, które przemawiałyby za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej. Przesłankami tymi są wyłącznie słuszny interes strony lub interes społeczny. W ocenie organu słuszny interes strony w rozumieniu art. 154 k.p.a. należy rozumieć jako interes prawny, a nie jako interes faktyczny i nie może on być sprzeczny z interesem społecznym. W niniejszej sprawie słuszny interes strony (funkcjonariusza ubiegającego się o przywrócenie do pełnienia obowiązków służbowych) godzi w interes służby, a co za tym idzie w interes społeczny, gdyż przywracanie do służby funkcjonariusza z zarzutami korupcyjnymi nie jest zasadne z uwagi na kształtowanie się postaw wewnątrz Służby Celnej, jak i wizerunku tej Służby na zewnątrz. Organ nie podzielił przeciwnego stanowiska strony, iż to właśnie odmowa uchylenia decyzji przedłużającej okres zawieszenia w pełnieniu służby nie kształtuje dobrego wizerunku Służby Celnej i jest wbrew interesowi społecznemu. Organ przypomniał, że stanowiący podstawę prawną decyzji o przedłużeniu okresu zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych przepis art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej dawał możliwość przedłużenia okresu zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych w szczególnie uzasadnionym przypadku. Organ wskazał, że Dyrektor Izby Celnej uznał, iż w okolicznościach sprawy zachodzi tego rodzaju wypadek, bowiem powodem przedłużenia okresu zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych M.P. był fakt przedstawienia zarzutu z art. 228 § 1 i 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., art. 12 k.k. i art. 65 § 1 k.k. Ciężar gatunkowy i okoliczność popełnienia zarzucanego przestępstwa w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych w opinii organu administracji były wystarczającą podstawą do podjęcia decyzji z dnia 1 lipca 2008 r. o przedłużeniu okresu zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego. Odwołując się do szczególnego charakteru funkcji, jaką pełni funkcjonariusz celny i przywołując dla poparcia swojego stanowiska w tym względzie wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 października 2004 roku w sprawie K 1/04 organ uznał, że w interesie Służby Celnej leży, by do zakończenia postępowania karnego skarżący nie wykonywał obowiązków służbowych. Odnosząc się do podnoszonego przez stronę zarzutu braku kadry, która mogłaby kształcić młodych funkcjonariuszy, a to z powodu zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych doświadczonych funkcjonariuszy, organ stwierdził, że niewątpliwie w interesie Służby Celnej nie leży, by szkoleniem zajmowały się osoby, na których ciążą zarzuty korupcyjne. Zatem zgodne z interesem społecznym jest czasowe odsunięcie tych osób od pełnienia obowiązków. W konkluzji organ stwierdził, że interes społeczny nie przemawia za wzruszeniem decyzji z dnia 1 lipca 2008 r. W ocenie Dyrektora Izby Celnej za wzruszeniem tej decyzji nie przemawia także słuszny interes strony, przez który należy rozumieć powody podlegające szczególnej ochronie, które usprawiedliwiają starania o uchylenie ostatecznej decyzji administracyjnej. Takim powodem nie mogą zaś być przytoczone przez stronę wypowiedzi na temat stosowania zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych funkcjonariuszy Policji oraz opinie odnoszące się do przewlekłości postępowań przygotowawczych prowadzonych przeciwko funkcjonariuszom Służby Celnej oraz zawieszania i zwalniania tychże funkcjonariuszy. Również fakt, iż Prokurator, mając pełną wiedzę na temat zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie uznał za konieczne zawieszenia w obowiązkach służbowych na podstawie art. 276 k.p.k., nie stanowi uzasadnienia słusznego interesu strony. Takiego interesu nie uzasadnia także subiektywne przekonanie o bezzasadności stawianych w postępowaniu karnym zarzutów. W odniesieniu do podnoszonej przez stronę skarżącą przewlekłości postępowania karnego Dyrektor Izby Celnej zauważył, że prowadzenie postępowania karnego oznacza, iż istnieją ku temu podstawy, w przeciwnym bowiem razie postępowanie zostałoby umorzone. Organ uznał również za chybiony zarzut nierównego traktowania, wskazując, że przeczy temu właśnie okoliczność wydawania w różnych sprawach decyzji o różnej treści, a zatem rozstrzygania tych spraw w sposób indywidualny. W związku zaś ze wskazaniem przez skarżącego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy na fakt zgłoszenia wniosku o unieważnienie decyzji na podstawie art. 156 k.p.a., Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że złożenie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji i jednoczesne wnioskowanie o jej uchylenie na podstawie art. 154 k.p.a., który to tryb zarezerwowany jest dla decyzji niewadliwych, wzajemnie się wykluczają. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M.P. wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, decyzji ją poprzedzającej oraz decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lipca 2008 r. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: - prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie przepisów art. 23 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej; - przepisu art. 154 k.p.a. poprzez przyjęcie, że za wzruszeniem decyzji nie przemawia interes społeczny ani słuszny interes strony, gdy zaskarżona decyzja narusza interes prawny strony skarżącej poprzez pozbawienie jej możliwości pełnienia obowiązków służbowych przez czas bliżej nieokreślony. W uzasadnieniu skargi M.P. podniósł między innymi, że decyzja Dyrektora Izby Celnej o przedłużeniu okresu zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych od dnia 2 lipca 2008 r. do czasu zakończenia postępowania karnego jest decyzją uznaniową. Niezbędnym warunkiem wydania decyzji jest wystąpienie szczególnych okoliczności uzasadniających takie działanie organu administracji celnej. Zdaniem skarżącego wydając przedmiotową decyzję organ nie wskazał żadnych szczególnych okoliczności uzasadniających przedłużenie okresu zawieszenia do czasu zakończenia postępowania karnego. Takim szczególnym przypadkiem nie może być przedłużające się postępowanie karne. Ponadto decyzja powinna była zostać poprzedzona analizą całokształtu okoliczności związanych z dotychczasową służbą w charakterze celnika oraz sytuacji osobistej skarżącego. W ocenie skarżącego tak w interesie organów celnych jak i M.P. byłoby powierzenie mu w ramach służby np. czynności o charakterze administracyjno - biurowym. Zatem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, to jest art. 23 ust. 3 ustawy o Służbie Celnej. Skarżący wskazał także jako istotny w sprawie czas trwania postępowania przygotowawczego, które obecnie prowadzone jest od prawie trzech lat. Skarżący stwierdził w związku z tym, że nie do przyjęcia jest sytuacja zawieszenia go w obowiązkach służbowych przez następnych kilka lat trwania postępowania. Przy tym będzie to szczególnie dotkliwe i krzywdzące z uwagi na brak wpływu skarżącego na tempo prowadzonych postępowań karnych. Natomiast uwzględnienie interesu strony oraz interesu społecznego w rozumieniu art. 154 § 1 k.p.a. należy rozumieć w ten sposób, że mając do wyboru możliwość korzystniejszego dla strony rozstrzygnięcia niepozostającego w kolizji z obowiązującym porządkiem prawnym, organ działając w granicach uznania administracyjnego przyjmuje ten sposób orzekania zmieniając decyzję mniej korzystną dla strony. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że przesłanką podjęcia decyzji o przedłużeniu okresu zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych nie był sam fakt przedstawienia zarzutów skarżącemu, ale ciężar i rodzaj zarzucanych mu czynów. Wymienione okoliczności stanowią szczególnie uzasadniony przypadek, o którym mowa w art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 24 lipca 1999 o Służbie Celnej, w z związku z czym nie znajduje podstaw zarzut naruszenia wymienionego przepisu. Jednocześnie organ podkreślił, że skarżący nie skorzystał z przysługującego mu prawa do zaskarżenia decyzji w przedmiocie przedłużenia zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych i nie kwestionował zaistnienia przesłanek zastosowania wobec niego regulacji zawartej w art. 23 ust. 3 ustawy. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu art. 154 k.p.a. przez przyjęcie, że za wzruszeniem decyzji nie przemawia interes społeczny, ani słuszny interes strony, Dyrektor Izby Celnej podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Daje temu wyraz przepis art. 145 p.p.s.a., który w § 1 stanowi między innymi, że sąd administracyjny uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Mając powyższe na względzie, Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest nieuzasadniona. Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego. Jako chybiony należało ocenić zarzut naruszenia zaskarżoną decyzją przepisów art. 23 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 156, poz. 1641 ze zm.) poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Przepis art. 23 wymienionej, poprzednio obowiązującej ustawy, stanowił w ustępach od 1 do 3 że: funkcjonariusza celnego zawiesza się w pełnieniu obowiązków służbowych na czas nie dłuższy niż 3 miesiące, w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo popełnione umyślnie, ścigane z oskarżenia publicznego (ust. 1); funkcjonariusza celnego można zawiesić w pełnieniu obowiązków służbowych na czas nie dłuższy niż 3 miesiące w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo popełnione nieumyślnie ścigane z oskarżenia publicznego lub postępowania dyscyplinarnego, o którym mowa w rozdziale 12, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby (ust. 2); w szczególnie uzasadnionych wypadkach okres zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych można przedłużyć do czasu zakończenia postępowania karnego (ust. 3). Zatem przepis art. 23 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. regulował przypadki zawieszenia funkcjonariusza celnego w pełnieniu obowiązków służbowych oraz okresy zawieszenia, przewidując w ust. 3 możliwość przedłużenia okresu zawieszenia do czasu zakończenia postępowania karnego w szczególnie uzasadnionych przypadkach. W aktualnie obowiązującej ustawie z dnia 27 sierpnia 2009 roku o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323 ze zm.) zagadnienia te normuje art. 103. Przepisy art. 23 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. stanowiły – odpowiednio – podstawę wydanych w stosunku do M.P. decyzji z dnia [...] kwietnia 2008 roku o zwieszeniu w pełnieniu obowiązków służbowych na okres trzech miesięcy oraz z dnia 1 lipca 2008 roku o przedłużeniu okresu zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego. Należy przy tym podkreślić, że wskazane decyzje stały się ostateczne, a M.P. nie zaskarżył decyzji przedłużającej okres zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych, nie kwestionował zatem prawidłowości i zasadności tej decyzji. Natomiast przytoczone przepisy nie były podstawą wydania zaskarżonej decyzji z dnia [...] czerwca 2011 roku, jak również utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...] kwietnia 2011 roku. Przedmiotu obu wymienionych ostatnio decyzji nie stanowiła kwestia zaistnienia przesłanek zawieszenia M.P. w pełnieniu obowiązków służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego, bowiem w tym przedmiocie rozstrzygnięto już ostateczną decyzją z dnia [...] lipca 2008 roku. Postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją zostało wszczęte na skutek skierowanego do Dyrektora Izby Celnej wniosku M.P. o uchylenie decyzji z dnia [...] lipca 2008 roku na podstawie art. 154 k.p.a. Artykuł ten w § 1 stanowi, że decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. W myśl § 2 w przypadkach określonych w § 1 właściwy organ wydaje decyzję w sprawie uchylenia lub zmiany dotychczasowej decyzji. Postępowanie określone w art. 154 k.p.a. obejmuje przypadki weryfikacji decyzji prawidłowych lub obarczonych wadami niekwalifikowanymi. Wymaga przy tym podkreślenia, że okoliczność czy dana decyzja jest prawidłowa czy też dotknięta wada niekwalifikowaną, jest pozbawiona znaczenia prawnego w stosowaniu art. 154 k.p.a. Niezależnie bowiem od tego czy dana decyzja jest prawidłowa, czy też wadliwa w stopniu uniemożliwiającym zastosowanie jednego z określonych w kodeksie postępowania administracyjnego postępowań nadzwyczajnych, organ może ją uchylić lub zmienić na podstawie art. 154 k.p.a. tylko wówczas, gdy spełnione zostały wymienione w tym przepisie przesłanki (tak Andrzej Wróbel Komentarz aktualizowany do kart. 154 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz wyrok NSA z dnia 18 września 2008 roku, II OSK 1789/07, ONSAiWSA 2009/6/117). Z powyższego wynika, że przedmiotem postępowania w trybie art. 154 k.p.a. jest badanie czy w stanie faktycznym sprawy wystąpiły przesłanki warunkujące zastosowanie przewidzianej w tym artykule instytucji, tj. czy decyzja, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa jest ostateczna oraz czy za jej uchyleniem (lub zmianą) przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Omawiana norma prawna nie ma natomiast na celu kolejnego merytorycznego rozpatrzenia sprawy, jak ma to miejsce w zwykłym postępowaniu rozpoznawczym ani nie służy badaniu legalności decyzji (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 23 września 2010 roku, III S.A./Wr 118/10, LEX nr 757841). W konkluzji stwierdzić zatem należy, że wydając w oparciu o art. 154 k.p.a. zaskarżoną decyzję z dnia [...] czerwca 2011 roku oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] kwietnia 2011 roku Dyrektor Izby Celnej nie stosował przepisów art. 23 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej. Nie ma więc podstaw w odniesieniu do zaskarżonej decyzji zarzut błędnej wykładni, której organ nie dokonywał oraz niewłaściwego zastosowania tych przepisów prawa materialnego. Wprawdzie w uzasadnieniu obu decyzji wymienione przepisy zostały przywołane, jednakże wyłącznie w ramach relacji z dotychczasowego przebiegu postępowania oraz podania treści i motywów decyzji objętej wnioskiem z art. 154 k.p.a. Z wymienionych przyczyn nie mogą odnieść skutku argumenty skarżącego o niewystąpieniu szczególnie uzasadnionego wypadku, który uzasadniałby przedłużenie okresu zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego oraz o konieczności wydania decyzji w tym przedmiocie po przeanalizowaniu całokształtu okoliczności związanych z dotychczasową służbą skarżącego. Argumenty te bowiem zmierzały do podważenia prawidłowości decyzji z dnia 1 lipca 2008 roku przedłużającej okres zawieszenia skarżącego w pełnieniu obowiązków służbowych, a zagadnienie to nie było przedmiotem poddanego kontroli sądowej postępowania administracyjnego. Sąd nie podzielił także zarzutów odnoszących się do zastosowania art. 154 k.p.a. Wymaga podkreślenia, że oba rodzaje interesów, o których mowa w art. 154 k.p.a. - strony postępowania oraz społeczny - powinny być rozumiane w kategoriach zobiektywizowanych. Nie można zatem uznać za słuszny interes strony lub interes społeczny w ujęciu art. 154 k.p.a. wyłącznie subiektywnego przeświadczenia strony o doznanej krzywdzie ani domagania się przez nią dokonania ponownych ustaleń stanu faktycznego, z którymi się nie godzi, a które były już przedmiotem rozpoznania oraz oceny przez organy administracji publicznej. Istotne natomiast w tej kwestii są okoliczności, które pozwalają ustalić że żądanie strony jest słuszne i zasługuje na społeczną akceptację (tak wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 23 września 2010 roku, III SA/Wr 118/10, LEX nr 757841 oraz wyrok NSA z dnia 17 września 2010 roku, I OSK 428/10, LEX nr 745237). Kierując się wymienionymi względami Sąd doszedł do przekonania, że niewadliwe jest stanowisko organu, iż w okolicznościach sprawy za uchyleniem decyzji z dnia [...] lipca 2008 roku nie przemawia interes społeczny ani słuszny interes strony. W szczególności trafnie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że przywołane przez skarżącego wypowiedzi na temat stosowania instytucji zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych funkcjonariuszy celnych, czas trwania postępowania przygotowawczego, jak również fakt nieskorzystania przez Prokuratora w toku tego postępowania z instytucji przewidzianej w art. 276 k.p.k. oraz subiektywne przekonanie strony o bezzasadności stawianych w postępowaniu karnym zarzutów nie stanowią tego rodzaju obiektywnych powodów, podlegających szczególnej ochronie, które usprawiedliwiałyby wniosek o uchylenie ostatecznej decyzji na podstawie art. 154 k.p.a. W związku z zarzutem odwołującym się do długotrwałości postępowania karnego Sąd zważył, że nietrafnie skarżący powołał dla poparcia swojego stanowiska wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 marca 2009 roku, III SA/Gd 17/09. Wyrok ten był wydany na skutek skargi na decyzję przedłużającą okres zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego, podczas gdy tego rodzaju decyzja wydana w stosunku do M.P. jest ostateczna, a przedmiot niniejszej sprawy jest inny. Nadto w uzasadnieniu wyroku w sprawie III SA/Gd 17/09 zaakcentowano, że samo przedłużanie się postępowania karnego nie może stanowić podstawy przedłużenia okresu zawieszenia, a w okolicznościach wymienionej sprawy nie zachodziły inne ku temu podstawy. W szczególności, odmiennie niż ma to miejsce w sprawie niniejszej, postawione skarżącemu zarzuty nie wiązały się z podejrzeniem popełnienia przez niego czynów, które mogłyby powodować wątpliwości co do rzetelności wykonywanych przez niego obowiązków funkcjonariusza celnego. Jak wskazał zaś jednocześnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, takie wątpliwości mogłyby się wiązać na przykład z zarzutem przyjęcia korzyści materialnej w związku z wykonywanymi czynnościami służbowymi. W pełni zasadne jest natomiast stwierdzenie przez organ, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy interes funkcjonariusza wnioskującego o uchylenie ostatecznej decyzji przedłużającej okres zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych pozostaje w sprzeczności z interesem służby, a tym samym z interesem społecznym. Zważyć bowiem należy, że zarzuty postawione skarżącemu dotyczą umyślnego przestępstwa polegającego na przyjęciu korzyści majątkowej lub osobistej albo jej obietnicy w związku z pełnieniem funkcji publicznej (art. 228 § 1 k.k.), umyślnego przestępstwa polegającego na przyjęciu korzyści majątkowej lub osobistej albo jej obietnicy w związku z pełnieniem funkcji publicznej za zachowanie stanowiące naruszenie przepisów prawa (art. 228 § 3 k.k.), mającego przy tym charakter czynu ciągłego (art. 12 k.k.) oraz sprawcy, który z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu lub popełnia przestępstwo działając w zorganizowanej grupie albo związku mających na celu popełnienie przestępstwa (art. 65 § 1 k.k.). Mając na względzie charakter wymienionych zarzutów, które dotyczą popełnienia przestępstwa pozostającego w bezpośrednim związku z wypełnianiem obowiązków służbowych, niewątpliwie słusznie Dyrektor Izby Celnej wskazał na niezasadność przywracania do służby funkcjonariusza obciążonego takimi zarzutami, a to z uwagi na kształtowanie się wizerunku służby celnej na zewnątrz, jak i postaw wewnątrz tej służby, w szczególności młodych funkcjonariuszy. W związku z tym nieskuteczny w okolicznościach sprawy jest argument skarżącego, iż uwzględnienie interesu strony oraz interesu społecznego w rozumieniu art. 154 § 1 k.p.a. należy rozumieć jako możliwość wyboru korzystniejszego dla strony rozstrzygnięcia niepozostającego w kolizji z obowiązującym porządkiem prawnym. W niniejszej sprawie charakter postawionych skarżącemu zarzutów w zestawieniu z wysokimi wymaganiami, jakie stawiane są funkcjonariuszom służby celnej w zakresie postawy etycznej oraz rolą tej służby wyłączają bowiem możliwość uznania, że zasługuje na społeczną akceptację uchylenie decyzji o zawieszeniu skarżącego w pełnieniu obowiązków służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego. Nie ma przy tym znaczenia argument o możności powierzenia M.P., po uchyleniu decyzji, czynności o charakterze administracyjno – biurowym, gdyż są to również czynności wykonywane przez funkcjonariusza celnego. Jak akcentował zaś Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 19 października 2004 roku, K 1/04, OTK-A 2004/9/93, "zadania Służby Celnej mają wymiar wieloaspektowy. Stanowią one realizację celów przypisywanych tradycyjnie, z jednej strony - służbom pionu śledczego, z drugiej zaś - skarbowego. Należy zwrócić uwagę na doniosłość prawidłowego wykonywania zadań Służby Celnej dla budżetu państwa. Powszechnie znane są też ryzyka towarzyszące wykonywaniu służby oraz ich skala - w szczególności wywierana na celników presja korupcyjna oraz częstotliwość stykania się ze środowiskami przestępczymi. Wieloaspektowy, publiczny wymiar Służby Celnej powoduje, że w istotnym stopniu jej działania a nawet wyobrażenia o nich, kształtują autorytet organów państwa i zaufanie do ich funkcjonariuszy. Stąd też wymagania w stosunku do funkcjonariuszy publicznych Służby Celnej muszą być tak wysokie, aby podstawy ich autorytetu umacniały". Wskazanymi kryteriami musi kierować się Dyrektor Izby Celnej przy wykonywaniu należącego do niego na mocy art. 19 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej zadania realizacji polityki kadrowej i szkoleniowej w izbach celnych i urzędach celnych. W świetle zaś wymienionych kryteriów nie można ocenić zaskarżonej decyzji jako dowolnej. W szczególności sam wzgląd na przedłużające się postępowanie karne i w związku z tym długi okres zawieszenia skarżącego w pełnieniu obowiązków służbowych nie mogą być uznane za słuszny interes strony i stanowić skutecznej podstawy zastosowania instytucji z art. 154 k.p.a. w sytuacji, gdy postawione skarżącemu zarzuty są tego rodzaju, że podważają zaufanie organu celnego, jak również zaufanie społeczne do funkcjonariusza, który powinien wszakże spełniać opisane wcześniej wysokie wymagania. Z tych wszystkich względów, uznając, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.