III SA/Lu 506/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędzia WSA Ewa Ibrom, Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 12 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi P. P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] lipca 2011 r., znak [...], Dyrektor Izby Celnej w B. P., po rozpatrzeniu odwołania spółki P. [...] sp. z o.o. z siedzibą w K., uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia rejestracji automatu o niskich wygranych oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał m.in. na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego w zakresie przesłanek cofnięcia rejestracji automatu, w szczególności załączenia do akt sprawy opinii technicznej wydanej przez uprawnioną jednostkę badającą oraz opinii biegłego, a także dokonania konfrontacji i oceny wartości dowodowej tych materiałów. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] listopada 2013 r., znak: [...], Naczelnik Urzędu Celnego w L. umorzył postępowanie w sprawie cofnięcia rejestracji automatu. W uzasadnieniu organ wskazał, że poświadczenia rejestracji automatu dokonano dnia 12 października 2006 r., a zatem w dniu 12 października 2012 r. upłynął 6-letni okres eksploatacji, na jaki automat został dopuszczony, tym samym poświadczenie rejestracji straciło ważność i bezprzedmiotowe stało się orzekanie o cofnięciu rejestracji. Od powyższej decyzji spółka P. [...] wniosła odwołanie. W odwołaniu zawarto m.in. wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. P. z dnia [...] lipca 2011 r. na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] lutego 2013 r., znak: [...], Dyrektor Izby Celnej w B. P. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Na decyzję organu odwoławczego spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, który wyrokiem z dnia 19 listopada 2013 r., sygn. akt III SA/Lu 323/13, oddalił skargę. Decyzją z dnia [...] lutego 2013 r., znak: [...], Dyrektor Izby Celnej w B. P. odmówił stwierdzenia nieważności swojej ostatecznej decyzji z dnia [...] lipca 2011 r., znak: [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] lipca 2011 r. oparto na podstawie z art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, tj. na zarzucie wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Uzasadniając ten zarzut strona powołała się na rażące naruszenie kilku przepisów Ordynacji podatkowej. Nie można podzielić argumentów strony, że wydając decyzję z [...] lipca 2011 r. organ rażąco naruszył art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji, gdyż zamiast stwierdzić nieważność rażąco naruszającej prawo decyzji pierwszej instancji lub umorzyć postępowanie organ uchylił jedynie decyzję celem uzupełnienia materiału dowodowego. Zarzut ten jest chybiony, gdyż przepisy Ordynacji dopuszczają stwierdzenie nieważności jedynie decyzji ostatecznej, tymczasem decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...], nie miała przymiotu ostateczności, gdyż strona wniosła od niej odwołanie. Zaistniała zatem negatywna przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji z [...] stycznia 2011 r. – brak jej ostateczności. W odwołaniu od powyższej decyzji spółka zarzuciła naruszenie art. 247 § pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędne uznanie, że stronie z uwagi na złożenie odwołania od decyzji naczelnika Urzędu Celnego w L. nie przysługuje prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności tej decyzji, mimo że w sprawie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności. Ponadto podniesiono, że błędna jest teza co do pierwszeństwa stosowania trybu zwykłego (odwoławczego). Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] maja 2013 r., znak: [...], Dyrektor Izby Celnej w B. P. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ powtórzył argumenty podniesione w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lutego 2013 r. o braku podstaw do stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] lipca 2011 r. W skardze do sądu administracyjnego spółka P. [...] podniosła zarzuty: naruszenia art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, że decyzja z dnia [...] lipca 2011 r. nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa; art. 247 § 1 tej ustawy poprzez błędne przyjęcie, że żądanie wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji może dotyczyć tylko decyzji ostatecznych; braku sporządzenia uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji; naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania poprzez nierozpatrzenie merytorycznie sprawy przez organ II instancji; prowadzenia postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów państwowych, przejawiające się zupełnym brakiem rozpoznania sprawy przez organ II instancji; niepodjęcie żadnych działań zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego i do załatwienia sprawy. W uzasadnieniu skargi spółka podniosła m.in., że wszczęcie postępowanie w sprawie cofnięcia rejestracji automatu jedynie na podstawie przeprowadzonego eksperymentu oraz opinii sporządzonej przez zwykłego biegłego sądowego (a nie upoważnioną jednostkę badającą) stanowiło rażące naruszenie prawa. Organ pierwszej instancji rażąco naruszył prawo, pomimo że nie miał żadnych podstaw prawnych i faktycznych do tego, by wydawać decyzję niekorzystną dla strony. Organ II instancji powinien zatem niezwłocznie umorzyć postępowanie albo stwierdzić nieważność decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w L., tymczasem bezzasadnie uchylił jedynie decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w B. P. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że kontroli Sądu poddano decyzję wydaną w trybie nadzwyczajnym, jakim jest postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, unormowane w rozdziale 18 Działu IV Ordynacji podatkowej. Postępowanie prowadzone w tym trybie jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest ustalenie czy nie zachodzi jedna z przesłanek wymienionych enumeratywnie w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. Oznacza to, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji organ nie może rozpatrywać sprawy co do jej istoty, tak jak w postępowaniu odwoławczym, a więc nie może prowadzić ustaleń faktycznych, dokonywać ich oceny bądź rozstrzygać sporu o wykładnię prawa. Obowiązkiem organu jest stwierdzenie czy zaszła jedna z przesłanek warunkujących stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej wskazana w ww. przepisie art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. Katalog przesłanek warunkujących stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej zakreśla również ramy powierzonej sądowi administracyjnemu kontroli legalności decyzji wydanych przez właściwy organ w tym nadzwyczajnym postępowaniu. W przypadku, gdy rozważane jest - jak w sprawie niniejszej - zagadnienie wystąpienia rażącego naruszenia prawa, to jest przesłanki z art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, wymaga zbadania, czy zachodzi wyraźna i oczywista sprzeczność treści decyzji z treścią przepisu, przy prostym ich zestawieniu. Przesłanka ta zachodzi wówczas, co prawidłowo wyjaśniono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, gdy treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią zastosowanego w niej przepisu prawa bądź wydano ją z pominięciem przepisu, który powinien zostać zastosowany, gdy w niebudzącym wątpliwości interpretacyjnych stanie prawnym treść decyzji stanowi negację całości lub części obowiązujących przepisów, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zdarzeniu ustanowionemu w jednoznacznym przepisie prawnym, gdy wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa lub ich odmówiono albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem lub uchylono obowiązek (por. w szczególności: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 lutego 2007 r., sygn. akt II FSK 218/06 oraz "Ordynacja podatkowa. Komentarz", S. Babiarz i in., Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, W-wa 2007, str. 753-754). Sądy i organy administracyjne orzekające czy doszło do rażącego naruszenia prawa czy też nie, mają prawo dokonywać interpretacji wyżej wymienionego pojęcia z uwzględnieniem okoliczności konkretnego przypadku oraz zasady trwałości ostatecznych decyzji, wyrażonej w art. 128 Ordynacji podatkowej. Oznacza to, że wzruszenie decyzji ostatecznej może nastąpić tylko w przypadkach wyjątkowych przewidzianych w Ordynacji podatkowej, gdy waga naruszenia prawa - traktowana jako rażąca - jest znacznie większa niż stabilność tej decyzji. W ocenie Sądu organ prawidłowo uznał, że z taką sytuacją nie mamy do czynienia w sprawie. Zestawiając zaskarżone rozstrzygnięcie z przywołanymi w decyzji przepisami prawa nie można stwierdzić, że istnieje oczywista sprzeczność decyzji z treścią przepisu prawa. Okolicznością, którą w sprawie niniejszej strona utożsamia z przesłanką rażącego naruszenia prawa jest nie zastosowanie przez organ odwoławczy w stosunku do decyzji będącej przedmiotem odwołania (tj. decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w L. nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r.) nadzwyczajnego trybu wzruszania decyzji ostatecznych - stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej uregulowanego w rozdziale 18 Ordynacji podatkowej. Pełnomocnik P. [...] sp. z o.o. twierdził, że organ odwoławczy, zamiast stwierdzić nieważność rażąco naruszającej przepisy prawa decyzji pierwszej instancji lub umorzyć postępowanie, jedynie uchylił decyzję celem zgromadzenia materiału dowodowego. Podzielając w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji, wskazać należy dodatkowo, iż z art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej wynika wyraźnie, że stwierdzenie nieważności decyzji odnosi się tylko do decyzji ostatecznych. Stosownie do treści art.128 zdanie pierwsze Ordynacji podatkowej, decyzje ostateczne to takie decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym. Skoro przepis art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej wymaga, aby decyzja będąca przedmiotem oceny pod kątem przesłanek nieważności, wymienionych w punktach 1-8, była ostateczna, to niewątpliwie należy przyjąć, że żądanie stwierdzenia nieważności decyzji, aby było prawnie skuteczne, winno mieć za przedmiot decyzję istniejącą w obrocie prawnym. Tryb stwierdzenia nieważności służy eliminowaniu z obrotu prawnego decyzji dotkniętych kwalifikowanymi naruszeniami prawa. Jest to postępowanie, którego przedmiotem jest kontrola prawidłowości decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym, z punktu widzenia ściśle określonych i wymienionych w ustawie przesłanek. W postępowaniu zwykłym natomiast, w wyniku wniesionego odwołania, organ drugiej instancji ponownie rozpatruje merytorycznie sprawę rozstrzygniętą decyzją organu pierwszej instancji. Zakres postępowania odwoławczego jest zatem szerszy niż trybu nadzwyczajnego jakim jest stwierdzenie nieważności. Dopuszczalność stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie, w której wydano decyzję nieostateczną, prowadziłaby do "konkurencji" pomiędzy odwołaniem od decyzji a stwierdzeniem jej nieważności, co byłoby sprzeczne z zasadą dwuinstancyjności postępowania, o której mowa w art. 127 Ordynacji podatkowej (vide wyrok NSA z dnia 23 listopada 2000 r., sygn. akt III SA 2619/99). Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...] stycznia 2011 r. nie była decyzją ostateczną w rozumieniu art. 128 Ordynacji podatkowej. Od wyżej wymienionej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego przysługiwał skarżącej środek zaskarżenia w postaci odwołania. Pełnomocnik P. [...] sp. z o.o. pismem z dnia 11 lutego 2011 r. takie odwołanie złożył domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji, umorzenia postępowania w przedmiocie cofnięcia rejestracji automatu o niskich wygranych ewentualnie uchylenia decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w L. nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. oraz przekazania sprawy organowi właściwemu pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Efektem rozpoznanego odwołania była decyzja Dyrektora Izby Celnej w B. P. nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r., uchylająca decyzję organu pierwszej instancji w całości i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Prawidłowo więc organ drugiej instancji zastosował rozstrzygnięcie postępowania odwoławczego wskazane przez art. 233 Ordynacji podatkowej. Przepis ten zawiera wyczerpujące wyliczenie decyzji organu odwoławczego. W związku z tym wydanie przez ten organ decyzji nieprzewidzianej w art. 233 stanowiłoby rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3 (B. Adamiak, w: B. Adamiak, J.Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa..., s.740). Powoływane przez skarżącą w skardze orzeczenia sądów administracyjnych, mające świadczyć o dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji nieostatecznej dotyczą w przeważającej mierze przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a nie Ordynacji podatkowej. Poglądy wyrażone w tych orzeczeniach nie mogą mieć więc zastosowania w sprawie niniejszej, a to wobec odmiennego brzmienia przepisu art. 156 § 1 k.p.a, który rzeczywiście nie określa - tak jak art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej - że przedmiotem stwierdzenia nieważności może być tylko decyzja ostateczna. Natomiast jeśli chodzi o pogląd Jacka Brolika wyrażony w komentarzu do Ordynacji podatkowej, to dotyczy on sytuacji, w której strona dokonała wyboru trybu postępowania. Chodzi zatem o te przypadki, w których wniosek o stwierdzenie nieważności złożony został wprawdzie w terminie do wniesienia odwołania, jednak strona wyraźnie oświadczyła, że rezygnuje z trybu zwykłego (odwoławczego), bowiem jej zamiarem jest domaganie się stwierdzenia nieważności decyzji. Tylko w tak wąskim zakresie dopuszczona jest w orzecznictwie sądów administracyjnych możliwość wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nieostatecznej. Taka sytuacja nie miała jednak miejsca w sprawie niniejsze. Jest poza sporem, że skarżąca wniosła odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji i nie dokonała wyboru jednego z trybów postępowania. Nie zrezygnowała bowiem z odwołania na rzecz postępowania o stwierdzenie nieważności. Strona jako przesłankę stwierdzenia nieważności wymienioną w art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej wskazała również niezastosowanie przez organ odwoławczy - w stosunku do decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w L. nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. – instytucji umorzenia postępowania. Strona, powołała się na uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2011 r. sygn. akt II GSK 1031/11, według którego zarówno dopuszczenie automatu lub urządzenia do eksploatacji i użytkowania (zarejestrowanie), jak i cofnięcie rejestracji wymaga przeprowadzenia przez jednostkę badającą odpowiednio: badania poprzedzającego rejestrację i badania kontrolnego. W obu tych przypadkach podstawą rozstrzygnięcia organu o zarejestrowaniu lub cofnięciu rejestracji automatu lub urządzenia do gier może być wyłącznie dowód w postaci opinii jednostki badającej. Brak takiej opinii w postępowaniu dotyczącym cofnięcia rejestracji automatu uzasadniał zdaniem strony, umorzenie postępowania. Prawidłowo Dyrektor Izby Celnej w B. P. stwierdził w zaskarżonej decyzji, że organ odwoławczy nie miał podstaw do wydania rozstrzygnięcia w sposób przewidziany w art. 233 § 1 pkt 2a Ordynacji podatkowej (umorzenia postępowania w sprawie) ani w sposób określony w art. 233 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej (umorzenie postępowania odwoławczego). Przepis art. 233 § 1 pkt 2 lit. a Ordynacji podatkowej może stanowić podstawę dla organu odwoławczego do uchylenia zaskarżonej odwołaniem decyzji i umorzenia postępowania w sprawie, ale tylko wówczas, gdy postępowanie to było od początku bezprzedmiotowe z uwagi na podmiot lub przedmiot materialnego stosunku prawnego. Istnienie podstaw prawnych dla merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ pierwszej instancji zobowiązuje również organ odwoławczy do jej merytorycznego rozpatrzenia, chyba że zachodziły podstawy do kasacji decyzji z przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Dyrektor Izby Celnej w B. P. poddając kontroli decyzję cofającą rejestrację automatu o niskich wygranych prawidłowo stwierdził istnienie przepisów materialnoprawnych stanowiących podstawę prowadzonego postępowania oraz prawidłowo wskazał podmiot do którego należał automat ERREL [...]. Z uwagi na niezebranie przez organ pierwszej instancji wystarczającego materiału dowodowego a w szczególności opinii technicznej uprawnionej jednostki badawczej, uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Sąd w całości podziela pogląd wyrażony w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 czerwca 2013 r. sygn. akt II GSK 1963/11, że uprawnienia kontrolne przyznane funkcjonariuszom służby celnej, w tym do przeprowadzania eksperymentów (art. 32 ust. 1 pkt 13 ustawy o Służbie Celnej) są wyłącznie sposobem powzięcia wiadomości o możliwych nieprawidłowościach -stwierdzenie jednak wadliwości automatu, uzasadniające cofnięcie zezwolenia wobec stwierdzenia naruszenia warunków tego zezwolenia, należy do jednostki badającej wyznaczonej przez Ministra Finansów. Opinia biegłego sądowego może stanowić jeden z dowodów w sprawie na zasadzie art. 180 Ordynacji podatkowej, ale nie może zastąpić opinii wydanej przez jednostkę badającą. Uprawnienie organu celnego, o którym mowa w § 14 ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych (Dz. U. Nr 102, poz. 946 ze zm.), oznacza w istocie obowiązek zażądania przeprowadzenia badań kontrolnych automatów i urządzeń do gry przez jednostkę badającą w każdym przypadku, gdy organ zamierza cofnąć zezwolenie ze względu na ich wadliwe działanie. Tylko w ten sposób można stwierdzić, czy miało miejsce rażące naruszenie warunków określonych w zezwoleniu. Wprawdzie pogląd ten został wyrażony w sprawie o cofnięcie zezwolenia, ale teza w nim zawarta w pełni jest aktualna w sprawie o cofnięcie rejestracji automatu. Również prawidłowo organ odwoławczy uznał, iż brak było przesłanek do zastosowania art. 233 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Do umorzenia postępowania odwoławczego może dojść, po pierwsze, w razie skutecznego cofnięcia odwołania przez stronę, po drugie z powodu bezprzedmiotowości. W tym ostatnim przypadku chodzi o podmiotowe i przedmiotowe przyczyny bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego. Przyczyną przedmiotową może być np. wygaśnięcie decyzji organu pierwszej instancji lub sytuacja, w której w sprawie będącej przedmiotem odwołania nie zapadło jeszcze rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Przyczyną podmiotową jest np. śmierć strony, gdy sprawa ma charakter osobisty, a także brak po stronie wnoszącego odwołanie statusu strony. Żadna z tych sytuacji nie zachodziła przed organem odwoławczym w sprawie o cofnięcie rejestracji. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, stwierdzić należy, że nie zasługują na uwzględnienie. Zarzut naruszenia zasady ochrony zaufania do organów podatkowych związany z zarzutem zbyt długiego prowadzenia postępowania w przedmiocie cofnięcia rejestracji automatu jest bezzasadny. Po uchyleniu decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. pierwszej decyzji w sprawie akta przekazano do organu pierwszej instancji pod koniec sierpnia 2011 r., zaś decyzja została wydana dopiero [...] listopada 2012 r., a więc po 15 miesiącach. Sądowi z urzędu wiadomo, że z akt administracyjnych sprawy III SA/Lu 323/13, w której przedmiotem zaskarżenia była decyzja Dyrektora Izby Celnej w B. P. z dnia [...] lutego 2013 r. o umorzeniu postępowania w sprawie cofnięcia rejestracji automatu o niskich wygranych ERREL [...], wynika, że organ dopełniał obowiązków zawiadamiania strony o niezałatwieniu sprawy w terminie i wyznaczał nowe terminy, podejmował także przez ten czas czynności mające na celu wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Nadmienić w tym miejscu należy, że stronie, która uważa, że postępowanie prowadzone jest zbyt długo, przysługują środki zwalczania bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W niniejszej sprawie skarżąca z tych możliwości nie skorzystała. Szersze odnoszenie się do omawianego zarzutu jest bezprzedmiotowe, ponieważ jak już wyżej wskazano, przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w B. P. odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. P. z dnia [...] lipca 2011 r. Na marginesie zauważyć należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem dnia 19 listopada 2013 r., sygn. akt III SA/Lu 323/13 oddalił skargę P. [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. P. z dnia [...] lutego 2013 r. o umorzeniu postępowania w sprawie cofnięcia rejestracji automatu o niskich wygranych ERREL [...]. W okolicznościach niniejszej sprawy bezprzedmiotowa jest również ocena zarzutu niewyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych dotyczących braku przeprowadzenia badania automatu przez jednostkę uprawnioną, ponieważ przedmiotem kontroli sądu jest decyzja odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. P. Przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie jest ponowne rozpoznanie sprawy co do istoty. Postępowanie to nie może przeradzać się w postępowanie o charakterze merytorycznym, w którym bada się na nowo wszystkie zarzuty strony. Taka praktyka stanowiłaby naruszenie zasady dwuinstancyjności wynikającej z art. 127 Ordynacji podatkowej. Dlatego też niezasadne są zarzuty skargi naruszenia przez organ art. 210 § 1 pkt 6 oraz art. 127 Ordynacji podatkowej. Powtórzenie argumentów uzasadnienia użytych w uzasadnieniu pierwszej instancji nie stanowi istotnego naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Strona w uzasadnieniu skargi poza obszernym cytowaniem orzeczeń sądów administracyjnych nie wykazała by uchybienia te miały jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.).