III SA/Lu 511/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Sadurski, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom,, Sędzia NSA Marek Zalewski (sprawozdawca),, Protokolant Asystent sędziego Jowita Dudek,, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 17 marca 2011 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr Rep. [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie przywrócenia pasa drogowego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu wniosku P. S. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2010 r. rep. [...] odmawiającej wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich z dnia [...] września 2004 r. [...] w sprawie przywrócenia pasa drogowego ul. [...] na odcinku od ul. [...] w kierunku ul. [...] na podstawie art. 138 § 1 w związku z art. 127 § 3 i art. 157 § 3 kpa -utrzymało ją w mocy. W uzasadnieniu podało, że decyzją z dnia [...] września 2004 r. organ I instancji orzekł o przywróceniu pasa drogowego ul. [...] na odcinku od ul. [...] w kierunku ul. [...]. Odwołanie od tej decyzji rozpoznało SKO , które decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. nr rep. [...] utrzymało ją w mocy. W świetle powyższego prowadzenie postępowania w sprawie decyzji z dnia [...] września 2004 r. jako nieostatecznej jest niedopuszczalne. W trakcie postępowania skarżący modyfikował swój wniosek i domagał się również stwierdzenia nieważności decyzji SKO z dnia [...] grudnia 2004 r. co wymaga odrębnego postępowania. Od tej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył P. S. reprezentowany przez ojca C. S., który wnosił o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi podniósł, że SKO ograniczyło się do zacytowania wyroku WSA w Lublinie w sprawie III SA/Lu 536/09 nie badając odwołań złożonych przez skarżącego, przez co nie wypełniło zaleceń sądu zawartych w uzasadnieniu wyroku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wnosiło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Poza sporem pozostaje okoliczność, że organ I instancji decyzją z dnia [...] września 2004 r. Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich orzekł o przywróceniu pasa drogowego ul. [...] na odcinku od ul. [...] w kierunku ul. [...] na wysokości przejścia dla pieszych do stanu poprzedniego poprzez usunięcie tymczasowego kiosku handlowego i nałożył na Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "[...]" P. S., karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego za okres 15.01.- 31.08.2004 r. w wysokości 11 498 PLN. Od tej decyzji odwołanie złożył P. S., które rozpoznało Samorządowe Kolegium Odwoławcze i decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. nr rep. [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Od tej decyzji P. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, który wyrokiem z dnia 31 maja 2005 r. wydanym w sprawie III SA/Lu 203//05 – oddalił ją. W sprawie niniejszej P. S. reprezentowany przez ojca C. S. w dniu 31 lipca 2009 r. złożył wniosek do SKO o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich z dnia [...] września 2004 r. [...] powołując się na art. 156 § 1 pkt 1 kpa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze , decyzją z dnia [...] września 2009 r. jako organ I instancji na podstawie art. 157 § 3 kpa – odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie nieważności z powodu braku przymiotu strony przez wnioskodawcę, a rozpoznając odwołanie jako organ II instancji decyzją z dnia [...] października 2009 r. – utrzymało ją w mocy. Skargę na tę decyzję rozpoznał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, który wyrokiem z dnia 2 lutego 2010 r. wydanym w sprawie III SA/Lu 539/09 uchylił decyzję I i II instancji. W uzasadnieniu podał, że stroną zwykłego postępowania był P. S. prowadzący działalność gospodarczą, który udzielił pełnomocnictwa dnia 30 maja 2005 r. ojcu C.S.. Pełnomocnictwo to nie wygasło, ani nie zostało odwołane, a zatem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ja decyzja SKO z dnia [...] września 2009 r. zapadły z naruszeniem art. 28 kpa. Wyraził przy tym pogląd, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczy decyzji ostatecznych, zaś decyzja z dnia [...] września 2004 r. nie była decyzją ostateczną, bowiem była nią decyzja SKO z dnia [...] grudnia 2004 r. i wniosek mógł dotyczyć tylko tej decyzji. Wezwany przez SKO do sprecyzowania wniosku, skarżący w piśmie z dnia 30 lipca 2010 r. określił, że domaga się stwierdzenia nieważności obu decyzji ([...] września 2004 r. i SKO z [...] grudnia 2004 r. ). W świetle powyższych nie budzących wątpliwości okoliczności brak jest – zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego – podstaw do uwzględnienia skargi. Sąd w składzie orzekającym, w pełni podziela rozpatrywanie wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 7 grudnia 2009 r. I OPS/09, ONSA i WSA 2010/2/18, że fakt utrzymania w mocy decyzji na skutek oddalenia skargi na nią przez sąd administracyjny, zamyka organom administracji legitymowanym do uruchomienia nadzwyczajnego trybu postępowania administracyjnego, możliwości pozbawienia jej mocy wiążącej, jednakże tylko w takim zakresie, w jakim przyczyny tej wadliwości objęte są zakresem rozpoznania i oceny sądu administracyjnego. Przenosząc to na grunt sprawy niniejszej podnieść należy, że wniosek o stwierdzenie nieważności oparty jest na treści art. 156 § 1 pkt 1 kpa i zarzuca, że decyzja wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości (Dyrektor Zarządu Dróg Miejskich nie miał upoważnienia do załatwienia sprawy - k. 53 akt administracyjnych). Okoliczność ta była przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w sprawie III SA/Lu 203/05, co jednoznacznie wynika z uzasadnienia wyroku z dnia 31 maja 2005 r. ( k. 5 uzasadnienia),. Nie ulega zatem wątpliwości, że żądanie skarżącego dotyczące stwierdzenia nieważności pokrywa się z zakresem badania dokonanym w sprawie II SA/Lu 203/05, w której orzeczenie jest prawomocne, a zatem istnieją przeszkody czyniące jego żądnie niedopuszczalnym. Prawomocne orzeczenie sądowe wiąże zarówno strony jak i sąd, który je wydał lecz również inne sądy i organy państwowe stosownie do art. 170 p.p.s.a. Zachodziły zatem podstawy do wydania decyzji w oparciu o art. 157 § 3 kpa. Z tych względów oraz na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.