III SA/Lu 533/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Hałabis, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca), Sędzia WSA Iwona Tchórzewska, Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Sugier, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW) na rok 2016 oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 31 lipca 2019 r., nr [...], Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR (dalej jako Dyrektor, organ odwoławczy) po rozpatrzeniu odwołania P. P. (dalej jako: skarżący), utrzymał w mocy decyzję z dnia 4 kwietnia 2019 r., nr [...] Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Ś. z siedzibą w P. (dalej jako: organ I instancji) w przedmiocie odmowy przyznania płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami na 2016 r. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: W dniu 15 czerwca 2016 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie płatności ONW strefa nizinna I na 2016 r. Decyzją z dnia 4 kwietnia 2019 r., Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Ś. z siedzibą w P. odmówił przyznania płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (z nałożeniem sankcji w wysokości [...] zł). W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że P. P. zadeklarował we wniosku gospodarstwo rolne o powierzchni 409,19 ha (położone w powiecie [...] województwa [...]. Organ ustalił, że skarżący nie był posiadaczem (użytkownikiem) działek ewidencyjnych wchodzących w skład gospodarstwa w dniu 31 maja 2016 r. Skarżący złożył odwołanie od powyższej decyzji zarzucając naruszenie prawa procesowego (art. 80 k.p.a.), przez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów polegające na odmowie wiarygodności dowodom przedstawionym w postępowaniu toczącym się przed organem I instancji oraz naruszenie prawa materialnego, poprzez niezastosowanie art. 336 i art. 337 Kodeksu cywilnego i pominięcie, że [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (dalej jako [...] będąca co najmniej samoistnym posiadaczem nieruchomości, nie utraciła posiadania przez wydzierżawienie i oddanie w posiadanie zależne nieruchomości na rzecz skarżącego i niezastosowanie art. 18 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2017 r., poz. 278) - dalej jako ustawa o płatnościach, przez odmówienie przyznania płatności skarżącemu jako posiadaczowi zależnemu nieruchomości w dniu 31 maja 2015 r. objętych wnioskiem. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR nie podzielił stanowiska skarżącego i decyzją z dnia 31 lipca 2019 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia 4 kwietnia 2019 r. W uzasadnieniu wydanej decyzji wskazano, że materialno-prawne przesłanki przyznania płatności ONW na 2016 r. zostały uregulowane w ustawie z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 oraz w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2015 r., poz. 364) dalej jako rozporządzenie. Organ wyjaśnił, że złożony przez skarżącego wniosek o przyznanie płatności na 2016 r. został poddany kontroli kryteriów kwalifikowalności. Przeprowadzone czynności kontrolne dotyczące wniosku o przyznanie płatności wykazały nieprawidłowości odnoszące się do wszystkich działek ewidencyjnych zadeklarowanych przez skarżącego. O przyznanie płatności do tych samych działek ewidencyjnych ubiegało się jeszcze troje innych wnioskodawców - A. M.-U., [...] M. i P. M.. Zdaniem Dyrektora ARiMR, należy podzielić ustalenia i ocenę zgromadzonych dowodów dokonaną przez Kierownika Biura Powiatowego, że P. P. w dniu 31 maja 2016 r. nie był posiadaczem (użytkownikiem) spornych działek objętych wnioskiem o przyznanie płatności, a także to, że powyższe działki nie były utrzymywane przez skarżącego zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy. Powyższe ustalenia wynikają m.in. z zeznań świadka T. P., która wyjaśniła że od stycznia do czerwca 2016 r. żadne prace agrotechniczne nie były wykonywane i aktywność w gospodarstwie ograniczała się do zlecenia wykoszenia na części areału traw, czego dowodem były przedstawione umowy zlecenia oraz zdjęcia (fotografie), z których nie wynika przez kogo, kiedy i na jakim terenie jakiekolwiek prace były wykonywane. W ocenie organu, wiarygodne są zeznania W. M. w zakresie: zlecenia ochrony działek przez [...]. Według tego świadka, to Spółka była użytkownikiem działek w maju 2016 r., ponieważ osoby ją reprezentujące, tak wtedy oświadczyły. Osoby te wskazały działki będące przedmiotem umowy. Wiarygodne były wyjaśnienia także innych świadków m. in. J. P., I. S. oraz E. R.. Organ odwoławczy podkreślił, że wprawdzie działania skarżącego polegały na wykaszaniu trawy i zbieraniu siana, jednakże czynności te miały incydentalny charakter i uznać należało, iż było to chwilowe dysponowanie, niemające charakteru trwałego władztwa nad spornymi działkami w okresie całego roku kalendarzowego oraz niemające na celu utrzymywania działek w dobrej kulturze rolnej przez cały rok kalendarzowy, a tym samym niespełniające wymogów ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący argumentował, że: - nie miał on żadnego wpływu na wniesienie powództwa przez P. M., P. U. i [...] P. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością przeciwko [...] sp. z o. o.; - oznaczenie strony pozwanej w procesie cywilnym należy wyłącznie do powoda, a osoby trzecie nie mają na to żadnego wpływu ani kształtowania podmiotowego powództwa między innymi osobami; - nie jest on osobą powiązaną z pełnomocnikiem [...] sp. z o. o. i nie ma żadnego wpływu na podjętą przez niego taktykę procesową w sprawie o sygn. akt I C [...]; - nie jest on stroną w sprawie o sygn. akt I C [...] i nie ma możliwości żadnego wpływu na tok procesu; - do daty zapoznania się z treścią decyzji organu I instancji nie miał żadnej wiedzy o czynnościach procesowych podejmowanych przez pełnomocnika [...] sp. z o. o. w toku sprawy o sygn. akt I C [...]; - pomimo że ma prawo, to nie ma żadnego interesu w przystąpieniu do sprawy o sygn. akt I C [...], w jakimkolwiek charakterze, w tym do zgłaszania interwencji ubocznej po stronie pozwanej lub powodowej; - przedmiotem umowy dzierżawy jest oddanie nieruchomości w posiadanie zależne, a zatem wystarczające jest, aby wydzierżawiający był posiadaczem samoistnym przedmiotu dzierżawy i nie musi być jej właścicielem; - [...] sp. z o. o. nie składała wniosku o przyznanie jakichkolwiek płatności za 2015 r. i tolerowała złożenie takiego wniosku przez skarżącego - jako posiadacza zależnego - zgodnie z zawartą umową dzierżawy i porozumieniem; - bezpodstawnie nie zastosowano art. 366 i art. 337 Kodeksu cywilnego. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuję: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości oraz dokonują kontroli legalności działalności organów administracji publicznej. Z treści art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. - uwzględnienie skargi następuje między innymi w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. Nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Biorąc pod uwagę przytoczone kryteria oceny działań organów administracji publicznej, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że wniesiona skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i z tego powodu podlega oddaleniu. Przedmiotem kontroli jest decyzją Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 31 lipca 2019 r. odmawiającą przyznania P. P. płatności ONW strefa nizinna I na 2016 r. oraz nakładającą sankcję w wysokości [...] zł. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 oraz rozporządzenia wykonawczego Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020. Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia, płatność ONW przysługuje rolnikowi w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 608, z późn. zm.), dalej jako rozporządzenie nr 1307/2013, którego gospodarstwo rolne jest położone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli: 1) spełnia on warunki określone w art. 31 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 549, z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem (UE) nr 1305/2013"; 2) łączna powierzchnia użytków rolnych, posiadanych w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, wynosi co najmniej 1 ha; 3) został rolnikowi nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Stosownie do § 2 ust. 2 pkt 1-2 rozporządzenia, płatność ONW jest przyznawana do użytków rolnych, na których jest: położona działka rolna w rozumieniu art. 67 ust. 4 lit. a rozporządzenia nr 1306/2013, o powierzchni co najmniej 0,1 ha i prowadzona jest działalność rolnicza w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. c rozporządzenia nr 1307/2013 Płatność przyznawana jest do użytków rolnych położonych na obszarach ONW. Wysokość płatności ONW w danym roku kalendarzowym ustala się jako iloczyn stawek płatności na 1 ha użytków rolnych i powierzchni użytków rolnych, do których przysługuje płatność ONW, po uwzględnieniu zmniejszeń lub wykluczeń wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości lub niezgodności (§ 3 ust. 1). Przy ustalaniu wysokości płatności ONW uwzględnia się powierzchnię działek rolnych, nie większą jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. b rozporządzenia delegowanego, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (§ 3 ust. 2). W niniejszej sprawie sporna była kwestia dotycząca tego, kto faktycznie posiadał i użytkował rolniczo zgłoszone do płatności grunty. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalił się pogląd, że przyznanie płatności wiąże się z faktycznym władztwem i użytkowaniem rolniczym danego gospodarstwa rolnego przez stronę wnioskującą, niezależnie od posiadania przez nią określonego tytułu prawnego do danego gruntu w rozumieniu przepisów prawa rzeczowego (zob. wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2019 r., sygn. akt I GSK 854/19; wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2011 r., sygn. akt II GSK 1287/10; wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2009 r., sygn. akt II GSK 1012/08). Zatem aby zostać beneficjentem pomocy w ramach przedmiotowej płatności nie wystarczy być posiadaczem (dzierżawcą, właścicielem) działek rolnych w rozumieniu kodeksu cywilnego, ale należy je również faktycznie rolniczo użytkować. Płatność jest udzielana producentowi rolnemu do działek rolnych, na których producent ten prowadzi działalność rolniczą. Niewątpliwie więc istotą płatności jest pomoc temu producentowi rolnemu, który faktycznie użytkuje grunty rolne. Chodzi tu o osobę, która decyduje o profilu upraw i dokonuje swobodnie zabiegów agrotechnicznych oraz zbiera plony, a nie osobę, której przysługuje jedynie formalnie tytuł prawny do zadeklarowanych gruntów albo też na zadeklarowanych gruntach rolnych dokonuje zabiegów incydentalnych. Sama więc możność władania gruntami rolnymi nie jest wystarczająca do przyznania płatności, liczy się bowiem efektywne (rzeczywiste) w sensie gospodarczym korzystanie z gruntów, czyli faktyczne i trwałe ich użytkowanie. Nie można tym samym otrzymać płatności za grunty rolne, których w roku objętym płatnością się nie posiada i nie prowadzi na nich działalności (upraw). Organy administracji rozpatrujące wnioski o przyznanie płatności w ramach płatności ONW oceniają zatem stan posiadania gruntów objętych takimi wnioskami z uwzględnieniem pojęcia posiadania zawartego w Kodeksie cywilnym. Analizując regulacje dotyczące wspierania dochodów rolników nie można jednak zapominać o celu wprowadzenia dopłat. Ideą płatności, co już wielokrotnie podnoszono w orzecznictwie sądów administracyjnych jest dofinansowanie do produkcji rolnej i pomocy rolnikom rzeczywiście użytkującym posiadane grunty rolne. Istotne jest więc rzeczywiste posiadanie (władanie) gruntami rolnymi w dniu 31 maja roku, w którym jest składany wniosek (zob. np. wyroki NSA: z 13 grudnia 2007 r., sygn. akt II GSK 260/07; z 11 stycznia 2007 r., sygn. akt II GSK 258/06; z 7 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 87/11). W niniejszej sprawie, po przeprowadzeniu kontroli krzyżowej ustalono, że więcej producentów rolnych zadeklarowało te same działki rolne do płatności ONW. W tych warunkach organ podjął czynności wyjaśniające celem ustalenia czy skarżący rzeczywiście był posiadaczem działek na dzień 31 maja 2016 r. objętych wnioskiem o przyznanie dopłat. Z akt sprawy wynika, że w dniu 13 lipca 2017 r. skarżący, po tym jak zawiadomiono go o wystąpieniu błędu w ramach kontroli krzyżowej, złożył korektę wniosku i zmniejszył powierzchnię deklarowaną do płatności na 409,19 ha. Do korekty skarżący załączył oświadczenie, że w 2016 r. był jedynym użytkownikiem działek ewidencyjnych wskazanych we wniosku o przyznanie płatności. Samo oświadczenie wnioskodawcy i zapewnienie o rolniczym użytkowaniu nieruchomości to za mało, aby uzyskać płatności w sytuacji, kiedy przeprowadzone postępowanie wyjaśniające (dowodowe) wykazało, że wnioskodawca w dniu 31 maja 2016 r. nie znajdował się w posiadaniu działek rolnych. Nie można też pomijać, że sprawa wniosku skarżącego o przyznanie płatności na rok 2016 jest tematycznie tożsama z płatnością na rok 2015 i wymaga wyjaśnienia w pierwszej kolejności, że w dniu 30 października 2014 r. J. S. K. przy Sądzie Rejonowym w C. wykonał w sprawie Km [...] czynności wprowadzenia w posiadanie gruntów zadeklarowanych do płatności na rzecz [...].. Oznaczało to, że firma [...] jako wierzyciel weszła w posiadanie (gospodarstwa rolnego z zabudowaniami) nieruchomości zgodnie z przepisami prawa (protokół - k. [...] akt adm. Tom [...]). Po wytoczeniu w dniu 6 lipca 2015 r. powództwa przez P. M., D. U. i [...] P. spółkę z o. o. w P. o wydanie nieruchomości objętych wnioskiem o dopłaty przeciwko [...], ta ostatnia Spółka utraciła posiadanie w lipcu 2015 r. Było to wywołane wydaniem przez Sąd Okręgowy w L. postanowienia sygn. akt I C [...] o zabezpieczeniu roszczenia powodów. Postanowienie to zostało uchylone dnia 6 listopada 2015 r. przez Sąd Apelacyjny w L. w sprawie o sygn. akt. I A Cz [...] i wówczas Spółka odzyskała posiadanie przedmiotowych nieruchomości. Złożone w sprawie sygn. akt. I C [...] pisma procesowe (zażalenie z dnia 31 lipca 2015 i z dnia 27 czerwca 2016 r.) [...] poddane zostały ocenie Dyrektora ARiMR, który wywiódł, że umowa dzierżawy z dnia 19 czerwca 2015 r. gospodarstwa rolnego zawarta została w innej dacie od tej figurującej w tejże umowie (będącej dokumentem prywatnym). Taki stan potwierdzały oświadczenia woli i wiedzy [...], która w zażaleniu do sądu powszechnego wskazywała, że nieruchomości znajdowały się w posiadaniu tejże Spółki w 2015 r. i to ona, a nie inne osoby (powodowie - P. M., D. U. i [...] P. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P.) prowadziła gospodarstwo rolne i zajmowała się uprawami. T. P. składając wyjaśnienia potwierdziła posiadanie tych nieruchomości przez Spółkę podkreślając, że od stycznia do czerwca 2016 r. nie były wykonywane żadne prace agrotechniczne na gruncie. Skarżący argumentował, że posiada grunty zadeklarowane we wniosku o przyznanie płatności, czego dowodem miała być z zawarta z [...]. w dniu 19 czerwca 2015 r. umowy dzierżawy. Zdaniem skarżącego, umowa ta oraz późniejsze porozumienie z dnia 15 lipca 2015 r. świadczą, że to on był posiadaczem zależnym i faktycznym użytkownikiem tych gruntów w dniu 31 maja 2016 r. W ocenie skarżącego, organ niewłaściwie przeanalizował materiał dowodowy zebrany w sprawie, a w szczególności pisma procesowe figurujące w aktach sprawy sygn. akt. I C [...] toczącej się przed Sądem Okręgowym w L.. Skarżący podnosił, że nie miał wpływu na treść oświadczeń zawartych w tych pismach, gdyż nie był stroną w toczącym się procesie. Nie zaprzeczył, że samoistnym posiadaczem tych nieruchomości jest E.-G.. Zwracał jednak uwagę, że jest on posiadaczem zależnym uprawnionym do płatności. Wyjaśnienia P. P. z dnia 17 listopada 2016 r. dotyczą rolniczego użytkowania działek w roku 2015 (k. [...] akt adm. Tom I), podobnie zresztą jak i wyjaśnienia W. M. z dnia 22 listopada 2016 r. (k. [...]), M. P. z dnia 14 grudnia 2016 r. (k. [...]), M. Ł. z dnia 14 grudnia 2016 r. (k. [...] ), B. T. z dnia 29 listopada 2016 r. (k. [...]), P. M. z dnia 30 sierpnia 2016 r. (k. [...]), [...] z dnia 30 sierpnia 2016 r. (k. [...]), P. Ś. z dnia 26 września 2016 r. (k. [...]), D. G. z dnia 10 października 2016 r. (k. [...]), C. F. z dnia 25 października 2016 r. (k. [...]), T. P. z dnia 17 listopada 2016 r. (k. [...] -[...]), E. R. z dnia 25 października 2016 r. (k. [...]), L. Ł. z dnia 25 października 2016 r. (k. [...]), E. M. z dnia 25 października 2016 r. (k. [...]), M. D. z dnia 25 października 2016 r. (k. [...]), S. M. z dnia 25 października 2016 r. (k. [...]), S. O. z dnia 25 października 2016 r. (k. [...]), A. M.-U. z dnia 27 października 2016 r. (k[...]), G. S. z dnia 12 stycznia 2017 r. (k. [...]), J. K. z dnia 12 stycznia 2017r. (k. [...]), M. B. z dnia 25 października 2016 r. (k. [...] [...]), G. W. z dnia 30 listopada 2016 r. (k. [...]). Powyższe wyjaśnienia nie mają więc większego znaczenia dla sprawy płatności w roku gospodarczym 2016. Przedstawiona umowa, jak i porozumienie nie mają waloru dokumentów urzędowych i nie wchodzi w grę domniemanie określone w art. 76 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Zarówno umowę dzierżawy jak i porozumienie do niej uznać należało za dokumenty prywatne. Kodeks postępowania administracyjnego nie zawiera przepisów o dokumencie prywatnym. Przyjąć należy, że dokument taki stanowi w postępowaniu administracyjnym (podobnie w postępowaniu cywilnym) dowód tego, że osoba, która go podpisała złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie. Dokumenty prywatne stanowią zatem jedynie zupełny dowód na to, że zawarte w nich oświadczenia pochodzą od wystawcy, lecz nie przesądzają o zgodności zawartych w nich twierdzeń ze stanem faktycznym. Pamiętać przy tym należy, że wiarygodność zawartych w dokumentach oświadczeń winna być oceniania tak samo, jak innych dowodów w sprawie, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 maja 2009 r., sygn. akt II FSK 107/08). W sprawie niniejszej nie można mieć zastrzeżeń do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, wynikającego z właściwie rozpatrzonego materiału dowodowego. Umowę dzierżawy i zawarte do niej porozumienie z dnia 15 lipca 2015 r. potraktowano jako dowody w sprawie, które nie potwierdzały tego, że nieruchomości zadeklarowane do płatności, były przedmiotem użytkowania rolniczego w 2016 r. i były w faktycznym posiadaniu przez skarżącego w dniu 31 maja 2016 r. W lipcu 2015 r. firma [...], będąca stroną umowy dzierżawy, w wystąpieniach adresowanych do Sądu Okręgowego w L. oraz do Prokuratury Rejonowej w C. (składając zawiadomienie z 3 dnia lipca 2015 r o podejrzeniu popełnienia przestępstwa) prezentowała stanowisko, że rolniczo grunt był użytkowany przez nią. Świadkowie składający wyjaśnienia na okoliczność faktycznego użytkowania rolniczego działek częściowo potwierdzają, że skarżący zawarł w 2016 r. umowy dotyczące koszenia trawy na niektórych działkach oraz grabienia i prasowania siana w bele. Zawarte umowy miały wykazać, że w roku 2016 r skarżący był użytkownikiem. zadeklarowanych działek. W większości zeznania tych świadków wskazywały, że na wiosnę na spornych działkach były wykonywane zabiegi przez P. i P. M.. Do prac wykorzystywano sprzęt P. M.. [...] wypłacali im wynagrodzenie za wykonane prace. W sprawach prowadzonych przez organy ARiMR, organy te nie mają nieograniczonego obowiązku aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie oświadczeń składanych we wniosku przez beneficjenta ubiegającego się o pomoc. Stosownie do art. 27.ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, w postępowaniu w sprawie o przyznanie pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji administracyjnej, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisów art. 79a oraz art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne (art. 27 ust. 2 ustawy). Zatem pozytywne rozpatrzenie wniosku o przyznanie płatności jest uzależnione od wykazania przez beneficjenta, że to on, a nie inny podmiot dysponuje gruntami rolnymi, użytkuje je, wykonuje stosowne zabiegi agrotechniczne, podejmuje w ciągu całego roku gospodarczego samodzielnie decyzje w przedmiocie wyboru konkretnych upraw, czy zbioru plonów. Komentowana ustawa wprowadziła do postępowania prowadzonego na podstawie jej przepisów zasadę, że to strona (wnioskodawca) ma obowiązek udowodnić prawdziwość swoich twierdzeń i racji, a tym bardziej w przypadku, gdy inne osoby (P. M., A. M.-U. oraz P. M.) również wystąpiły z wnioskami o przyznanie płatności do tego samego obszaru.. A. M. - U. ubiegała się o przyznanie płatności do działek ewidencyjnych nr: [...], części – [...] położonych w województwie [...], powiat [...], gmina R.-H., obręb I.; działek nr [...], części - [...], [...] i [...] położonych w województwie [...], powiat [...], gmina R.-H., obręb R. oraz działek nr [...], [...], [...]. [...], [...], [...], [...], [...], [...] i części - [...] położonych w województwie [...], powiat [...], gmina S., obręb Ł.. W piśmie z dnia 10 lipca 2017 r. A. M.-U. wyjaśniła m.in., że po zakupie nieruchomości nabyte grunty zostały wspólnie doprowadzone do dobrej kultury rolnej, że wszelkie zabiegi agrotechniczne, jak i zbiory traw dokonywane są wspólnie, że przejęła od M. S. realizację programu dotyczącego ochrony zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych poza obszarami Natura 2000, że corocznie do 31 lipca dokonuje koszenia traw i zbioru siana zgodnie z programem i współpracuje z rolnikami z okolicznych wiosek, co potwierdzają oświadczenia [...] oraz M. D., że zebrane siano w części zostało sprzedane, że bezpośrednio po zakupie gospodarstwa w 2013 r. boryka się z bezprawną ingerencją ze strony T. P. i jej syna P. P.. A. M.-U. podkreśliła, że w trakcie całego roku to ona wraz z ojcem i szwagrem dokonuje zabiegów agrotechnicznych. W czasie sianokosów wkracza T. P. wraz z synem i w asyście ochroniarzy usiłuje dokonać wykoszenia (k. [...] akt adm. Tom I) S. S. wskazał w piśmie z dnia 20 lipca 2017 r. (k. [...] akt adm. Tom I), że skosił i zebrał bezpłatnie trawę z pól P. M. za jego zgodą). M. D. w piśmie z dnia 30 lipca 2017 r. podała, że w czerwcu i lipcu 2016 r. użyczyła swojej posesji celem garażowania sprzętu rolniczego do zbioru traw w gospodarstwie D. U., P. i P. M. oraz udostępniła pomieszczeń noclegowych dla 4 pracowników (k. [...] akt adm. Tom I). P. M. wystąpił o przyznanie płatności do działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...] oraz części - [...] położonych w województwie [...], powiat [...], gmina R.-H., obręb I.: działek nr [...], [...], części - [...], [...] i [...] położonych w województwie [...], powiat [...], gmina R. H., obręb R. oraz działek nr [...] i część [...], położonych w województwie [...], powiat [...], gmina S., obręb Ł.. W dniu 16 listopada 2017 r. przesłuchano [...], który wskazał m.in., że w 2016 r. osobiście nadzorował prace pracowników spółki i okolicznych rolników, wykonywane na działkach, na jego zlecenie, że w kwietniu 2016 r. dokonano wysiania nasion traw oraz wysiewu nawozów ekologicznych, a po uzyskaniu zabezpieczenia sądowego oraz interwencji Policji, rozpoczęto koszenie traw. W piśmie z dnia 10 lipca 2017 r. P. M. wyjaśnił m. in., że corocznie do 31 lipca dokonuje koszenia traw i zbioru siana, że boryka się z ingerencją T. P. i jej syna (k. [...] akt adm. Tom I). Z kolei P. M. wystąpił z wnioskiem o przyznanie płatności do działek ewidencyjnych nr [...], 1076, [...] położonych w województwie [...], powiat [...], gmina S., obręb Ł.. P. M. wyjaśnił w dniu 16 listopada 2017 r., że od 2013 r. do chwili obecnej wyłącznymi właścicielami całego gospodarstwa jest on, D. U., P. M. reprezentujący spółkę [...] i od dnia zakupu cale gospodarstwo jest wyłącznie przez nich uprawiane. P. M. podał, że po usunięciu przez P. z gospodarstwu ochraniarzy i P. P., rozpoczął w dniu 8 lipca 2016 r. koszenie trawy i zbiór siana, że ponosił koszty związane z użytkowaniem działek, w tym z zapłaceniem w 2016 r. podatku rolnego, wykonaniem zabiegów agrotechnicznych (wysiew nasion traw, wysiew nawozów, transport sprzętu, wynagrodzenie dla pracowników obsługujących sprzęt, kupno paliwa, opłacenie firmę nadzorującej program rolnośrodowiskowy). Zgromadzony materiał dowodowy nie wykazał, aby skarżący decydował o profilu upraw, wykonywał jakieś zabiegi agrotechniczne i samodzielnie dokonał zbioru plonów. W dniu 31 października 2017 r. P. P. wyjaśnił m.in., że to on był posiadaczem działek rolnych na dzień 31 maja 2016 r., że uprawiał je, że koszenie traw miało miejsce w czerwcu i w lipcu, że część działek osobiście wykosił, że pozostałą część zlecił do koszenie rolnikom, że prace były wykonywane na całej powierzchni - 487 ha, że później miało miejsce grabienie traw i belowanie, że ponosił koszty zakupu paliwa do ciągnika i nie ma możliwości zapłacenia podatku rolnego. W dniu 14 grudnia 2017 r. przesłuchano J. P., który wyjaśnił m. in., że w 2016 r. pan [...] dosiewał koniczynę, że na początku 2016 r. porozumiał się z nim w sprawie wykoszenia 5 ha łąki, że wykosił ją, że później T. P. zabraniała zbioru siana, że po podpisaniu umowy z P. P. w obecności T. P. i zapłaceniu [...] zł za ha zabrał wykoszone siano (k.[...] akt adm. Tom II).. W dniu 14 grudnia 2017 r. przesłuchano I. S., który podał m.in., że dogadał się z [...] i skosił około 5 ha łąki, że w międzyczasie T. P. zabroniła dalszych prac na łące i pozwoliła zebrać siano po podpisaniu umowy (k.[...]). W dniu 14 grudnia 2017 r. przesłuchano E. R., który wyjaśnił m, in., że zapłacił [...] zł za każdy ha łąki i zebrał siano z powierzchni około 2 ha (k.[...]). W dniu 14 grudnia 2017 r. przesłuchano M. B., który podał m. in., że około 5 łat temu była zasiana koniczyna przez [...], że w 2016 r. była trawa, bez koniczny, że w 2016 r. ktoś od [...] wsiewał siewnikiem na części działek i siew trwał około tygodnia (k.[...]).. W. K. przesłuchany w dniu 14 grudnia 2017 r. wskazał m.in., że nie wie kto jest posiadaczem działek, że podpisał umowę z P. P., że zapłacił za skoszone i zabrane siano z 3 ha powierzchni (k. [...]). M. P., przesłuchany w dniu 14 grudnia 2017 r. wyjaśnił m. in., że pan [...] wyciągnął mapy i pokazał mu numery działek, które miał wykosić, że wykosił trawę na powierzchni około 2 ha, że zbelował i zabrał siano, że inni ludzie też kosili, że to chyba pan [...] i pani [...] byli posiadaczami (k. [...]). W dniu 15 grudnia 2017 r. przesłuchano Z. K., który podał, że wie, gdzie jest ta działka którą kosił, że pan [...] i pani T. P. zawieźli go samochodem na tę działkę i pokazali gdzie ma kosić, że był całkowicie przekonany że pan [...] jest jedynym posiadaczem, tak jest to napisano w umowie, że pan [...] i pani T. P. sprzedali mu tą trawę którą sobie skosił i zapłacił za nią [...] zł (k. [...]). W dniu 15 grudnia 2017 r. przesłuchano Z. W., który wskazał m.in., że osobiście kosił, zbelował i zebrał siano z około 6 ha, że nie wie kto jest posiadaczem działek, że P. i T. P. zapytali, czy jest zainteresowany koszeniem łąki, że jak podpisze umowę to będzie mógł kosić, że koszt wykoszenia 6 ha wyniósł [...] zł (k.[...]). W dniu 15 grudnia.2017 r. przesłuchano w charakterze L. Ł., który wyjaśnił m.in., że na gruncie była mieszanka trawy z koniczyną, że kosił, prasował i zebrał siano z około 2 ha łąki, że nie wie, kto był posiadaczem działek, że wykupił od [...] i T. P. i koszenie łąki za co zapłacił [...] zł (k.[...]). W dniu 15 grudnia 2017 r. przesłuchano E. M., który wskazał, że skoszona działka położona jest we wsi Ł., że kosił mieszankę trawy, koniczyny i lucerny, że osobiście skosił przerzuci i zebrał siano z około 5 ha (k. [...]). W dniu 15 grudnia 2017 r. przesłuchano S. O., który podał m.in., że na wykoszonej działce o powierzchni około 1 ha była lucerna z trawą, że najpierw za pozwoleniem pana [...] skosił trawę a potem [...] przyjechali do niego na podwórko w celu podpisania umowy, że ją podpisał i zapłacił T. P. [...] zł (k. [...]). W dniu 15 grudnia 2017 r. został przesłuchany A. K. (k. [...]). Świadek ten podał m. in., że na wykoszonej przez niego działce była trawa, że na początku uzgodnił z panem [...], że wykosi działkę, że po skoszeniu i wysuszeniu trawy ochrona zawiadomiła mnie, że jeśli chce zebrać siano, to musi się skontaktować z [...] i T. P., którzy mu wyjaśnili, że jak podpisze umowę, to dopiero może zebrać skoszone siano i po podpisaniu umowy zebrał siano z 7 ha łąki płacąc [...] zł za każdy skoszony hektar. W dniu 1 lutego 2018 r. przesłuchano W. W. (k.[...] akt adm. Tom II). Świadek ten wyjaśnił m.in., że nie zna konkretnych numerów działek, ale jednak potrafi określić w terenie obręby i granice poszczególnych działek ewidencyjnych, ze względu na to, że często tam przebywał, że z powierzchnią gospodarstwa i przebiegiem granic zapoznawał go D. G., pracownik [...] należącego do P. M., że to pan [...] zawsze wydawał polecenia odnośnie wykonania prac na tych działkach, że było dla niego oczywiste, że jest to posiadacz działek, że w roku 2016 sialiśmy tam nawozy i trawę siewnikiem, na niektórych działkach były zastoje wody i w celu jej odprowadzenia do rowu wykonywał udrożnienia koparką, że w lipcu i sierpniu 2016 r. kosił razem z innymi pracownikami D. G., A. C. oraz J. C., że do wykonywania prac używany był sprzęt P. M., że wiosenne prace odbyły się bez żadnych zakłóceń, nikt nie przeciwstawiał się ich wykonywaniu, że na początku lipca, jak przyjechaliśmy na pole ochrona nas nie wpuściła, twierdząc, że działają na zlecenie pani [...] i że nie można wjechać, że po interwencji [...] przyjechała P. i po godzinie ochrona odjechała a my mogliśmy przystąpić do pracy. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiła ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020. Skontrolowane rozstrzygnięcie wydano na podstawie art. 3 ust. 1, art. 26 ust. 1 i 2 pkt 2 tejże ustawy oraz przepisów wykonawczych zawartych w rozporządzeniu z dnia 13 marca 2015 r. W tych okolicznościach skarga niezasadnie zarzuca, że organ ARiMR naruszył art. 8 ust. pkt 2 i art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Wspomniana ustawa ma zastosowanie do płatności obszarowych (jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazielenienie, płatności dla młodych rolników, płatności dodatkowej i płatności do powierzchni upraw). Organ ARiMR orzekł w sprawie bez naruszenia przepisu art. 336 Kodeksu cywilnego zawierającego definicję posiadacza. W myśl tego uregulowania, posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Organ ARiMR nie naruszył art. 80 k.p.a. i nie pominął faktu, że E.-G. jako posiadacz samoistny nie utraciła posiadania przez wydzierżawienie gruntów rolnych. Nie naruszył też art. 337 Kodeksu cywilnego. Wspomniany przepis dotyczącego przypadku, kiedy rzecz zostanie oddana w posiadanie zależne. W takiej sytuacji, posiadacz samoistny nie traci posiadania przez to, że oddaje drugiemu rzecz w posiadanie zależne. Bez znaczenia jest wiec okoliczność, że firma [...] nie wystąpiła w roku 2015 i 2016 o dopłaty i tolerowała złożenie wniosku przez skarżącego. Analogicznie należy ocenić okoliczność, że [...] włada nieruchomościami jako właściciel z wyłączeniem innych osób i nie utraciła własności na skutek nieważnych umów, na podstawie których w księgach wieczystych ujawniono P. M., D. U. oraz [...] P. spółkę z o. o. w P. jako właścicieli gruntów. Z akt sprawy wynika, że D. U. nabył aktem notarialnym w dniu 18 stycznia 2013 r. od M. S. własność nieruchomości (kilku działek) o łącznej powierzchni 145,51 ha. Tego samego dnia (18 stycznia 2013 r.) [...] P. spółka z o. o. w P. – reprezentowana przez [...] - kupiła od M. S. nieruchomość o powierzchni 196,90 ha. Właścicielem nieruchomości o powierzchni 136, 06 ha – nabytych od M. S. - został P. M. (od dnia 18 stycznia 2013 r.). Należy dodatkowo wyjaśnić, że niezakończona jeszcze sprawa o uzgodnienie treści księgi wieczystej ([...] [...]) z rzeczywistym stanem prawnym, o co początkowo wystąpiła firma [...] w 2012 r. przeciwko pozwanemu J. S. domagająca się wpisania powoda jako jedynego właściciela, po uprzednim wykreśleniu powoda (k. [...] akt adm. Tom VI) oraz wezwanie M. S. do udziału w sprawie I C [...] w charakterze pozwanej (na mocy aktu notarialnego z dnia 4 maja 2012 r. rep. A [...] w księdze wieczystej wpisano w miejsce J. S. – M. S.) ma drugorzędne znaczenie dla kwestii uprawnień do płatności obszarowych na rok 2016, podobnie zresztą jak sprawa o sygn. akt I C [...] (z powództwa P. M., D. U. oraz [...] P. spółki z o. o. w P. przeciwko [...] o wydanie nieruchomości i zakazanie dalszych naruszeń) oraz sprawa ważności poszczególnych umów w zakresie obrotu prawnego gospodarstwem rolnym (kwestionowanych przez [...]). W związku z tym niezasadna jest argumentacja skargi, że organ ARiMR obciążył skarżącego skutkami czynności procesowych podjętych przez pełnomocnika spółki [...] w sprawie cywilnej. W nawiązaniu do zarzutów i wniosków skarżącego trzeba podkreślić, że płatność może zostać przyznana, jeżeli rolnik posiada w sposób trwały grunty rolne na określony w § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 15 marca 2015 r. dzień - 31 maja danego roku gospodarczego, w którym złożono wniosek o przyznanie płatności oraz utrzymuje te grunty o powierzchni wynoszącej co najmniej 1 ha – z wyłączeniem innych podmiotów - zgodnie z określonymi normami przez cały rok kalendarzowy. Skarżący nie spełnił tych wymagań, na zadeklarowanych gruntach nie prowadził trwałej działalności rolniczej, co najwyżej mającej charakter działalności incydentalnej, co organy ARiMR wykazały w oparciu o bardzo obszerny materiał dowodowy. Wyjaśnienia [...] z dnia 7 grudnia 2018 r. (k. [...] akt adm. Tom VI) w sprawie wykonanych czynności (prac) w czerwcu i lipcu 2016 r. na zlecenie P. P. i pod jego nadzorem świadczą o chwilowym władaniu gruntami przez skarżącego, co potwierdzają zeznania D. S. z dnia 19 września 2018 r.(k. [...]). Świadek A. C. podał w dniu 4 września 2018 r. (k.[...]), że przez okres około 4 tygodni wykonywał zabieg koszenia w okresie lipiec/sierpień 2016 r. na zlecenie P. M.. Umowy zawarte – w czerwcu 2016 r. pomiędzy "[...]" – skarżącym a "[...]" – E. P. (k. [...] akt adm. Tom I), A. K. (k. [...]), E. M. (k. [...]), Z. W. (k.[...]), J. P. (k.[...]), E. R. (k.[...]), I. S. (k. [...] oraz k. [...]), M. B. (k. [...]), S. O. (k. [...]), W. K. (.[...]), Z. K. (k. [...]), M. P. (k.[...]), L. Ł. ([...]), B. T. (k. [...]), dotyczące skoszenia łąk i nabycia na własność siana nie stanowią dowodu, że skarżący jest wyłącznym posiadaczem gospodarstwa rolnego powierzchni 478,47 ha i ma prawo do dysponowania tym gospodarstwem, a przez to jest osobą uprawnioną do uzyskania zawnioskowanych płatności. Podobnie trzeba ocenić umowę zlecenia z dnia 16 czerwca 2016 r. (k.[...] akt adm. Tom I.) na wykonanie prac w terminie do 31 lipca 2016 r oraz umowę zlecenia z dnia 23 czerwca 2016 r. (k. [...] akt adm. Tom I) dotyczącą skoszenia, zgrabienia i sprasowania siana w bele na wymienionych w umowie działkach rolnych w terminie do 30 lipca 2016 r. W tym stanie rzeczy przeprowadzone postępowanie dowodowe uznać należy za zgodne z dyrektywami płynącymi z art. 77 § 1 i art. 80 k.pa. Płatność ONW są przyznawane rolnikowi, który posiada w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności co najmniej 1 ha użytków rolnych, położnych na obszarach ONW, na których jest prowadzona działalność rolnicza (§ 2 cyt. rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 r.). Powierzchnia działek rolnych zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności na rok 2016 do płatności ONW wynosiła 409,19 ha. Powierzchnia stwierdzona przez organ ARiMR to 0,00 ha. Wystąpiły więc podstawy do zastosowania art. 19a ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 640/2014 oraz sankcji (kary) wyliczonej w wysokości [...].[...] zł. Z przytoczonych względów należało stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – obowiązany był oddalić skargę, o czym orzekł w sentencji wyroku.