III SA/Lu 549/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec,, Sędzia SO del. Iwona Tchórzewska (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Małgorzata Olejowska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 4 października 2012 r. spraw ze skarg J. T. i Spółdzielni Mieszkaniowej na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku; III. zasądza od Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej 257 zł (dwieście pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem kosztów postępowania; IV. zwraca Spółdzielni Mieszkaniowej kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem nienależnie uiszczonego wpisu od skargi. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2011 roku Nr 212, poz. 1263), po rozpatrzeniu odwołania Spółdzielni Mieszkaniowej utrzymał w mocy decyzję nr [...] Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] sierpnia 2010 r. o stwierdzeniu u J.T. choroby zawodowej "zespół cieśni w obrębie nadgarstka", wymienionej w poz. 20 pkt 1 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że we wniesionym w dniu [...] września 2010 r. odwołaniu Spółdzielni Mieszkaniowej od decyzji nr [...] Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] sierpnia 2010 r., stwierdzającej u J.T. chorobę zawodową, podniesione zostały zarzuty: - naruszenia art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego zebranego w sprawie, dowolną ocenę materiału dowodowego skutkująca błędnym uznaniem schorzenia za chorobę zawodową; - naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak w decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz - naruszenie prawa materialnego, to jest art. 2351 oraz art. 2352 k.p. poprzez uznanie, że zachodzą przesłanki do uznania choroby u J.T. za chorobę zawodową. Uwzględniając powyższe zarzuty Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W ocenie bowiem organu odwoławczego J.T. w czasie pracy biurowej wykonywała różnorodne czynności, nie wykonywała zaś czynności monotypowych w długich przedziałach czasowych (ruchy monotypowe to wielokrotne powtarzanie w czasie zmiany roboczej lub przez znaczną jej część szybkich powtarzalnych ruchów) wymagających pewnego nacisku tj. przeciążenia stawów. Czynności wykonywane przez J. T. wymienione w karcie oceny narażenia zawodowego do tego rodzaju prac nie należały. Ponadto z naruszeniem § 1 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych w orzeczeniu lekarskim nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. o rozpoznaniu u J.T. choroby zawodowej nadgarstka wskazano jako przyczynę tego schorzenia pracę na stanowisku malarza budowlanego, którą wykonywała przed dziesięciu laty. Na skutek skargi J.T. decyzja ego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] grudnia 2010 r. została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2011 r., sygn. akt III SA/Lu 51/11. Uwzględniając wskazania Sądu Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny po ponownym przeanalizowaniu akt sprawy wydał w dniu [...] października 2011 r. decyzję nr [...], którą uchylił decyzję nr [...] Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, podając jednocześnie, w jaki sposób należy uzupełnić materiał dowodowy w sprawie. Po wniesieniu przez J.T. skargi na powyższą decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Lu 769/11 uchylił decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] października 2011 r. Jak wynika z wydanego wyroku, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ocena narażenia zawodowego J.T. opracowana przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego nie wymaga żadnych uzupełnień ani wyjaśnień, jest prawidłowa, a merytoryczna ocena orzeczenia lekarskiego zdaniem Sądu nie należy do organu inspekcji sanitarnej. Tak więc, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w sprawie tej nie naruszono wymienionych w odwołaniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, kodeksu pracy ani przepisów w sprawie chorób zawodowych wydanych na podstawie kodeksu pracy, co oznacza iż decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] sierpnia 2010 r. jest poprawna zarówno od strony merytorycznej, jak i formalnej. Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] czerwca 2012 r., utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego nr [...] z dnia [...]sierpnia 2010 r., wniosły Spółdzielnia Mieszkaniową oraz J.T.. Spółdzielnia Mieszkaniowa wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] sierpnia 2010 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła przedmiotowej decyzji: 1) naruszenie przepisów art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez błąd w ustaleniach faktycznych wynikający z wadliwego przyjęcia chronometrażu pracy oraz zadań wykonywanych przez J.T. na stanowisku inspektora, tj. przyjęcia wykonywania przez nią pracy o charakterze monotypowym, podczas gdy zebrany materiał dowodowy w sprawie wyklucza taki charakter pracy. W konsekwencji brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego zebranego w sprawie skutkujący naruszeniem wyżej wymienionych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego; 2) naruszenie przepisu art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu skarżonej decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej; 3) naruszenie prawa materialnego tj. art. 2351 oraz 2352 kodeksu pracy poprzez uznanie, że zachodzą przesłanki do uznania choroby u J.T. za chorobę zawodową. J.T. wniosła o uchylenie decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...] podnosząc, że organ zarzuca skarżącej naruszenie prawa, podczas gdy nie zgadzając się z rozstrzygnięciem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2012 r. winien był wnieść skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Natomiast obecnie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Lu 769/11, jest prawomocny, a zarzuty Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego są niezasadne. W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji, a w odniesieniu do skargi J.T. nadto podkreślając, że zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję nr [...] Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego o stwierdzeniu u J.T. choroby zawodowej w postaci "zespołu cieśni w obrębie nadgarstka". Wojewódzki Sąd Administracyjny na rozprawie w dniu 4 października 2012 r. na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) postanowił połączyć sprawy ze skarg J.T. i Spółdzielni Mieszkaniowej, zarejestrowanych – odpowiednio – pod sygnaturami III SA/Lu 549/12 oraz III SA/Lu 550/12, do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i prowadzenie sprawy pod sygnaturą akt III SA/Lu 549/12. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, to jest kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Daje temu wyraz przepis art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który w § 1 stanowi między innymi, że sąd administracyjny uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto na gruncie niniejszej sprawy, w której wydane wcześniej decyzje organów sanitarnych były już przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w rozpoznanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał dany akt zostało uznane za błędne, bądź za prawidłowe. Zauważyć należy, że między oceną prawną, a wskazaniami co do dalszego postępowania zachodzi ścisły związek. Ocena prawna dotyczy dotychczasowego postępowania tych organów w sprawie, podczas gdy wskazania określają sposób ich postępowania w przyszłości. Wskazania stanowią więc konsekwencję oceny prawnej, zwłaszcza (chociaż nie wyłącznie) oceny przebiegu postępowania przed organami administracji i rezultatu tego postępowania w postaci materiału procesowego zebranego w danej sprawie (por wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 lipca 2009 r., sygn. akt II FSK 451/08, LEX nr 526493). Tak więc wskazania co do dalszego postępowania dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień. W rozpoznawanej sprawie taka ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania zostały zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Lu 769/11, którym Sąd uchylił uprzednią decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] października 2011 r. uchylającą decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] o stwierdzeniu u J.T. choroby zawodowej w postaci zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. W wyroku wydanym w sprawie III SA/Lu 769/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że na obecnym etapie postępowania materiał dowodowy został zebrany należycie, a stan faktyczny sprawy został wyjaśniony w sposób, który pozwala na jej merytoryczne rozstrzygnięcie. Dlatego też Sąd nie podzielił stanowiska organu drugiej instancji, jakoby w materiale dowodowym istniały luki, które uzasadniałyby uchylenie – na mocy zaskarżonej decyzji – decyzji organu pierwszej instancji. Takie stanowisko wynikało z nienależytego rozważenia przez ego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego zebranych w sprawie dowodów, a w konsekwencji wyciągnięcia na podstawie tych dowodów błędnych wniosków, co oznacza mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przez organ w zaskarżonej decyzji przepisów art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. Po omówieniu poszczególnych stwierdzonych w tym zakresie naruszeń, w kontekście nadto znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego, Sąd podkreślił, że realizacji wyrażonej w art. 7 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej służy przepis art. 77 § 1 k.p.a. stanowiący, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a obowiązek ten obciąża zarówno organ pierwszej instancji, jak i organ odwoławczy. Wyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego polega zaś na takim ustosunkowaniu się do każdego ze zgromadzonych w sprawie dowodów, z uwzględnieniem wzajemnych powiązań między nimi, aby uzyskać jednoznaczność ustaleń faktycznych i prawnych. Ocena materiału dowodowego następuje natomiast zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów określoną w art. 80 k.p.a. Brak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji należytego rozważenia przez organ w sposób kompleksowy wszystkich dowodów stanowi o naruszeniu art. 107 § 3 k.p.a. w zakresie uzasadnienia faktycznego decyzji. W konsekwencji nie jest możliwe ostateczne przesądzenie czy dokonana przez organ w zaskarżonej decyzji ocena materiału dowodowego była prawidłowa ze względu na kryteria wskazane w art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Należyte zastosowanie tych przepisów pozwala bowiem na wydanie decyzji o przekonującej treści, a także załatwienie sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Sąd wskazał, że rozpatrując sprawę ponownie organ, uwzględniając powyżej podniesione okoliczności, dokona ponownego rozpatrzenia i oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 77 § 1 i 80 k.p.a. oraz rozpatrując sprawę wyda decyzję uwzględniająca także wykładnię prawa materialnego dokonaną przez Sąd. Mając na względzie treść poddanej sądowej kontroli w obecnie rozpoznawanej sprawie decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...], nie można uznać, iż organ odwoławczy zrealizował przytoczone wyżej wskazania co do dalszego postępowania zawarte w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w sprawie III SA/Lu 769/11/, wskutek czego doszło do naruszenia przez organ normy art. 153 p.p.s.a. Podnieść należy, że w myśl przepisu art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis ten wyraża jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, zasadę prawdy obiektywnej. Zasada ta oznacza, że na organ administracji publicznej nałożony jest obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą w celu ustalenia stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością. Zgodnie natomiast z przepisami art. 77 § 1 i 80 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a następnie na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić czy dana okoliczność została udowodniona. Jak wynika z art. 80 k.p.a., wyrażającego zasadę swobodnej oceny dowodów, ocena ta powinna być oparta na wszechstronnej analizie całokształtu materiału dowodowego. Konsekwencją obowiązywania wyrażonych w art. 7 k.p.a. zasad praworządności i prawdy obiektywnej jest także regulacja zawarta w art. 107 § 1 k.p.a., ustanawiającym obok innych wymogów decyzji obowiązek organu zawarcia w niej podstawy prawnej i uzasadnienia faktycznego, które w myśl § 3 tego artykułu powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Obowiązkiem organu rozstrzygającego sprawę – w ramach motywowania podjętej decyzji – jest ustosunkowanie się do zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania, odzwierciedlenie tego winno znaleźć się w uzasadnieniu decyzji. Należy podkreślić, że uzasadnienie decyzji stanowi jej integralną część i jego zadaniem jest wyjaśnienie podjętego przez organ rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu decyzji powinno znaleźć się więc pełne odzwierciedlenie i ocena zebranego materiału dowodowego oraz wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek dokonanego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie powinno przekonywać zarówno co do prawidłowości oceny stanu faktycznego i prawnego, jak i co do zasadności samej treści podjętej decyzji. Legalność decyzji administracyjnej wymaga bowiem jej zgodności nie tylko z prawem materialnym, lecz także z przepisami postępowania administracyjnego. Zatem ocena całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego, w kontekście mających zastosowanie w sprawie przesłanek prawa materialnego, z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (art. 7 k.p.a.) ,winna znaleźć swoje odzwierciedlenie w stanowiącym jej integralną część uzasadnieniu decyzji, którego zadaniem jest wyjaśnienie podjętego przez organ rozstrzygnięcia. Przy tym przez właściwe motywowanie decyzji organ realizuje również zasadę przekonywania, wyrażoną w art. 11 k.p.a. Zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy miał dokonać ponownego rozpatrzenia i oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego zgodnie z przedstawionymi wyżej zasadami wynikającymi z art. 77 § 1 i 80 k.p.a., przy czym jednocześnie Sąd wskazał na wadliwość wcześniej wydanej decyzji, w której z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. nie zawarto należytego rozważenia przez organ w sposób kompleksowy wszystkich dowodów. Oceny dowodów i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego dokonanych stosownie do omówionych wyżej przepisów art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. nie zawiera jednak również obecnie wydana decyzja. Uzasadnienie decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...] nie spełnia wymogów, jakie określone zostały w art. 107 § 3 k.p.a. W lakonicznym uzasadnieniu decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r. organ nie wskazał, jakie względy, poza powołaniem się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2012 r., stanowiły o rozstrzygnięciu sprawy w przedmiocie choroby zawodowej. Jak słusznie podniesiono w skardze Spółdzielni Mieszkaniowej, uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera obligatoryjnych elementów przewidzianych przepisem art. 107 § 3 k.p.a., a mianowicie wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Organ nie przedstawił kompleksowej, wszechstronnej oceny dowodów, do czego obligowała go zarówno norma art. 107 § 3 k.p.a., jak i wskazania co do dalszego postępowania zawarte w wyroku Sądu z dnia 22 marca 2012 r. Trzeba zaś podkreślić, że wyrażona w orzeczeniu sądu administracyjnego ocena prawna i wskazania, wiążące organ na mocy art. 153 p.p.s.a., nie zwalniają organu od przedstawienia w uzasadnieniu decyzji pełnej oceny wszystkich przeprowadzonych w sprawie dowodów, poczynionych w oparciu o tę ocenę ustaleń faktycznych oraz wyjaśnienia podstawy prawnej, które nie mogą przy tym naruszać oceny i wskazań zawartych w wydanym w sprawie wyroku sądu administracyjnego. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera też wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia w odniesieniu do meritum sprawy, podczas gdy, co wymaga podkreślenia, działanie organu odwoławczego nie zamyka się w rozpatrzeniu zarzutów zawartych w odwołaniu, a wydając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. decyzję utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji organ drugiej instancji ponownie rozpoznaje sprawę merytorycznie. Braki uzasadnienia decyzji ego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w zakresie podstawowych elementów przewidzianych przepisem art. 107 § 3 k.p.a., stanowiące o naruszeniu tego przepisu oraz przepisu art. 153 p.p.s.a., zarazem uniemożliwiają dokonanie oceny zaskarżonej decyzji z punktu widzenia meritum sprawy i odniesienie się do pozostałych zarzutów powołanych w skardze Spółdzielni Mieszkaniowej, co skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji, gdyż nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 maja 1998 r., sygn. akt II SA 420/98). Aby prawidłowo ocenić wydaną przez organ decyzję, Sąd musi bowiem dysponować stanowiskiem organu zawierającym odniesienie do wszystkich istotnych elementów (przesłanek) będących podstawą wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd administracyjny nie czyni bowiem własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpującego dokonania przez organ ustaleń faktycznych i ich szczegółowego omówienia w uzasadnieniu decyzji, ze wskazaniem podstaw tych ustaleń w zgromadzonym materiale dowodowym oraz przedstawieniem przyczyn, dla których pozostałym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Ponownie rozstrzygając w sprawie organ odwoławczy obowiązany jest więc przeprowadzić w sposób dokładny i rzetelny analizę zgromadzonego materiału dowodowego, mając przy tym na względzie wskazania zawarte w uzasadnieniu wyroku Sądu w sprawie III SA/Lu 769/11, poczynić stosowne ustalenia okoliczności faktycznych sprawy i dokonać jego oceny prawnej z punktu widzenia mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego oraz zawrzeć wszystkie wymienione elementy w uzasadnieniu decyzji, które winno odpowiadać normie art. 107 § 3 k.p.a., dając jasny obraz motywów rozstrzygnięcia. Motywy decyzji powinny być bowiem tak ujęte, aby strona mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ rozstrzygając sprawę wydaną decyzją. W związku ze skargą wniesioną przez J.T. Sąd miał na uwadze, że skarga ta w istocie dotyczyła decyzji rozstrzygającej na korzyść skarżącej. Niemniej uchylenie decyzji organu sanitarnego nie skutkuje naruszeniem w postępowaniu sądowym zakazu przewidzianego w art. 134 § 2 p.p.s.a., a to mając na względzie równoczesne zaskarżenie tej decyzji przez Spółdzielnię Mieszkaniową . Z tych wszystkich względów i na podstawie powołanych przepisów oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i art. 152 p.p.s.a. rozstrzygnięto jak w punktach I i II wyroku. O kosztach postępowania w pkt III wyroku orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Mając zaś na względzie, że stosownie do art. 239 pkt 1 lit. c p.p.s.a. strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie dotyczącej chorób zawodowych nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, w punkcie IV wyroku na podstawie art. 225 p.p.s.a. rozstrzygnięto o zwrocie na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej kwoty 200 zł tytułem nienależnie uiszczonego wpisu od skargi.