III SA/Lu 559/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. N. na rozkaz personalny nr [...] L. Wojewódzkiego Komendanta Policji w L. z dnia [...] 2014 r., w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji, – w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego. Pismem datowanym na 22 kwietnia 2014 r. pełnomocnik T. N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na rozkaz personalny nr [...] L. Wojewódzkiego Komendanta Policji w L. z dnia [...] 2014 r., w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji. W skardze zawarto wniosek o "wstrzymanie natychmiastowego wykonania zaskarżonego rozkazu". Wniosek uzasadniono tym, że nie wskazano żadnych okoliczności oraz faktów przemawiających za wydaniem zaskarżonej decyzji-rozkazu, a natychmiastowe jej wykonanie pozbawi osobę skarżącego w ocenie społeczeństwa godności, zaufania i "szanowania". Nadanie rygoru jest w tej sytuacji niejako wydaniem wyroku zaocznego względem skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi, Sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Możliwość wstrzymania wykonania dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 in fine p.p.s.a.). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar wykazania, iż okoliczności te istotnie zaistniały spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Inaczej rzecz ujmując, wnioskodawca powinien wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (por. m.in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lipca 2004 r., FZ 104/04; z 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05, z 13 grudnia 2004 r., FZ 496/2004; z dnia 27 stycznia 2005 r., FZ 569/2004; z dnia 7 kwietnia 2005 r., II OZ 201/2005; z dnia 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/2006; wszystkie orzeczenia dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej: CBOSA). W orzecznictwie sądowym przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu są definiowane w następujący sposób: "Niebezpieczeństwo, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Trudne zaś do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków". (por. postanowienie NSA z 31 maja 2012 r.; II OZ 465/12; CBOSA). W badanej sprawie – choć skarga była pisana przez profesjonalnego pełnomocnika – podano całkowicie chybioną podstawę wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu – art. 135 k.p.a., który dotyczy wstrzymania wykonania decyzji przez organ odwoławczy, a nie sąd administracyjny. Argumentacja powołana w uzasadnieniu wskazuje, że wniosek jest motywowany trudnymi do odwrócenia skutkami w postaci utraty godności, zaufania i szacunku w oczach społeczności, w której skarżący mieszka. W ocenie sądu argumenty te nie dają podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu. Wykonanie zaskarżonego rozkazu nie ma związku z ewentualną utratą przez skarżącego godności, zaufania i szacunku w społeczności lokalnej. Postępowanie w sprawie skarżącego trwa już od dłuższego czasu, od dnia 25 września 2013 r. był on zawieszony w czynnościach służbowych. Prawdopodobnym jest, że ze względu na stosunkowo niewielką społeczność, w której mieszka skarżący, jakieś informacje na ten temat mogły już przedostać się do wiadomości publicznej. W każdym razie wykonanie lub niewykonanie rozkazu do czasu rozpatrzenia skargi przez sąd nie wpłynie w żaden sposób na postrzeganie osoby skarżącego w lokalnej społeczności. Trudno więc w zaskarżonej decyzji upatrywać wpływu na godność, szacunek i zaufanie skarżącego. Rozważając ewentualne udzielenie ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 p.p.s.a. należy dokonać wyważenia z jednej strony interesu publicznego, z drugiej – słusznego interesu skarżącego, nie dokonując przy tym oceny zgodności z prawem samego zaskarżonego aktu. Interes publiczny w badanej sprawie wyraża się w konieczności odsunięcia od służby funkcjonariusza, który według twierdzeń organu dopuścił się istotnych uchybień obowiązków służbowych, a nawet czynów przestępczych. W słusznym interesie skarżącego leży z kolei konieczność ochrony jego dobrego imienia, przed prawomocnym rozstrzygnięciem zasadności zwolnienia go ze służby. Jak jednak wskazano wyżej – ewentualna utrata szacunku i zaufania społeczności, w której skarżący żyje, nastąpiłaby już i tak na skutek wcześniej podjętych przeciwko niemu czynności, dlatego wykonanie rozkazu o zwolnieniu ze służby niczego w tej kwestii już nie zmienia. W tej sytuacji niebezpieczeństwo jakie mogłoby zagrażać interesowi publicznemu wskutek dopuszczenia funkcjonariusza do służby przeważa nad ewentualnymi stratami w sferze jego szacunku i zaufania społecznego. Ewentualny upadek oskarżeń kierowanych wobec skarżącego i oczyszczenie go z zarzutów powinny być wystarczającymi środkami przywrócenia jego dobrego imienia. Skoro nie wykazano zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.