III SA/Lu 575/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski, Sędziowie Sędzia SO del. Robert Hałabis (sprawozdawca), Sędzia WSA Ewa Ibrom, Protokolant Starszy referent Joanna Szopa, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 12 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi E.-P. Sp. z o.o. z siedzibą w S. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł na E. Spółkę z o.o. z siedzibą w [...] z uwagi na wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniesiono, że w dniu 12 kwietnia 2011 r. Inspekcja Transportu Drogowego skontrolowała pojazd marki [...] wraz z naczepą marki [...]. Kierowca nie okazał do kontroli ani zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne, ani wypisu z licencji na wykonywanie przewozu drogowego rzeczy. Wyjaśnił, że w dniu kontroli wracał z W. do S., gdzie zawiózł koparkę na budowę prowadzoną przez E. Sp. z o.o. i nie został wyposażony przez pracodawcę w wymagane dokumenty. Ustalenia z kontroli zostały zawarte w protokole nr [...], gdzie stwierdzono naruszenie w postaci wykonywania przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zezwolenia. Spowodowało to wszczęcie postępowania z urzędu, w toku którego w odpowiedzi na wezwanie organu I instancji strona przedstawiła kopię zaświadczenia nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne wraz z wykazem pojazdów zgłoszonych do tego zaświadczenia i kopię umowy zlecenia zawartą dnia 22 marca 2011 r. między E. Sp. z o.o. a kierowcą wykonującym przewóz – P.R.. W ramach czynności pokontrolnych organ uzyskał informację ze Starostwa Powiatowego, że skarżącej Spółce w dniu 12 kwietnia 2011 r. wydano zaświadczenie na potrzeby własne w zakresie wykonywania krajowego niezarobkowego przewozu drogowego rzeczy i do tego zaświadczenia został zgłoszony m.in. kontrolowany pojazd. Dodatkowo Biuro ds. Transportu Międzynarodowego Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego w Warszawie poinformowało, że w systemie informatycznym do dnia 22 kwietnia 2011 r. nie zostało zarejestrowane przedsiębiorstwo E. Sp. z o.o. z siedzibą w S., jako podmiot posiadający licencję na wykonywanie transportu drogowego rzeczy. W tych warunkach organ zawiadomił stronę o zmianie kwalifikacji prawnej stwierdzonego w toku kontroli drogowej naruszenia, z pierwotnego "wykonywania przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia" na "wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek". W konsekwencji postępowanie zakończyło się wydaniem przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego jako organu I instancji decyzji administracyjnej z dnia [...] czerwca 2011 r., którą nałożono na stronę karę pieniężną w wysokości 8.000 złotych. W odwołaniu skarżąca wskazała, że nieświadomie niedopełniła warunków przewidzianych ustawą o transporcie drogowym, a nałożona kara jest niewspółmierna do zaistniałego wykroczenia. Spółka nie wykonuje usług transportowych, a kwestionowany przewóz wykonany został na potrzeby własne przez kierowcę zatrudnionego wprawdzie na podstawie umowy zlecenia, która miała jednak wszelkie cechy umowy o pracę. Dlatego wobec zaistniałego uchybienia skarżąca unieważniła umowę zlecenia, a kierowca otrzymał umowę o pracę obowiązująca od dnia faktycznego zatrudnienia (22 marca 2011 r.). Rozpatrując sprawę Główny Inspektor Transportu Drogowego ustalił, że zgodnie z art. 4 pkt. 4a ustawy o transporcie drogowym jednym z warunków uznania przewozu drogowego za przewóz na potrzeby własne jest prowadzenie pojazdów samochodowych używanych do przewozu – przez przedsiębiorcę lub jego pracownika. Organ podniósł, że ustawodawca nie zdefiniował pojęcia pracownika na gruncie ustawy o transporcie drogowym, zasadne było więc odwołanie się do legalnej definicji pojęcia pracownika sformułowanej w art. 2 Kodeksu pracy. Stosownie do tego przepisu pracownikiem jest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę. Dlatego w ocenie organu skarżąca nie dopełniła obowiązku określonego w art. 4 pkt 4a ustawy o transporcie drogowym, ponieważ kierowca P.R. nie był w dniu kontroli drogowej pracownikiem strony, gdyż wiązała go ze spółką umowa zlecenia. Ponadto ustalono bezspornie, że strona posiadała zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne ważne na dzień kontroli, natomiast nie posiadała licencji na wykonywanie zarobkowego przewozu drogowego. Odnosząc się do argumentacji skarżącej zawartej w odwołaniu organ stwierdził, że ustawodawca wskazał precyzyjnie, iż dla uznania przewozu za niezarobkowy przewóz drogowy – przewóz na potrzeby własne, przesłanki wymienione w art. 4 pkt 4 ustawy musza być spełnione łącznie, a zatem brak którejkolwiek z nich powoduje, że nie można wówczas mówić o wykonywaniu przewozu na potrzeby własne. Nie jest dopuszczalne zastąpienie umowy o pracę umową cywilnoprawną. W konsekwencji należało uznać, że z przedstawionych przez stronę dokumentów i zgromadzonych w toku postępowania dowodów wynika, iż wykonywany w dniu kontroli przewóz miał charakter krajowego transportu drogowego i dlatego kierowca powinien posiadać i okazać na żądanie organu kontrolującego licencję na wykonywanie transportu drogowego. Podkreślono również, że organ administracji publicznej nie jest uprawniony do ustalania, czy stronę z kontrolowanym kierowcą faktycznie łączył stosunek pracy, w sytuacji, kiedy przedłożona została umowa zlecenia. Organy uprawnione do przeprowadzania kontroli drogowej nie są bowiem wyspecjalizowane i przygotowane w zakresie dokonywania ustaleń na gruncie art. 22 § 1 Kodeksu pracy i nie mogą w tym zakresie wkraczać w kompetencje sądów pracy. W takich okolicznościach organ II instancji stwierdził, że w dniu 12 kwietnia 2011 r. Spółka wykonywała transport drogowy rzeczy bez wymaganej licencji, dlatego uznał nałożenie na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 8.000 złotych za uzasadnione. W skardze skierowanej do sądu skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego oraz o umorzenie postępowania przed organem I instancji. W uzasadnieniu skargi wskazano, że postępowanie w niniejszej sprawie prowadzone było w sposób wadliwy, bez właściwego nadzoru ze strony organu II instancji. W związku z tym zaskarżona decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa. W piśmie procesowym z dnia 11 stycznia 2012 r. skarżąca uzupełniła zarzuty skargi wskazując, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem zarówno przepisów prawa materialnego (bez ścisłego przywołania naruszonych norma prawa materialnego), jak i przepisów postępowania administracyjnego w postaci art. 6, 7, 8, 9, 10, 11, 107 i 156 k.p.a. (pismo –k. 19-22). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] sierpnia 2011 r. W kolejnym piśmie procesowym z dnia 11 stycznia 2012 r. skarżąca zgłosiła wniosek o zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, do czasu zakończenia toczącego się przed Sądem Rejonowym [...] postępowania w sprawie sygn. akt [...] z powództwa P.R. przeciwko E. Sp. z o.o. w S. o ustalenie istnienia stosunku pracy. W ocenie skarżącej rozstrzygnięcie sprawy przed sądem pracy ma istotne znaczenie dla sposobu rozstrzygnięcia skargi, gdyż pozwoli ostatecznie przesądzić, czy kierowca wykonujący przewóz był zatrudniony przez Spółkę na podstawie umowy o pracę. Pozytywne ustalenie w tym zakresie wyłączałoby możliwość nałożenia na skarżącą kary pieniężnej (pismo –k. 16-17). Na rozprawie w dniu 12 stycznia 2012 r. Sąd oddalił wniosek skarżącej o zawieszenie postępowania (protokół rozprawy – k. 28). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Sąd administracyjny uprawniony jest do badania zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem. Oznacza to, że weryfikacji przed sądem podlega to, czy organy administracji prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa (materialnego i procesowego) w oparciu o należycie ustalony i oceniony stan faktyczny sprawy (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm. oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a"). Dlatego aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne byłoby stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia, bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy akt organu dotknięty byłby wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych kryteriów Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Stwierdzenie to odnosi się także do sposobu przeprowadzenia postępowania, zebrania i oceny dowodów oraz rozstrzygnięcia sprawy przez organ I instancji. Przede wszystkim zwrócenia uwagi wymaga, że zarzuty skarżącej zawarte w skardze w istocie nie zostały w żaden sposób skonkretyzowane. Nie stało się tak również w piśmie uzupełniającym skargę, w którym gołosłownie zarzucono decyzjom organów obu instancji naruszenie szeregu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego bez jasnego wskazania, na czym w okolicznościach faktycznych tej sprawy naruszenia te miałyby polegać. Powołanie się w tym zakresie ogólnie na naruszone zdaniem skarżącej przepisy postępowania administracyjnego oraz na judykaturę sądów administracyjnych odnoszącą się do podstawowych zasad tego postępowania – nie spełnia tych wymogów. Dodatkowo trzeba zauważyć, że jeszcze na etapie odwołania od decyzji organu I instancji skarżąca w istocie nie kwestionowała przypisania jej wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji. Wskazuje na to treść odwołania, w którym podniesiono przede wszystkim niewspółmierność kary do zaistniałego wykroczenia i nieznajomość obowiązującego w tej materii prawa. Natomiast na skutek nałożonej kary i wskazanych w decyzji organu I instancji podstaw, które ją uzasadniały, podniosła argument, że w dniu kontroli miał miejsce nie wymagający licencji niezarobkowy przewóz drogowy – przewóz na potrzeby własne – w rozumieniu art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 z późn. zm., dalej jako "u.t.d."). Właśnie wobec zakwestionowania przez organ I instancji spełnienia przez skarżącą jednej z przesłanek takiego przewozu określonej w art. 4 pkt 4 lit. a u.t.d. (pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników), skarżąca dołączyła na etapie postępowania odwoławczego od decyzji organu I instancji dokument w postaci umowy o pracę z dnia 22 marca 2011 r. zawartej z kierowcą wykonującym transport drogowy w dniu 12 kwietnia 2011 r. w sytuacji, kiedy w toku postępowania (przed wydaniem decyzji pierwszoinstancyjnej) na żądanie organu I instancji przedłożyła umowę zlecenia także z dnia 22 marca 2011 r., na podstawie której w dniu kontroli P.R. prowadził skontrolowany pojazd, gdyż zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne skarżąca uzyskała w dniu przeprowadzonej kontroli (12 kwietnia 2011 r.). Zdaniem skarżącej te czynności, które podjęła już po nałożeniu kary pieniężnej przez organ I instancji, a w szczególności zastąpienie umowy zlecenia zawartej z kierowcą – umową o pracę z tego samego dnia, pozwolą niejako sanować zaistniały stan rzeczy, który uwzględnić mógłby organ II instancji na korzyść skarżącej. We wskazanych okolicznościach istotę w rozstrzygnięciu niniejszej sprawy stanowiło ustalenie, czy skontrolowany w dniu 12 kwietnia 2011 r. pojazd należący do skarżącej Spółki wykonywał nie wymagający licencji niezarobkowy przewóz drogowy – przewóz na potrzeby własne w rozumieniu art. 4 ust. 4 lit. a u.t.d., jako pojazd prowadzony przez pracownika przedsiębiorcy, czy też wykonywał on transport drogowy wymagający licencji na podstawie art. 5 ust. 1 u.t.d., gdyż nie był wykonywany przez pracownika skarżącej. Zgodnie z art. 4 pkt 6a u.t.d. w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 marca 2011 r., przewóz drogowy to transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy, a także inny przewóz drogowy w rozumieniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, str. 1). Według art. 4 pkt 3 u.t.d. transport drogowy to krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy; określenie to obejmuje również: a) każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4, b) działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy. Natomiast zgodnie z art. 4 pkt 4 u.t.d. niezarobkowy przewóz drogowy – przewóz na potrzeby własne – to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych. Nie było kwestionowane, że skarżąca spełniała kryteria określone w cyt. art. 4 pkt 4 lit. b-d. Pozostaje też poza sporem, że skarżąca Spółka posiadała w dacie kontroli zaświadczenie, że prowadzi przewozy drogowe na potrzeby własne. Okoliczność ta nie jest jednak dla rozstrzygnięcia sprawy decydująca, bowiem organy przyjęły, że w sytuacji, kiedy kierowca zatrudniony został przez skarżącą na podstawie umowy zlecenia, a ściślej umowy o świadczenie usług w rozumieniu art. 750 k.c., do której przepisy o zleceniu stosuje się jedynie odpowiednio, wówczas brak spełnienia warunku określonego w art. 4 pkt 4 lit. a u.t.d., co nie pozwala na zakwalifikowanie przewozu jako przewozu na potrzeby własne. Stanowisko organów w tej materii jest trafne, biorąc pod uwagę materiał dowodowy zebrany w sprawie, który złożyła sama skarżąca. Mianowicie w toku postępowania administracyjnego w odpowiedzi na wezwanie organu do przedłożenia dokumentów, m.in. kopii aktualnego na dzień 12 kwietnia 2011 r. dokumentu potwierdzającego zatrudnienie w Spółce kierowcy P.R., strona skarżąca do pisma z dnia 26 kwietnia 2011 r. (k. 52 akt adm.) dołączyła umowę zlecenia zawartą w dniu 22 marca 2011 r. pomiędzy E. Sp. z o.o. w S. a P.R. (k. 59 akt adm.). W kolejnym piśmie z dnia 23 maja 2011 r. oświadczyła, że Spółka zajmuje się budową przydomowych oczyszczalni ścieków, a transport materiałów budowlanych i koparek wykonuje we własnym zakresie i tylko na własne potrzeby, a P.R. jest pracownikiem zatrudnionym na podstawie umowy zlecenia. Podniosła ponadto, że kontrolowany przewóz był przewozem na potrzeby własne, co potwierdza posiadane przez Spółkę zaświadczenie nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. na przewozy drogowe na potrzeby własne (k. 32 akt adm.). W takich okolicznościach na podstawie przedłożonych przez skarżącą dowodów ustalenia faktyczne poczynione przez Wojewódzkiego Inspektor Transportu Drogowego są prawidłowe. W tym kontekście również ocena co do braku spełnienia przez Spółkę warunku określonego w art. 4 pkt 4 lit. a u.t.d. – jest właściwa – wobec wykonywania kontrolowanego przewozu w dniu 12 kwietnia 2011 r. przez kierowcę, który nie był pracownikiem skarżącej, co wykluczało uznanie przewozu skarżącej za niezarobkowy przewóz drogowy – przewóz na potrzeby własne. Aby przewóz był przewozem na potrzeby własne musi spełniać kumulatywnie wszystkie warunki określone w cytowanym wyżej art. 4 pkt 4 lit. a-d u.t.d. Niesporne zaś jest to, że w chwili orzekania przez organ I instancji zagadnieniem niespornym była kwestia podstawy świadczenia usług przez P. R. (umowa cywilnoprawna, nie zaś umowa o pracę). Dlatego trafne jest w tym zakresie stanowisko organu odwołujące się do definicji legalnej "pracownika" zawartej w przepisach ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 z późn. zm.). Późniejsze złożenie przez skarżącą (na etapie postępowania odwoławczego) antydatowanej umowy o pracę dotyczącej kierowcy P. R. nie mogło skutecznie podważyć dokonanych już przez organ ustaleń faktycznych. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym nie jest kwestionowany pogląd, że skoro w ustawie o transporcie drogowym brak przepisu szczególnego, który pozwalałby na przyjęcie innego znaczenia pojęcia pracownika niż zostało to zdefiniowane w kodeksie pracy, to zasadne jest odwołanie się do legalnej definicji tego pojęcia określonej w kodeksie pracy (por. wyroki NSA z dnia 7 czerwca 2011 r., sygn. II GSK 601/10 i z dnia 3 grudnia 2007 r., sygn. I OSK 1655/06). Zgodnie natomiast z art. 2 k.p., pracownikiem jest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę. Umowa o świadczenie usług łącząca skarżącą Spółkę z kierowcą wykluczała zatem uznanie kierowcy jako pracownika Spółki. Co więcej, jak zasadnie zauważył organ odwoławczy, organ administracji uprawniony do przeprowadzania kontroli drogowej nie posiada uprawnień do samodzielnego ustalenia istnienia stosunku pracy, jeżeli nawet stosunek prawny łączący skarżącą z kierowcą wbrew zawartej między nimi umowie o cywilnoprawnym charakterze miałby cechy stosunku pracy, gdyż jest to sprawa z zakresu prawa pracy rozstrzygana przez sąd pracy. Dlatego przy ustalaniu, czy kierowca był pracownikiem przedsiębiorcy wykonującego przewóz na potrzeby własne, organ zobowiązany był oprzeć się na złożonej przez stronę umowie cywilnoprawnej (zleceniu z dnia 22 marca 2011 r.)., nie był zaś kompetentny do dokonywania ustaleń odnośnie charakteru zatrudnienia kierowcy na podstawie art. 2 k.p. w związku z art. 22 § 1 oraz art. 11 k.p. (por. wyroki NSA z dnia 24 lipca 2007 r., sygn. I OSK 1254/06 i z dnia 28 marca 2008 r., sygn. II GSK 11/08). W tym stanie rzeczy ustalenia faktyczne odnośnie stosunku prawnego łączącego kierowcę z E. Sp. z o.o. trafnie oparte zostały na przedłożonym dokumencie pochodzącym od skarżącej, niekwestionowanym przez kontrolowanego kierowcę, co pozwalało na uznanie ich relacji za jednoznaczne (zgodne). Z postępowania skarżącej Spółki po nałożeniu kary decyzją z dnia 27 czerwca 2011 r. wnosić można, że zmierza ona do zmiany ustaleń faktycznych niespornych na etapie wydawania decyzji pierwszoinstancyjnej. Z chronologii poszczególnych zdarzeń wynika również, że to w tym celu nastąpiło także wszczęcie procesu przed sądem pracy o ustalenie istnienia stosunku pracy. W ocenie Sądu – w świetle powyższych uwag – bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy pozostawał fakt, iż przed Sądem Rejonowym [...] zawisło postępowanie o ustalenie stosunku pracy pomiędzy P.R. a E. Sp. z o.o. W szczególności zarówno organy, jaki i Sąd w niniejszej sprawie nie posiadając kognicji do oceny sporu o charakterze pracowniczym, nie miały podstaw do oczekiwania na jego prawomocne rozstrzygnięcie. Dlatego okoliczność zawisłości tego procesu przed sądem pracy nie stanowiła w opisanych okolicznościach faktycznych podstawy do zawieszenia postępowania na podstawie 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., skoro na etapie postępowania przed organem spór odnośnie podstawy świadczenia usług wykonywanych przez kierowcę dla skarżącej nie istniał. Przed wydaniem decyzji przez organ I instancji bezsporna była bowiem kwestia, że skarżącą wiąże z kierowcą wykonującym transport drogowy umowa cywilnoprawna, nie zaś umowa o pracę. W tych okolicznościach nie zachodziły podstawy do dokonania odmiennych ustaleń faktycznych niż te, jakie dokonane zostały prze organy odnośnie podstawy zatrudnienia P. R. w charakterze kierowcy. Z tych względów Sąd nie przychylił się do wniosku Spółki o zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie, do czasu rozstrzygnięcia sporu przed sądem pracy. W takich okolicznościach faktycznych nakładając na skarżącą karę pieniężną w wysokości 8.000 zł organy obu instancji, powołując się na prawidłowo zebrane w toku postępowania i należycie ocenione dowody trafnie uznały, że w czasie przeprowadzonej kontroli w dniu 12 kwietnia 2011 r. Spółka nie posiadała wymaganej licencji na wykonywanie transportu drogowego, do czego zobowiązana była na podstawie art. 5 ust. 1 u.t.d. W konsekwencji zasadnie została na skarżącą nałożona kara pieniężna na podstawie art. 93 ust. 1 u.t.d. w związku z art. 92 ust. 1 i art. 5 ust. 1 u.t.d. (w brzmieniu obowiązującym w dniu przeprowadzonej kontroli), skoro stwierdzono naruszenie przepisów ustawy. Wysokość kary wynika zaś z przepisu art. 92 ust. 4 u.t.d. i określona została w lp. 1.1. załącznika do ustawy. Wykonywany w dniu kontroli transport drogowy nie mógł być uznany za przewóz na potrzeby własne, który zwolniony jest z obowiązku posiadania licencji, bowiem skarżąca nie spełniała warunku przewidzianego w art. 4 pkt 4 lit. a u.t.d. Nie było zaś kwestionowane w toku całego postępowania ustalenie, że na wykonywanie transportu drogowego skarżąca wymaganej licencji nie posiadała. Okoliczność tę skarżąca sama przyznała. Nakładając karę pieniężną organy administracji były związane przepisami ustawy o transporcie drogowym i pozbawione były w tym zakresie swobodnego uznania, zaś sądy administracyjne nie oceniają rozstrzygnięć organów administracji po kątem ich słuszności, czy też celowości, jak też nie rozpatrują sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku.