III SA/Lu 579/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Kosowska Sędzia WSA Anna Strzelec po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi O. K. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 14 sierpnia 2025 r. nr SO-III.621.1.28.2025.MS w przedmiocie odmowy wymeldowania z pobytu stałego I. oddala skargę; II. przyznaje kuratorowi A. B. ze środków Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie kwotę 590,40 zł (pięćset dziewięćdziesiąt złotych czterdzieści groszy), w tym podatek od towarów i usług, z tytułu wynagrodzenia kuratora. Zaskarżoną decyzją z dnia 14 sierpnia 2025 r. (nr SO-III.621.1.28.2025.MS) Wojewoda Lubelski utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 12 czerwca 2025 r. (nr DEL.5343.1.03.2024) o odmowie wymeldowania M. K. z miejsca pobytu stałego pod adresem W. . Powyższa decyzja zapadła w sprawie, której stan faktyczny przedstawiał się następująco. W piśmie z dnia 24 czerwca 2024 r. zawarto wniosek o wymeldowanie M. K. z miejsca pobytu stałego. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że M. K. nie zamieszkuje pod ww. adresem od maja 2019 r. Adres miejsca zamieszkania M. K. to [...]. W dniu 17 lutego 2022 r. zapadł wyrok rozwiązujący małżeństwo B. K. i M. K.. W trakcie sprawy rozwodowej M. K. przyznał, że od sierpnia 2019 r. nie zamieszkuje pod adresem W. , a zamieszkał pod adresem [...] wraz ze swoją partnerką i ich dwójką dzieci. W trakcie sprawy rozwodowej M. K. zobowiązał się do wymeldowania. W toku postępowania przed organem I instancji przeprowadzono postępowanie wyjaśniające zakończone decyzją z dnia 12 czerwca 2025 r. o odmowie wymeldowania M. K. z miejsca pobytu stałego pod wyżej wskazanym adresem. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał m. in., że M. K. nie zerwał więzi z miejscem stałego pobytu i nie przeniósł ośrodka swoich życiowych spraw pod inny adres zamieszkania. M. K. jest zameldowany na pobyt stały pod adresem W. oraz nie jest zameldowany na pobyt czasowy w innym miejscu na terenie kraju. Fakt zamieszkiwania M. K. pod wskazanym adresem potwierdza nie tylko informacja Komisariatu Policji w [...]. Potwierdzają ten fakt wyjaśnienia M. K. złożone do protokołu, skutecznie doręczana korespondencja oraz oględziny. Przeprowadzany przez M. K. remont budynku mieszkalnego stanowi pomoc niepełnoletniej córce i ma na celu poprawę warunków mieszkaniowych. O. K. wniosła odwołanie. Decyzją z dnia 14 sierpnia 2025 r. Wojewoda Lubelski utrzymał w mocy skontrolowaną decyzję organu Iinstancji. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda Lubelski wyjaśnił, że analiza materiału dowodowego zgromadzonego przez organ I instancji wykazała, że postępowanie w przedmiocie wymeldowania M. K. wszczęto na wniosek B. K. opiekuna prawnego O. K., małoletniej właścicielki nieruchomości. Pomiędzy rodzicami małoletniej O. K. istnieje konflikt. W toku postępowania ustalono, że M. K. przebywa na nieruchomości pod adresem W. , przeprowadza tam remont, posiada klucze do domu, a także pod tym adresem ma zarejestrowaną działalność gospodarczą. W ocenie organu odwoławczego, zgromadzony materiał dowodowy wskazuje na istnienie podstaw uzasadniających odmowę wymeldowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżąca O. K. zarzuciła naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz.U. z 2025 r. poz. 274 ze zm.), poprzez nieprawidłowe zastosowanie i uznanie, że nie zaistniały podstawy do orzeczenia o wymeldowaniu M. K. z miejsca stałego pobytu pod adresem W. z uwagi na trwający zamiar stałego pobytu pod tym adresem, koncentracji ośrodka spraw życiowych oraz wyłącznie czasowych zmian miejsca pobytu, w sytuacji gdy z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że po rozpadzie związku małżeńskiego M. K. nawiązał relację partnerską z A. B. i zaczął zamieszkiwać razem z nią i dwójką dzieci w miejscowości S. ; 2. przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. a) art. 7 zw. z art. 77 § 1 w zw. art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2025 r. poz. 1691), dalej jako: "k.p.a." poprzez dokonanie dowolnego, nieuzasadnionego i niewynikającego z zebranego materiału dowodowego ustalenia stanu faktycznego sprawy poprzez uznanie, że: - M. K. przebywał pod adresem W. z zamiarem stałego zamieszkiwania i nie zerwał więzi z tym miejscem jako miejscem stałego pobytu, w sytuacji gdy stoi to w sprzeczności z materiałem dowodowym zgromadzonym w toku postępowania tj. zeznaniami B. K., E. S., M. F. i B. F., a dotyczącymi sytuacji rodzinnej stron, orzeczonego rozwodu między [...] i M. K. oraz nawiązania nieformalnego związku przez M. K. z A. B. i zmianę ośrodka spraw życiowych w związku z zawartą relacją w szczególności tego, że przez kilka lat M. K. zamieszkiwał pod innym adresem, pod którym koncentrowało się również jego życie osobiste, bądź że nie mieli kontaktu z M. K. przez długi czas, nie widywali go w okolicy, albo spotykali go wyłącznie okazjonalnie (np. w czasie zabierania małoletniej O. K. na kontakt z jej miejsca zamieszkania), a dopiero w ostatnim czasie zaobserwowali przeprowadzane przez niego prace remontowe w przedmiotowej nieruchomości (co w żaden sposób nie dowodzi zmiany jego ośrodka życiowego o jedynie wykonanie w innym miejscu prac remontowych); b) art. 7 zw. z art. 77 § 1 w zw. art. 80 k.p.a. poprzez arbitralne i dowolne uznanie za podstawę decyzji wyłącznie części zgromadzonego materiału dowodowego w postaci: - wyjaśnień M. K., - okoliczności wynikających z protokołu przeprowadzonych oględzin nieruchomości pod adresem W. - informacji pochodzącej z Komisariatu Policji w [...] w sytuacji, gdy stanowisko M. K., jako zainteresowanego wynikiem rozstrzygnięcia, nie znalazło poparcia w pozostałym materiale dowodowym, gdyż wynik oględzin nieruchomości przeprowadzonych po uprzednim zawiadomieniu stron o terminie i jego dostosowaniu z uwagi na nieobecność M. K. w dacie pierwszych oględzin (i braku dostępu do wnętrza nieruchomości) mógł stanowić zamierzone i nakierowane na uzyskanie pożądanych efektów działanie, a informacja pochodząca z Komisariatu Policji w [...] zawierała poważną niezgodność ze stanem faktycznym w zakresie ustaleń dotyczących stanu prawa własności przedmiotowej nieruchomości; c) art. 7 zw. z art. 77 § 1 w zw. art. 80 k.p.a. polegające na: - pominięciu okoliczności prowadzenia postępowania przez Prokuraturę Rejonową w Lublinie (4158-5.Ds. 1487.2024) przeciwko M. K. o czyn noszący znamiona naruszenia miru domowego B. K. i małoletniej O. K., - pominięciu sprzeczności w depozycjach składanych przez samego M. K., który w trakcie przesłuchania w dniu 31 lipca 2024 r. wprost wskazał, że nie ma kluczy do budynku pod adresem W. i wchodzi do nieruchomości drzwiami balkonowymi, z uwagi na wymianę zamków przez B. K., a następnie w trakcie drugiego terminu oględzin dysponował już kluczami, a jednocześnie nie zainicjował postępowania w przedmiocie naruszenia posiadania, w obliczu rzekomego stałego przebywania pod tym adresem i posiadania ośrodka życia osobistego w tym miejscu; - zaniechaniu dążenia do wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy i wyłącznie pobieżnym przeprowadzeniu dowodu z oględzin nieruchomości pod adresem W. , braku uwzględnienia istotnych szczegółów w postaci wskazywanych przez pełnomocnika B. K. takich jak atrapa zlewu kuchennego, brak podłączenia go do wody, czy braku artykułów spożywczych w miejscu rzekomego stałego pobytu, przy czym powoływanie się przez organ na fakt przejściowych trudności wynikających z prowadzonego remontu stanowi wniosek oderwany od stanu faktycznego sprawy, w szczególności w sytuacji gdy w materiale dowodowym znajdują się dowody na przeniesienie przez M. K. ośrodka życia w inne miejsce, - zaniechaniu przeprowadzenia dowodu z informacji dotyczącej wysokości zużycia mediów pod adresem W. w sytuacji uzyskania wyłącznie informacji o tym, że M. K. jako odbiorca usługi nie figuruje, bez ponowienia zapytania o zużycie mediów pod tym adresem i bez wskazania odbiorcy figurującego w rejestrze, co jednoznacznie świadczyło o braku stałego pobytu M. K. w nieruchomości pod adresem W. z uwagi na nieposiadanie przyłączenia podstawowych mediów; d) art. 8 § 1, art. 9 i art. 10 k.p.a. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i przeprowadzenie całego postępowania administracyjnego z naruszeniem zasady zaufania obywateli do władzy publicznej, zasady należytego informowania stron o okolicznościach faktycznych, prawnych oraz przebiegu postępowania, a także zasady czynnego udziału strony w postępowaniu z uwagi na ustanowienie prawidłowej reprezentacji małoletniej strony postępowania - O. K. dopiero na końcowym etapie postępowania, co uniemożliwiło jej czynne działanie w sprawie oraz pozbawiło inicjatywy dowodowej i realnego wpływu na przebieg sprawy; e) art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez brak nie zgromadzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i nieuwzględnienie żądania przeprowadzenia dowodu z: - zeznań świadka A. B., - oględzin nieruchomości pod adresem S. sytuacji, gdy jego przedmiotem była okoliczność mająca istotne znaczenie dla sprawy, - informacji Zakładu Gospodarki Komunalnej w [...] ul. [...], [...] o stanie liczników zużycia wody w nieruchomości pod adresem W. od dnia 1 czerwca 2019 r. (pierwszy dzień nowego miesiąca po deklarowanym opuszczeniu nieruchomości przez M. K.) do dnia 2 lipca 2024 r. (dzień poprzedzający wysłanie zawiadomienia o wszczęciu postępowania), - informacji P. S.A. z Oddział w L., ul. [...], [...], o stanie liczników zużycia energii elektrycznej w nieruchomości pod adresem W. od dnia 1 czerwca 2019 r. (pierwszy dzień nowego miesiąca po deklarowanym opuszczeniu nieruchomości przez M. K.) do dnia 2 lipca 2024 r. (dzień poprzedzający wysłanie zawiadomienia o wszczęciu postępowania), pomimo, że przedmiotem dowodu były okoliczności mające istotne znaczenie dla sprawy, mogące w sposób niebudzący wątpliwości dostarczyć informacji odnośnie zamieszkiwania kogokolwiek w nieruchomości pod adresem W. Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącej, w tym wynagrodzenia na rzecz ustanowionego w sprawie reprezentanta małoletniej O. K. według przepisów prawem przepisanych, oświadczając, że nie zostały one uiszczone w całości ani w części. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz.U. z 2025 r. poz. 274, ze zm.) - dalej jako "ustawa". Z uwagi na charakter prowadzonego sporu wyjaśnienia wymaga, że stosownie do art. 2 ww. ustawy, ewidencja ludności polega na rejestracji określonych w ustawie podstawowych danych identyfikujących tożsamość oraz status administracyjnoprawny osób fizycznych. Obywatel polski przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany wykonywać obowiązek meldunkowy określony w ustawie (art. 24 ust. 1). Obowiązek meldunkowy polega na: 1) zameldowaniu się w miejscu pobytu stałego lub czasowego; 2) wymeldowaniu się z miejsca pobytu stałego lub czasowego; 3) zgłoszeniu wyjazdu poza granice Rzeczypospolitej Polskiej oraz powrotu z wyjazdu poza granice Rzeczypospolitej Polskiej, z uwzględnieniem art. 36 (art. 24 ust. 2). Według zaś art. 25 ust. 1 ustawy, pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. W myśl art. 25 ust. 2 pobytem czasowym jest przebywanie bez zamiaru zmiany miejsca pobytu stałego w innej miejscowości pod oznaczonym adresem lub w tej samej miejscowości, lecz pod innym adresem. Składniki określające adres zameldowania ustawodawca wymienia w art. 26 ust. 1 i ust. 2. Równocześnie można mieć jedno miejsce pobytu stałego i jedno miejsce pobytu czasowego (art. 27 ust. 2). Forma wykonania obowiązku meldunkowego została określona w art. 28 ustawy). Zameldowanie na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała (art. 28 ust. 4 ustawy). Jeżeli dane zgłoszone do zameldowania lub wymeldowania budzą wątpliwości o zameldowaniu lub wymeldowaniu rozstrzyga organ gminy w drodze decyzji administracyjnej (art. 31 ust. 1 ustawy). Wątpliwości co do stałego lub czasowego charakteru pobytu osoby pod deklarowanym adresem rozstrzyga organ gminy w drodze decyzji administracyjnej (art. 31 ust. 2 ustawy). Obywatel polski, który opuszcza miejsce pobytu stałego albo opuszcza miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu obowiązany jest wymeldować się (art. 33 ust. 1). Organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się (art. 35 ustawy). Z treści powyższych przepisów wynika, że czynność zameldowania na pobyt stały nie tworzy prawa do lokalu, a stanowi jedynie konsekwencję określonego stanu faktycznego i jest związana z wystąpieniem dwóch przesłanek: przebywaniem w miejscu stałego pobytu oraz zamiarem stałego w nim przebywania. Sama chęć zamieszkiwania osoby fizycznej w danym lokalu nie może uzasadniać jej zameldowania. Musi wystąpić także element faktycznego zamieszkiwana (pobytu), rozumianego jako koncentracja w tym miejscu swoich spraw życiowych, w tym założenie ośrodka osobistych i majątkowych interesów. Oznacza to, że musi istnieć zgodność między stanem faktycznym pobytu a zapisem w danych ewidencji ludności. Celem postępowania dotyczącego zameldowania jest bowiem wyłącznie odzwierciedlenie faktu przebywania (stałego lub czasowego) określonej osoby w oznaczonym miejscu. Przesłanką, która zawsze musi zostać spełniona, aby możliwe było wymeldowanie danej osoby z pobytu stałego jest ustalenie, że osoba ta trwale opuściła miejsce zameldowania, z zaniechaniem koncentrowania swoich spraw życiowych w tym miejscu. Cecha trwałości opuszczenia miejsca zameldowania nie musi występować w chwili opuszczania miejsca stałego pobytu. Ustalenie, że opuszczenie miejsca pobytu jest trwałe może wynikać z oceny późniejszych okoliczności, które wskazują na utratę przez daną osobę zamiaru stałego przebywania w określonym miejscu. Okolicznością, która może dawać podstawę do oceny charakteru opuszczenia miejsca pobytu jako nietrwałego, jest utrzymywanie w lokalu centrum życiowego przez zachowanie więzi, na przykład przez regularne, choćby krótkotrwałe, powroty do lokalu nawet w dużych wielomiesięcznych odstępach czasu. Nieobecności w danym miejscu, nawet jeżeli trwają dłużej, wiążą się ze zwykłymi lub nadzwyczajnymi potrzebami życiowymi, które jednak nie powodują zmiany miejsca koncentracji spraw życiowych, ani nie unicestwiają woli i zamiaru stałego przebywania w miejscu stałego pobytu. W niniejszej sprawie bez naruszenia art. 35 ustawy organ rozstrzygnął sprawę. Bezsporne jest, że M. K. został zameldowany na pobyt stały w miejscowości W. . We wniosku z dnia 24 czerwca 2024 r. właścicielka nieruchomości wystąpiła z żądaniem wymeldowania M. K.. Wnioskodawczyni podniosła m. in., że od maja 2019 r. M. K. nie zamieszkuje pod wyżej wskazanym adresem. Podała, że M. K. mieszka ze swoją partnerką i dwójką ich dzieci w miejscowości S. . Stwierdziła, że M. K. podczas sprawy rozwodowej zobowiązał się do wymeldowania z nieruchomości położonej w miejscowości W. Wyjaśniła, że nie ma żadnych podstaw do utrzymywania fikcyjnego adresu zameldowania M. K. pod adresem W. , gdzie położona jest nieruchomość będąca własnością wnioskodawczyni i jej córki O. K.. M. K. nie ma tytułu prawnego do tej nieruchomości. Wnioskodawczyni stwierdziła, że wskazane przez nią osoby E. S., B. P. i M. P. potwierdzą okoliczności, że od sierpnia M. K. nie mieszka pod adresem W. Zdaniem Sądu, okoliczności podane we wniosku nie znalazły potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym zebranym w przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym wszczętym w dniu 2 lipca 2024 r. Analiza dowodów została przeprowadzona przez organ w sposób prawidłowy. Organ rozpoznający sprawę przyjął – zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art. 80 k.p.a. - na podstawie całokształtu materiału dowodowego, że nie ustalono faktu trwałego opuszczenia przez M. K. miejsca pobytu i zameldowania w miejscowości W. . Podkreślenia wymaga, że przesłuchano świadków wskazanych we wniosku z dnia 24 czerwca 2024 r. B. P. podała, że M. K. nie zamieszkuje w lokalu i nie posiada do niego kluczy. Wyjaśniła, że przebywa on pod innym adresem i zamierza powrócić do przedmiotowego lokalu i rozpoczął remont bez zgody właściciela (k. 180). M. P. wyjaśnił, że M. K. nie zamieszkuje w lokalu, dobrowolnie i trwale opuścił miejsce zameldowania, przeprowadził się do nowego domu na tej samej posesji W. M. P. stwierdził jednak, że sporadycznie spotykał M. K.. Świadek ten podał, że w kwietniu 2024 r. M. K. wtargnął na posesję siłą, wyrwał bramę, ponownie wymienił zamki, zainstalował kamery i zaczął częściej przebywać na posesji pod adresem W. (k. 155 -154). E. S. podał, że z tego, co jest mu wiadome M. K. od stycznia 2024 r. nie zamieszkuje pod adresem W. (k.152). Świadek ten wyjaśnił, że widział M. K. otwierającego dom i bramę. M. K. przebywa w S. i raczej tam skoncentrowane jest jego życie osobiste. Zdaniem Sadu, zostały udowodnione czynności podejmowane przez M. K. świadczące o tym, że nie zaniechał on koncentrowania swoich spraw życiowych pod adresem W. . M. K. posiada klucze do domu, co udowodniono podczas oględzin budynku mieszkalnego (k. 283-285). Celem tej czynności procesowej było ustalenie, czy M. K. zamieszkuje pod ww. spornym adresem (k.283 akt adm.). Przeprowadzone w dniu 13 grudnia 20204 r. oględziny budynku mieszkalnego wykazały, że znajdują się tam rzeczy osobiste M. K.. Świadek J. W. wyjaśnił, że nie wie, czy M. K. mieszka pod adresem W. ale czasami widział jego samochód stojący przed bramą. Ostatnio widział M. K. około dwa tygodnie temu (k. 198-199). K. W. nie mogła stwierdzić, czy M. K. zamieszkuje pod adresem W. . Nie wiedziała też, gdzie skoncentrowane jest obecnie życie M. K. (k. 203). E. W. nie wie, czy M. K. zamieszkuje pod spornym adresem (k.201). B. K. w swoich wyjaśnieniach zwracała uwagę na fakt, że M. K. miał się zająć zlikwidowanym licznikiem pod adresem W. i nie zostało to zrobione (k. 205). W dniu 28 sierpnia 2024 r. M. K. wyjaśnił, że w budynku mieszkalnym pod adresem W. zajmuje trzy pomieszczenia i łazienkę, posiada rzeczy osobiste. Podał, że żona wymieniła zamki i dlatego do budynku wchodzi przez drzwi balkonowe. Stwierdził, że ponosi koszty utrzymania tego budynku i remontuje go (k. 99). Wcześniej M. K. podał, że nie opuścił miejsca zameldowania (k. 85). Komisariat Policji w [...] poinformował, że M. K. nie opuścił miejsca zameldowania i nie ma zamiaru wyprowadzić się (k. 59). Powyższe oznacza, że Wojewoda zasadnie uznał w zaskarżonej decyzji, że udowodniona została obecność M. K. pod spornym adresem. Ustanowiony przez sąd powszechny – postanowieniem z dnia 17 lutego 2025 r. sygn. IV Nsm [...] – przedstawiciel dla małoletniej O. K. uprawniony do jej reprezentowania w prowadzonym postępowaniu administracyjnym dotyczącym wymeldowania M. K. wziął udział w tym postępowaniu. Przedstawicielowi doręczono decyzję organu I instancji. Wniesione odwołanie przez O. K. zostało rozpoznane przez Wojewodę. Wydanie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oznaczało, że w wyniku ponownego rozpatrzenia tej sprawy administracyjnej rozstrzygnięcie organu odwoławczego pokrywa się z rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji. W badanej sprawie organ odwoławczy sporządził szczegółowe uzasadnienie rozstrzygnięcia opartego na okolicznościach faktycznych ustalonych w sposób niewadliwy. Na ich podstawie nie można było przyjąć, że M. K. opuścił miejsce stałego zameldowania i zerwał więzi z domem mieszkalnym. Jak przyjęto w ugruntowanej linii orzeczniczej sądów administracyjnych, miejsce stałego pobytu danej osoby to miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, to jest w szczególności: mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z sąsiadami, przyjmuje i nadaje korespondencję (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 maja 2005 r., sygn. akt IV SA/Wa 600/05). Wymeldowanie z miejsca stałego pobytu powinno być następstwem ustalenia zamiaru zerwania więzi z tym miejscem przez osobę zameldowaną, a także weryfikacji, czy zamiar ten związany jest z założeniem w nowym miejscu ośrodka osobistych i majątkowych interesów, przy czym zamiar taki określa się na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia i zweryfikowania okoliczności. Opuszczenie miejsca pobytu stałego, powinno mieć charakter trwałej rezygnacji z zamieszkania w lokalu będącym dotychczasowym miejscem stałego pobytu i dobrowolne wyprowadzenie się do innego miejsca. W okolicznościach faktycznych rozpoznawanej sprawy organ zasadnie nie stwierdził podstaw do wymeldowania M. K. z pobytu stałego, a tym samym bezpodstawny okazał się zarzut podnoszony w skardze i dotyczący naruszenia prawa materialnego (art. 35 ustawy o ewidencji ludności). Jednocześnie podkreślić należy, że zamieszkiwanie danej osoby w określonym miejscu jest ewidencjonowanym faktem. Natomiast fakt zameldowania, jak również i wymeldowania w ogóle nie ma wpływu na uprawnienia wynikające z prawa własności lub innych praw do budynku mieszkalnego. Istnienie konfliktu pomiędzy stronami postępowania również nie ma znaczenia dla oceny, czy doszło do trwałego opuszczenia lokalu przez zameldowanego na pobyt stały. W świetle prawidłowo dokonanych w niniejszej sprawie ustaleń faktycznych osoba objęta wnioskiem o wymeldowanie w lokalu pod adresem W. faktycznie mieszka i nie ma zamiaru zerwać więzi z tym miejscem oraz nie występuje przy tym wypadek znoszący ocenę dobrowolności opuszczenia lokalu w związku z władczymi działaniami organów państwa (jak np. wykonanie przez komornika sądowego w drodze postępowania egzekucyjnego prawomocnego orzeczenia sądowego nakazującego eksmisję danej osoby z lokalu). Nie zachodziła więc przesłanka do wymeldowania M. K. z pobytu stałego. Odnosząc się do kolejnych zarzutów podnoszonych przez skarżącą wyjaśnić należy, że organ nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego. We wskazanych przez Wojewodę Lubelskiego okolicznościach faktycznych sprawy, nie budzi wątpliwości to, że organ w przeprowadzonym postepowaniu wyjaśniającym realizując podstawowe zasady postępowania administracyjnego, w tym przede wszystkim zasadę prawdy obiektywnej, oficjalności i swobodnej oceny dowodów (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) jasno wykazał, że M. K. przebywa w spornym budynku, posiada do niego dostęp oraz przeprowadza remont tego obiektu na własny koszt. Powyższe wskazuje na utrzymywaną wieź z lokalem i ujawniony zamiar związania swojej przyszłości z tym miejscem. Ubocznie należy wyjaśnić, że zgromadzony materiał dowodowy nie wymagał uzupełnienia i był wystarczający do podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia. Z przytoczonych wyżej względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, z późn. zm.) dalej jako "p.p.s.a." Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę, o czym orzekł w pkt I. sentencji wyroku. O wynagrodzeniu kuratora Sąd orzekł w pkt II. wyroku na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. w związku z § 23 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2026 r., poz. 87). Sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym, o co zawnioskowała skarżąca. Organ administracji publicznej nie wnosił o przeprowadzenie rozprawy.