III SA/Lu 60/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca), Sędzia WSA Anna Strzelec, , po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi T. B. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu służbowego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2021 r. Komendant Wojewódzki Policji w Lublinie utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji w Z. nr [...] z dnia [...] września 2021 r., którą nakazano skarżącemu T. B. opróżnienie lokalu służbowego Policji i przedstawienie lokalu do dyspozycji Komendy Miejskiej Policji w Z. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie sprawy: Zgodnie z Przydziałem Lokalu Mieszkalnego z dnia [...] lutego 1994 r. Prezesa Zarządu Spółdzielni Mieszkaniowej im. [...] w S. Z., J. B. oddano lokal mieszkalny położony w miejscowości W. , [...] S. Z., składający się z 5 izb o powierzchni mieszkalnej 47,50 m2 oraz o powierzchni użytkowej 80,00 m2. Do wspólnego zamieszkiwania z głównym najemcą zostały uprawnione również: M. B. - żona, M. B. - córka, I. B. - córka, T. B. - syn oraz M. B. - syn. J. B. zmarł w dniu 12 grudnia 2017 r. będąc emerytowanym funkcjonariuszem Policji. W dniu 19 grudnia 2020 r. zmarła M. B.. Pismem z dnia [...] stycznia 2021 r. T. B. wystąpił do Komendanta Miejskiego Policji w Z. (dalej jako "organ I instancji") z prośbą o uregulowanie tytułu prawnego do wyżej wymienionego mieszkania służbowego Policji. Komendant Miejski Policji w Z. wszczął postępowanie administracyjne w celu ustalenia uprawnień skarżącego do mieszkania służbowego Policji. Decyzją z dnia [...] września 2021 r. Komendant Miejski Policji w Z. nakazał T. B. opróżnienie przedmiotowego lokalu oraz przedstawienie go do dyspozycji KMP w Z.. W wyniku rozpatrzenia odwołania T. B., Komendant Wojewódzki Policji w Lublinie (dalej jako "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") decyzją z dnia [...] grudnia 2021 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że kluczowe dla rozstrzygnięcia sprawy jest ustalenie, czy skarżący posiada tytuł prawny do dalszego zamieszkiwania w wyżej wymienionym lokalu. Organ odwoławczy wskazał na przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. ustawy o Policji, z których wynika, że policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Na podstawie przepisów ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2020 r. poz. 723), prawo do lokali mieszkalnych z zasobów Policji posiadają: policjanci w służbie stałej, emeryci i renciści policyjni oraz członkowie rodzin uprawnionych do policyjnej renty rodzinnej. Organ podkreślił, że bez znaczenia pozostaje fakt, że dany członek rodziny zamieszkiwał z emerytem policyjnym i czy był lub nie zameldowany, jeżeli nie jest uprawniony do renty rodzinnej po zmarłym emerycie policyjnym. Krąg osób uprawnionych do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji Policji jest określony w sposób wyczerpujący. Organ II instancji stwierdził, że skarżący nie jest funkcjonariuszem Policji, emerytem ani rencistą policyjnym oraz nie posiada uprawnień do policyjnej renty rodzinnej, w związku z czym w świetle przepisów ustawy o Policji i ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...), skarżący nie zalicza się do grupy osób, które mają prawo do lokalu mieszkalnego, będącego w dyspozycji Policji. W konsekwencji organ uznał, że została wyczerpana przesłanka do opróżnienia mieszkania wskazana w art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie T. B. zaskarżył decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie w całości. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji I instancji argumentując m.in., że od 14 lutego 1994 r. tj. od dnia przydzielenia jego ojcu J. B. mieszkania przebywa w nim prawie 28 lat jako osoba uprawniona do zamieszkiwania. Skarżący podniósł, że jeżeli będzie musiał opuścić lokal, to nie będzie miał stałego miejsca zamieszkania. Podkreślił, że nie posiada żadnego źródła dochodu ani prawa do zasiłku, jest bezrobotny bez prawa do zasiłku. Utrzymuje się wyłącznie z dorywczej pracy i nie posiada środków finansowych na kupno własnego lokalu mieszkalnego. Prawo do "dachu" nad głową to podstawowe prawo człowieka gwarantowane Konstytucją, która w art. 75 ust. 1 stanowi, że władze publiczne prowadza politykę sprzyjającą zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych obywateli, a w szczególności przeciwdziałają bezdomności. Prawo do mieszkania przewiduje także Karta Praw Podstawowych Unii Europejskiej (jej art. 34) oraz Międzynarodowy Pakt Praw Gospodarczych, Socjalnych i Kulturalnych ONZ (art. 11). Z uwagi na sytuację życiową skarżącego zaskarżona decyzja koliduje z zasadami współżycia społecznego, które sprzeciwiają się eksmisji z lokalu pomimo zaistnienia podstaw prawnych do nakazania opuszczenia mieszkania. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Lublinie wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja oraz poprzedzające ją decyzja organu pierwszej instancji nie są dotknięte wadami prawnymi, które uzasadniałyby stwierdzenie ich nieważności, bądź też ich uchylenie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli legalności działalności administracji publicznej, a zatem kontroli pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie ocenie Sądu podlega to, czy zaskarżony akt organu odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie było obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie zapadłego rozstrzygnięcia, bądź stwierdzenie nieważności takiego aktu. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie była decyzja nakazująca skarżącemu opróżnienie zajmowanego przez niego aktualnie lokalu mieszkalnego, pozostającego w dyspozycji Policji. Rozstrzygnięcie to wynikało z ustalenia, że skarżący korzysta z lokalu mieszkalnego bez tytułu prawnego. Prawnomaterialną podstawę decyzji stanowił art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2021 r. poz. 1882 t .j. z dnia 18 października 2021 r. - dalej jako: "ustawa o Policji"). Przepis ten określa, że decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wydaje się także, w przypadku zajmowania lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90, przez policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby – bez tytułu prawnego. Zagadnienie posiadania przez skarżącego tytułu prawnego do zajmowanego lokalu mieszkalnego było kluczowe dla dokonania oceny zgodności z przepisami prawa zaskarżonej decyzji. Trzeba przy tym zauważyć, że nie stanowiło okoliczności spornej to, że przedmiotowy lokal mieszkalny jest lokalem, który pozostaje w dyspozycji organu Policji (Komendanta Miejskiego Policji w Z.). Tej kwestii zresztą skarżący w skardze w ogóle nie zanegował. Zdaniem Sądu, organy prawidłowo ustaliły w niniejszej sprawie, że wypełniona została hipoteza przepisu art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, co zobowiązywało do wydania decyzji o opróżnieniu i wydaniu przez skarżącego zajmowanego przez niego lokalu mieszkalnego znajdującego się w zasobach Policji. Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (j. t. Dz. U. poz. 1182 z późn. zm.), do lokali będących w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów, do lokali będących w dyspozycji jednostek organizacyjnych Służby Więziennej oraz do lokali pozostających i przekazanych do dyspozycji Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu, Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego lub Szefa Służby Wywiadu Wojskowego, przepisy ustawy stosuje się, jeżeli przepisy odrębne dotyczące tych lokali nie stanowią inaczej. Oznacza to, że zasady przydziału i opróżniania lokali mieszkalnych pozostających w dyspozycji organów resortowych, mają charakter przepisów odrębnych od przepisów powołanej wyżej ustawy, bowiem przepis art. 95 ust. 2 i 3 ustawy o Policji wprowadził administracyjny tryb opróżniania lokali będących w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów. Przepisy te w sposób odrębny, uzasadniony potrzebami służby, regulują powstanie uprawienia do zajmowania lokalu mieszkalnego pozostającego w dyspozycji organów Policji oraz kwestie związane z opróżnieniem takiego lokalu. Tytuł prawny do lokalu mieszkalnego może otrzymać tylko i wyłącznie funkcjonariusz Policji. Osoby wymienione w art. 89 ustawy o Policji, które uwzględnia się przy przydziale lokalu mieszkalnego policjantowi – nie posiadają samodzielnego tytułu prawnego do tego rodzaju lokalu. Dlatego też ich uprawnienie do zamieszkiwania w lokalu wywodzi się z tytułu prawnego jaki posiada policjant. Konsekwencją takich regulacji jest, że uprawnienie to wygasa z chwilą śmierci funkcjonariusza Policji. W rozpoznawanej sprawie w dniu [...] lutego 1994 r. J. B., policjant, otrzymał przydział lokalu mieszkalnego położonego w miejscowości W. [...], [...] S. Z., składającego się z 5 izb o powierzchni mieszkalnej 47,50 m2 oraz o powierzchni użytkowej 80,00 m2. Do wspólnego zamieszkiwania z głównym najemcą zostały uprawnione również inne osoby: M. B. - żona, M. B. - córka, I. B. - córka, T. B. - syn oraz M. B. - syn. J. B. zmarł w dniu 12 grudnia 2017 r. będąc emerytowanym funkcjonariuszem Policji. W dniu 19 grudnia 2020 r. zmarła M. B.. Przydziału lokalu mieszkalnego dokonał Prezes Zarządu Spółdzielni Mieszkaniowej im. [...] w S. Z. (k. 6 akt adm.). Według umowy z dnia 18 stycznia 1994 r. ww. Spółdzielnia przekazała Komendzie Wojewódzkiej Policji w Z. lokal mieszkalny z przeznaczeniem do zasiedlenia na warunkach mieszkania lokatorskiego przez funkcjonariusza Policji. Strony umowy uzgodniły, że z tytułu przekazania prawa dyspozycyjności Spółdzielnia uzyska kwotę 210 000 000 zł (przed denominacją) stanowiącą cenę przedmiotowego lokalu. Sprawę zwrotu całej tej kwoty uregulowano w § 7 umowy (k. 4 akt adm.). Z akt sprawy wynikało, że Spółdzielnia wyraziła wolę przejęcia tego lokalu w zamian za zrzeczenie się przez Komendę Miejską Policji w Z. prawa dyspozycyjności (pismo z dnia 25 czerwca 2003 r. – k. 7 akt adm.). Saldo wpłat J. B. na fundusz inwestycyjny za mieszkanie na dzień 30 czerwca 2003 r. wynosiło 15 400 zł (k. 8 akt adm.). W dniu [...] stycznia 2021 r. T. B. wystąpił do Komendanta Miejskiego Policji w Z. z wnioskiem o uregulowanie tytułu prawnego do przedmiotowego mieszkania służbowego pozostającego w dyspozycji Policji (k. 20 akt adm.). W piśmie z dnia [...] lutego 2021 r. Komendant Miejski Policji w Z. wystąpił o wyjaśnienie, czy skarżący chce uzyskać przydział lokalu na warunkach mieszkania lokatorskiego, czy też zamierza je wykupić (k.26 akt adm.). Dopiero w dniu [...] września 2021 r. skarżący wyraził zainteresowanie sprawą czego dowodzi wizyta skarżącego w Wydziale Wspomagającym KMP w Z. (udokumentowana notatką służbową – k. 44 akt adm.). Skarżący wyjaśnił wtedy, że nie jest ani funkcjonariuszem Policji, ani emerytem czy też rencistą policyjnym. Okoliczność, że skarżący nie jest osobą uprawnioną do świadczeń emerytalno-rentowych, a tym samym nie ma prawa do przedmiotowego lokalu, organ ustalił także na podstawie pisma Zakładu Emerytalno–Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 26 sierpnia 2021 r. (k.36 akt adm.). Z art. 88 ustawy o Policji wynika, że prawo do lokalu mieszkalnego przysługuje policjantowi w służbie stałej. Według art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (j.t. Dz. U. z 2019 r. poz. 288, z późn. zm.), prawo takie przysługuje także emerytom i rencistom policyjnym. Oznacza to, że gdyby skarżący był uprawniony do emerytury lub renty policyjnej, przysługiwałoby mu w dalszym ciągu prawo do lokalu mieszkalnego po zmarłym funkcjonariuszu Policji. Żadnego z tych warunków skarżący jednak nie spełnił, przez co z chwilą śmierci funkcjonariusza Policji J. B. utracił prawo do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, wobec wygaśnięcia tego prawa. Powyższe oznacza, że decyzja, o której mowa art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, ma charakter decyzji związanej. Wydanie decyzji o opróżnieniu lokalu na tej podstawie jest konsekwencją zajmowania lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji Policji przez osobę, która nie posiada tytułu prawnego do lokalu. Organ nie działa w takim przypadku w ramach uznania administracyjnego, lecz przeciwnie, związany jest dyspozycją powołanego przepisu, co oznacza, że w sytuacji stwierdzenia zajmowania lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji Policji przez osoby zajmujące taki lokal bez tytułu prawnego – obowiązany jest wydać decyzję o jego opróżnieniu. Powyższy pogląd prawny należy uznać za ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. wyrok WSA w Lublinie z dnia 20 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 178/17 oraz z dnia 12 grudnia 2019 r. sygn. III SA/Lu 178/19, wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 października 2021 r. sygn. II SA/Wa 883/21 oraz z dnia 10 lutego 2022 r. sygn. II SA/Wa 2933/21, wyrok NSA z dnia 22 kwietnia 2016 r. sygn. I OSK 2887/14, z dnia 21 sierpnia 2020 r. sygn. I OSK 653/20, z dnia 16 marca 2021 r. sygn. III OSK 247/21, z dnia 20 października 2021 r. sygn. III OSK 4248/21). Dodatkowo należy wskazać, że obowiązkiem organu Policji nie jest zabezpieczenie potrzeb mieszkaniowych osób niezwiązanych z resortem, które w danym lokalu mieszkają i tam są zameldowane. Organ Policji prawidłowo wyjaśnił z powołaniem się na treść art. 4 ust. 1 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, że tworzenie warunków do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej należy do zadań własnych gminy, że gmina zapewnia lokale w ramach najmu socjalnego i lokale zamienne oraz zapewnia potrzeby mieszkaniowe gospodarstw domowych o niskich dochodach (art. 4 ust. 2). W sytuacji wypełnienia hipotezy przepisu art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, organ obowiązany jest wydać decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego, a od takiego rozstrzygnięcia nie może go zwolnić prawidłowe stosowanie zasady uwzględniania interesu społecznego lub słusznego interesu obywateli (art. 7 k.p.a.). Sprawy dotyczące mieszkań dla funkcjonariuszy Policji są sprawami administracyjnymi, nie zaś sprawami cywilnymi. Regulacja prawna dotycząca problematyki mieszkań dla funkcjonariuszy Policji i emerytów policyjnych została odrębnie uregulowana w przepisach resortowych i w tym zakresie nie mają zastosowania powszechne rozwiązania dotyczące najmu lokali mieszkalnych, czy też ochrony praw lokatorów. Oznacza to, że do spraw związanych z tego rodzaju lokalami w ogóle nie mają zastosowania przepisy Kodeksu cywilnego, w tym przepis art. 691 § 1 k.c. regulujący cywilnoprawną kwestię wstąpienia w stosunek najmu oraz przepisy powołanej już wyżej ustawy z dnia 21 czerwca 2001. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego. Lokale, o których mowa w art. 90 ustawy o Policji, służą realizacji prawa policjanta w służbie stałej do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych (art. 88 ust. 1 ustawy o Policji). Natomiast przepis art. 89 ustawy o Policji wymienia członków rodziny policjanta, których uwzględnia się przy przydziale lokalu mieszkalnego, pozostających z policjantem we wspólnym gospodarstwie domowym. W drodze decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego to jedynie policjant uzyskuje tytuł prawny do lokalu, natomiast członkowie jego rodziny wymienieni w decyzji własnego tytułu prawnego nie uzyskują. Skoro skarżący nie był i nie jest funkcjonariuszem Policji, ani też emerytem lub rencistą policyjnymi oraz nie posiada uprawnień do policyjnej renty rodzinnej, to nie zalicza się do grupy osób, które posiadają prawo do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji Policji, które wcześniej posiadał zmarły funkcjonariusz Policji. Skarżący jest obecnie osobą nieuprawnioną do przedmiotowego lokalu mieszkalnego, zajmuje go zatem bez tytułu prawnego, a w świetle przepisów ustawy o Policji i ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji obowiązany jest do opróżnienia tego lokalu i wydania go uprawnionemu podmiotowi. Choć ogólne przepisy regulują możliwość uzyskania tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego na drodze wstąpienia w stosunek najmu (art. 691 k.c.), to – jak już wyjaśniono – nie dotyczy to lokali mieszkalnych znajdujących się w zasobach Policji. Przepisy odrębne, które zostały wyżej przywołane, kwestie uprawnień do takich lokali i zasad ich opróżniania regulują w sposób zupełny oraz odmienny, przewidując w tym zakresie tryb administracyjny, nie zaś cywilnoprawny. W tych warunkach skarżący nieskutecznie powołuje się nadużycie prawa podmiotowego i klauzulę wyrażoną w art. 5 Kodeksu cywilnego określającą, że nie można czynić ze swego prawa użytku, który by był sprzeczny ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa lub z zasadami współżycia społecznego. Reasumując powyższe rozważania należało stwierdzić, że wyczerpana została przesłanka z art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji uzasadniająca opróżnienie przez skarżącego, który zajmował lokal mieszkalny po zmarłym funkcjonariuszu Policji – na podstawie administracyjnej decyzji związanej. Jak trafnie zauważył organ odwoławczy, podstawę wydania tej decyzji stanowił fakt zajmowania mieszkania bez tytułu prawnego. W okolicznościach tej sprawy skarżący, jako syn funkcjonariusza Policji, posiadał wprawdzie uprawnienie do zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu w przeszłości, ale prawo to wygasło najpóźniej wraz ze śmiercią J. B., któremu – jak wcześniej wykazano -lokal mieszkalny był przydzielony. W świetle tych rozważań żaden z podniesionych w skardze zarzutów nie był uzasadniony. Organ Policji zebrał wyczerpująco cały materiał dowodowy, rozważył go i poddał ocenie, co oznacza, że wszystkie istotne okoliczności niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy zostały wyjaśnione. Zaskarżona decyzja nie narusza ani przepisów proceduralnych, ani też właściwych regulacji prawa materialnego określających podstawy nakazu opróżnienia lokalu mieszkalnego. Zaskarżonej decyzji nie sposób utożsamiać z prowadzeniem przez organ Policji postępowania egzekucyjnego i orzeczonego nakazu opróżnienia lokalu traktować jako eksmisji. Nie mniej jednak należy zauważyć, że w wyroku z dnia 18 października 2017 r. sygn. akt K 27/15 Trybunał Konstytucyjny stwierdził , że art. 144 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w zakresie, w jakim odnosi się do egzekucji z nieruchomości lub lokalu (pomieszczenia) służących zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych zobowiązanego, jest niezgodny z art. 30, art. 71 ust. 1 i art. 75 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez to, że nie zawiera regulacji gwarantujących minimalną ochronę przed bezdomnością osobom, które nie są w stanie we własnym zakresie zaspokoić swoich potrzeb mieszkaniowych. Powyższy wyrok Trybunału nie dotyczył więc zgodności konstytucyjności przepisów ustawy o Policji, które określają specyficzne cele jakim mają służyć lokale mieszkalne będące w dyspozycji organów Policji. W odpowiedzi na zarzut dotyczący naruszenia art. 34 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej należy wyjaśnić, że organ Policji nie stosował instytucji prawa do pomocy społecznej i mieszkaniowej. Tym samym nie mógł naruszyć "prawa do mieszkania" i art. 34 ust. 3 Karty Praw Podstawowych przewidującej, że w celu zwalczania wykluczenia społecznego i ubóstwa, że Unia uznaje i szanuje prawo do pomocy społecznej i mieszkaniowej dla zapewnienia, zgodnie z zasadami ustanowionymi w prawie Unii oraz ustawodawstwach i praktykach krajowych, godnej egzystencji wszystkim osobom pozbawionym wystarczających środków. Podobnie trzeba ocenić zarzut naruszenia art. 11 ust. 1 Międzynarodowego Paktu Praw Gospodarczych, Socjalnych i Kulturalnych w sytuacji, kiedy to do kompetencji organów Policji nie należy realizacja zadań z dziedziny "gwarancji" socjalnych, o których mowa we wspomnianym przepisie stanowiącym m. in., że Państwa Strony niniejszego Paktu uznają prawo każdego do odpowiedniego poziomu życia dla niego samego i jego rodziny, włączając w to wyżywienie, odzież i mieszkanie, oraz do stałego polepszania warunków bytowych. Z art. 75 ust. 1 Konstytucji RP wynika, że władze publiczne prowadzą politykę sprzyjającą zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych obywateli, w szczególności przeciwdziałają bezdomności, wspierają rozwój budownictwa socjalnego oraz popierają działania obywateli zmierzające do uzyskania własnego mieszkania. Wspomniany przepis określa w ust. 2, że ochronę praw lokatorów określa ustawa. Konstytucyjna dyrektywa dotycząca prowadzenie polityki sprzyjającej zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych obywateli nie została naruszona w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym, którego ramy dotyczyły kwestii szczególnego statusu mieszkania służbowego pozostającego w dyspozycji Policji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ Policji zasadnie nawiązuje do kwestii ochrony praw lokatorów w kontekście wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 listopada 2017 r. sygn. SK 29/16, w którym stwierdzono, że osoba bez tytułu prawnego do takiego lokalu powinna zostać wykwaterowana na podstawie wydanej decyzji administracyjnej, po to, by opuszczony przez nią lokal mógł zostać przeznaczony do wykorzystania zgodnie z celem, określonym przepisami ustawy o Policji, że zapewnienie ochrony przed opróżnieniem lokalu osobom zajmującym go bez tytułu prawnego nie powinno wypaczać celu, jakiemu służą te lokale. Wyjaśnienia wymaga, że we wspominanym wyroku Trybunał orzekł, że art. 90. W związku z art. 95 ust. 3 pkt 3, w związku z art. 95 ust. 4, w związku z art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r. poz. 2067), w związku z art. 3 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1610 oraz z 2017 r. poz. 1442 i 1529) są zgodne z art. 30, art. 71 ust. 1 oraz art. 75 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Legalności zaskarżonej decyzji łączącej się z szeroko rozumianym gospodarowaniem zasobem mieszkaniowym Policji nie podważa stanowisko wyrażane przez Trybunał Konstytucyjny w orzeczeniach z dnia 5 września 2006 r. sygn. K [...] oraz z dnia 20 kwietnia 2005 r. sygn. K 42/02, przywołanych przez skarżącego, a dotyczących innej problematyki, a mianowicie zgodności z wzorcami konstytucyjnymi przepisów ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych oraz ustawy z dnia 19 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych oraz niektórych innych ustaw. Mając powyższe rozważania na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, uznał skargę za nieusprawiedliwioną i podlegającą oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.