III SA/Lu 621/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Strzelec (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Jerzy Drwal Asesor WSA Agnieszka Kosowska Protokolant: Starszy asystent sędziego Radosław Kot po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi W. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej z dnia 1 sierpnia 2024 r. nr SKO.4041.RU/465/24 w przedmiocie skierowania na badania lekarskie I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej na rzecz W. M. kwotę 200 zł (dwieście złotych) z tytułu zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białej Podlaskiej, po rozpatrzeniu odwołania W. M. (dalej też jako "skarżący") utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 4 kwietnia 2024 r. w przedmiocie skierowania skarżącego na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie sprawy: W dniu 7 marca 2024 r. do Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego w Ł. wpłynęło zawiadomienie M. M. z prośbą o wszczęcie postępowania w sprawie męża W. M. o wstrzymanie prawa jazdy z powodu nabytej pourazowej padaczki oraz informujące, iż leczy się on w Poradni Psychiatrycznej w S., i że mąż posiada niezdolność do samodzielnej egzystencji. Do pisma załączone zostały 3 fotografie. Pismem z dnia 11 marca 2024 r. M. M. została wezwana do przedłożenia dodatkowych dokumentów uwiarygadniających przedstawione w piśmie zastrzeżenia mogące mieć ewentualny wpływ na bezpieczeństwo kierowania pojazdami mechanicznymi przez skarżącego. W odpowiedzi M. M. w dniu 14 marca 2024 r. przedłożyła dokumentację medyczną dotyczącą stanu zdrowia W. M.. Zawiadomieniem z dnia 19 marca 2024 r. Starosta Ł. wszczął z urzędu postępowanie w przedmiocie skierowania skarżącego na badania lekarskie w związku z zastrzeżeniami co do stanu jego zdrowia mogącymi mieć wpływ na kierowanie pojazdami, zawiadamiając o tym stronę. W odpowiedzi na zawiadomienie skarżący pismem z dnia 27 marca 2024 r. wyjaśnił, że doznany uraz i zdiagnozowane obrażenia miały miejsce w 2008 r., a w dołączonej dokumentacji medycznej nie ujawniono żadnych wskazań i zaleceń odnoście do pozbawienia skarżącego możliwości prowadzenia pojazdów mechanicznych. Wyjaśnił, że obecnie funkcjonuje normalnie. Nie ma żadnych poważniejszych problemów neurologicznych, z wyjątkiem tego że wolniej się wysławia. Regularnie przyjmował i przyjmuje przepisane leki. Nie ma ataków padaczki. W okresie od powstania obrażeń nie stał się uczestnikiem żadnego zdarzenia drogowego, które mogłoby stanowić przedmiot oceny prawnokarnej. Dodał, że samego początku jeździ bezpiecznie. Podniósł również, że to żona za wszelką cenę dąży do tego, by pozbawić go nie tylko władzy rodzicielskiej nad małoletnim synem ale również kontaktu ze wszystkimi dziećmi, w tym poprzez pozbawienie skarżącego możliwości prowadzenia pojazdów. Decyzją z dnia 4 kwietnia 2024 r. Starosta Ł. (dalej "Starosta", "organ I instancji") orzekł o skierowaniu W. M. na badania lekarskie przeprowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że podstawę skierowania stanowiła dokumentacja medyczna skarżącego, z której wynika że skarżący leczy się neurologicznie w związku z doznanym ciężkim urazem czaszkowo - mózgowym i rozpoznaniem padaczki. Organ I instancji po jej przeanalizowaniu stwierdził, że istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia W. M., które mogą wpływać na jego zdolność do prowadzenia pojazdów, a to zobowiązuje organ do skierowania osoby posiadającej uprawnienia do kierowania pojazdami, na badania lekarskie w kierunku ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań lekarskich do prowadzenia pojazdów. Skarżący złożył odwołanie od decyzji organu I instancji, w którym zarzucił organowi I instancji obrazę przepisów postępowania, między innymi art. 84 w związku z art. 7 oraz art. 7 w zw. z art. 77§ 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.) dalej "k.p.a.", poprzez zaniechanie dopuszczenia przez organ I instancji opinii biegłego psychiatry i psychologa celem ustalenia stanu zdrowia skarżącego wskazującego na potrzebę skierowania na badania lekarskie oraz poprzez zaniechanie oceny motywacji towarzyszących złożeniu przez żonę skarżącego zawiadomienia o wszczęciu niniejszego postępowania. Do odwołania skarżący dołączył zaświadczenie lekarskie z dnia 15 maja 2024 r. wystawione przez specjalistę neurologa lekarza W. S., zaświadczenie z Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia 10 maj 2024 r. i zaświadczenie od psychologa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białej Podlaskiej (dalej "Kolegium", "organ II instancji") nie uwzględniło zarzutów odwołania i zaskarżoną decyzją utrzymało decyzję Starosty w mocy. W uzasadnieniu decyzji Kolegium odwołało się do regulacji art. 75 ust. 1 pkt 5 i art. 99 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2023 r., poz. 622 ze zm.), dalej też jako "u.k.p." i podkreśliło, że ochrona bezpieczeństwa ruchu drogowego wymaga aby organ czuwał nie tylko nad tym, by uprawnienia do kierowania pojazdami otrzymały osoby mające odpowiedni stan zdrowia, ale także kontrolował, czy nie utraciły one tych warunków. W tym celu ustawodawca dał organom możliwość kierowania kierowców na badania lekarskie celem stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami. Zgromadzony materiał dowodowy w sprawie wskazuje, że W. M. w 2008r. doznał ciężkiego urazu czaszkowo-mózgowego z ukrwiotocznionym stłuczeniem mózgu płata skroniowego lewego oraz mnogimi ogniskami stłuczeń w obu płatach czołowych i płacie ciemieniowym. Ponadto rozpoznano u niego ograniczone zaburzenia osobowości i zachowania, a także padaczkę. Skarżący leczy się neurologicznie. Analiza dokumentacji medycznej dotyczącej skarżącego, zdaniem organu odwoławczego, nasuwa jednoznaczne wnioski o konieczności poddania go badaniu lekarskiemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych w zakresie posiadanych przez niego uprawnień do kierowania pojazdami. Organ odwoławczy podkreślił, że od dyspozycji psychofizycznej kierowcy w dużym stopniu zależy bezpieczeństwo ruchu, a niedomagania zdrowotne kierowcy są ważnym czynnikiem wpływającym na zagrożenie bezpieczeństwa ruchu. Zdaniem Kolegium dostateczną i wystarczającą przesłanką do skierowania skarżącego na badania lekarskie stanowią informacje o jego stanie zdrowia zawarte w dokumentacji szpitalnej (medycznej) placówek medycznych w W. i w S., nasuwające poważne zastrzeżenia co do stanu jego zdrowia, a więc także możliwości kierowania pojazdami mechanicznymi, których organ I instancji nie mógł zbagatelizować. Kolegium wyjaśniło, że celem systemu kontroli zdrowia kierowców nie jest pozbawianie ich uprawnień do prowadzenia pojazdów, to dopiero uprawniony lekarz do badań kierowców po przeprowadzonym badaniu lekarskim stwierdzając istnienie lub brak przeciwskazań zdrowotnych do kierowania przez skarżącego pojazdami mechanicznymi, potwierdzi możliwość bycia uczestnikiem ruchu drogowego przez skarżącego bądź zaprzeczy temu stanowi rzeczy, wydając stosowne orzeczenie. Kolegium wskazało również, że załączone przez skarżącego zaświadczenie z dnia 15 maja 2024r. wystawione przez lekarza neurologa z Gabinetu Neurologicznego w Ł. nie jest właściwym orzeczeniem lekarskim, do uzyskania którego organ I instancji zobowiązał skarżącego. W. M. złożył skargę na ostateczną decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: I. przepisów prawa materialnego, to jest art. 101 ust. 2 pkt 1 u.k.p., polegającą na dokonaniu przez organ odwoławczy błędnej wykładni tego przepisu w zakresie w jakim dotyczy on użytego przez ustawodawcę pojęcia "orzeczenia lekarskiego" oraz niezasadne przyjęcie, że dokument złożony wraz z odwołaniem przez skarżącego nie stanowi "orzeczenia lekarskiego" w rozumieniu wspomnianego przepisu, w sytuacji gdy, uwzględniając charakter wspomnianego pisma, stanowi ono zaświadczenie w rozumieniu art. 217 i następnych k.p.a.; II. naruszenie przepisów postępowania, to jest: - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., polegające na niewłaściwym zastosowaniu normy prawnej wynikającej z treści wspomnianych przepisów i dokonanie oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie w sposób selektywny, w tym z pominięciem dowodu złożonego wraz z odwołaniem przez skarżącego w postaci zaświadczenia z 15 maja 2024 r., co w następstwie doprowadziło organ odwoławczy do oceny okoliczności w postaci istnienia przesłanek dalszego wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego w sposób wadliwy, gdyż w oparciu o część materiału dowodowego oraz skutkowało ustaleniem stanu faktycznego sprawy nieodpowiadającego prawdzie obiektywnej, do czego organ był zobligowany i przyczyniło się do wydania decyzji odwoławczej w oparciu o tak błędnie ustalony stan faktyczny, - art. 84 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., poprzez zaniechanie dopuszczenia przez organ I instancji, wbrew istnienia ku temu obiektywnych podstaw, nakazujących takie postępowanie, opinii biegłego psychiatry i psychologa, celem ustalenia stanu zdrowia skarżącego wskazującego na potrzebę skierowania go na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w niniejszej sprawie oraz o zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił argumentację na poparcie stawianych zarzutów podnosząc między innymi, że dokumentacja medyczna z leczenia skarżącego pochodzi sprzed kilku lat, oraz że zaświadczenie przedłożone przez skarżącego stwierdza okoliczności, które nie pozostają bez znaczenia dla wydania decyzji w przedmiotowej sprawie. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumentację zawartą w zaskarżonej i decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek zasadniczo z innych przyczyn niż w niej wskazane. Zgodnie jednak z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej "p.p.s.a" sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem nie mającym zastosowania w sprawie. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy o kierujących pojazdami – art. 99 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 75 ust. 1 pkt 5 u.k.p. W myśl art. 99 ust. 1 pkt 2 u.k.p., starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do ich stanu zdrowia. Starosta wydaje decyzję administracyjną, o której mowa w ust. 1 z urzędu m.in. na podstawie informacji i ustaleń stanu faktycznego uzyskanych w ramach wykonywania zadań własnych - w zakresie, o którym mowa w ust. 1 (art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. a u.k.p.). Zgodnie z kolei z art. 75 ust. 1 pkt 5 u.k.p. badaniu lekarskiemu przeprowadzonemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami podlega osoba posiadająca prawo jazdy, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia. Jaka wynika wprost z powołanych regulacji zastrzeżenia dotyczące stanu zdrowia kierowcy muszą być "uzasadnione" i "poważne", a więc okoliczności ustalone przez organ muszą z dużym prawdopodobieństwem wskazywać, że z uwagi na stan zdrowia w stosunku do kierującego mogą występować przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami. Wydania tego rodzaju decyzji nie musi być poprzedzone ustaleniem, czy stwierdzone zastrzeżenia co do stanu zdrowia stanowią przeciwwskazanie do prowadzenia pojazdów. Stwierdzenie braku lub istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami należy bowiem do uprawnionego lekarza, który na podstawie badania lekarskiego wydaje przewidziane prawem orzeczenie. Istnienie tych zastrzeżeń musi zostać wykazane w postępowaniu, mającym zakończyć się decyzją o skierowaniu na badania. Te uzasadnione i poważne zastrzeżenia muszą być na tyle oczywiste, aby nie było wątpliwości co do tego, że istotnie stan zdrowia osoby posiadającej prawo jazdy wymaga, aby został oceniony w badaniu lekarskim, które potwierdzi istnienie bądź nie przeciwwskazań do kierowania pojazdami. Istotą postępowania administracyjnego jest to, aby stan sprawy będący podstawą rozstrzygnięcia nie budził zastrzeżeń co do wydanego orzeczenia. Inaczej mówiąc, rozstrzygnięcie organów administracji musi mieć takie oparcie w materiale dowodowym, aby w razie poddania go kontroli sądowoadministracyjnej nie budziło wątpliwości, która ze stron tego postępowania ma rację (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 maja 2016 r., sygn. akt I OSK 2019/14 – orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA). Nie powinno też budzić wątpliwości, że niezależnie od tego, z jakich źródeł pochodzą informacje o niedomaganiach zdrowotnych kierowcy, to właściwy organ sam decyduje o wszczęciu a następnie o sposobie zakończenia wszczętego postępowania. Nie może on bezkrytycznie podchodzić do otrzymanych informacji i zawiadomień. Jest zobowiązany do analizy wszystkich otrzymywanych sygnałów co do stanu zdrowia kierowcy oraz do oceny czy uzyskane informacje i zawiadomienia są wiarygodne i zostały wystarczająco umotywowane. Należy wykluczyć możliwość automatycznego kierowania na badania w przypadku każdego zawiadomienia o niedomaganiach zdrowotnych kierowcy, a tym samym podejmowania decyzji bez uprawdopodobnienia i bez analizy wskazanych w zawiadomieniu faktów. Same takie zawiadomienia nie mogą jeszcze przesądzać o wyniku postępowania. Nie każde stwierdzenie jednostki chorobowej daje asumpt do skierowania na badania lekarskie, nawet jeśli ta choroba w jakiś sposób sprawność kierowcy ogranicza. Chodzi bowiem o takie zastrzeżenia do stanu zdrowia, które z wysokim prawdopodobieństwem mogą wpływać na zdolność do prowadzenia pojazdów. Przesłanką skierowania na badania są zastrzeżenia organu decyzyjnego, a nie wyłącznie podmiotu zawiadamiającego. Starosta decydując się na skierowanie kierowcy na badania musi wykazać, że istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu zdrowia danej osoby, co jest możliwe dopiero po wnikliwym zebraniu i rozważeniu całego materiału dowodowego, w tym argumentów i dowodów przedstawionych przez kierowcę. Tylko postępowanie przeprowadzone zgodnie z zasadami wynikającymi w szczególności z art. 7, art. 80 i art. 77 § 1 k.p.a. pozwala na ustalenie okoliczności uprawdopodabniających istnienie stanów chorobowych wpływających na zdolność psychofizyczną do kierowania pojazdami. Ponadto zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 15 k.p.a. obowiązkiem organu odwoławczego jest ponowne rozpatrzenie sprawy w pełnym zakresie. Kontrola instancyjna organu odwoławczego obejmuje więc zarówno legalność rozstrzygnięcia sprawy przez organ I instancji, jak i ocenę stanu faktycznego. Konieczne jest zatem, aby rozstrzygnięcia organów zapadły w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania merytorycznego tak, aby dwukrotnie oceniono dowody i przeanalizowano wszystkie istotne okoliczności sprawy. Działanie organu odwoławczego nie ma zatem charakteru jedynie kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym. Organ odwoławczy ma bowiem obowiązek skontrolowania sprawy w jej całokształcie i wydania stosownego rozstrzygnięcia. Przenosząc powyższe uwagi na kanwę rozpatrywanej sprawy, sąd doszedł do przekonania, że w okolicznościach niniejszej sprawy tej staranności w należytym wyjaśnieniu sprawy w działaniu organu odwoławczego zabrakło. Przypomnieć należy, że w dniu 7 marca 2024 r. do Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego w Ł. wpłynęło zawiadomienie żony skarżącego M. M. z prośbą o wszczęcie postępowania w sprawie męża o wstrzymanie prawa jazdy z powodu nabytej pourazowej padaczki oraz informujące, iż leczy się on w Poradni Psychiatrycznej w S. i posiada niezdolność do samodzielnej egzystencji. Trzeba zaznaczyć, że obecnie małżonkowie są po rozwodzie, co potwierdza dołączona do skargi kserokopia wyroku rozwodowego z dnia 29 lipca 2024 r., sygn. akt I C 1700/22. Zawiadomienie zostało złożone w trakcie postępowania rozwodowego. Nie jest zatem wykluczone, że M. M. złożyła powyższe zawiadomienie z niskich pobudek, z czystej złośliwości, w celu postawienia skarżącego w niekorzystnym świetle. Tym bardziej, że uraz i zdiagnozowane obrażenia powstałe w jego wyniku miały miejsce w 2008 r., a niezdolność do samodzielnej egzystencji była orzeczona do września 2011 r., co potwierdza przedłożona przez zawiadamiającą dokumentacja medyczna. Małżonkowie mają czwórkę dzieci w wieku obecnie [...], [...], [...] i [...] lat, tym samym wożenie dzieci do szkoły czy przedszkola przez skarżącego musiało mieć miejsce od dłuższego czasu, a żona do marca 2024 r. nie zgłaszała organowi komunikacji swoich obaw o ich bezpieczeństwo w związku ze stanem zdrowia skarżącego (co potwierdza oświadczenie skarżącego zawarte w piśmie z dnia 20 maja 2024 r. złożonym na etapie postępowania odwoławczego). Ponadto zawiadamiająca w żaden sposób nie uprawdopodobniła nawet swoich twierdzeń o ataku padaczki u skarżącego w trakcie jazdy. W odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania skarżący wyjaśnił, że małżonka zainicjowała nie tylko to postępowanie ale szereg innych, aby uniemożliwić mu sprawowanie opieki na synem. Wskazał, że zgodnie z postanowieniem sądu opieka nad małoletnim synem ma należeć do skarżącego, co potwierdza dołączona do skargi kserokopia wyroku rozwodowego, gdzie miejsce pobytu małoletniego P. ustalono każdorazowo w miejscu zamieszkania ojca. Skarżący wskazał również, że żona dąży nie tylko do pozbawienia skarżącego możliwości prowadzenia pojazdów, ale do pozbawienia go władzy rodzicielskiej nad małoletnim synem i kontaktu ze wszystkimi ich dziećmi. Do skargi dołączono również kserokopię Pisma Prokuratora Rejonowego w Ł. z dnia 11 czerwca 2024 r., złożonego w sprawie zawisłej przed Sądem Rejonowym w Ł. pod sygn. akt III RNs [...], cofającego wniosek o zastosowanie wobec skarżącego obowiązku poddania się leczeniu odwykowemu wobec braku aktualnie przesłanek medycznych i społecznych do jego orzeczenia. Dokonując analizy przekazanej w dniu 14 marca 2024 r. dokumentacji medycznej organ I instancji ustalił natomiast, że u W. M. stwierdzono okresową całkowitą niezdolności do pracy w gospodarstwie oraz okresową niezdolność do samodzielnej egzystencji ale do września 2011 r. Z karty informacyjnej leczenia szpitalnego z dnia 19 lutego 2008 r. wynika, iż w dniu 12 lutego 2008 r. skarżący doznał urazu czaszkowo - mózgowego. Przedłożona została również historia choroby z Poradni Neurologicznej Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego w S. z dnia 9 września 2009 r. oraz historia choroby z Poradni Neurologicznej M. Szpitala Wojewódzkiego w S. z dnia 21 lutego 2011r. Ustalił, że skarżący w 2013 roku przebywał na Oddziale Neurologicznym z Pododdziałem Udarowym w Wojewódzkim Szpitalu Specjalistycznym w S. gdzie poza stanem po ciężkim urazie czaszkowo- mózgowym (12 lutego 2008r.) rozpoznano niedowład połowiczy prawostronny i afazję wycofującą się oraz zaburzenia osobowości i zachowania. Jak uzasadniał organ I instancji przedłożone dokumenty w zakresie porad lekarskich w Poradni Neurologicznej M. Szpitala Wojewódzkiego w S. wskazują, iż w wywiadach uzyskano następujące informacje: - z dnia 2 czerwca 2015 r. skarżący podaje występowanie napadów padaczkowych pod postacią zaburzeń mowy, ale twierdzi że w tym czasie może chodzić. Przedmiotowo spowolniały, bez wyraźnego niedowładu w kończynach. Podaje że ma bóle głowy; - z dnia 6 października 2015 r. - stan stabilny, bez napadów padaczkowych od czerwca br.; - z dnia 22 listopada 2016 r. oraz z dnia 8 sierpnia 2017r. - bez napadów padaczkowych; - z dnia 30 października 2018r. - w sierpniu br. napad padaczkowy w czasie infekcji, gorączkował. Przedmiotowo cechy niewielkiej afazji - miał wcześniej, bez niedowładów kończyn, chodzi samodzielnie.; - z dnia 22 października 2019 r. - napad padaczkowy - 08.12.2018r. - przy gorączce, ponadto bez innych dolegliwości, przedmiotowo bez odchyleń; - z dnia 18 sierpnia 2020 r. - bez napadów padaczkowych; - z dnia 28 października 2021 r. oraz dnia 5 maja 2022 r.- od ostatniej wizyty bez napadów padaczkowych dużych. Miewa bóle głowy, zawroty, zaburzenia pamięci. Przedmiotowo - niewielka afazja, bez wyraźnego niedowładu kończyn, chodzi samodzielnie. Organ I Instancji wskazał, że skarżący odnosząc się do zgromadzonego materiału dowodowego wyjaśnił, że obecnie funkcjonuje normalnie. Nie ma żadnych poważniejszych problemów neurologicznych, z wyjątkiem tego że wolniej się wysławia. Regularnie przyjmował i przyjmuje przepisane leki. Nie mam ataków padaczki. Te twierdzenia są spójne ze znajdującą się w aktach dokumentacją medyczną, z której wynika, że stan zdrowia skarżącego do urazu w 2008 r. uległ znacznej poprawie, a napady padaczkowe uległy wyciszeniu. W konkluzji organ I instancji uznał jednak, że u skarżącego rozpoznano padaczkę, w wyniku której mogą istnieć ewentualne zastrzeżenia dotyczące wpływu choroby na zdolność kierowania pojazdami. Organ II instancji to stanowisko podtrzymał uznając, że dokumentacja nasuwa jednoznaczne wnioski o konieczności poddania skarżącego badaniu lekarskiemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych w zakresie posiadanych przez niego uprawnień do kierowania pojazdami. Organ odwoławczy pominął jednak, to na co wyżej wskazano, że stan zdrowia skarżącego jest stabilny, skarżący przyjmuje stale leki, a napady padaczkowe uległy wyciszeniu. Organ odwoławczy pominął również i to, na co słusznie zwrócił uwagę skarżący w skardze, że przedłożona prze jego małżonkę dokumentacja medyczna nie jest dokumentacja najnowszą (ostatnia z 2022 r.). Tym bardziej zatem organ odwoławczy powinien dokonać oceny dowodów przedłożonych przez stronę na etapie postępowania odwoławczego i ich znaczenia dla oceny zaistnienia przesłanek uzasadniających podjęcie decyzji o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie, czego nie uczynił. Do odwołania skarżący dołączył zaświadczenie lekarskie z dnia 15 maja 2024 r. wystawione przez specjalistę neurologa lekarza W. S., gdzie w celu wydania zaświadczenia wskazano "brak przeciwskazań neurologicznych do prowadzenia pojazdów mechanicznych" i zaświadczenie z Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia 10 maja 2024 r. o systematycznym korzystaniu przez skarżącego z bezpłatnych porad psychologa wraz z zaświadczeniem od psychologa dr M. S., z którego wynika, że "Mimo wypadku, który miał miejsce 2008 r. (wypadek z wysokości na beton) jego stan jest bardzo dobry w aspekcie neurologicznym.(...). Zgodnie z obserwacją pacjenta nie można wskazać aby pacjent miał trudności z prowadzeniem auta czy innych maszyn mechanicznych". Trafne jest stanowisko organu odwoławczego, że przedłożone przez skarżącego zaświadczenie z dnia 15 maja 2024 r. wystawione przez lekarza neurologa nie jest właściwym orzeczeniem lekarskim, do uzyskania którego organ I instancji zobowiązał skarżącego. Stosownie bowiem do treści art. 77 u.k.p. badania lekarskie osób posiadających prawo jazdy w stosunku do których istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu zdrowia w kierunku ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami przeprowadzane są przez lekarzy uprawnionych do przeprowadzania takich badań wpisanych do ewidencji lekarzy uprawnionych. Organ ustalił, że lekarz W. S., do takiej ewidencji wpisany nie jest (notatka k.[...] akt adm. i pismo z dnia Marszałka Województwa L. k.[...] akt adm.). Tym samym zarzuty skargi w tym zakresie uznać należy za chybione, podobnie jak zarzut naruszenia art. 84 k.p.a., poprzez brak wywołania opinii biegłego psychiatry i psychologa na okoliczność stanu zdrowia skarżącego. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika jednak aby organ odwoławczy dokonał oceny tego dokumentu wraz pozostałymi dokumentami dołączonymi do odwołania, co do istnienia ustawowych przesłanek do podjęcia decyzji o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie w zespół z pozostałym materiałem dowodowymi i argumentacją przedstawianą przez stronę. I w tym zakresie zarzuty skargi co do naruszenia art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. uznać należy za uzasadnione. Przedstawione przez skarżącego dokumenty stwierdzają bowiem okoliczności, które nie pozostają bez znaczenia dla wydania decyzji w niniejszej sprawie. Zauważyć również należy, że w powołanym już wyżej w piśmie z dnia 20 maja 2024 r. (k.[...] akt adm.) skarżący ponownie podkreślił, że "Nigdy nie miałem problemów z prowadzeniem pojazdów, to ja woziłem dzieci i Żonę i nie widziała przeciwskazań". Tym bardziej więc, że jak wynika z akt między małżonkami istnieje ewidentny konflikt, to organ odwoławczy powinien ze szczególną starannością dokonać ustalenia, czy w świetle całokształtu okoliczności sprawy i zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego istnieją ustawowe przesłanki do skierowania skarżącego na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Wydanie decyzji o skierowaniu na badanie lekarskie na wskazanej powyżej podstawie prawnej nie musi wprawdzie łączyć się z pewnością co do istnienia przeciwwskazań zdrowotnych kierowcy do prowadzenia pojazdami i nie jest równoznaczne z pozbawieniem kierowcy uprawnienia do kierowania pojazdami, ale organ musi wykazać, że wątpliwości co do stanu zdrowia kierowcy wynikają z ujawnienia pewnych obiektywnych okoliczności faktycznych, którym trudno jest z góry zaprzeczyć, jako mających wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów określonej kategorii. Ustanowiona w art. 80 k.p.a. zasada swobodnej oceny dowodów obliguje organ administracji do poddania analizie całego materiału dowodowego i rozpatrzenia wszystkich dowodów każdego z osobna i w ich wzajemnym powiązaniu, co innymi słowy oznacza, że wniosek dotyczący okoliczności faktycznych powinien być oparty na rozpoznaniu wszystkich dowodów w sprawie, zaś oceniając wyniki postępowania dowodowego (wiarygodności i mocy dowodów) organ powinien uwzględnić treść wszystkich przeprowadzonych i rozpatrzonych dowodów. Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez sąd zaskarżonej decyzji. Tylko postępowanie przeprowadzone w opisany wyżej sposób stanowi o spełnieniu warunku wydania decyzji o przekonującej treści. W myśl zasady ustalonej w art. 8 § 1 k.p.a. organy administracji zobowiązane są przy tym prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, co wyraża się m.in. w podejmowaniu czynności zmierzających do dokonania wyczerpującej oceny. Zasada ta wiąże się z zasadą przekonywania sformułowaną w art. 11 k.p.a., zgodnie z którą organy powinny wyjaśniać zasadność przesłanek, jakimi kierują się przy załatwieniu sprawy. W odniesieniu do tej zasady, jak również zasady wynikającej z art. 8 § 1 k.p.a., doniosłą rolę pełni z kolei uzasadnienie decyzji, które nie może być sformułowane ogólnikowo i w przypadku postępowania odwoławczego powinno służyć przekonaniu strony odwołującej się do tego, że rozważono wszystkie istotne okoliczności faktyczne sprawy, czego w niniejszej sprawie zabrakło. Tym samym w wyniku ponownego rozpoznania sprawy organ odwoławczy uwzględni przedstawioną powyżej argumentację i dokona wszechstronnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, ewentualnie w razie potrzeby przeprowadzi dodatkowe postępowanie wyjaśniające. Dla porządku wyjaśnić tylko stronie skarżącej należy, że wbrew stanowisku skargi, do skargi nie został dołączony odpis opinii OZSS (Opiniodawczego Zespołu Sądowych Specjalistów) sporządzonej w sprawie zawisłej przed Sądem Okręgowym w S. pod sygn. akt I C [...], co nie zamyka skarżącemu drogi do przedstawienia takiej opinii organowi odwoławczemu, to którego sprawa wróci do ponownego rozpoznania. Nie przesądzając zatem wyniku ponownego rozstrzygnięcia sprawy, w ocenie sądu, na tym etapie zaskarżona decyzja została wydana co najmniej przedwcześnie. Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., należało zaskarżoną decyzję uchylić, o czym orzeczono w pkt I sentencji wyroku. O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Na koszty postępowania w niniejszej sprawie składała się kwota wpisu od skargi w wysokości 200 zł.