III SA/Lu 628/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Kowalczyk, Sędzia WSA Iwona Tchórzewska (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Radosław Stelmasiak, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 26 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi K. J. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zaliczenia okresu pracy w gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] nr [...], uzupełnioną postanowieniem z dnia [...]. Nr [...] decyzję Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia 3 [...]. nr [...] decyzję Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] nr [...] oraz postanowienie Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] nr [...] Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] r., [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w [...], po rozpatrzeniu odwołania [...] od decyzji Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] w sprawie zaliczenia pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym rodziców do pracowniczego stażu pracy, uzupełnionej postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] r.: I. uchylił decyzję Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w [...] w części objętej postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r. w sprawie uzupełnienia decyzji z dnia [...] stycznia 2015 r. i: 1. umorzył postępowanie pierwszej instancji zainicjowane postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r. o wznowieniu postępowania, zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] kwietnia 2003 r. oraz 2. orzekł o: a) prawie do dodatku z tytułu wysługi lat na dzień 30 stycznia 2015 r. w wysokości 25% uposażenia zasadniczego naliczanego według stawki odpowiadającej grupie uposażenia zasadniczego, b) wyrównaniu uposażenia z tytułu wysługi lat od dnia 29 listopada 2013 r.; II. w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. Raportem z dnia [...] lutego 2003 r., skierowanym do Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w [...],[...] wniósł o zaliczenie okresu od 30 listopada 1984 r. do 31 lipca 1988 r. do stażu pracy. Skarżący wskazał, że w tym okresie, ucząc się technikum mechanicznym, jednocześnie pracował w gospodarstwie rolnym swoich rodziców. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 r., nr [...], Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w [...] odmówił zaliczenia wskazanego okresu do stażu pracy. Decyzja została doręczona [...] w dniu [...] kwietnia 2003 r. Raportem z dnia [...] listopada 2013 r. [...] ponownie wniósł o zaliczenie okresu od 30 listopada 1984 r. do 31 lipca 1988 r. do stażu pracy, a także o wypłatę należności z tego tytułu z wyrównaniem od dnia 29 listopada 2010 r. W odpowiedzi na wniosek z dnia 29 listopada 2013 r. Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w [...] pismem z dnia 31 grudnia 2013 r. poinformował stronę o odmowie zaliczenia wskazanego okresu do stażu pracy. Wobec powyższego, pismem z dnia 2 stycznia 2014 r. [...] zwrócił się do Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w [...] o udzielenie informacji, w jakim trybie i terminie przysługują stronie środki odwoławcze. W piśmie z dnia 10 stycznia 2014 r. Komendant Powiatowy wyjaśnił, że sprawy objęte wnioskami skarżącego nie są sprawami administracyjnymi, wobec czego nie przysługuje mu prawo do odwołania się od podanych rozstrzygnięć. [...] wniósł odwołanie od decyzji Komendanta Powiatowego z dnia [...] grudnia 2013 r. o odmowie zaliczenia okresu pracy w gospodarstwie rolnym do stażu pracy. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r. [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w [...] stwierdził niedopuszczalność odwołania od stanowiska Komendanta Powiatowego zawartego w piśmie z dnia 31 grudnia 2013 r., wskazując, że Komendant Powiatowy prawidłowo nie wydał w tej sprawie decyzji administracyjnej. Następnie, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r. [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w [...] zmienił stanowisko wyrażone w postanowieniu z dnia [...] lutego 2014 r. i przekazał sprawę o zaliczenie okresu pracy w gospodarstwie rolnym rodziców do wysługi uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego strażaków Państwowej Straży Pożarnej do rozpatrzenia Komendantowi Powiatowemu Państwowej Straży Pożarnej w [...] jako organowi pierwszej instancji. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r. Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w [...], działając na wniosek, na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w związku z art. 149 § 1 k.p.a. wznowił postępowanie w sprawie zaliczenia do pracowniczego stażu pracy okresu pracy w gospodarstwie rolnym od dnia 30 listopada 1984 r. do dnia 31 lipca 1988 r., zakończonej decyzją ostateczną z dnia 18 kwietnia 2003 r., nr [...] . Decyzją z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...], wydana na podstawie art. 151 § 1 i 2 k.p.a. w związku z art. 146 § 1 k.p.a. i w związku z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w [...] odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] kwietnia 2003 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że od dnia doręczenia [...] decyzji z dnia [...] kwietnia 2003 r. nr [...] upłynęło pięć lat. Zatem, w świetle art. 146 § 1 k.p.a. organ nie może uchylić tej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Ponadto organ nie stwierdził, by decyzja z dnia [...] kwietnia 2003 r. została wydana z naruszeniem prawa, zaś dowody wskazane w raporcie [...] z dnia [...] listopada 2013 r. budzą poważne wątpliwości. Po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji, [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w [...] decyzją z dnia [...] września 2014 r., nr [...] uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej wskazał, że [...] spełnia przesłanki przewidziane ustawą z dnia 20 grudnia 1990 r. o zaliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy. Jednocześnie organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotowa sprawa podlega rozpatrzeniu w trybie art. 154 k.p.a., za czym przemawia zarówno interes publiczny, jak i słuszny interes strony. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 154 k.p.a., zmienił decyzję tego organu z dnia [...] kwietnia 2003 r. nr [...] w ten sposób, że zaliczył [...] okres pracy w gospodarstwie rolnym rodziców od dnia 30 listopada 1984 r. do dnia 31 lipca 1988 r. do pracowniczego stażu pracy. Organ uznał, że zostały spełnione przesłanki, wymagane ustawą z dnia 20 grudnia 1990 r. o zaliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy, do zaliczenia wskazanego w decyzji okresu do stażu pracy [...]. Następnie, postanowieniem z dnia 22 stycznia 2015 r., wydanym na podstawie art. 111 § 1 i § 1b k.p.a. i art. 146 § 1 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. oraz art. 111a ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2013 r., poz. 1340 z późn. zm.) w związku z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 lutego 2008 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 37, poz. 212), Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w [...] uzupełnił swoją decyzję z dnia [...] stycznia 2015 r. w ten sposób, że odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] kwietnia 2003 r. nr [...] oraz odmówił uzupełnienia decyzji z dnia [...] stycznia 2015 r. w zakresie żądania wskazania nowej wysokości dodatku za wysługę lat i daty, od której zostanie naliczony. [...] wniósł odwołanie od decyzji Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., uzupełnionej postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r. Po rozpatrzeniu odwołania [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w [...] wydał decyzję z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] r. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] marca 2015 r. organ odwoławczy wskazał, że postępowanie zainicjowane postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r. o wznowieniu postępowania w sprawie zaliczenia do pracowniczego stażu pracy okresu pracy w gospodarstwie rolnym rodziców, zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] kwietnia 2003 r., od początku zostało niewłaściwie zakwalifikowane do prowadzenia w trybie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w [...] błędnie potraktował raport strażaka z dnia 29 listopada 2013 r. jako wniosek o wznowienie postępowania, gdyż przeczy temu zarówno treść raportu, jak i stanowisko strażaka przedstawiane w kolejnych pismach, w tym w piśmie z dnia 30 stycznia 2015 r., stanowiącym odwołanie od decyzji z dnia [...] stycznia 2015 r. Ponieważ organ pierwszej instancji wszczął postępowanie wznowieniowe na wniosek strony, czemu dał wyraz w treści postanowienia z dnia [...] lipca 2014 r., a odwołujący się w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości oświadczył, że takiego wniosku nie składał, wszczęte bezpodstawnie postępowanie należało uznać za bezprzedmiotowe i w konsekwencji podlegające umorzeniu. Organ odwoławczy uznał za zasadne zarzuty dotyczące braku określenia w decyzji organu pierwszej instancji prawa do wzrostu uposażenia z tytułu wysługi lat w nowej wysokości oraz daty, od której zostanie naliczony i wyrównany wyższy dodatek za wysługę lat. Organ wskazał, że przemawia za tym norma art. 88 oraz art. 33 pkt 4 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2013 r. poz. 1340 z późn. zm.) oraz regulacje zawarte w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 lutego 2008 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 37, poz. 212 z późn. zm.). Zgodnie z § 3 tego rozporządzenia, okresy służby, pracy i inne okresy zaliczane do okresu służby, od których zależy prawo do wzrostu uposażenia i jego wysokość, zalicza się na podstawie dokumentów potwierdzających te okresy, złożonych przez strażaka w komórce właściwej do spraw kadr. W świetle wymienionych przepisów uposażenie strażaka ustalane jest w formie decyzji administracyjnej, natomiast jego zmiana wynikająca ze wzrostu wysługi lat w konsekwencji upływu jednostki czasu (roku) nie wymaga dochowania takiej formy. W niniejszej sprawie konieczne było ustalenie uposażenia ze względu na zaliczenie okresu pracy w gospodarstwie rolnym rodziców. Zdaniem organu odwoławczego organ pierwszej instancji zasadnie przyjął wymagalność roszczenia w dniu złożenia przez skarżącego stosownych, wymaganych prawem dokumentów, to jest w dniu 29 listopada 2013 r., jednakże winien był to określić w wydanej decyzji. [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] r., zarzucając zaskarżonej decyzji: 1. naruszenie prawa procesowego tj.: - art. 7 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy; - art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., poprzez bezpodstawne umorzenie postępowania organu pierwszej instancji zainicjowanego postanowieniem Komendanta Powiatowego z dnia [...] lipca 2014 r. o wznowieniu postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] kwietnia 2003 r.; - art. 151 § 2 k.p.a., poprzez niestwierdzenie, że decyzja ostateczna Komendanta Powiatowego z dnia [...] kwietnia 2003 r. została wydana z naruszeniem prawa; 2. naruszenie prawa materialnego, to jest art. 91 w związku z art. 92 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej, poprzez niewłaściwe ustalenie daty, od której został naliczony i wyrównany wyższy dodatek za wysługę. Powołując się na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w części umarzającej postępowanie organu pierwszej instancji oraz orzekającej o wyrównaniu uposażenia z tytułu wysługi lat od dnia 29 listopada 2013 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, to jest kontrolują zgodność zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także kontrolują prawidłowość zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Daje temu wyraz przepis art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej powoływanej jako "p.p.s.a."), który w § 1 stanowi między innymi, że sąd administracyjny uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga w niniejszej sprawie podlega uwzględnieniu, gdyż w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym doszło do naruszenia przepisów prawa. Jak wynika z opisanego wcześniej stanu sprawy, Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r., wydaną na podstawie art. 154 k.p.a., zmienił decyzję tego organu z dnia [...] kwietnia 2003 r. w ten sposób, że zaliczył [...] okres pracy w gospodarstwie rolnym rodziców od dnia 30 listopada 1984 r. do dnia 31 lipca 1988 r. do pracowniczego stażu pracy. Następnie zaś postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r., wydanym na podstawie art. 111 § 1 i § 1b k.p.a. i art. 146 § 1 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. oraz art. 111a ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2013 r., poz. 1340) w związku z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 lutego 2008 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 37, poz. 212), Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w [...] uzupełnił swoją decyzję z dnia [...] stycznia 2015 r. w ten sposób, że odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] kwietnia 2003 r. oraz odmówił uzupełnienia decyzji z dnia [...] stycznia 2015 r. w zakresie żądania wskazania nowej wysokości dodatku za wysługę lat i daty, od której zostanie naliczony. Po rozpatrzeniu odwołania [...] od decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] stycznia 2015 r., uzupełnionej postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r., [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w [...] zaskarżoną [...] z dnia [...] marca 2015 r.: I. uchylił decyzję Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w [...] w części objętej postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r. w sprawie uzupełnienia decyzji z dnia [...] stycznia 2015 r. i: 1. umorzył postępowanie pierwszej instancji zainicjowane postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r. o wznowieniu postępowania, zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] kwietnia 2003 r.; 2. orzekł o: a) prawie do dodatku z tytułu wysługi lat na dzień 30 stycznia 2015 r. w wysokości 25% uposażenia zasadniczego naliczanego według stawki odpowiadającej grupie uposażenia zasadniczego, b) wyrównaniu uposażenia z tytułu wysługi lat od dnia 29 listopada 2013 r.; II. w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. W związku z przywołaną treścią decyzji organów obu instancji w pierwszym rzędzie wskazać należy, że każda z nich obejmuje rozstrzygnięcia wydane w dwóch różnych nadzwyczajnych trybach postępowania administracyjnego, a mianowicie w trybie przewidzianym w art. 154 k.p.a. oraz w trybie wznowienia postępowania uregulowanym w przepisach art. 145 i następnych k.p.a. Kodeks postępowania administracyjnego wyróżnia cztery tryby postępowania - tryb zwykły, w którym wydawane są decyzje administracyjne oraz trzy tryby nadzwyczajne, to jest tryby wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności decyzji oraz uchylenia lub zmiany decyzji. które prowadzone są przeciwko decyzjom wydanym w zwykłym trybie postępowania. W myśl art. 145 § 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe; 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa; 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27; 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję; 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu; 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2); 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Kolejne podstawy wznowienia zostały przewidziane w przepisach art. 145a k.p.a. i art. 145b k.p.a. Wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony, przy czym wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz w art. 145a i art. 145b następuje tylko na żądanie strony (art. 147 k.p.a.). Wznowienia postępowania właściwy organ dokonuje w drodze postanowienia, które stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149. § 1 i 2 k.p.a.). Zgodnie z art. 151 § 1 k.p.a., po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 właściwy organ wydaje decyzję, w której: 1. odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo 2. uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Stosownie do art. 151 § 2 k.p.a. w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 (to jest z powodu upływu określonych w tym artykule terminów od doręczenia lub ogłoszenia decyzji, a także w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej), organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Z kolei przepis art. 154 § 1 k.p.a. przewiduje, że decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. W tych przypadkach właściwy organ wydaje decyzję w sprawie uchylenia lub zmiany dotychczasowej decyzji (§2). Z przytoczonych przepisów wynika, że wznowienie postępowania oraz postępowanie prowadzone w oparciu o normę art. 154 k.p.a. stanowią całkowicie odrębne, oparte na różnych przesłankach i uregulowane w odmienny sposób nadzwyczajne tryby postępowania administracyjnego, w drodze których może zostać wzruszona decyzja ostateczna. Jak podkreśla się w orzecznictwie, przedmiotem postępowania wszczętego w trybie nadzwyczajnym w celu zmiany lub uchylenia decyzji na podstawie art. 154 k.p.a. jest ustalenie istnienia przesłanek wzruszenia decyzji ostatecznej określonych w tym przepisie, to jest interesu społecznego lub słusznego interesu strony. Nie chodzi w nim zatem wyłącznie o kwestię oceny legalności decyzji, która może być prawidłowa pod względem prawnym albo też może być dotknięta wadami niekwalifikowanymi, a więc nie dającymi podstaw do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2011 r., II OSK 1958/10). Wobec tego, że postępowania uregulowane przepisem art. 154 k.p.a. oraz przepisami art. 145 i następnych k.p.a. stanowią odrębne, samoistne, nadzwyczajne postępowania administracyjne, przyjmuje się niedopuszczalność mieszania tych trybów postępowań, podobnie jak pozostałych trybów nadzwyczajnych oraz trybu zwykłego, gdyż każdy z trybów postępowania rządzi się swoimi regułami, a postępowania te oparte są o zupełnie różne przesłanki (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2012 r. II OSK 165/12 oraz z dnia 14 listopada 2006 r., II OSK 1331/05, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 24 czerwca 2008 r., II SA/Ol 266/08, a także Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz pod red. Romana Hausera i Marka Wierzbowskiego, Wydawnictwo C.H.BECK Warszawa 2015, str. 772). W sytuacji więc, gdy w niniejszej sprawie w decyzjach organów obu instancji, wbrew powyższej zasadzie odrębności każdego z nadzwyczajnych trybów postępowania, zostały zawarte rozstrzygnięcia podjęte zarówno w trybie wznowienia postępowania, jak i w trybie uchylenia lub zmiany decyzji określonym w art. 154 k.p.a., już z tej przyczyny decyzje obu organów podlegały uchyleniu. Wskazać przy tym należy, że w świetle treści postanowienia Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] lipca 2014 r. o wznowieniu postępowania nie budzi wątpliwości, iż wznowienie postępowania nastąpiło nie z urzędu, ale na wniosek, co wyraźnie zaznaczono w części wstępnej oraz w uzasadnieniu postanowienia. Nie można zaś odmówić trafności stwierdzeniu przez organ odwoławczy, iż [...] nie składał wniosku o wznowienie postępowania. Taki wniosek nie wynikał ani z treści raportu złożonego w dniu 29 listopada 2013 r., ani też z dalszych pism strony, w których – przeciwnie – [...] wskazywał na dokonanie przez organ pierwszej instancji błędnej interpretacji raportu i powoływał się na powinność działania organu z urzędu. W konsekwencji uznać należy, że nie zachodziła podstawa do wydania postanowienia z dnia [...] lipca 2014 r. o wznowieniu postępowania na wniosek i prowadzenia postępowania w trybie wznowienia w oparciu o wskazane postanowienie, które zostało wydane z naruszeniem art. 147 k.p.a. Uznać także należy, że organy błędnie zastosowały w sprawie tryb przewidziany w art. 154 k.p.a. W tym zakresie w pierwszym rzędzie trzeba podkreślić, że przepis art. 154 k.p.a., podobnie jak art. 155 k.p.a., może znaleźć zastosowanie wobec decyzji ostatecznej tylko w okresie obowiązywania podstawy prawnej, na jakiej ta decyzja została wydana. Zmiana stanu prawnego oznacza konieczność rozpatrywania uprawnień strony w świetle nowego stanu prawnego i prowadzi do powstania nowej sprawy administracyjnej. Zmiana obowiązujących przepisów prawa powoduje bowiem, że powstaje nowa sprawa nie tylko w sensie procesowym, lecz również w znaczeniu materialnoprawnym. Wskazane stanowisko co do uzależnienia możliwości zastosowania art. 154 k.p.a. od zachowania tożsamości tak podmiotowej, jak i przedmiotowej sprawy, to jest tożsamości stanu prawnego, jest powszechnie wyrażane tak w orzecznictwie, jak i w doktrynie prawniczej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 24 maja 2005 r., OSK 1792/04, LEX nr 1089897, z dnia 27 września 2002 r., III SA 330/01, z dnia 10 stycznia 1984 r., SA/Ka 660/83 oraz z dnia 20 grudnia 1991 r., II SA 893/91, ONSA 1993 nr 2 poz. 33, a także Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz pod red. Romana Hausera i Marka Wierzbowskiego, Wydawnictwo C.H.BECK Warszawa 2015, str. 771). Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznający niniejszą sprawę stanowisko to podziela. Natomiast w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi tożsamość stanu prawnego, w którym została wydana decyzja Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] kwietnia 2003 r., odmawiająca zaliczenia okresu pracy w gospodarstwie rolnym do stażu pracy, ze stanem prawnym obowiązującym w dniu ponownego wniesienia przez [...] o zaliczenie tego okresu do stażu pracy oraz w czasie rozstrzygania w przedmiocie tego wniosku przez organy obu instancji. Podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy (Dz. U. Nr 54, poz. 310). Zgodnie z art. 1 ust. 1 tej ustawy ilekroć przepisy prawa lub postanowienia układu zbiorowego pracy albo porozumienia w sprawie zakładowego systemu wynagradzania przewidują wliczanie do stażu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownika wynikające ze stosunku pracy, okresów zatrudnienia w innych zakładach pracy, do stażu tego wlicza się pracownikowi także: 1) okresy prowadzenia indywidualnego gospodarstwa rolnego lub pracy w takim gospodarstwie, prowadzonym przez współmałżonka, 2) przypadające przed dniem 1 stycznia 1983 r. okresy pracy po ukończeniu 16 roku życia w gospodarstwie rolnym prowadzonym przez rodziców lub teściów, poprzedzające objęcie tego gospodarstwa i rozpoczęcie jego prowadzenia osobiście lub wraz ze współmałżonkiem, 3) przypadające po dniu 31 grudnia 1982 r. okresy pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym w charakterze domownika w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin. Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli w myśl danego przepisu lub postanowienia do stażu pracy wlicza się tylko okresy zatrudnienia w danym zakładzie pracy, w określonej branży albo okresy pracy na określonych stanowiskach lub pracy wykonywanej w szczególnych warunkach (ust. 2). Zgodnie z art. 2 ustawy, okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym, o których mowa w art. 1, nie wlicza się do okresu zatrudnienia, od którego zależy nabycie prawa do urlopu wypoczynkowego lub innego świadczenia przysługującego z upływem roku pracy lub okresu krótszego niż jeden rok. Stosownie zaś do art. 3 ust. 1 ustawy, na wniosek zainteresowanej osoby właściwy urząd gminy jest obowiązany stwierdzić, zgodnie z art. 1, okresy jej pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym, wydając stosowne zaświadczenie w celu przedłożenia w zakładzie pracy. Jeżeli organ, o którym mowa w ust.1, nie dysponuje dokumentami uzasadniającymi wydanie zaświadczenia o pracy zainteresowanej osoby w indywidualnym gospodarstwie rolnym, zawiadamia ją o tej okoliczności na piśmie (ust. 2). W takim przypadku okresy pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym mogą być udowodnione zeznaniami co najmniej dwóch świadków zamieszkujących w tym czasie na terenie, na którym jest położone to gospodarstwo rolne (ust. 3). Jak wynika przy tym z art. 1 ust. 1 przywołanej ustawy, jej zastosowanie jest uzależnione od tego czy przepisy prawa lub postanowienia układu zbiorowego pracy albo porozumienia w sprawie zakładowego systemu wynagradzania przewidują wliczanie do stażu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownika wynikające ze stosunku pracy, okresów zatrudnienia w innych zakładach pracy. Zagadnienia uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej są uregulowane w ustawie z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz.U. z 2013 r. poz. 1340 z późn. zm.). Według przepisów ustawy o Państwowej Straży Pożarnej prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania strażaka na pierwsze stanowisko służbowe (art. 85 ust. 1 ustawy). Zmiana uposażenia następuje z dniem zaistnienia okoliczności uzasadniających tę zmianę (art. 91). Roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Bieg przedawnienia roszczenia z tytułu uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych przerywa każda czynność przed kierownikiem jednostki organizacyjnej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, właściwym do rozpatrywania roszczeń, podjęta bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia roszczenia (art. 92 ust. 1 i 2). Powyższe przepisy w przywołanym brzmieniu obowiązywały także w 2003 roku, kiedy została wydana decyzja Komendanta Powiatowej Straży Pożarnej w [...] odmawiająca zaliczenia [...] okresu pracy w gospodarstwie rolnym rodziców do pracowniczego stażu pracy. Od czasu wydania decyzji z dnia [...] kwietnia 2003 r. istotnej zmianie uległa natomiast treść przepisu art. 88 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. Pierwotnie przepis ten zawierał delegację ustawową dla ministra właściwego do spraw wewnętrznych do określenia w drodze rozporządzenia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, stawek uposażenia zasadniczego dla poszczególnych stanowisk służbowych, szczegółowych zasad ich wzrostu z tytułu wysługi lat oraz warunków i trybu zaliczania okresów służby lub pracy do wysługi lat, a także wysokości i szczegółowych zasad przyznawania dodatków, o których mowa w art. 87 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. Na podstawie tej delegacji były wydawane rozporządzenia wykonawcze. W 2003 r. obowiązywało rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 lipca 1997 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 94, poz. 575 z późn. zm.), określające między innymi zasady wzrostu uposażenia z tytułu wysługi lat oraz warunki i tryb zaliczania okresów służby lub pracy do wysługi lat (§ 1 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia). Zgodnie z § 3 rozporządzenia: 1. uposażenie zasadnicze strażaka wzrasta z tytułu wysługi lat o 2% po 2 latach służby i o dalszy 1% za każdy następny rok służby, aż do wysokości 20% po 20 latach służby oraz o 0,5% za każdy rok służby powyżej 20 lat, łącznie do wysokości 25% po 30 latach służby; 2. podstawę wzrostu uposażenia, o którym mowa w ust. 1, stanowi przyznane strażakowi uposażenie zasadnicze, nie uwzględniające wzrostu z tytułu wysługi lat; 3. do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego strażaków Państwowej Straży Pożarnej zalicza się okresy służby w Państwowej Straży Pożarnej; 4. do wysługi lat, o której mowa w ust. 3, zalicza się również: 1) służbę w Policji, Urzędzie Ochrony Państwa, Straży Granicznej i w Służbie Więziennej, 2) okresy traktowane jako równorzędne ze służbą w Policji, Urzędzie Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i w Służbie Więziennej, wymienione w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 53, poz. 214, z 1995 r. Nr 4, poz. 17 i z 1997 r. Nr 28, poz. 153), 3) okresy pracy wykonywanej w wymiarze czasu pracy nie niższym niż połowa obowiązującego w danym zawodzie lub na danym stanowisku, 4) inne okresy, jeżeli z mocy odrębnych przepisów podlegają one wliczeniu do okresu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownicze. Przepis § 4 rozporządzenia przewidywał, że: 1. strażak zobowiązany jest przedłożyć do akt dokumenty potwierdzające okresy zaliczane do wysługi lat; 2. jeżeli strażak przedstawi w okresie późniejszym dokument, od którego uzależnione jest ustalenie wysługi lat, zwiększone uposażenie wypłaca się za okres nie dłuższy niż 3 lata poprzedzające miesiąc, w którym złożono taki dokument; 3. aktualizacja wysługi lat, wynikająca z przebiegu służby, następuje z urzędu i nie wymaga wydawania odrębnych decyzji. Z dniem 1 lipca 2005 r. weszła w życie ustawa z dnia 6 maja 2005 r. o zmianie ustawy o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 100, poz. 836), która w istotny sposób zmieniła dotychczasowe przepisy. Na mocy ustawy zmieniającej przepis art. 88 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej otrzymał następujące brzmienie: 1. uposażenie zasadnicze strażaka ustala się według stawki odpowiadającej grupie uposażenia należnej na danym stanowisku służbowym; 2. uposażenie zasadnicze strażaka wzrasta z tytułu wysługi lat w Państwowej Straży Pożarnej o 2 % po 2 latach służby i o dalszy 1 % za każdy następny rok służby, aż do wysokości 20 % po 20 latach służby oraz o 0,5 % za każdy rok służby powyżej 20 lat, do wysokości 25 % po 30 latach służby; 3. podstawą do obliczenia wzrostu, o którym mowa w ust. 2, jest uposażenie zasadnicze ustalone według stawki odpowiadającej grupie uposażenia; 4. do okresu służby, od którego zależą prawo do wzrostu uposażenia i jego wysokość, zalicza się również: 1) okresy służby w: Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu lub Służbie Więziennej, 2) okresy traktowane jako równorzędne ze służbą w Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej lub w Służbie Więziennej, wymienione w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin, 3) okresy pracy wykonywanej w wymiarze czasu pracy nie niższym niż połowa obowiązującego w danym zawodzie lub na danym stanowisku, 4) inne okresy, jeżeli z mocy odrębnych przepisów podlegają one wliczeniu do okresu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownicze; 5. minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, stawki i grupy uposażenia zasadniczego strażaków oraz stawki dodatków do uposażenia albo sposób ich obliczania, a także sposób i tryb zaliczania okresów służby i pracy do okresu służby, od którego zależy prawo do wzrostu uposażenia, z uwzględnieniem w szczególności: 1) zaszeregowania stanowisk służbowych do poszczególnych grup uposażenia zasadniczego, 2) sposobu dokumentowania okresów, o których mowa w ust. 4, 3) rodzajów dodatków, o których mowa w art. 87 ust. 1 pkt 4, 4) warunków przyznawania i sposobu obliczania dodatków do uposażenia, o których mowa w art. 87 ust. 1 pkt 2 i 4, oraz podmiotów uprawnionych do ich przyznawania i obliczania, 5) okoliczności uwzględnianych przy ustalaniu i zmianie wysokości dodatku służbowego. W rozporządzeniu należy ponadto uwzględnić hierarchię stanowisk służbowych i stopień odpowiedziałności na danym stanowisku służbowym. Ponadto ustawą zmieniającą z dnia 6 maja 2005 r. dodany został przepis art. 111a ustawy o Państwowej Straży Pożarnej stanowiący, iż sprawy dotyczące roszczeń majątkowych o świadczenia pieniężne wynikające ze stosunku służbowego strażaków rozstrzygają sądy pracy. Przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny, dotyczące skutków niewykonania zobowiązań, stosuje się odpowiednio. Na mocy delegacji ustawowej, wyrażonej z dniem 1 lipca 2005 r. w ust. 5 art. 88 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, zostało wydane rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 września 2006 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 167, poz. 1189 z późn. zm.), które zostało uchylone kolejnym, obowiązującym dotychczas rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 lutego 2008 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 37, poz. 212 z późn. zm.), znajdującym zastosowanie do uposażeń strażaków Państwowej Straży Pożarnej od dnia 1 stycznia 2008 r. (§ 9 rozporządzenia z dnia 27 lutego 2008 r.). Ostatnio wymienione rozporządzenie określa między innymi sposób i tryb zaliczania okresów służby i pracy do okresu służby, od którego zależy prawo do wzrostu uposażenia, z uwzględnieniem w szczególności sposobu dokumentowania okresów służby, od których zależy prawo do wzrostu uposażenia i jego wysokość (§ 1 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia). Sposobu zaliczania okresów służby i pracy do okresu służby dotyczy przepis § 3 rozporządzenia z dnia 27 lutego 2008 r. Przepis ten przewiduje, że okresy służby, pracy i inne okresy zaliczane do okresu służby, od których zależy prawo do wzrostu uposażenia i jego wysokość, zalicza się na podstawie dokumentów, potwierdzających te okresy, złożonych przez strażaka w komórce właściwej do spraw kadr (ust. 1). Aktualizacja prawa do wzrostu uposażenia i jego wysokości, wynikająca z przebiegu służby, następuje z urzędu i nie wymaga wydawania odrębnych decyzji (ust. 2). Mając na względzie opisane zmiany stanu prawnego w zakresie przepisów dotyczących uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej oraz sposobu i trybu zaliczania okresów pracy do okresu służby, od którego zależy prawo do wzrostu uposażenia, uznać należy, że w okolicznościach niniejszej sprawy wyłączona była możliwość zmiany decyzji Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] kwietnia 2003 r. w trybie przewidzianym w art. 154 k.p.a. Jak wskazano bowiem wyżej, możliwość zastosowania tego trybu nadzwyczajnego jest uzależniona od tożsamości stanu prawnego. Natomiast zmiana stanu prawnego, jak to ma miejsce w kontrolowanym postępowaniu, oznacza konieczność rozpatrywania uprawnień strony w świetle nowego stanu prawnego i prowadzi do powstania nowej sprawy administracyjnej. Zatem wniosek zgłoszony przez [...] w raporcie z dnia 29 listopada 2013 r. powinien być rozpoznany w ramach nowej sprawy administracyjnej. Trzeba zauważyć, że przeciwko zastosowaniu w sprawie art. 154 k.p.a. przemawiał także charakter decyzji Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] kwietnia 2003 r. W świetle przepisów ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy (art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy), a także przywołanych wyżej przepisów regulujących uposażenie strażaków Państwowej Straży Pożarnej (§ 3 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 lipca 1997 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej), decyzja ta miała charakter związany, gdyż przepisy prawa dla konkretnie stwierdzonego stanu faktycznego przewidywały jeden, precyzyjnie określony skutek w postaci zaliczenia okresu pracy w gospodarstwie rolnym w przypadku spełnienia określonych w ustawie przesłanek oraz przedstawienia wymaganych dokumentów, nie pozostawiając organowi możliwości wyboru spośród rozwiązań możliwych, przy zastosowaniu kryteriów innych niż legalność (por. Marta Romańska, Komentarz do art. 104 k.p.a., System informacji Prawnej LEX). Natomiast zgodnie z przeważającym w orzecznictwie i doktrynie stanowiskiem, podzielanym także przez Sąd orzekający w niniejszej sprawie, w trybie art. 154 k.p.a. nie mogą być uchylane lub zmieniane decyzje o charakterze związanym, przy wydaniu których przepisy prawa nie pozwalają organom na swobodne uznanie. W sprawach, w których nie jest możliwe ich rozpoznanie w ramach uznania administracyjnego, wzruszenie decyzji ostatecznej w trybie art. 154 k.p.a. nie jest możliwe (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2008 r., II OSK 195/08, LEX nr 414138, z dnia 21 kwietnia 2006, II OSK 770/05, LEX nr 211853, z dnia 1 marca 1996 r. III SA 362/95, LEX 28585, z dnia 4 października 1999 r. IV SA 1434/97, LEX nr 48678, z dnia 24 maja 2005 r. OSK 1792/04, LEX nr 1089897). Wobec omówionych naruszeń przepisów postępowania administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a. uchylił zarówno zaskarżoną decyzję, jak również utrzymaną ta decyzją w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] , uzupełnioną postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] , a także decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...] , decyzję Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] oraz postanowienie Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] . Jak wskazano bowiem wyżej, wszczęcie postępowania o wznowienie na wniosek strony nie znajdowało podstaw w świetle treści pism i wniosków [...] , jak również błędne było zastosowanie w sprawie innego trybu nadzwyczajnego, określonego w art. 154 k.p.a. oraz rozstrzyganie równolegle w odrębnych nadzwyczajnych trybach postępowania, a sprawa zainicjowana raportem [...] z dnia 29 listopada 2013 r. powinna być rozpoznana jako nowa sprawa administracyjna. Zgodnie zaś z przepisem art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W konsekwencji organ winien ponownie rozpatrzyć wniosek strony w ramach nowej sprawy administracyjnej. Zauważyć przy tym należy, że jak wynika z zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ja decyzji wydanej w pierwszej instancji, nie budziło wątpliwości organów, iż [...] spełnia przesłanki do zaliczenia okresu pracy w gospodarstwie rolnym rodziców do pracowniczego stażu pracy. Z tych wszystkich względów i na podstawie powołanych przepisów Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji wyroku.