III SA/Lu 643/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Fita,, Sędzia NSA Marek Zalewski /spr./, Protokolant Ewa Lachowska, po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi Ogólnomiejskiego Społecznego Komitetu Obrony Lokatorów na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] lipca 2004r. Nr [...] w przedmiocie likwidacji Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej oddala skargę Rada Miasta w dniu [...] lipca 2004 roku podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie likwidacji Zespołu Opieki Zdrowotnej samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej w L. Uchwała została wydana na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. h ustawy z dnia 8 marca 1990 r. a samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) w związku z art. 36, art. 43 ust. 1 i 4, art. 53 a ust. 2 i art. 60 ust. 3, 4b i 6 ustawy z dnia 31 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 91, poz. 408 z późn. zm.). Powyższą uchwałą likwiduje się Zespół Opieki Zdrowotnej samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej z siedzibą w L. przy ul. H., zwany "Zespołem", wpisany w księdze rejestrowej Wojewody pod nr [...] i Krajowym Rejestrze Sądowym pod nr [...], w skład którego wchodzą następujące jednostki organizacyjne: 1) Miejska Przychodnia Zdrowia Nr 1 przy ul. H., 2) Miejska Przychodnia Zdrowia Nr 2 przy ul. T., 3) Miejska Przychodnia Zdrowia Nr 3 przy ul. W., 4) Miejska Przychodnia Zdrowia Nr 4 przy ul. O., 5) Miejska Przychodnia Zdrowia Nr 5 przy ul, K., 6) Miejska Przychodnia Zdrowia Psychicznego, przy ul. S. Termin rozpoczęcia likwidacji Zespołu ustalono na dzień 16 sierpnia 2004 r., termin zakończenia likwidacji Zespołu na dzień 31 stycznia 2005 r., zaś termin zakończenia działalności Zespołu na dzień 31 grudnia 2004 r. Zgodnie z § 3 uchwały osobom korzystającym dotychczas ze świadczeń zdrowotnych udzielanych przez Zespół zapewnia się dalsze, nieprzerwane korzystanie ze świadczeń zdrowotnych bez ograniczenia ich dostępności, warunków oraz jakości, świadczenia zdrowotne zostaną zapewnione przez podmioty działające na terenie miasta. Szczegółowy wykaz podmiotów, które przejmują do realizacji całość zadań wykonywanych przez Zespół, określa załącznik do uchwały. Jednocześnie uchwała stanowi, że zabudowane nieruchomości i mienie ruchome, w których prowadzi działalność Zespół służyć będą przede wszystkim realizacji zadań z zakresu ochrony zdrowia. Uchwała stanowi, że zobowiązania i należności Zespołu po jego likwidacji stają się zobowiązaniami Gminy. Zagospodarowanie mienia dotychczas użytkowanego przez likwidowany Zespół polegać będzie na: 1) przekazywaniu nieruchomości, stanowiących własność Gminy, dotychczas nieodpłatnie użytkowanych przez Zespół, w najem lub dzierżawę podmiotom utworzonym. przez pracowników likwidowanego Zespołu, pod warunkiem udzielania przez nich świadczeń zdrowotnych dla ogółu ludności w ramach umów z Narodowym Funduszem Zdrowia, 2) zbyciu lub wydzierżawieniu majątku trwałego podmiotom utworzonym przez pracowników likwidowanego Zespołu, które udzielać będą świadczeń zdrowotnych dla ogółu ludności w ramach. umowy z Narodowym Funduszem Zdrowia lub jego następcą prawnym, 3) przekazywanie nieruchomości oraz zbycie lub wydzierżawienie majątku trwałego likwidowanego Zespołu, o których mowa w pkt 1 i 2 zostanie określone odrębną uchwałą Rady Miasta, 4) najmie, dzierżawie nieruchomości nie przekazanych podmiotom określonym w pkt 1 - innym podmiotom realizującym zadania związane z ochroną zdrowia. 5) zbyciu lub wydzierżawieniu majątku trwałego nie przekazanego podmiotom określonym w pkt 2 innym podmiotom realizującym zadania związane z ochroną zdrowia. Uchwała upoważnia Prezydenta Miasta do powołania likwidatora i szczegółowego określenia jego zadań i obowiązków, oraz powierza temu Organowi wykonanie uchwały. W dniu [...] lipca 2004 roku wpłynęło do Rady Miasta wezwanie w trybie art. 101 ust. l ustawy o samorządzie gminnym podpisane przez ośmiu mieszkańców L. - pacjentów ZOZ o uchylenie, jak to określili, naruszenia ich praw do równego i sprawiedliwego dostępu do świadczeń opieki zdrowotnej. Naruszenie tych praw spowodowane było, zdaniem wzywających wskazaną powyżej uchwałą Rady Miasta. W dniu [...] września 2004 roku Rada Miasta na kolejnej sesji rozpatrzyła wezwanie ośmiu mieszkańców (traktowane jako odwołanie Stowarzyszenia pod nazwą Ogólnomiejski Społeczny Komitet Obrony Lokatorów Związek Obywatelski w L.) i po głosowaniu oddaliła je jako bezzasadne. W dniu [...] października 2004 roku wpłynęła do Rady Miasta L. skarga Stowarzyszenia kierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Lublinie na uchwałę Rady Miasta z dnia lipca 2004 roku. W skardze tej Stowarzyszenie domaga się uchylenia w całości uchwały Nr [...] Rady Miasta jako rażąco naruszającej prawa mieszkańców - pacjentów do dostępnej opieki zdrowotnej, gwarantowanej Konstytucją RP. Naruszenie tego prawa nastąpiło na skutek dokonanej przez Radę Miasta likwidacji Zespołu Opieki Zdrowotnej samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej. Skarżący powołuje się na interes osób, które zrzeszone są w Stowarzyszeniu, którzy - jak domniemywa skarżący - nie będą mogli otrzymać w miejscu zamieszkania należytej opieki zdrowotnej, często mimo podeszłego wieku i złego stanu zdrowia. Skarżący potwierdza świadomość złego stanu finansowego publicznych placówek ochrony zdrowia, uznaje jednak, że obowiązkiem samorządu jest utrzymywanie dostępności i finansowanie tego rodzaju usług, a likwidacja poszczególnych placówek oznacza brak realizacji tego obowiązku. Ponadto skarżący obawia się, że Gmina "może mieć w dalszym planie nie tylko likwidację publicznego zakładu, ale też przekazanie niektórych nieruchomości użytkowanych przez dotychczasowy ZOZ -inwestorom- zewnętrznym (zagranicznym), co byłoby wielką szkodą, niebezpieczeństwem i dalszym zagrożeniem zdrowia mieszkańców L". Skarżący podnosi również, że ujemny wynik finansowy publicznego zakładu opieki zdrowotnej nie może być podstawą zaprzestania działalności tego rodzaju placówki. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej odrzucenie ze względu na niedopuszczalność jej złożenia, ewentualnie zaś o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu organ wskazał, że do skargi nie dołączono pisemnej zgody jakichkolwiek innych mieszkańców do występowania w ich imieniu. Ze względu na formę i treść odwołania Prezydent Miasta uznał, że skargę na naruszenie interesu prawnego lub prawa przedmiotową uchwałą Rady Miasta złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Ogólnomiejski Społeczny Komitet Obrony Lokatorów Związek Obywatelski. Natomiast osoby podpisane pod wezwaniem datowanym na dzień [...] lipca 2004 roku skargi takiej nie złożyły. Uprawnienie opisane w art. 101 ust. l ustawy o samorządzie gminnym przysługuje również osobie prawnej o ile uchwała Rady Gminy naruszy jej interes prawny lub uprawnienie i o ile osoba ta właściwie reprezentowana wezwie najpierw organ gminy do usunięcia naruszenia. Jednak w sprawie niniejszej Stowarzyszenie nie wystąpiło ze stosownym wezwaniem do Rady Miasta do usunięcia naruszenia. Nadto w skardze Stowarzyszenie w żaden sposób nie wykazało, jaki interes prawny lub uprawnienie Stowarzyszenia zostały naruszone zaskarżoną uchwałą. Stowarzyszenie służyło tylko adresem swojej siedziby jako adresem dla korespondencji występujących z wezwaniem osób. W konkluzji, mając na uwadze brak wezwania ze strony Stowarzyszenia w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym Prezydent Miasta wnosi o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej. W przypadku merytorycznego rozpoznania przez Sąd skargi, organ (uznając, że za wnioskodawcę może być uznany A. G., podpisany pod skargą jako prezes Stowarzyszenia) podnosi, że uchwała nie narusza uprawnień wnioskodawcy ani interesu prawnego. Uchwała o likwidacji Zespołu Opieki Zdrowotnej podjęta została zgodnie z właściwymi przepisami prawa i po dopełnieniu wszystkich wymaganych prawem procedur. Projekt uchwały Rady Miasta przestawiony był na zasadzie przepisu art. 43 ust. 2 ustawy z dnia 31 sierpnia 1991 roku o zakładach opieki zdrowotnej do zaopiniowania Wojewodzie. Treść projektu uchwały dostosowano do zaleceń Wojewody, wynikających z jego opinii z dnia 5 lipca 2004 roku. Wojewoda prowadził postępowanie nadzorcze w sprawie stwierdzenia nieważności zaskarżonej obecnie uchwały ale w jego wyniku decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r. znak [...] postępowanie to zostało umorzone. W trakcie wykonania postanowień zaskarżonej uchwały i po jej wykonaniu osoby korzystające wcześniej i do dnia zakończenia procesu likwidacyjnego z rodzajowo określonych świadczeń zdrowotnych Zespołu Opieki Zdrowotnej samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej (spzoz) mają i będą miały zapewnione dalsze nieprzerwane udzielania takich świadczeń. Są i będą to świadczenia o nie gorszej jakości wypełniane we właściwych warunkach przy nie zmienionej do nich dostępności. Zaskarżona uchwała nie narusza art. 60 ust. 4 cytowanej ustawy o zakładach opieki zdrowotnej, bowiem zakaz likwidacji zakładu opieki zdrowotnej z powodu niemożliwości pokrycia jego ujemnego wyniku finansowego przez gminę występuje tylko wtedy, gdy celów i zadań publicznego zakładu opieki zdrowotnej nie może w całości przejąć inny zakład, zapewniający w ten sposób nieprzerwane sprawowanie opieki zdrowotnej nad ludnością gminy. W niniejszej sprawie zagrożenie istotnego pogorszenia się lub ustania opieki zdrowotnej nad ludnością gminy, a w szczególności nad osoba uznaną za wnioskodawcę (A. G.) nie występuje. W takich warunkach kwestia nie wyrównania ujemnego wyniku finansowego zakładu i jego likwidacja nie narusza interesu prawnego skarżącego się ani jego uprawnienia. Organ nadto uznał, że z treści skargi wynika zarzut wobec Miasta podjęcia innej - złej decyzji w porównaniu do koncepcji skarżącego reorganizacji zakładu opieki zdrowotnej. Tego rodzaju polemika z organami gminy bez wskazania naruszenia konkretnego uprawnienia lub interesu prawnego skarżącego, wynikającego ze skonkretyzowanego przepisu prawa nie spełnia wymogów koniecznych dla uchylenia zaskarżonej uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej uchwały pod względem jej zgodności z prawem - art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) - stwierdzić należy, iż nie narusza ona prawa materialnego oraz przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. a samorządzie gminnym (w brzmieniu od dnia 27 października 2002 r.) - Każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Wskazać należy w pierwszym rzędzie, że skarga została złożona przez Stowarzyszenie mające osobowość prawną, zarejestrowane w Krajowym Rejestrze Sądowym - Rejestrze Stowarzyszeń, Innych Organizacji Społecznych i Zawodowych, Fundacji oraz Publicznych Zakładów Opieki Zdrowotnej prowadzonym przez Sąd Rejonowy, działające pod nazwą Ogólnomiejski Społeczny Komitet Obrony Lokatorów - Związek Obywatelski z siedzibą. Dane te wynikają z dołączonych do akt postępowania dokumentów rejestrowych. Skarżący, wezwany przez Sąd do złożenia wyjaśnienia, pismem z dnia [...] listopada 2004 r. wskazał w sposób jednoznaczny, że zarówno wobec Gminy, jak i do Sądu występowało Stowarzyszenie. Mimo tego, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie wskazywało w sposób wyraźny, kto jest wnioskodawcą, zawierało podpisy m. in. osób uprawnionych do reprezentowania Stowarzyszenia. Organ Gminy - Rada Miasta, odpowiedź z dnia [...] września 2004 r. na wezwanie skierowała do Stowarzyszenia, co oznacza, że Gmina nie miała wątpliwości co do tożsamości wnioskodawcy. Tym samym nie jest zasadny zarzut Prezydenta Miasta w zakresie braku tożsamości pomiędzy wzywającym do usunięcia naruszenia prawa, a wnoszącym skargę do Sądu na uchwałę, co mogłoby uzasadniać odmowę merytorycznego rozpoznania skargi z przyczyn formalnych. Uznać należy, że stowarzyszenie, mające w statucie jako cel wspieranie wszelkich inicjatyw i działań władz miasta i jego mieszkańców oraz "sprzeciwianie się" działaniom naruszającym prawo lub interes członków związku, utrzymywanie stałych kontaktów z organizacjami samorządowymi oraz wspieranie ich działań, może mieć interes prawny w kwestionowaniu istotnej dla społeczności lokalnej uchwały w zakresie opieki zdrowotnej mieszkańców L., mimo że nie należy to do głównego zakresu aktywności Stowarzyszenia. Istnienie tego interesu "prawnego" po stronie Stowarzyszenia może wzbudzać wątpliwości w świetle stanowiska zawartego w wyroku Sądu Najwyższego dnia 7 marca 2003 r. (sygn. akt III RN 42/02, publ. w OSNP 2004/7/114), który stwierdził, że - "Wnoszący skargę w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym musi wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, polegający na tym, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienia albo jako indywidualnego podmiotu, albo też jako członka określonej wspólnoty samorządowej. Przepis art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie daje podstawy do korzystania przez każdego z prawa do wniesienia skargi w interesie publicznym". Stowarzyszenie w skardze nie wskazuje wprost własnego interesu, powołując się na interes swoich członków oraz innych "mieszkańców - pacjentów" L. Sąd przyjął jednak, że z istoty stowarzyszenia, polegającej na umożliwieniu obywatelom czynnego uczestniczenia w życiu publicznym i wyrażania zróżnicowanych poglądów oraz realizacji indywidualnych zainteresowań, wynika prawo zorganizowanego dochodzenia zbiorowych interesów członków skupionych w danym stowarzyszeniu, a zatem interesem stowarzyszenia jest wypadkowa sumy interesów jego członków. Interesem prawnym członków zaś jest instytucjonalna kontrola realizacji ustawowego zadania samorządu terytorialnego polegającego na zaspokajaniu potrzeb wspólnoty w zakresie opieki zdrowotnej, o której mowa jest w art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o samorządzie gminnym. Interes prawny skarżącego legitymizuje go do uruchomienia kontroli sądowej kwestionowanej uchwały, za czym iść powinna argumentacja prawna. Sam interes prawny nie może być jednak utożsamiany ze wzorcem normatywnym, wiążącym organ podejmujący uchwałę. Naruszenie interesu prawnego wówczas może być uznane za bezprawne, gdy kwalifikacja taka wynika wprost z pozytywnego przepisu prawa. Tak też zdają się rozumieć tę kwestię komentatorzy, wskazując, iż o treści orzeczenia sądu nie decyduje fakt, czy zaskarżona uchwała lub zarządzenie naruszają czyjś interes prawny, ale obiektywna kategoria zgodności aktu z prawem - zob. P. Chmielnicki w: Kazimierz Bandarzewski, Paweł Chmielnicki, Piotr Dobosz, Wiesław Kisiel, Paweł Kryczko, Marek Mączyński, Stefan Płażek - Komentarz do ustawy o samorządzie gminnym - Warszawa 2004 Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis (kom. do art. 101 cyt. za Lex Polonica.). Zbadać należy zatem prawną dopuszczalność likwidacji obiektu określonego jako Zespół Opieki Zdrowotnej samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej z siedzibą w L. przy ul. H., zwanego dalej "Zespołem" w świetle właściwych przepisów. Jak wynika z art. 60 ustawy z dnia 31 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (zwanej dalej uzoz) - samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej pokrywa we własnym zakresie ujemny wynik finansowy, zaś wynik ten nie może być podstawą do zaprzestania działalności, jeżeli dalsze istnienie tego zakładu uzasadnione jest celami i zadaniami, do których realizacji został utworzony, a których nie może przejąć inny zakład w sposób zapewniający nieprzerwane sprawowanie opieki zdrowotnej nad ludnością. Jeżeli ujemny wynik finansowy nie może być pokryty przez zakład samodzielnie, organ, który go utworzył, wydaje rozporządzenie lub podejmuje uchwałę o zmianie formy gospodarki finansowej zakładu lub o jego likwidacji. Jeżeli zaś organ założycielski stwierdza istnienie przesłanki nakazującej dalsze funkcjonowanie zadłużonego zakładu, pokrywa ujemny wynik finansowy zakładu ze środków publicznych i może określić formę dalszego finansowania zakładu (w formie jednostki budżetowej lub zakładu budżetowego). Jeżeli jednak dojdzie do likwidacji zakładu, wówczas zobowiązania i należności samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej po jego likwidacji stają się zobowiązaniami i należnościami Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego lub odpowiednio innych podmiotów. W przypadku likwidacji tych zakładów po 1 stycznia 1999 r., zgodnie z art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) prawa a także zobowiązania zlikwidowanych zakładów przechodzą na wskazane jednostki samorządu terytorialnego, ponieważ przejęły one uprawnienia organów administracji rządowej, które utworzyły te zakłady. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 27 czerwca 2000 r., sygn. K 20/99 (OTK ZU nr 5/2000, poz. 140) stwierdził zgodność z Konstytucją art. 47 ust. 1ww. ustawy. Mimo że wyposażony w osobowość prawną zakład opieki zdrowotnej (ZOZ) nie jest przedsiębiorcą, jest jednak podmiotem praw i obowiązków o charakterze majątkowym, a przez to uczestniczy również w obrocie gospodarczym, m. in. zaciągając zobowiązania finansowe. Pozbawiony jest przy tym zdolności upadłościowej na mocy art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. Nr 217 poz. 2125), a więc nie działa wobec niego naturalny mechanizm eliminujący z obrotu jednostki gospodarczo niewydolne. Ze względu na specyfikę działalności ZOZ, podmiot taki może funkcjonować nawet w skrajnie niekorzystnej sytuacji finansowej, ale wówczas organ założycielski, który nie podejmuje się likwidacji podmiotu, zobowiązany jest do pokrywania jego należności. Jest to wynik wyważenia interesów zarówno osób korzystających z usług ZOZ, jak i wierzycieli - podmiotów dostarczających odpłatnie ZOZ wszelkich świadczeń bez których nie jest możliwe funkcjonowanie placówki, w tym interesów pracowników ZOZ, podmiotów dostarczających leki, zaopatrujących w wodę, energię itp. Ustawa zatem przewiduje mechanizmy pozwalające na wyrównanie niedoboru bądź przejęcie należności przez samorządy terytorialne, nakazując podjęcie decyzji w zakresie likwidacji albo restrukturyzacji w sytuacji niedoboru środków, uniemożliwiającego prawidłowe działanie. Mimo ustalenia nie rokującego poprawy ujemnego wyniku finansowego zakładu (co w sprawie nie jest sporne), negatywną przesłanką uniemożliwiająca likwidację w świetle art. 60 § 2 uzoz byłoby stwierdzenie, że dalsze istnienie tego zakładu uzasadnione jest celami i zadaniami, do których realizacji został utworzony, a których nie może przejąć inny zakład w sposób zapewniający nieprzerwane sprawowanie opieki zdrowotnej nad ludnością. Nietrafnie więc wskazuje skarżący, że ujemny wynik finansowy publicznego zakładu opieki zdrowotnej nie może być podstawą zaprzestania działalności tego rodzaju placówki. Jedynie brak możliwości odpowiedniego przejęcia tych zadań zakładu przez inny zakład wyłącza możliwość likwidacji i nakazuje restrukturyzację zakładu. W ocenie organów Gminy zakład utracił płynność finansową, nie ma możliwości pokrycia przez organ prowadzący ujemnego wyniku finansowego własnego zakładu, a wszystkie stosowane dotychczas formy pomocy nie polepszyły jego sytuacji. Ponadto aktualnie zakład nie może korzystać z pomocy publicznej udzielanej na podstawie obowiązujących przepisów prawa, gdyż limit tej pomocy został już wyczerpany. Zakończenie działalności likwidowanego zakładu do końca 2004 r. miało pozwolić na uniknięcie konieczności przystępowania Zakładu do konkursu na świadczenia zdrowotne na 2005 r., organizowanego przez Narodowy Fundusz Zdrowia. Zgodnie z art. 43 ust. 1 uzoz - uchwała o likwidacji publicznego zakładu opieki zdrowotnej powinna określać sposób i formę zapewnienia osobom korzystającym z oznaczonych rodzajowo świadczeń zdrowotnych likwidowanego zakładu dalsze, nieprzerwane udzielanie takich świadczeń, bez istotnego ograniczenia ich dostępności, warunków udzielania i jakości oraz termin zakończenia działalności, nie wcześniej niż 3 miesiące od daty wydania rozporządzenia lub podjęcia uchwały o likwidacji. Zaskarżona uchwała została uzupełniona uchwałą nr [...] Rady Miasta z dnia [...] września 2004 r. w sprawie zmiany uchwały Nr [...] z dnia [...] lipca 2004 r. Wprowadzono zmianę polegającą na tym, że w § 3 dodano ustęp 1a, zgodnie z którym w przypadku gdyby nie doszło do przejęcia całości zadań wykonywanych przez Zespół przez podmioty wymienione w załączniku do uchwały, zadania te zostaną przejęte m. in. przez: 1) Wojewódzki Szpital Specjalistyczny im. Stefana Kardynała Wyszyńskiego SP ZOZ, al. K.- w zakresie specjalistycznej ambulatoryjnej opieki zdrowotnej, 2) Zakład Opieki Zdrowotnej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, , ul. G. - w zakresie podstawowej opieki zdrowotnej i ambulatoryjnej specjalistycznej opieki zdrowotnej, 3) Samodzielny Publiczny Szpital Wojewódzki im. Jana Bożego, ul. B., w zakresie chirurgii, urologii, okulistyki, otolaryngologii, diabetologii, ginekologii i położnictwa, endokrynologii, kardiologii, neurologii, chorób płuc, reumatologii, 4) Szpital Neuropsychiatryczny im. prof. Mieczysława Kaczyńskiego SP ZOZ ul. A. - w zakresie ambulatoryjnego lecznictwa psychiatrycznego, odwykowego, neurologicznego oraz rehabilitacji neurologicznej, 5) Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy Centrum Profilaktyczno - Lecznicze, L. ul. N., w zakresie podstawowej opieki zdrowotnej, chirurgii, dermatologii, neurologii, ginekologii, reumatologii; laryngologii, okulistyki, rehabilitacji leczniczej oraz szereg wymienionych niepublicznych zakładów opieki zdrowotnej. Jak wynika z akt sprawy, możliwość realnego przejęcia zadań likwidowanego zakładu przez inne placówki była badana przez Wojewodę, który w dniu [...] sierpnia 2004 r. wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności uchwał Nr [...] oraz Nr [...] zwrócił się do organów Miasta o złożenie dodatkowych wyjaśnień. W toku czynności Zastępca Prezydenta złożył bilans SP ZOZ, rachunek zysków i strat, opinię i raport z badania sprawozdania finansowego, informację o sytuacji finansowej oraz plan finansowy zakładu na 2004 r., potwierdzające złą sytuacje finansową zakładu, oraz przedłożył stosowne oświadczenia podmiotów gotowych do realizacji świadczeń z zakresu opieki zdrowotnej. Wojewoda stwierdził, że niepubliczne zakłady opieki zdrowotnej deklarujące wolę świadczenia opieki zdrowotnej rozpoczęły już procedurę rejestracyjną przewidzianą w art. 12 i art. 13 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej. Po zarejestrowaniu i po podpisaniu umów o udzielanie świadczeń zdrowotnych z Narodowym Funduszem Zdrowia będą mogły świadczyć usługi medyczne na rzecz dotychczasowych pacjentów likwidowanego zakładu. Na wypadek, gdyby niepubliczne podmioty nie uzyskały wymaganych prawem wpisów do rejestru, Prezydent Miasta wskazał istniejące i zarejestrowane zakłady opieki zdrowotnej, które zadeklarowały gotowość udzielania świadczeń zdrowotnych po zlikwidowanym zakładzie. Podmioty te funkcjonują na rynku usług medycznych i mają określoną renomę. Gwarantują zatem dostępność świadczeń zdrowotnych dla dotychczasowych pacjentów likwidowanego zakładu, zachowanie dotychczasowych warunków udzielania tych świadczeń oraz zachowanie dotychczasowego poziomu jakości udzielania tych świadczeń. Taki stan rzeczy daje gwarancję, iż nastąpi nieprzerwane udzielanie świadczeń zdrowotnych, bez istotnego ograniczenia ich dostępności, warunków udzielania i jakości. W oparciu o powyższe ustalenia Wojewoda umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności uchwał, jako bezprzedmiotowe. Sąd podziela tę opinię i nie widzi uzasadnienia dla prezentowanej przez skarżącego tezy o szkodliwości takiego posunięcia, wobec stwierdzonej niewydolności finansowej zakładu, wymagającej dla istnienia dotacji samorządu kosztem innych obowiązków Gminy, nieraz równie istotnych dla społeczności lokalnej, które nie są finansowane bezpośrednio z odrębnych funduszów (NFZ). Wskazać należy również, że przytoczenie przez skarżącego przesłanek ustawowych wskazanych w art. 60 ust. 2 cyt. ustawy, nieprawidłowo przy tym interpretowanych, bez uzasadnienia celowości utrzymania zakładu oraz - w szczególności - wykazania, że jego zadań nie może przejąć inny zakład, nie jest wystarczające do przyjęcia, że w okolicznościach faktycznych rzeczywiście zaistniały przesłanki przemawiające za dalszym utrzymaniem działalności zakładu (tak również wyrok NSA 13 marca 2002 r. sygn. akt I SA/Lu 23/02, opubl. w OSS 2002/4/113). Z całą zaś pewnością uzasadnienia takiego nie stanowi zarys autorskiego programu restrukturyzacji wskazany w skardze, zaś kwestia badania tego typu doktrynalnych koncepcji nie leży w zakresie określonej ustawowo kognicji Sądu Administracyjnego. Tym samym skarżący nie wykazał zasadności postulatu wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej uchwały Rady Miasta. Mając powyższe na uwadze, Sąd nie dostrzegł naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały wydanej w ramach badanego postępowania, a zatem w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) skarga została oddalona.