III SA/Lu 652/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Robert Hałabis, Sędzia WSA Iwona Tchórzewska, Protokolant Sekretarz sądowy Beata Skubis-Kawczyńska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 28 marca 2019 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Zarządu Województwa z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu środków wynikających z umowy o dofinansowanie projektu oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2018 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania K. P., Zarząd Województwa L. uchylił decyzję L. Agencji Wspierania Przedsiębiorczości w L. z dnia [...] maja 2018 r., znak: [...], zobowiązującą do zwrotu kwoty 46 864,79 zł wraz z odsetkami, w części - w zakresie rozstrzygnięcia o odsetkach - i orzekł, że odsetki od przypadającej do zwrotu kwoty 46.864,79 zł są naliczane, w wysokości jak dla zaległości podatkowych, począwszy od [...] stycznia 2014 r. do dnia [...] lipca 2018 r. oraz od dnia następującego po dniu doręczenia decyzji do dnia zapłaty. W pozostałym zakresie Zarząd Województwa L. utrzymał w mocy decyzję LAWP. Decyzja Zarządu Województwa L. została wydana w następującym stanie faktycznym: Skarżący w dniu [...] listopada 2013 r. zawarł z LAWP umowę nr [...] dot. dofinansowania projektu pn. "Budowa infrastruktury telekomunikacyjnej w oparciu o technologię światłowodową i bezprzewodową". Stosownie do treści pkt E4 formularza wniosku o dofinansowanie, przedmiotem projektu była budowa nowej infrastruktury internetowej umożliwiającej oferowanie obecnym i przyszłym klientom szerokopasmowego Internetu o wysokich parametrach. Projekt miał realizować cele Działania 1.2 Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa L. na lata 2007-2013 (dalej "RPO") - miał wpływać na poprawę konkurencyjności mikroprzedsiębiorstw prowadzących działalność gospodarczą dłużej niż 2 lata i realizujących innowacyjne projekty inwestycyjne na terenie województwa lubelskiego. LAWP otrzymała informację o finansowaniu realizowanego projektu również ze środków pochodzących z Programu Operacyjnego Rozwój Polski Wschodniej (PO RPW) 2007-2013 w ramach zawartej z I. B. w dniu [...] sierpnia 2013 r. umowy kredytu nr [...] Informacje tę potwierdziły dokumenty uzyskane z B. G. K.. Świadczyły one, że faktura nr [...] z dnia [...] września 2013 r. za zakup usługi ręcznego wciągania kabla światłowodowego oraz faktura nr [...] z dnia [...] września 2013 r. dotycząca zakupu usługi obróbki kabli światłowodowych zostały przedłożone do rozliczenia w PO RPW 2007-2013 w ramach umowy kredytu nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. (zawartej z I. B. w ramach realizowanego projektu pn. "Reporęczenia i pożyczki szansą na zwiększenie finansowania zewnętrznego MŚP. Instrumenty wsparcia funduszy poręczeniowych i pożyczkowych w Polsce Wschodniej"). Pismem LAWP z dnia [...] czerwca 2017 r. wezwano stronę do zwrotu kwoty 46.864,79 PLN wraz z odsetkami jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia [...] stycznia 2014 r. Kwota zwrotu została ustalona w związku ze stwierdzeniem, że w realizowanym projekcie, wystąpiło podwójne finansowanie polegające na nakładaniu się (kumulacji) pomocy publicznej. LAWP stwierdziła, że strona naruszyła obowiązujące procedury w zakresie warunków do uzyskania pomocy i decyzją z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] LAWP ustaliła, że kwota należności głównej przypadającej do zwrotu w odniesieniu do projektu realizowanego na podstawie umowy o dofinansowanie realizacji projektu wynosi 46 864,79 zł. LAWP jednocześnie ustaliła termin, od którego nalicza się odsetki. Wezwała do zwrotu należności w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Strona złożyła odwołanie od tej decyzji. Zarząd Województwa L. stwierdził, że decyzja organu I instancji w zasadzie jest trafna. Organ zwrócił uwagę, że w dniu [...] sierpnia 2013 r. strona zawarła umowę kredytu na preferencyjnych warunkach jego oprocentowania pt. "Kredyt Obrotowy - operacyjny ratalny" w ramach Programu Operacyjnego Rozwój Polski Wschodniej na warunkach de minimis o nr [...] Wysokość udzielonego kredytu, zgodnie z częścią szczególną umowy A III pkt 1 wynosiła 100.000,00 zł i była przeznaczona na realizację celu inwestycyjnego - wdrażanie nowych rozwiązań technicznych lub technologicznych: modernizacja sieci telekomunikacyjnej (z miedzi na światłowód) - otwarcie nowych punktów bezprzewodowych. Warunkiem rozliczenia kredytu po jego uruchomieniu było przedłożenie w banku kopii faktur potwierdzających poniesione koszty zgodnie z deklarowanym celem na co najmniej 70%. Kredyt został beneficjentowi wypłacony w dniu [...] sierpnia 2013 r. Kredyt miał charakter preferencyjny. Jego udzielenie stanowiło pomoc de minimis, co wynika już z samej treści umowy kredytu. Jednocześnie w dniu [...] sierpnia 2013 r. stronie zostało wystawione zaświadczenie o pomocy de minimis. Bezpośrednio po uzyskaniu kredytu beneficjent w dniach [...] sierpnia 2013 r., [...] sierpnia 2013 r., oraz w dniu [...] września 2013 r. zasilił środkami pozyskanymi z kredytu rachunek bankowy służący do rozliczania projektu kwotą wynoszącą łącznie 80.000 zł. Na dzień zawarcia umowy do dofinansowanie strona otrzymała pomoc de minimis na sfinansowanie wydatków kwalifikowanych w projekcie. We wniosku o dofinansowanie, stanowiącym podstawę realizacji projektu, strona wskazała, iż jednym ze źródeł finansowania wydatków kwalifikowanych będzie kredyt w kwocie 100.000 zł. W dniu [...] października 2013 r. strona przedłożyła m.in. oświadczenie, że spełniania kryteriów MŚP. Nie wymieniła natomiast umowy kredytu, stanowiącej pomoc de minimis. W konsekwencji LAWP zawarła umowę o dofinansowanie. LAWP nie posiadała wiedzy o otrzymaniu przez stronę pomocy de minimis. W dniu [...] i [...] października 2013 r. strona z rachunku prowadzonego dla projektu dokonała płatności należności objętej fakturą nr [...] na łączną kwotę 48.708 zł. W dniu [...] października oraz [...] listopada 2013 r. strona dokonała płatności za fakturę [...] na łączną kwotę 34.833,60 zł. Do dnia [...] września 2013 r. strona zasiliła rachunek, z którego opłaciła faktury kwotą 80.000 zł pochodzącą z udzielonego kredytu stanowiącego pomoc de minimis. W dniu [...] listopada 2013 r. strona zawarła z Województwem L. - L. Agencją Wspierania Przedsiębiorczości w L., umowę nr [...] dot. spornego projektu i w pierwszym wniosku o płatność (za okres do dnia [...] listopada 2013 r.) wystąpiła o refundację wydatków poniesionych na poczet opłacenia m.in. dwóch w/w faktur. Strona nie poinformowała przy tym o uzyskaniu pomocy de minimis. Zarząd Województwa L. argumentował, że w tych okolicznościach spełnione zostały przesłanki uznania wydatków objętych zwrotem za wydatki niekwalifikowalne oraz wystąpiły podstawy do domagania się ich zwrotu na podstawie art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych (dalej - u.f.p.). Organ równocześnie wskazał, że uchylenie i zmiana decyzji LAWP w części dotyczącej odsetek jest konieczne z uwagi na treść art. 54 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 60 pkt 6 oraz art. 67 ust. 1 u.f.p. Odsetek za zwłokę w niniejszej sprawie nie nalicza się od dnia następnego po upływie 2-miesięcznego terminu na wydanie decyzji przez organ odwoławczy, do dnia doręczenia decyzji tego organu. W skardze do WSA w Lublinie K. P. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji LAWP oraz o umorzenie postępowania. Skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 41 ust. 1 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej w zw. z art. 54 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, polegające na braku rozpatrzenia sprawy w terminach wynikających z prawa krajowego oraz z zasad prawa Unii Europejskiej oraz na zobligowaniu skarżącego do zapłaty odsetek za okres, w których organ I instancji wykazywał się bezczynnością; 2) art. 54 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 oraz art. 13 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1828/2006, polegające na przyjęciu takiej wykładni pojęcia "podwójne finansowanie", która miała potwierdzać stanowisko LAWP, a które pozostaje w sprzeczności z treścią: a) wydanego przez Ministra Rozwoju Regionalnego dokumentu "Krajowe wytyczne dotyczące kwalifikowania wydatków w ramach funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności w okresie programowania 2007-2013", b) wydanego przez LAWP dokumentu "Wytyczne dla Wnioskodawców w ramach I i II Osi Priorytetowej RPO WL 2007-2013"; 3) art. 2 pkt. 7 w zw. z art. 54 ust. 5 rozporządzenia 1083/2006 w zw. art. 207 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych w zw. z art. 29 ust. 2 pkt. 8 i art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w zw. z postanowieniami § 4 ust. 2 - 4 umowy o dofinansowanie z dnia [...] listopada 2013 r., polegające na bezpodstawnym - nieuzasadnionym w treści decyzji - przyjęciu, iż w sprawie doszło do nieprawidłowości oraz że ziściła się przesłanka do wezwania skarżącego do zwrotu środków (przesłanka, o której mowa w § 4 ust. 4 umowy o dofinansowanie); 4) art. 98 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006, w zw. z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu, polegające na przyjęciu nieprawidłowych przesłanek do ustalenia kwoty przypadającej do zwrotu. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuję: Skarga nie jest zasadna. Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Zgodnie art. 207 ust. 1 ustawy o finansach publicznych (dalej – u.f.p.), w przypadku, gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są: 1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, 2) wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184, 3) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości - podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji, o której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia o zwrocie dofinansowania stanowił art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. Przepis ten w ust. 9 pkt 1 określa, że po bezskutecznym upływie terminu, o którym mowa w ust. 8, organ pełniący funkcję instytucji zarządzającej lub instytucji pośredniczącej w rozumieniu ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju albo ustawy z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego, albo ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego, albo ustawy o zasadach realizacji programów - wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki, oraz sposób zwrotu środków. Stosownie do art. 207 ust. 8 pkt 1 u.f.p. w przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w ust. 1, instytucja określona odpowiednio w ust. 9, 11 i 11a lub instytucja, która podpisała z beneficjentem umowę o dofinansowanie, wzywa do zwrotu środków w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. Decyzji, o której mowa w ust. 9, nie wydaje się, jeżeli dokonano zwrotu środków przed jej wydaniem (art. 207 ust. 10 u.f.p.). W myśl art. 184 ust. 1 u.f.p. wydatki związane z realizacją projektów finansowanych ze środków unijnych, są dokonywane zgodnie z procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu. Niesporny stan faktyczny sprawy wskazywał, że K. P. w dniu [...] listopada 2013 r. zawarł z LAWP umowę nr [...] dotyczącą dofinansowania projektu pn. "Budowa infrastruktury telekomunikacyjnej w oparciu o technologię światłowodową i bezprzewodową" (k. 257 akt adm.). Dofinansowanie projektu nastąpiło w ramach Działania 1.2 Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa L. na lata 2007-2013. Umowę zmieniono aneksem nr [...] [...] z dnia [...] lutego 2016 r. z uwagi na zmianę beneficjenta tj. E. K. P. na E.-M. K. P., E. P. s.c. w związku z zawiązaniem przez K. P. i Panią E. P. umowy spółki cywilnej (k. 418 akt adm.). Na rzecz spółki cywilnej przeniesiono przedsiębiorstwo dotychczas prowadzone przez K. P., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą E. K. P.. Umowa przewidywała, że projekt w części współfinansowany ze środków europejskich i dotacji celowej, nie podlega, nie podlegał oraz nie będzie podlegać wsparciu ze środków innych programów operacyjnych (§ 4 ust. 2 umowy o dofinansowanie). Skarżący oświadczył, że nie następuje nakładanie się pomocy (kumulacja) pomocy przyznanej z funduszy Unii Europejskiej ani krajowych środków publicznych. W przypadku uzyskania w przyszłości dofinansowania z innych środków publicznych beneficjent zobowiązał się doinformowania LAWP w terminie 30 dni od momentu przyznania środków (§ 4 ust. 3 umowy). W przypadku nałożenia się pomocy publicznej, wypłacone środki podlegają zwrotowi (§ 4 ust. 4 umowy). W razie stwierdzenia, że beneficjent naruszył postanowienia umowy, a w szczególności (...) pobrał całość lub część dofinansowania w sposób nienależny, beneficjent zobowiązał się do zwrotu tych środków, odpowiednio w całości lub części z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych stosownie do zapisów ustawy o finansach publicznych (§ 7 ust. 1 umowy). W toku realizacji projektu strona złożyła wniosek o płatność za okres do dnia [...] listopada 2013 r. i dołączyła dokumentację potwierdzającą poniesienie wydatków. Wniosek po zweryfikowaniu przez LAWP załatwiono pozytywnie i płatność została dokonana w dniu [...] stycznia 2014 r. Wydatek ten sfinansowano w ramach wsparcia objętego Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa L. (I i II Oś Priorytetowa). Na podstawie zawartej umowy Operacyjnej - Pożyczka Globalna nr [...] pomiędzy B. G. K. a I. B. S..A.. w związku z umową nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. zawartej pomiędzy P. A. R. P. a B. G. K. określono warunki wsparcia dla przedsiębiorców ze środków projektu pod nazwą "Reporęczenia i pożyczki szansą na zwiększenie finansowania zewnętrznego MŚP. Instrumenty wsparcia funduszy poręczeniowych i pożyczkowych w Polsce Wschodniej", w ramach Działania 1.2 Instrumenty inżynierii finansowej Programu Operacyjnego Rozwój Polski Wschodniej 2007-2013. Na podstawie tej umowy I. B. S.A. w Warszawie udzielał przedsiębiorcom ze wschodnich województw Polski ([...]) preferencyjnych kredytów, współfinansowanych ze środków unijnych. Projekt pod nazwą. "Budowa infrastruktury telekomunikacyjnej w oparciu o technologię światłowodową i bezprzewodową" został sfinansowany również ze środków pochodzących z Programu Operacyjnego Rozwój Polski Wschodniej (PO RPW) 2007-2013 w ramach zawartej przez skarżącego z I. B. S. w dniu [...] sierpnia 2013 r. umowy kredytu nr [...] Kredyt został uruchomiony w dniu [...] sierpnia 2013 r. Dokumentacja uzyskana przez LAWP z B. G. K. świadczyła, że fakturę nr [...] z dnia [...] września 2013 r. (za zakup usługi ręcznego wciągania kabla światłowodowego) oraz fakturę nr [...] z dnia [...] września 2013 r. (dotycząca zakupu usługi obróbki kabli światłowodowych) przedłożono do rozliczenia w ramach Programu Operacyjnego Rozwój Polski Wschodniej 2007-2013 w ramach umowy kredytu nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. Kredyt miał charakter preferencyjny, co wynikało z samej treści umowy kredytowej. Udzielenie tego kredytu skarżącemu dowodziło udzielenia mu pomoc de minimis. Skarżący przedłożył w świetle informacji pochodzącej od B. G. K. z dnia [...] maja 2017 r. obie faktury - nr [...] na kwotę 34833,60 zł oraz nr [...] na kwotę 48708 zł do rozliczenia. Kserokopie wspomnianych faktur zawierały adnotację: "Projekt współfinansowany ze środków Unii Europejskiej oraz Budżetu Państwa w ramach Programu Operacyjnego Rozwój Polski Wschodniej 2007-2013" (k. 466 i 467 akt adm.). Kserokopie tych samych faktur (k. 278/3, 279/4 akt adm.) opatrzono adnotacjami "Wydatek współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego oraz Budżetu Państwa w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa L. na lata 2007-2013" i uwagą "wydatek ujęto we wniosku opłatność za okres do [...] listopada 2013 r.". Skarżący nie zaprzecza temu, że przed zawarciem w dniu [...] listopada 2013 r. umowy o dofinansowanie projektu, nie ujawnił faktu zawarcia umowy kredytowej na preferencyjnych warunkach, zagwarantowanych przez I. B. S.A. oraz że w dniu [...] i [...] października 2013 r. w ramach obsługi bankowej projektu dokonał płatności należności wynikającej z faktury nr [...] na kwotę 48.708 zł i kolejno w dniu [...] października oraz [...] listopada 2013 r. uregulował płatność za fakturę [...] na łączną kwotę 34.833,60 zł. Skarżący uprzedził LAWP jedynie, co wynika z treści wniosku o dofinansowane o zamiarze sfinansowania części wydatków kwalifikowanych z kredytu bankowego w kwocie 100 000 zł. Wskazał też, że w ramach pomocy de minimis z PUP we W. uzyskał 20 00,00 zł. Powyższe oznacza, że LAWP nie wiedziała przy podpisaniu umowy o dofinansowanie projektu oraz przy weryfikowaniu wniosku o przyznanie płatności (zrealizowanej w dniu [...] stycznia 2014 r.) o tym, że skarżący otrzymał dodatkową pomoc (de minimis). W rezultacie doszło do podwójnego sfinansowania części wydatków związanych z projektem z powodu naruszenia przez skarżącego obowiązujących procedur w zakresie warunków uzyskiwania pomocy. W tych okolicznościach usprawiedliwioną czynnością LAWP (mającą swoje uzasadnienie w świetle § 7 ust. 1 i ust. 3 umowy o dofinansowanie oraz art. 207 ust. 8 pkt 1 u.f.p.) było zarówno wezwanie skarżącego do zwrotu środków finansowych (46 864,79 zł) w terminie 14 dni od daty otrzymania wezwania wraz z odsetkami, jak i wszczęcie postępowania administracyjnego (wobec niewykonania przez skarżącego obowiązku zwrotu należności). Obowiązek dochodzenia spornej należności wynika także z innych przepisów. W myśl art. 26 ust. 1 pkt 15 i 15a ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, do zadań instytucji zarządzającej należy: 1/ odzyskiwanie kwot podlegających zwrotowi, w tym wydawanie decyzji o zwrocie środków przekazanych na realizację programów, projektów lub zadań, o której mowa w przepisach o finansach publicznych, 2/ ustalanie i nakładanie korekt finansowych, o których mowa w art. 98 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) z 1260/1999. Szkodą w budżecie ogólnym Unii Europejskiej jest finansowanie nieuzasadnionego wydatku, który poniesiony został z naruszeniem zasad prawa unijnego lub krajowego, w tym np. Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach Programu Operacyjnego (zob. wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 2019 r. sygn. I GSK 1184/18). W tym stanie rzeczy obowiązkiem organu było wydanie decyzji w przedmiocie zwrotu środków finansowych. Przepis art. 54 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 określa ogólne zasady udzielania pomocy przy finansowaniu z funduszy. Wspomniany przepis w ust. 1 przewiduje, że wkład funduszy dla każdej osi priorytetowej nie jest niższy niż 20 % kwalifikowalnych wydatków publicznych. Działania pomocy technicznej realizowane z inicjatywy lub w imieniu Komisji mogą być finansowane w 100 % (art. 54 ust. 2). W myśl art. 54 ust. 3 cyt. rozporządzenia, podczas okresu kwalifikowalności, o którym mowa w art. 56 ust. 1: a) oś priorytetowa może w danym momencie otrzymywać pomoc wyłącznie z jednego funduszu oraz w ramach jednego celu; b) operacja może w danym momencie otrzymywać pomoc funduszu wyłącznie w ramach jednego programu operacyjnego; c) operacja nie może otrzymywać pomocy funduszu, która jest wyższa niż całkowita kwota alokowanych wydatków publicznych. W odniesieniu do pomocy publicznej dla przedsiębiorstw w rozumieniu art. 87 Traktatu pomoc publiczna przyznana w ramach programów operacyjnych podlega pułapom określonym dla pomocy publicznej (art. 54 ust. 4). Wydatki współfinansowane z funduszy nie otrzymują pomocy z innego wspólnotowego instrumentu finansowego (art. 54 ust. 5). Artykuł 56 cyt. rozporządzenia dotyczy generalnie kwalifikowalności wydatków i w ust. 1 przewiduje m.in., że wydatki, w tym wydatki na duże projekty, są kwalifikowalne do wsparcia z funduszy, jeżeli zostały faktycznie poniesione pomiędzy datą przedłożenia Komisji programów operacyjnych lub od dnia 1 stycznia 2007 r., w zależności od tego, który z tych terminów jest wcześniejszy, a dniem 31 grudnia 2015 r. Operacje nie mogły zostać zakończone przed początkową datą kwalifikowalności. Obowiązek nakładania korekt finansowych oraz dochodzenia zwrotu środków przewiduje art. 98 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 określający, że państwo członkowskie dokonuje korekt finansowych wymaganych w związku z pojedynczymi lub systemowymi nieprawidłowościami stwierdzonymi w operacjach lub programach operacyjnych. Korekty dokonywane przez państwo członkowskie polegają na anulowaniu całości lub części wkładu publicznego w ramach programu operacyjnego. Państwo członkowskie bierze pod uwagę charakter i wagę nieprawidłowości oraz straty finansowe poniesione przez fundusze. Z uwagi na charakter sporu w niniejszej sprawie wymaga wyjaśnienia, że zgodnie z art. 2 pkt 7 rozporządzenia 1083/2006, nieprawidłowością jest jakiekolwiek naruszenie przepisu prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego. W świetle art. 2 pkt 3 cyt. rozporządzenia, operacją jest projekt lub grupa projektów wybranych przez instytucję zarządzającą danym programem operacyjnym lub na jej odpowiedzialność, zgodnie z kryteriami ustanowionymi przez komitet monitorujący, i realizowanych przez jednego lub więcej beneficjentów, pozwalające na osiągnięcie celów osi priorytetowej, do której odnosi się ta operacja. Chybiony jest zarzut skargi, że w sprawie nie wystąpiła nieprawidłowość na etapie finansowania inwestycji i w związku z tym organ bezpodstawnie zastosował przepis z art. 207 ust 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych. Organ jednoznacznie wykazał, że procedury, o których mowa w art. 207 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 184 ust. 1 u.f.p. wynikają zarówno z przepisów prawa, jak i zasad realizacji projektu określonych postanowieniami umowy o dofinansowanie. O zwrocie należności Zarząd Województwa L. orzekł bez naruszenia art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006 określającego, że nieprawidłowością jest jakiekolwiek naruszenie przepisu prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego. Podobnie należy ocenić zarzut, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z art. 98 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006. Uwadze strony skarżącej umknęło, że stosownie do art. 98 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia, państwa członkowskie w pierwszej kolejności ponoszą odpowiedzialność za śledzenie nieprawidłowości, działając na podstawie dowodów świadczących o wszelkich większych zmianach mających wpływ na charakter lub warunki realizacji lub kontroli operacji, lub programów operacyjnych oraz dokonując wymaganych korekt finansowych. Jak wyżej wykazano, przepis art. 98 ust. 2 cyt., rozporządzenia wręcz nakazuje dokonywanie korekt finansowych w przypadku wystąpienia nieprawidłowości w operacjach lub programach operacyjnych. Takie korekty polegają na anulowaniu całości lub części wkładu publicznego w ramach programu operacyjnego i w tym zakresie bierze się pod uwagę charakter i wagę nieprawidłowości oraz straty finansowe poniesione przez fundusze. Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006, zawiera przepisy przejściowe zamieszczone w art. 152. Według ust. 1 art. 152, rozporządzenie nr 1303/2013 nie ma wpływu na kontynuację albo modyfikację, w tym całkowite lub częściowe anulowanie pomocy zatwierdzonej przez Komisję na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 lub wszelkich innych przepisów prawa mających zastosowanie do tej pomocy na dzień 31 grudnia 2013 r. To rozporządzenie lub takie inne przepisy prawa mające zastosowanie stosują się nadal po dniu 31 grudnia 2013 r. do tej pomocy lub do danych operacji aż do ich zamknięcia. Dla celów niniejszego ustępu pomoc obejmuje programy operacyjne i duże projekty. Wnioski o pomoc złożone lub zatwierdzone na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 zachowują ważność (art. 152 ust. 2 rozporządzenia nr 1303/2013). Rozporządzenie Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych) w art. 7 reguluje instytucję kumulacji pomocy finansowej. Do celów ustalenia, czy przestrzegane są określone w art. 6 progi pomocy indywidualnej powodujące obowiązek powiadomienia oraz określone w Rozdziale II progi maksymalnej intensywności pomocy, uwzględnia się całkowitą kwotę pomocy ze środków publicznych dla projektu lub działań objętych pomocą, niezależnie od tego, czy pomoc pochodzi ze źródeł lokalnych, regionalnych, krajowych czy wspólnotowych (art. 7 ust.1). Pomoc wyłączoną na mocy niniejszego rozporządzenia można kumulować z inną pomocą wyłączoną na mocy niniejszego porozumienia pod warunkiem, że oba środki pomocy dotyczą różnych, możliwych do określenia, kosztów kwalifikowalnych (art. 7 ust. 2). Pomocy wyłączonej na mocy niniejszego rozporządzenia nie można kumulować z żadną inną pomocą wyłączoną na mocy niniejszego rozporządzenia ani z pomocą de minimis spełniającą warunki, o których mowa w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1998/2006, ani z inną pomocą finansowaną przez Wspólnotę w odniesieniu do tych samych - częściowo lub w całości - kosztów kwalifikowalnych, jeżeli wynikiem tej kumulacji byłoby przekroczenie najwyższego progu intensywności pomocy lub kwoty pomocy mającej zastosowanie do tej pomocy na mocy niniejszego rozporządzenia (art. 7 ust. 3). Tytułem odstępstwa od przepisów ust. 3, pomoc dla pracowników niepełnosprawnych, zgodnie z art. 41 i 42, można kumulować z pomocą wyłączoną na mocy niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikowalnych, przekraczając najwyższe progi mające zastosowanie na mocy niniejszego rozporządzenia pod warunkiem, że w wyniku tej kumulacji intensywność pomocy nie przekroczy 100 % odpowiednich kosztów w okresie zatrudnienia danych pracowników (art. 7 ust. 4). Artykuł 7 ust. 5 cyt. rozporządzenia nr 800/2008 stanowi, że w odniesieniu do kumulacji środków pomocy wyłączonych na mocy niniejszego rozporządzenia, w których można określić koszty kwalifikowalne, oraz środków pomocy wyłączonych na mocy niniejszego rozporządzenia, w których nie można określić kosztów kwalifikowalnych, mają zastosowanie następujące warunki: a) w przypadku przedsiębiorstwa, które otrzymało pomoc w ramach środka pomocy w formie kapitału podwyższonego ryzyka w rozumieniu art. 29 i które w ciągu trzech lat od pierwszej inwestycji z udziałem kapitału podwyższonego ryzyka ubiega się o pomoc w zakresie stosowania niniejszego rozporządzenia, odpowiednie progi pomocy lub maksymalne kwoty dopuszczalne na mocy niniejszego rozporządzenia zasadniczo zmniejsza się o 50 %, a w przypadku przedsiębiorstw działających na obszarach objętych pomocą o 20 %. Kwota zmniejszenia pomocy nie przekracza całkowitej kwoty otrzymanego kapitału podwyższonego ryzyka. Zmniejszenie nie ma zastosowania do pomocy na działalność badawczą, rozwojową i innowacyjną objętej wyłączeniem na mocy art. 31-37; b) pomocy dla młodych innowacyjnych przedsiębiorstw nie można kumulować, w ciągu pierwszych trzech lat od jej przyznania, z inną pomocą wyłączoną na mocy niniejszego rozporządzenia, z wyjątkiem pomocy wyłączonej na mocy art. 29 oraz pomocy wyłączonej na mocy art. 31-37. Zaskarżona decyzja prawidłowo określa (bez naruszenia art. 7 rozporządzenia nr 800/2008) przesłanki ustalenia kwoty środków finansowych podlegających zwrotowi. Skarżący przyznaje, że wartość pomocy de minimis w ramach umowy kredytu udzielonego przez I. B. S.A. wynosiła 17 769,10 zł (taką wielkość pomocy przyjmuje organ w zaskarżonej decyzji). Zarząd Województwa L. ustalił, że wsparcie jakie uzyskał skarżący to - 427 388,46 zł (w ramach umowy o dofinansowanie projektu) oraz 17 769,10 zł (z tytułu pomocy de minimis) - łącznie 445 157,56 zł. Tym samym skarżący uzyskał wsparcie o intensywności 71,87 %. Zgodnie z umową o dofinansowanie projektu całkowite wydatki kwalifikowane miały wynosić 619 403,57 zł przy wartości dofinansowania – 427 388,46 zł (69 % wszystkich kosztów kwalifikowanych – według § 2 ust. 6 umowy). Porównanie faktycznego wsparcia, jakie otrzymał skarżący (71,87 %) z przewidzianym i dopuszczalnym według umowy (69 %) świadczy o przekroczeniu dozwolonego limitu finasowania kosztów kwalifikowanych. Pojęcie wydatków kwalifikowanych zdefiniowano w § 1 pkt 11 umowy. Za takie uznano. wydatki niezbędne do realizacji i poniesione zgodnie z zatwierdzonym przez Instytucję Zarządzającą szczegółowym wykazem wydatków kwalifikowalnych opracowanym przez LAWP na podstawie i zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1083/2006, rozporządzeniem Komisji nr 1828/2006, rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1080/2006, przy uwzględnieniu zapisów ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju i przepisów rozporządzeń wydanych do niniejszej ustawy oraz zgodnie z krajowymi wytycznymi dotyczącymi kwalifikowalności wydatków w okresie programowania 2007-2013 i zgodnie z Uszczegółowieniem Programu jak również z podręcznikiem kwalifikowania wydatków wydanym przez Instytucję Zarządzającą RPO WL na lata 2007-2013 oraz "Wytycznymi dla Wnioskodawców w ramach I i Il Osi Priorytetowej RPO WL 2007-2013". Wytyczne krajowe na lata 2007-2013 dotyczą refundowania lub rozliczenia konkretnego wydatku dwa razy ze środków wspólnotowych. Jak wyżej wykazano sporne dwie faktury zostały przekazane w pierwszej kolejności instytucji udzielającej pomocy o charakterze de minimis w celu finansowego rozliczenia udzielonej pomocy w ramach Programu Operacyjnego Rozwój Polski Wschodniej 2007-2013, a następnie kwoty (wydatki) wynikające z tych samych faktur zostały zrefundowane w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego WL 2007-2013. Zarząd Województwa L. słusznie więc argumentuje, w nawiązaniu do treści art. 54 ust. 5 rozporządzenia 1083/2006, że przepis ten zakazuje podwójnego finansowania, skoro "wydatki współfinansowane z funduszy nie otrzymują pomocy z innego wspólnotowego instrumentu finansowego". Unormowanie powyższe dotyczy tego samego wydatku (kosztu) zrefundowanego z dwóch programów operacyjnych współfinansowanych z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego. W tym stanie rzeczy skarga bezpodstawnie zarzuca naruszenie art. 13 ust. 2 wykonawczego Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1828/2006 z dnia 8 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 oraz rozporządzenia 1080/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (Dz. Urz. UE, Seria L, 2006 r., Nr 371, s. 1). Wspomniany przepis jasno nakazuje właściwej instytucji stworzenie procedur eliminujących możliwość finansowania tego samego wydatku w ramach innych programów wspólnotowych i krajowych. Stanowisko organu, że przepis ten odnosi się do zakazu podwójnego finansowania wydatku, o którym mowa w art. 54 ust. 5 cyt. rozporządzenia 1083/2006, nie budzi większych wątpliwości interpretacyjnych. Skarga zarzuca, że nie ma podstaw do tego, by całą pomoc de minimis, udzieloną przez I. B. S.A., uznawać za podlegającą kumulacji z pomocą publiczną udzieloną w ramach umowy o dofinansowanie. Zarzut ten jest niezasadny bowiem limit maksymalnej intensywności pomocy (70%) został przekroczony (71, 87%). Strona skarżąca podnosi, że doszło do błędu w sposobie zastosowania przez IZ RPO WL przepisu art. 98 ust. 2 Rozporządzenia 1083/2006 przy ustalaniu wartości korekty finansowej ponieważ organ nie wskazał dlaczego uzyskanie przez pomocy de minimis w wysokości 17.769,10 zł, miałoby doprowadzić do obowiązku zwrotu kwoty 46.864,79 zł. Zarzut jest nieusprawiedliwiony. Strona pomija, że powyższa kwota określona zaskarżoną decyzją jest niższa od kwot wymienionych w spornych dwóch fakturach. W rozpoznawanej sprawie Zarząd Województwa L. działał na podstawie i w granicach prawa (zgodnie z zasadą praworządności). Z art. 60 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 wynika, że instytucja zarządzająca odpowiada za zarządzanie programami operacyjnymi i ich realizację zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami i ma obowiązek podjąć czynności w celu odzyskiwania środków wypłaconych z funduszy unijnych, w tym dokonać stosownej korekty finansowej. Skarżący nie może skutecznie zarzucać, że LAWP rozpoznała sprawę zwrotu środków zbyt późno (bo po upływie okresu trwałości projektu) i z naruszeniem przepisu art. 41 ust. 1 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej określającego, że każdy ma prawo do bezstronnego i sprawiedliwego rozpatrzenia swojej sprawy w rozsądnym terminie. Informację o ewentualnym podwójnym dofinansowaniu projektu LAWP uzyskała dopiero w lutym 2017 r. Podjęcie przez LAWP czynności wyjaśniających przed tą datą było niemożliwe. Skarżący z własnej inicjatywy nie ujawnił faktu podwójnego finansowania wydatków. Podwójne finansowanie w niniejszej sprawie polegało na niedozwolonym zrefundowaniu ze środków publicznych tego samego wydatku dwa razy. Ani wytyczne krajowe – opracowane przez właściwego Ministra - dotyczące kwalifikowania wydatków w ramach funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności w okresie programowania 2007-2013, ani sporządzone przez LAWP "Wytyczne dla Wnioskodawców w ramach I i II Osi Priorytetowej RPO WL 2007-2013" nie pozwalają na kumulację pomocy finansowej. Stąd nieuzasadniony jest zarzut o sprzeczności decyzji o zwrocie dotacji ze wspomnianymi wytycznymi, podobnie jak i ocena, że wytyczne opracowane przez LAWP nie zostały naruszone ponieważ "podwójnym finansowaniem" nie jest w szczególności finansowanie wkładu własnego ze środków pochodzących przez beneficjenta ze źródeł zewnętrznych. Skarżącemu umknęło, że dofinansowanie zewnętrzne miało preferencyjnych charakter. Zakaz podwójnego finansowania (kumulacji finansowej) wynikający z treści art. 54 ust. 5 rozporządzenia nr 1083/2006 prowadzi do wniosku, ze obowiązkiem właściwej instytucji jest dochodzenie nienależnie pobranego dofinansowania, niezależnie od chwili ujawnienia nieprawidłowości w zakresie dysponowania środkami publicznymi. Dokonana przez skarżącego szczegółowa interpretacja obu dokumentów (wytycznych krajowych oraz wytycznych dla wnioskodawców) w kwestii pojęcia dozwolonej pomocy udzielanej ze środków publicznych (zaprezentowana na stronach 5-9 skargi) oraz podniesiony w niej główny zarzut o braku odniesienia się do stanowiska wyrażonego w odwołaniu, wskazuje jedynie na prowadzenie pozamerytorycznej dyskusji z Zarządem Województwa L. w kwestii obowiązku zwrotu dotacji. Orzekając w sprawie organ odwoławczy odniósł się do wszystkich istotnych dowodów, w tym do wyjaśnień złożonych przez stronę skarżącą, co potwierdza szeroko rozbudowane uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Upływ czasu ma znaczenie dla określenia całkowitej należności (obejmującej należność główną oraz odsetki za zwłokę w uregulowaniu należności głównej). Środki finansowe podlegają bowiem zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków (art. 207 u.f.p.). Przypisywanie "bezczynności" LAWP polegającej na tym, że organ ten za późno podjął czynności związane z windykacją należności (bo dopiero w dniu [...] czerwca 2017 r. wezwano stronę do zwrotu środków i w dniu [...] kwietnia 2018 r. zawiadomiono ją o wszczęciu postępowania administracyjnego) jest zarzutem chybionym i bliżej nieuzasadnionym, poza wskazaniem, że Karta Praw Podstawowych nakazuje rozpoznanie sprawy w rozsądnym terminie. Zarząd Województwa L. słusznie zauważył, że uchylenie i zmiana decyzji LAWP w części dotyczącej odsetek jest konieczne. W rozpoznawanej sprawie nie naruszono przepisu art. 54 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej określającego, że odsetek za zwłokę nie nalicza się od dnia następnego po upływie 2-miesięcznego terminu na wydanie decyzji przez organ odwoławczy do dnia doręczenia decyzji tego organu. W niniejszej sprawie odwołanie skarżącego od decyzji LAWP z dnia [...] maja 2018 r. wpłynęło do organu I instancji w dniu [...] maja 2018 r. Zarząd Województwa L. w dniu [...] lipca 2018 r. (zawiadomił stronę o braku możliwości zachowania terminu, o którym mowa w art. 35 § 3 k.p.a. z uwagi na skomplikowany stan sprawy i kolejnymi późniejszymi pismami, w tym ostatnim z dnia [...] października 2018 r. informował również o tym). Przekroczenie terminu do rozpoznania sprawy zakończonej zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2018 r. zostało uwzględnione przez Zarząd Województwa L. , który orzekł, że odsetki od przypadającej do zwrotu kwoty 46.864,79 zł są naliczane, w wysokości jak dla zaległości podatkowych, począwszy od dnia [...] stycznia 2014 r. (tego dnia uruchomiono środki finansowe w drodze przelewu dokonanego na rzecz skarżącego) do dnia [...] lipca 2018 r. oraz od dnia następującego po dniu doręczenia decyzji do dnia zapłaty (art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p.). W pozostałym zakresie Zarząd Województwa L. utrzymał w mocy decyzję LAWP z argumentacją, że skontrolowane rozstrzygnięcie jest prawidłowe (jako zgodne z przepisami prawa). Obowiązkiem orzekających w sprawie organów nie było dokonywanie ustaleń odnośnie przyczyn, które spowodowały, że skarżący nie poinformował LAWP na etapie przed podpisaniem umowy o dofinansowanie o swoich działaniach związanych z uzyskaniem preferencyjnej pomocy de minimis. Badanie tej kwestii wykraczało poza granice sprawy w przedmiocie zwrotu dotacji. Wyniki kontroli sądowej nie potwierdziły również zasadności pozostałych zarzutów i wniosków skargi o naruszeniu przez organ art. 29 ust. 2 pkt 8 oraz art. 30 ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Ze wskazanych uregulowań wynika m.in. konkursowy tryb wyłaniania projektów do dofinansowania, obowiązek zawarcia w ogłoszeniu o konkursie niezbędnych informacji dla oferentów w tym określenie wzoru wniosku o dofinansowanie projektu oraz wzoru umowy (art. 29 ust. 2 pkt 8 i 10) oraz formę dofinansowania projektu (postawę dofinansowania projektu stanowi umowa o dofinansowanie projektu zawarta z beneficjentem przez instytucję zarządzającą albo działającą w jej imieniu instytucję pośredniczącą lub instytucję wdrażającą albo decyzja, o której mowa w art. 28 ust. 2 umowa albo wydana decyzja – art. 30 ust.1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju). Usprawiedliwionym jest więc stanowisko Zarządu Województwa L., że porównanie wydatków kwalifikowalnych według projektu (619.403,67 zł) z kwotą otrzymanego wsparcia w ramach projektu (dofinansowania z Programu Operacyjnego – 427.388,46 zł; oraz pomocą de minimis) oznaczało tylko tyle, iż w ramach finansowania projektu skarżący wsparcie o intensywności wynoszącej 71,87 % (wyższej od maksymalnej i dozwolonej intensywność pomocy - 70%), co prowadziło do istotnego w sprawie wniosku, że nastąpiło nie tylko naruszenie warunków umowy o dofinansowanie projektu ale również przepisów prawa wspólnotowego w zakresie kumulacji pomocy publicznej. Nie można tego natomiast powiedzieć – w świetle powyższych rozważań - o zapatrywaniu skarżącego, że zaskarżona decyzja jest wynikiem niewłaściwej (bo zbyt szerokiej) wykładni przepisów art. 54 ust. 5 rozporządzenia nr 1083/2006 i art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 800/2008. Z tych też względów skarga podlegała oddaleniu na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.