III SA/Lu 654/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] 2012 r., nr [...], w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy – w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Pismem datowanym na [...] 2012 r. P. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] 2012 r., nr [...], w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. Postanowieniem z dnia 31 grudnia 2012 r. sąd zawiesił postępowanie z urzędu na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.). W piśmie procesowym z dnia 8 listopada 2013 r. skarżący wystąpił o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji SKO oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty W. z dnia [...] 2012 r., znak: [...]. Wniosek uzasadniono niebezpieczeństwem trudnych do odwrócenia skutków o szkód. Skarżący podniósł, że Starosta wzywa go do zwrotu prawa jazdy. Dzięki temu, że posiada prawo jazdy skarżący jest w stanie spłacać zadłużenie alimentacyjne do komornika i ma jakiekolwiek dochody na własne utrzymanie. Pozbawienie prawa jazdy postawi go w krytycznie trudnej sytuacji życiowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi, Sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Możliwość wstrzymania wykonania dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 in fine p.p.s.a.). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar wykazania, iż okoliczności te istotnie zaistniały spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Inaczej rzecz ujmując, wnioskodawca powinien wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (por. m.in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lipca 2004 r., FZ 104/04; z 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05, z 13 grudnia 2004 r., FZ 496/2004; z dnia 27 stycznia 2005 r., FZ 569/2004; z dnia 7 kwietnia 2005 r., II OZ 201/2005; z dnia 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/2006; wszystkie orzeczenia dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej: CBOSA). W orzecznictwie sądowym przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu są definiowane w następujący sposób: "Niebezpieczeństwo, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Trudne zaś do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków". (por. postanowienie NSA z 31 maja 2012 r.; II OZ 465/12; CBOSA). W ocenie sądu w badanej sprawie zachodzi konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, do czasu prawomocnego zakończenia postępowania przed sądem administracyjnym, z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Rozstrzyganie w przedmiocie tzw. ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 p.p.s.a. powinno stanowić wyraz wyważenia interesu publicznego oraz słusznego interesu skarżącego. Argumenty skarżącego zasługują na uwzględnienie – jeśli prawo jazdy jest mu niezbędne ze względu na wykonywanie pracy zawodowej to wykonanie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy będzie miało negatywne skutki zarówno dla samego skarżącego, który nie będzie w stanie zdobyć środków utrzymania, jak i dla interesu publicznego. W interesie publicznym leży bowiem skuteczne egzekwowanie zaległych należności alimentacyjnych, do których płacenia zobowiązany jest skarżący. Skuteczna egzekucja tych świadczeń jest możliwa w sytuacji, gdy skarżący uzyskuje dochody, z których mogą być dokonywane potrącenia egzekucyjne. Należy przypomnieć też, że celem, dla którego ustawodawca wprowadził rozwiązanie polegające na zatrzymywaniu prawa jazdy dłużnikom alimentacyjnym była nie tyle sama w sobie sankcja, ile znalezienie środka przymuszającego "opornych" dłużników do realizacji nałożonych na nich obowiązków. Podsumowując – wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpatrzenia sprawy przez sąd jest uzasadnione słusznym interesem skarżącego, a nie będzie kolidować z interesem publicznym. Skarżący wykazał przesłankę niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, zatem należało wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Orzekanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji (zgodnie z wnioskiem skarżącego) jest bezcelowe, gdyż decyzja ta ma charakter nieostateczny, a nie nadano jej rygoru natychmiastowej wykonalności. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. przepisu należało orzec jak w sentencji postanowienia.