III SA/Lu 661/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca), Sędziowie: WSA Jerzy Drwal, WSA Iwona Tchórzewska, , po rozpoznaniu w Wydziale III w dniu 30 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. P. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę. Zaskarżonym rozkazem personalnym z [...] września 2019 r., Nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w L. uchylił rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w Z. z [...] lipca 2019 r., Nr [...] w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby, określił nowy termin zwolnienia ze służby, w pozostał zakresie utrzymał w mocy rozkaz personalny. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie sprawy: W dniu [...] kwietnia 2018 r. Komendant Miejski Policji w Z. skierował M. P. (dalej jako "skarżący") do L. Rejonowej Komisji Lekarskiej w celu ustalenia stanu zdrowia i dalszej przydatności do służby w Policji. Orzeczeniem z [...] lipca 2018 r., nr [...], L. Rejonowa Komisja Lekarska uznała skarżącego za trwale niezdolnego do służby oraz zaliczyła do trzeciej grupy inwalidzkiej pozostającej w związku ze służbą w Policji. Pismem z [...] sierpnia 2018 r., na podstawie § 1 pkt 5 oraz § 24 w zw. z § 3 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz.U. z 2013 r. poz. 644 z późn. zm.) Komendant Miejski Policji w Z. zwolnił skarżącego od zajęć służbowych na okres od dnia 2 sierpnia 2018 r. do dnia zwolnienia ze służby w Policji. Rozkazem personalnym z [...] lipca 2019 r., nr [...], Komendant Miejski Policji w Z. (dalej jako "organ I instancji"), na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 43 ust 1 oraz art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 r. poz. 161 z późn. zm.) zwolnił skarżącego ze służby w Policji z dniem 16 lipca 2019 r. Rozstrzygnięciu temu na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Zostało ono doręczone skarżącemu w dniu 5 sierpnia 2019 r. W dniu 13 sierpnia 2019 r. skarżący złożył odwołanie wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Rozkazem personalnym Nr [...] z [...] września 2019 r. Komendant Wojewódzki Policji w L. (dalej jako "organ II instancji" lub "organ odwoławczy") uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie w części dotyczącej daty zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, określił nowy termin zwolnienia z tej służby na dzień 6 sierpnia 2019 r. i utrzymał rozkaz personalny organu I instancji w mocy w pozostałym zakresie. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że skarżący w dniu zwolnienia ze służby, 16 lipca 2019 r., posiadał orzeczenie L. Rejonowej Komisji Lekarskiej o uznaniu go za trwale niezdolnego do służby oraz zaliczeniu do trzeciej grupy inwalidzkiej pozostającej w związku ze służbą w Policji. Konsekwencją uznania policjanta za niezdolnego do służby było zwolnienie go od zajęć służbowych na okres do dnia zwolnienia ze służby w Policji. Organ odwoławczy podkreślił, że z art. 41 ust. 1 ustawy o Policji wynika bezwzględny i obligatoryjny nakaz rozwiązania stosunku służbowego w sytuacji, gdy zachodzi każdy z przypadków wymienionych w powołanym przepisie. Komendant uznał, że wystąpienie w okolicznościach niniejszej sprawy obligatoryjnej przesłanki do zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji nakładało obowiązek zwolnienia ze służby policjanta, w stosunku do którego orzeczono trwałą niezdolność do służby. Podstawowym dokumentem w tym zakresie było orzeczenie komisji lekarskiej. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, że nie został poinformowany o wszczęciu postępowania i został pozbawiony prawa do czynnego udziału w postępowaniu, organ odwoławczy stwierdził, że skarżący posiadał wiedzę o wszczęciu procedury mającej na celu zwolnienie go ze służby w Policji z powodu trwałej niezdolności do służby, o czym świadczy skierowane do skarżącego pismo z [...] sierpnia 2018 r. o odsunięciu go od zajęć służbowych oraz notatki służbowe sporządzone przez eksperta Zespołu Kadr i Szkolenia KMP w Z., z których treści wynika, że wielokrotnie kontaktował się ze skarżącym w sprawach związanych ze zwolnieniem ze służby. Organ odwoławczy uznał, że skarżący nie został prawidłowo zawiadomiony o wszczęciu postępowania administracyjnego oraz pouczony o przysługujących mu prawach, co oznacza, że organ I instancji nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.), dalej jako "k.p.a." Komendant stwierdził, że skarżący nie wniósł jednak żadnego wniosku dowodowego, ani nie wykazał jakich okoliczności organ nie dokonał, co oznacza że uchybienie to nie mogło mieć istotnego wpływu na rozstrzygnięcie organu I instancji. Mimo braku formalnego zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie zwolnienia skarżący miał zapewniony czynny udział w tym postępowaniu, ponieważ o wszelkich czynnościach informowany był na piśmie, a z rozmów telefonicznych sporządzane były notatki służbowe. M. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. , wnosząc o jego uchylenie w całości. Skarżący zarzucił, że zaskarżony rozkaz został wydany z naruszeniem zasady praworządności wynikającej z art. 6 i 8 k.p.a., poprzez nieprzestrzeganie przepisów k.p.a. we wszystkich stadiach postępowania administracyjnego. Zarzucił również naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. oraz art. 61 § 4 k.p.a. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że nie był powiadomiony o wszczęciu postępowania, nie został również informowany o przeprowadzanych w trakcie postępowania czynnościach, a notatki z przeprowadzanych z nim rozmów telefonicznych są fikcyjne. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w L. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Zaskarżony rozkaz personalny wydany został na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Przepis art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji stanowi, że policjanta zwalnia się ze służby w przypadku orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską;. Sąd podziela stanowisko wyrażone przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. w zaskarżonym rozkazie personalnym, że w przypadku skarżącego zaistniała przesłanka zwolnienia ze służby określona w powołanym wyżej przepisie. Z akt sprawy wynika, że L. Rejonowa Komisja Lekarska orzeczeniem Nr [...] z [...] lipca 2018 r. uznała skarżącego za trwale niezdolnego do służby w Policji i zaliczyła do trzeciej grupy inwalidzkiej. Wobec tego prawidłowo uznały organy, że stwierdzenie przez komisję lekarską trwałej niezdolności do służby stanowi podstawę do rozwiązania ze skarżącym stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Dodać należy, że zwolnienie policjanta ze służby w przypadku określonym w art. 41 ust. 1 pkt 1 nie zostało pozostawione uznaniu organu. Przepis ten stanowi bowiem, że policjanta "zwalnia się" ze służby, podczas gdy w ust. 2 przewidziano przypadki, w których organ może zwolnić policjanta ze służby. Zgodnie z art. 43 ust. 1 zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że policjant zgłosi pisemnie wystąpienie ze służby. Prawidłowe jest stanowisko organów, że w przypadku skarżącego i ta przesłanka została spełniona. Jest bowiem okolicznością niekwestionowaną, że skarżący od 16 lipca 2018 r. zaprzestał pełnienia służby z powodu choroby. Przed datą wydania rozkazu personalnego przez organ pierwszej instancji upłynął zatem termin, wskazany w art. 43 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Odnosząc się do zarzutów skarżącego, że nie został zawiadomiony o wszczęciu postępowania w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oraz nie miał zapewnionego czynnego udziału w postępowaniu podnieść należy, że zgodnie z art.10 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym naruszenie zasady ogólnej czynnego udziału strony w postępowaniu stanowi wadę procesową, która może stanowić podstawę uchylenia decyzji, jeśli naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (vide np. wyroki NSA z 18 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1490/11; z 26 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 842/11 i z 18 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 831/05). Na stronie stawiającej zarzut spoczywa zatem ciężar wykazania istnienia adekwatnego związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (por. wyrok NSA z 2 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 575/10). Z akt sprawy w wynika, że skarżący miał świadomość, że konsekwencją orzeczenia L. Rejonowej Komisji Lekarskiej jest wszczęcie postępowania w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji. W piśmie z dnia [...] lipca 2018 r. (k. 10 akt admin.) skarżący wniósł o wypłatę ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, uzasadniając swoją prośbę tym, że nie ma możliwości go wykorzystać przed zwolnieniem ze służby. Ponadto, z notatki służbowej eksperta Zespołu Kadr i Szkolenia KMP w Z. nadkomisarz E. M. z [...] lipca 2019 r. wynika, że kilkakrotnie, w dniach [...] czerwca 2019 r., [...] lipca 2019 r., [...] lipca 2019 r. [...] lipca 2019 r., [...] lipca 2019 r., telefonicznie kontaktowała się ze skarżącym w celu przypomnienia mu, że musi złożyć raport dotyczący zwolnienia ze służby (k. 21 akt admin.). Skarżący jednak ani nie zgłosił się osobiście do kadr ani nie przesłał wymaganych dokumentów. W dniu [...] lipca 2019 r. ekspert Zespołu Kadr i Szkolenia KMP w Z. udała się do miejsca zamieszkania skarżącego w celu doręczenia skarżącemu dokumentów dotyczących zwolnienia ze służby. Skarżący odmówił odebrania dokumentów i oświadczył, że o wie zwolnieniu (notatka służbowa z [...] lipca 2019 r., k. 26 akt admin.). Skarżący miał zatem wiedzę o toczącym się postępowaniu w sprawie zwolnienia ze służby w Policji. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy skarżący nie wykazał, że został pozbawiony prawa do składania wniosków dowodowych, nie wskazał jakiego dowodu nie mógł złożyć albo jakiej czynności nie mógł podjąć. Skarżący nie wykazał, że naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. miało wpływ na wynik postępowania. Z tych przyczyn zarzut naruszenia przepisów postępowania nie zasługiwał na uwzględnienie. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.), dalej jako "p.p.s.a.". Sprawa niniejsza rozpoznana została w postępowaniu uproszczonym na podstawie przepisu art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W piśmie z [...] maja 2020 r. (k. 60 akt sądowych), doręczonym skarżącemu [...] czerwca 2020 r., organ zgłosił wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Skarżący nie złożył w terminie czternastu dni wniosku o przeprowadzenie rozprawy.