III SA/Lu 669/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca), Sędziowie: WSA Jerzy Drwal, WSA Iwona Tchórzewska, Protokolant: Asystent sędziego Radosław Kot, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie zameldowania oddala skargę. Decyzją z dnia [...] października 2017 r., znak [...], Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania K. W., dalej jako: "skarżący", utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] sierpnia 2017 r., znak [...], Wójta Gminy G. w przedmiocie zameldowania na pobyt stały A. W., K. J., A. W. i Ł. W. w miejscowości W.-K. [...] gm. G.. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym sprawy: Pismem z dnia [...] grudnia 2016 r. (data wpływu [...] grudnia 2016 r.) skierowanym do Wójta Gminy G., A. W., złożyła wniosek o zameldowanie w trybie administracyjnym siebie i swoich małoletnich dzieci: K. J., A. W. i Ł. W. na pobyt stały, pod adresem [...], gm. G.. W uzasadnieniu wniosku wyjaśniła, że pod wskazanym adresem zamieszkuje wraz z dziećmi od lipca 2015 r. i ma zamiar stałego pobytu w tym miejscu. Z nieruchomości korzysta na podstawie umowy użyczenia zawartej z R. O. oraz zameldowania przez K. W.. Do wniosku załączono wypełnione formularze zgłoszenia pobytu stałego. Pismem z dnia [...] listopada 2016 r. skarżący wniósł o niemeldowanie wnioskującej na pobyt stały pod wskazanym przez nią adresem z uwagi na przeznaczenie nieruchomości do sprzedaży. Podkreślił, że wyraża zgodę "na zameldowanie - przedłużenie pobytu czasowego na pół roku do [...] czerwca 2017 r.". Pismem z dnia [...] stycznia 2017 r. A. W. wniosła o dopuszczenie w prowadzonym postępowaniu protokołów z zeznań R. O., M. C. i A. Z. z postępowania prowadzonego w sprawie stałego zameldowania w 2016 r. Pismem z dnia [...] lutego 2017 r. R. O. wyjaśnił, że podtrzymuje składane w 2015 r. i 2016 r. wnioski o zameldowanie na pobyt stały A. W. wraz z dziećmi pod adresem [...] [...], gmina G.. Ponadto wniósł o dołączenie do prowadzonego postępowania protokołów z jego zeznań z lat 2015-2016 oraz dołączenie przedłożonej uprzednio kserokopii aktu notarialnego na okoliczność użyczenia i użytkowania nieruchomości przez A. W.. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r., znak [...], Urząd Gminy G. orzekł o zameldowaniu A. W. wraz z dziećmi pod adresem [...] gm. G.. W uzasadnieniu wydanej decyzji wskazano, że zeznania świadków jednoznacznie potwierdzają, że A. W. wraz z dziećmi stale zamieszkuje pod wskazanym adresem z zamiarem stałego pobytu. Nie zgadzając się z powyższą decyzją, skarżący złożył odwołanie wnosząc o uchylenie wydanej decyzji w całości. Decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r., znak [...], Wojewoda uchylił w całości decyzję z dnia [...] kwietnia 2017 r., znak [...], Wójta Gminy G. i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wydanej decyzji wskazano, że zaskarżona decyzja w swojej sentencji nie zawiera danych osobowych dzieci A. W., ich zameldowania oraz wskazania na jaki pobyt A. W. oraz jej dzieci zostały zameldowane. Ponadto wskazano, że decyzja powinna być wydana przez wójta gminy, a nie urząd gminy. Podkreślono, że uzupełnienia wymaga również materiał dowodowy, który opiera się zasadniczo na nieprecyzyjnych zeznaniach świadków. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania, decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r., znak [...], Wójt Gminy G. orzekł o zameldowaniu na pobyt stały A. W., K. J., A. W. i Ł. W. w miejscowości W.-K. [...] gm. G.. Nie zgadzając się z powyższą decyzją, skarżący złożył odwołanie wnosząc o uchylenie wydanej decyzji w całości. Decyzją z dnia [...] października 2017 r., znak [...], Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wskazując na art. 31 ust. 1-2 ustawy z dnia 24 września 2010 r. - o ewidencji ludności (Dz. U. z 2017 r., poz. 657 ze zm.) organ odwoławczy wyjaśnił, że do zameldowania osoby w trybie administracyjnym nie jest wymagana zgoda właściciela lokalu. Wojewoda stwierdził, że przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że A. W. wraz z dziećmi zamieszkuje od lipca 2015 r. w lokalu, w którym chce być zameldowana w rozumieniu art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności. Okoliczność tę potwierdziły zeznania: A. W., K. W., M. C., a także oświadczenie R. O. z dnia [...] sierpnia 2017 r., zaświadczenie z Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej [...] z dnia [...] lipca 2017 r., deklaracja o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z dnia [...] grudnia 2015 r., umowa z Gminnym Zakładem Komunalnym [...] sp. z o. o. z dnia [...] grudnia 2015 r., czy oświadczenie o przyjęciu oferty w zakresie sprzedaży energii elektrycznej z dnia [...] grudnia 2015 r. Podkreślono, że toczące się postępowanie egzekucyjne dotyczące nieruchomości jest bez znaczenia w sprawie, a błędne oznaczenie organu w części nagłówkowej decyzji nie stanowi rażącego naruszenia prawa powodującego wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego z uwagi na podpis osoby upoważnionej do wydanie decyzji opatrzony pieczęcią dostatecznie identyfikującą konkretny organ administracyjny. Nie zgadzając się z powyższą decyzją Wojewody z dnia [...] października 2017 r., skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego: - art. 4 w zw. z art. 31 ustawy o ewidencji ludności przez jego błędne niezastosowanie i nieprawidłowe przyjęcie, że decyzja w pierwszej instancji została wydana przez uprawniony organ w sytuacji gdy decyzja ta została wydana przez Urząd Gminy G., a nie przez Wójta Gminy G., przy jednoczesnym braku w sentencji decyzji wskazania kto decyzję wydaję. - art. 31 w zw. z art. 25 ustawy o ewidencji ludności oraz w zw. z art. 25 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2017 r., poz., 459 ze zm.) dalej jako k.c., przez ich nieprawidłowe zastosowanie i wykładnię oraz przyjęcie, że A. W. wraz z dziećmi ma zamiar stałego zamieszkania w miejscowości W. K. nr [...] gm. G., w sytuacji gdy na jej wniosek prowadzone jest postępowanie egzekucyjne z nieruchomości, na której posadowiony jest dom, w którym rzekomo stale zamieszkuje, w celu jej sprzedaży, co oznacza, że A. W., której nie będzie stać na udział w licytacji chce, aby nabyła ją inna osoba, która następnie ją oraz jej dzieci eksmituje. Wojewoda podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie jest dotknięta wadami powodującymi konieczność jej uchylenia lub stwierdzenia nieważności. Spór w niniejszej sprawie dotyczy prawidłowości decyzji wydanej w związku z przeprowadzeniem postępowania w zakresie zameldowania w drodze decyzji administracyjnej w trybie art. 31 ustawy o ewidencji ludności. Zarzuty skargi koncentrują się wokół wydania decyzji przez niewłaściwy organ i prawidłowości rozstrzygnięcia w zakresie zameldowania. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że zarzut dotyczący naruszenia art. 4 w zw. z art. 31 ustawy o ewidencji ludności, nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z art. 4 ustawy o ewidencji ludności organy gminy wykonują zadania określone w ustawie jako zadania zlecone z zakresu administracji rządowej. Stosownie zaś do art. 39 ust. 1-2 ustawy z dnia z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1875 z późn. zm.) decyzje w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej wydaje wójt, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Wójt może upoważnić swoich zastępców lub innych pracowników urzędu gminy do wydawania decyzji administracyjnych w imieniu wójta. W decyzji z dnia [...] sierpnia 2017 r., znak [...], w nagłówku decyzji widnieją pieczęcie Gminy G. i Urzędu Gminy G., jednakże nie sposób podzielić twierdzenia skarżącego o wydaniu decyzji przez Urząd Gminy G.. W ocenie Sądu decyzja została opatrzona pieczęcią dostatecznie identyfikującą organ administracji publicznej. Z upoważnienia wójta gminy decyzję podpisała kierowniczka urzędu stanu cywilnego. Stanowisko sądu znajduje potwierdzenie w poglądach wyrażanych przez Naczelny Sąd Administracyjny. Oznaczenie organu administracji publicznej, który wydał daną decyzję polega na wskazaniu pełnej nazwy organu i jego siedziby, brak oznaczenia organu pozbawia akt charakteru decyzji administracyjnej, jednak brak oznaczenia organu w części tzw. "nagłówkowej" decyzji nie powoduje takiego skutku, jeżeli podpis osoby upoważnionej do wydania decyzji został opatrzony pieczęcią dostatecznie identyfikującą konkretny organ administracji publicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, z dnia 15 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 1060/09). W zakresie drugiego ze stawianych przez skarżącego zarzutów, tj. naruszenia art. 31 w zw. z art. 25 ustawy o ewidencji ludności w zw. z art. 25 k.c., należy stwierdzić, że również nie zasługiwał on na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 1 pkt 4 ustawy o ewidencji ludności, ustawa określa zasady wykonywania obowiązku meldunkowego przez obywateli polskich i cudzoziemców. Instytucja meldunku jest instytucją materialnego prawa administracyjnego. Zgodnie z art. 24 ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 ustawy o ewidencji ludności, obywatel polski przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany wykonywać obowiązek meldunkowy określony w ustawie. Obowiązek meldunkowy polega na: zameldowaniu się w miejscu pobytu stałego lub czasowego; wymeldowaniu się z miejsca pobytu stałego lub czasowego; zgłoszeniu wyjazdu poza granice Rzeczypospolitej Polskiej oraz powrotu z wyjazdu poza granice Rzeczypospolitej Polskiej. Stosownie do art. 28 ust. 4 ustawy o ewidencji ludności zameldowanie na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym instytucja zameldowania ma charakter wyłącznie ewidencyjno-porządkowy. Z czynnością zameldowania nie wiąże się nabycie jakichkolwiek praw bądź obowiązków (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, z dnia 27 marca 2014 r., sygn. akt III SA/Po 134/14). Zgodnie z art. 25 ust. 1-2 ustawy o ewidencji ludności pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Pobytem czasowym jest przebywanie bez zamiaru zmiany miejsca pobytu stałego w innej miejscowości pod oznaczonym adresem lub w tej samej miejscowości, lecz pod innym adresem. Stosownie do art. 27 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności, obywatel polski przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany zameldować się w miejscu pobytu stałego lub czasowego najpóźniej w 30 dniu, licząc od dnia przybycia do tego miejsca. W myśl art. 28 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności, obywatel polski dokonujący zameldowania na pobyt stały lub czasowy przedstawia potwierdzenie pobytu w lokalu, dokonane przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu na formularzu zgłoszenia pobytu stałego lub formularzu zgłoszenia pobytu czasowego, oraz, do wglądu, dokument potwierdzający tytuł prawny do lokalu tego właściciela lub podmiotu. Dokumentem potwierdzającym tytuł prawny do lokalu może być w szczególności umowa cywilno-prawna, wypis z księgi wieczystej, decyzja administracyjna lub orzeczenie sądu. Zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o przepis art 31 ust. 1-2 ustawy o ewidencji ludności zgodnie, z którym, jeżeli dane zgłoszone do zameldowania lub wymeldowania budzą wątpliwości o zameldowaniu lub wymeldowaniu rozstrzyga organ gminy w drodze decyzji administracyjnej. Wątpliwości co do stałego lub czasowego charakteru pobytu osoby pod deklarowanym adresem rozstrzyga organ gminy w drodze decyzji administracyjnej. Mając na uwadze powyższe przepisy stwierdzić należy, że organy obu instancji prawidłowo wskazały, że zameldowanie jest rejestracją miejsca pobytu i konsekwencją zamieszkania pod oznaczonym adresem. Zameldowanie nie jest potwierdzeniem uprawnień do lokalu ani formą nadania takich uprawnień. Oznacza to, że w sprawie dotyczącej zameldowania toczącej się na podstawie przepisów ustawy o ewidencji ludności, dotyczących pobytu stałego lub pobytu czasowego, do organów administracji należy ustalenie, czy osoba, która chce w konkretnym lokalu być zameldowana, faktycznie w tym lokalu zamieszkuje (przebywa). W przypadku, gdy osoba taka nie spełnia przesłanek z art. 28 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności, organ - w drodze postępowania administracyjnego rozstrzyga, czy może być ona zameldowana (art. 31 ust. 1 ustawy). Tak było w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy, odnosząc się do treści zeznań świadków, strony oraz stanowiska skarżącego trafnie argumentował, że całość zebranego materiału dowodowego w tym zeznania świadków i przedłożone dokumenty jednoznacznie potwierdzają zamieszkiwanie A. W. i jej małoletnich dzieci w miejscowości W.-K. [...] gm. G.. W ocenie sądu organy prawidłowo ustaliły, że A. W. wraz z dziećmi mieszka w miejscowości W.-K. [...] gm. G. i stanowi ona jej centrum życiowe. Wskazują na to zeznania świadków: M. C. (k. 25 i 50), A. Z. (k. 24) i R. O. (k. 21), a ponadto zeznania samego skarżącego. Jak ustalono w toku postępowania A. W. mieszka pod wskazanym adresem wraz z dziećmi przynajmniej od lipca 2015 r. Dzieci uczęszczają do przedszkola i szkoły w [...]. Świadek C. potwierdziła, że codziennie widuje A. W. i dzieci. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika więc, że dom w [...] stanowi centrum życiowe A. W. i jej dzieci. Zauważyć należy, że skarżący nie zaoferował dowodów, które przeczyłyby powyższym ustaleniom. Co więcej z jego zeznań wynika, że A. W. mieszka pod wskazanym adresem - jak stwierdził - żeby mu dokuczyć. Organ odwoławczy prawidłowo też, w ocenie sądu, wywodzi, że w obecnym stanie prawnym okoliczność prowadzonego postępowania egzekucyjnego w stosunku do nieruchomości, w której zameldowana została A. W. jest bez znaczenia w sprawie. W ocenie sądu zebrany materiał dowodowy został oceniony przez organ odwoławczy w sposób logiczny i spójny. Prawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe doprowadziło organy do zasadnego wniosku, że należy dokonać zameldowania A. W. wraz z małoletnimi dziećmi na pobyt stały w przedmiotowej nieruchomości. Organ odwoławczy zajął także stanowisko we wszelkich aspektach niniejszej sprawy, odnosząc się wyczerpująco do stanowiska i twierdzeń skarżącego. Z uwagi na treść art. 28 ust. 4 ustawy o ewidencji ludności w obecnym stanie prawnym zgoda właściciela nieruchomości nie jest konieczna do dokonania zameldowania pod oznaczonym adresem. Zameldowanie na pobyt stały w drodze decyzji administracyjnej zastępuje potwierdzenie pobytu w lokalu, o jakim mowa w art. 28 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.).