III SA/Lu 710/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędzia SO del. Iwona Tchórzewska (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Małgorzata Olejowska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 19 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi A.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie skierowania kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy kat. B oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze , po rozpatrzeniu odwołania A.A., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego uchyliło decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] w części dotyczącej wyznaczenia terminu poddania się sprawdzeniu kwalifikacji w zakresie prawa jazdy kat. B i umorzyło postępowanie w tej części, a w pozostałym zakresie utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu wydanej decyzji wskazało, że decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. Dyrektor Wydziału Komunikacji Urzędu Miasta działając z upoważnienia Prezydenta Miasta orzekł o skierowaniu A.A. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy kat. B w terminie do dnia 7 sierpnia 2011 r. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj.: Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), zgodnie z którym kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1. Kolegium podniosło, że bezspornie A.A. naruszył przepisy ruchu drogowego w dniu 8 października 2006 r., za co otrzymał 13 punktów, w dniu 5 marca 2007 r., za co otrzymał 6 punktów oraz w dniu 26 czerwca 2007 r., za co otrzymał 14 punktów. Skarżący w odwołaniu od decyzji z dnia [...] lipca 2011 r. podważał natomiast zasadność zsumowania tych punktów powołując się na okoliczność, że do czasu uprawomocnienia się orzeczenia Sądu Rejonowego wydanego dnia [...] marca 2009 r. w sprawie o sygn. akt [...] punkty przyznane za wykroczenie drogowe z dnia 26 czerwca 2007 r. miały charakter tymczasowy. Kolegium uznało jednakże za bezzasadny zarzut skarżącego dotyczący naruszenia przez organ przepisów § 4 i § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. Nr 236 poz. 1998). Organ odwoławczy podkreślił, że zarzuty skarżącego dotyczące stosowania powyższych przepisów były przedmiotem oceny w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy. Zarzuty te rozpatrywał następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wydając dnia 4 lutego 2010 r. wyrok w sprawie III SA/Lu 455/09, na skutek skargi na decyzję Kolegium nr SKO. [...], a także Naczelny Sąd Administracyjny, który w dniu 8 kwietnia 2011 r. w sprawie I OSK 897/10 wydał wyrok po rozpoznaniu skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Lublinie. W świetle wymienionych orzeczeń sądów administracyjnych stwierdzić należy, że interpretacja przepisu art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o ruchu drogowym nie pozwala na przyjęcie poglądu, iż punkty karne uzyskane za wykroczenie drogowe powinny być liczone jako uzyskane w dniu uprawomocnienia się wyroku stwierdzającego winę kierowcy. Uprawomocnienie się orzeczenia jest warunkiem koniecznym do wystąpienia o sprawdzenie kwalifikacji, ale pozostaje bez wpływu na sposób oceny wynikającej z art. 130 ust. 2 ustawy o ruchu drogowym negatywnej przesłanki uniemożliwiającej usunięcie punktów karnych z ewidencji w przypadku dopuszczenia się przez kierowcę przed upływem 1 roku od pierwszego wykroczenia kolejnych wykroczeń, za które przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty. Kolegium stwierdziło natomiast, że organ pierwszej instancji bez podstawy prawnej wyznaczył skarżącemu termin poddania się sprawdzeniu kwalifikacji – do dnia 7 sierpnia 2011 r. Przepis art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym nie określa bowiem terminu sprawdzenia kwalifikacji ani też nie przyznaje organowi uprawnień do decydowania, w jakim czasie dana osoba zobowiązana jest poddać się stosownemu egzaminowi. Dopuszczalność zamieszczenia takiej klauzuli nie wynika także z innych norm ustawy, w tym z art. 140 ust. 1 pkt 4a, który stanowi, że starosta wydaje decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym w razie niepoddania się sprawdzeniu kwalifikacji w trybie przewidzianym w art. 114 ust. 1 pkt 1. Skutki prawne wskazane w tym przepisie ustawodawca łączy z samym niewykonaniem obowiązku nałożonego na kierowcę, a nie z przekroczeniem ściśle określonego okresu realizacji tego obowiązku, zwłaszcza niedotrzymaniem terminu, który miałby być wyznaczony przez organ w skierowaniu. Adresat decyzji zobowiązany jest zatem do niezwłocznego wykonania tego ostatecznego rozstrzygnięcia, a tym samym niezwłocznego poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji. Kwestie te jednak podlegają ocenie nie w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 114 ust. ł pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym, lecz w odrębnym postępowaniu, które może być wszczęte na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4a tej ustawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie A.A. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2011 roku. W uzasadnieniu skargi skarżący kwestionował zasadność nałożenia punktów karnych za naruszenie przepisów w dniu 26 czerwca 2007 r. Wskazał nadto, że Sąd Rejonowy orzekając w sprawie [...] uznał, iż nie ma podstaw do zatrzymania prawa jazdy z uwagi na znaczny upływ czasu od zaistnienia zdarzenia, w wyniku którego doszło do naruszenia przepisów ruchu drogowego. Natomiast organy administracji wydały odmienne decyzje, rozstrzygając o zatrzymaniu prawa jazdy. Stąd skarżący wywiódł zarzut naruszenia przepisów art. 8 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a. Skarżący zarzucił też naruszenie przepisów § 4 ust. 1 w związku z ust. 4 oraz w związku z § 6 ust. 1 i 3 rozporządzenia w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego w wyniku błędnego przyjęcia, iż punkty nałożone w dniu 26 czerwca 2007 r. poprzez wpis tymczasowy mogą być sumowane z punktami przyznanymi wcześniej w sytuacji, w której wpis ostateczny 14 punktów dokonany został po uprawomocnieniu się orzeczenia z dnia [...]0 marca 2009 r. W ocenie skarżącego punkty nałożone w dniach 8 października 2006 r. i 5 marca 2007 r. nie mogą być sumowane z punktami przyznanymi za naruszenie przepisów ruchu drogowego w dniu 26 czerwca 2007 r., gdyż wyrok w sprawie dotyczącej ostatnio wymienionego wykroczenia uprawomocnił się w 2009 roku, to jest już po usunięciu punktów nałożonych za wcześniejsze naruszenia. Zgodnie bowiem z art. 130 pkt 2 ustawy punkty usuwa się po upływie jednego roku od dnia naruszenia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało stanowisko wyrażone w skarżonej decyzji i wniosło u oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa, w związku z czym nie zachodzą podstawy do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie pozostaje zasadność skierowania skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w trybie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2005 r. nr 108 poz. 908 ze zm.). Zgodnie ze wskazanym przepisem, kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, decyzja wydana na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym ma charakter orzeczenia związanego, co oznacza, że w razie skierowania przez uprawniony organ Policji wniosku z powołaniem się na przekroczenie przez osobę posiadającą uprawnienia do kierowania pojazdem liczby 24 punktów karnych, organ zobligowany jest do skierowania takiej osoby na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 września 2010r., I OSK 1451/09, LEX nr 745026 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 września 2010 roku III SA/Gd 219/10, LEX nr 756288). Skoro bowiem ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzi komendant wojewódzki Policji i organ ten dokonuje wpisów do ewidencji, przy czym wpisy ostateczne są dokonywane na podstawie prawomocnych wyroków, mandatów i orzeczeń, to starosta (prezydent miasta, burmistrz) kierując na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji jest związany wnioskiem w tym sensie, że nie ma uprawnień do badania prawidłowości wpisów w zakresie ilości punktów karnych ani też badania, czy kierowca, którego wniosek dotyczy, faktycznie dopuścił się wykroczenia drogowego. Jeżeli wniosek właściwego komendanta wojewódzkiego Policji został sporządzony na podstawie wpisów ostatecznych, organ zobligowany jest orzec o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Kontrolne sprawdzenie kwalifikacji stanowi administracyjnoprawną konsekwencję przekroczenia określonej przez ustawodawcę liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W niniejszej sprawie w świetle dokumentu urzędowego na karcie 16 akt administracyjnych bezspornym jest, że uprawniony podmiot –Komendant Wojewódzki Policji skierował wobec skarżącego – osoby posiadającej uprawnienia do kierowania pojazdem, wniosek o przeprowadzenie kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji i uzasadnił go tym, że z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego wynika, iż skarżący w okresie krótszym od jednego roku przekroczył liczbę 24 punktów karnych, gdyż za naruszenia przepisów ruchu drogowego w okresie od dnia 8 października 2006 roku do dnia 26 czerwca 2007 roku nałożono na niego łącznie 33 punkty karne. W konsekwencji tego, co powiedziano wyżej, nieskuteczny jest zarzut skarżącego kwestionujący w niniejszej sprawie zaistnienie podstaw do nałożenia na niego punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego w dniu 26 czerwca 2007 roku. Rozstrzygając w przedmiocie skierowania A.A. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji organ był bowiem związany treścią wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji jako właściwego do prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego i zawartym w tym wniosku wskazaniem o nałożeniu punktów karnych i ich ilości, przekraczającej liczbę 24 punktów przewidzianą w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym. Jednocześnie trzeba zaznaczyć, że zarzut skarżącego sprowadza się do wskazania, iż nie przyjął mandatu karnego w dniu 26 czerwca 2007 roku. Natomiast w skardze A.A. jednocześnie przyznaje bezsporną, ustaloną także we wcześniej toczącej się sprawie III SA/Lu 455/09 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie (vide uzasadnienia wyroku WSA w Lublinie oraz wyroku NSA w sprawie I OSK 897/10 k. 32 i 30 akt administracyjnych), okoliczność prawomocnego uznania skarżącego wyrokiem Sądu Rejonowego wydanym dnia [...] marca 2009 r. w sprawie [...] winnym popełnienia wykroczenia drogowego w dniu 26 czerwca 2007 r. W konsekwencji należało zatem uznać, że spełnione zostały przesłanki określone w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy, obligujące do skierowania skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji i zaskarżona decyzja pozostaje w zgodzie z wymienionym przepisem. Chybiona jest argumentacja skarżącego, który podkreśla, że w wyroku Sądu Rejonowego w sprawie [...] nie orzeczono o zatrzymaniu prawa jazdy A.A.. Należy zaznaczyć, że przedmiotem kontroli Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej obecnie sprawie jest decyzja dotycząca skierowania skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, nie zaś rozstrzygnięcie o zatrzymaniu prawa jazdy, a zatem podniesione w tej kwestii zarzuty nie odnoszą się do przedmiotu niniejszej sprawy. Nadto legalność rozstrzygnięcia o zatrzymaniu prawa jazdy skarżącego była przedmiotem oceny w sprawie III SA/Lu 455/09 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, który wyrokiem z dnia 4 lutego 2010 r. oddalił skargę A.A., a skarga kasacyjna skarżącego od tego orzeczenia została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 897/10. W uzasadnieniu swojego orzeczenia Naczelny Sąd Administracyjny odniósł się do podniesionego w skardze kasacyjnej i powtórzonego w skardze sądowej wniesionej w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia przez organ administracji art. 7 k.p.a. i art. 8 k.p.a. wskutek wydania rozstrzygnięcia o zatrzymaniu prawa jazdy, w ocenie skarżącego sprzecznie z orzeczeniem wydanym przez Sąd Rejonowy w sprawie [...]. Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczył, że Sąd Rejonowy uznał A.A. winnym naruszenia w dniu 26 czerwca 2007 roku zasad ruchu drogowego, przy czym tylko to wykroczenie, z pominięciem wcześniej popełnionych, było przedmiotem oceny i w konsekwencji wymiaru kary. Zajęcie więc na gruncie rozpoznawanej przez Sąd Rejonowy sprawy stanowiska, iż nie istnieją podstawy do zatrzymania prawa jazdy z uwagi na znaczny upływ czasu od zaistnienia zdarzeń, w wyniku których doszło do nałożenia punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, oznacza tylko tyle, że Sąd nie skorzystał z przysługujących mu uprawnień. Natomiast zapatrywanie to nie może przekładać się na postępowanie administracyjne, które toczy się niezależnie od postępowania w sprawach o wykroczenia i w oparciu o inne przepisy, a to ustawę – Prawo o ruchu drogowym. Nie zasługiwał także na podzielenie zarzut naruszenia zaskarżoną decyzją przepisów o prowadzeniu ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego oraz trybu postępowania w tym przedmiocie. Nie znajduje podstaw w obowiązujących przepisach prawa stanowisko skarżącego, iż punkty nałożone za naruszenie z dnia 26 czerwca 2007 roku nie mogą być sumowane z punktami nałożonymi za naruszenia w dniach 8 października 2006 roku i 5 marca 2007 roku ze względu na to, że wpis 14 punktów za naruszenie z dnia 26 czerwca 2007 roku stał się ostateczny dopiero po uprawomocnieniu się wyroku wydanego w dniu [...] marca 2009 roku w sprawie [...]. Zgodnie z art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, do której wpisuje punkty w liczbie przypisanej określonemu naruszeniu. Z kolei przepis art. 130 ust. 2 Prawa o ruchu drogowym przewiduje usunięcie punktów wpisanych do ewidencji za naruszenie przepisów ruchu drogowego po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty lub w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 - 20 punktów. Stosownie zaś do art. 130 ust. 3 wskazanej ustawy zmniejszenie liczby punktów, a więc ich usunięcie z ewidencji, powoduje odbycie przez kierowcę na własny koszt szkolenia. Z regulacji ustawowej wynika, że zasadniczy wpływ na możliwość usunięcia punktów z ewidencji ma fakt przekroczenia 24 punktów. Innymi słowy, jeżeli kierowca w ciągu roku od pierwszego naruszenia przekroczył liczbę 24 punktów i nie odbył szkolenia powodującego zmniejszenie liczby punktów, nie podlegają one usunięciu z ewidencji bez poniesienia przez kierowcę konsekwencji prawnych wynikających z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa o ruchu drogowym. Jak wynika przy tym wprost z normy ust. 2 art. 130 ustawy, dla oceny czy w ciągu roku liczba 24 punktów została przekroczona istotna jest data naruszenia przepisów ruchu drogowego, a nie data uprawomocnienia się wyroku sądu rozstrzygającego o dokonaniu naruszenia. Powyższej zasadzie ustawowej odpowiada regulacja zawarta w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. Nr 236, poz. 1998 ze zm.). Mianowicie zgodnie z § 4 ust. 1 tego rozporządzenia wpisu ostatecznego do ewidencji dokonuje się, jeżeli naruszenie zostało stwierdzone między innymi prawomocnym wyrokiem sądu. Jednakże zarazem z przepisu § 4 ust. 2 rozporządzenia wynika, że już po ujawnieniu się naruszenia, a przed prawomocnym rozstrzygnięciem o tym naruszeniu, do ewidencji wprowadza się wpis tymczasowy zawierający informację o liczbie punktów, które zostaną ostatecznie przypisane w przypadku potwierdzenia naruszenia tym rozstrzygnięciem. Wprawdzie w myśl ust. 4 § 4 rozporządzenia wpis tymczasowy staje się wpisem ostatecznym po stwierdzeniu naruszenia odpowiednim rozstrzygnięciem, o którym mowa w ust. 1, a więc między innymi uprawomocnieniu się wyroku stwierdzającego naruszenie, ale nie można stąd wywodzić, że punkty objęte wpisami tymczasowymi nie mają znaczenia prawnego, w szczególności nie będą podlegały sumowaniu z punktami wynikającymi z wpisów, które były już ostateczne w momencie, kiedy nastąpiło naruszenie skutkujące wpisem tymczasowym kolejnych punktów. Takie stanowisko nie ma umocowania ani w wyżej przytoczonych przepisach ustawy Prawo o ruchu drogowym, ani też w dalszych unormowaniach rozporządzenia wykonawczego. Przepis § 6 ust. 1 rozporządzenia reguluje, kiedy następuje usunięcie z ewidencji punktów przyznanych na podstawie wpisu ostatecznego, przewidując, że ma to miejsce: 1) jeżeli wydano decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym, z wyjątkiem decyzji, o której mowa w art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy; 2) w razie otrzymania informacji o pozytywnym wyniku kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji, o którym mowa w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy; 3) jeżeli od dnia popełnienia naruszenia upłynął rok, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które liczba punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24 punkty, a w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 ustawy - 20 punktów; 4) w razie odbycia szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy. Regulacja § 6 ust. 1 pkt 1-4 rozporządzenia stanowi zatem odzwierciedlenie ustawowej zasady, że przekroczenie przez kierowcę w ciągu roku od pierwszego naruszenia liczby 24 punktów, przy braku odbycia szkolenia powodującego zmniejszenie liczby punktów, skutkuje obligatoryjnie konsekwencjami prawnymi wynikającymi z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa o ruchu drogowym. W takiej sytuacji dopiero pozytywny wynik kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji skutkować będzie usunięciem z ewidencji punktów przyznanych na podstawie wpisu ostatecznego. Z punktu 3 § 6 wynika jednoznacznie, że jeżeli przed upływem roku od popełnienia naruszenia kierowca dopuścił się naruszeń, za które liczba punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24 punkty, punkty ostateczne nie podlegają usunięciu z ewidencji. Punkty przyznane w okresie 1 roku za naruszenia przepisów ruchu drogowego, uwidocznione we wpisach ostatecznych, jak i tymczasowych nie mogą być z ewidencji usunięte do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia o naruszeniu przepisów ruchu drogowego objętego wpisem tymczasowym, gdyż w myśl art. 130 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty. Nieuprawnione jest zatem stanowisko skarżącego, iż przed uprawomocnieniem się wyroku z dnia 20 marca 2009 roku, dotyczącego naruszenia przepisów ruchu drogowego z dnia 26 czerwca 2007 roku, podlegały usunięciu punkty nałożone za naruszenia w dniach 8 października 2006 r. i 5 marca 2007 r., a to z powodu upływu roku od popełnienia tych naruszeń, a pomijająca wywodzoną okoliczność decyzja Kolegium jest sprzeczna z § 6 ust. 1 i 3 rozporządzenia. Należy podkreślić, że do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia w odniesieniu do naruszenia z dnia 26 czerwca 2007 r. wcześniej nałożone punkty stwierdzone wpisami ostatecznymi nie mogły być usunięte. Natomiast na skutek uprawomocnienia się wyroku dotyczącego naruszenia z dnia 26 czerwca 2007 r. wpis tymczasowy 14 punktów za to naruszenie stał się wpisem ostatecznym, jak to wynika z przepisów § 4 ust. 1 i 4 rozporządzenia. Z kolei konsekwencję ostateczności wpisu stanowi możliwość skierowania przez komendanta wojewódzkiego Policji wniosku o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w razie przekroczenia przez niego 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Wniosek ten, jak wynika z § 7 ust. 2 rozporządzenia sporządza się wyłącznie na podstawie wpisów ostatecznych. Zatem w momencie sporządzania wniosku punkty, składające się na liczbę przekraczającą 24, muszą być punktami przyznanymi na podstawie wpisów ostatecznych. Tego rodzaju sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, w związku z czym właściwy Lubelski Komendant Wojewódzki Policji był zobligowany wystąpić do organu właściwego w sprawach wydawania prawa jazdy z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy. W następstwie Prezydent Miasta miał obowiązek skierować A.A. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji (art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa o ruchu drogowym). Z wymienionych przyczyn zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy wydaną z upoważnienia Prezydent Miasta decyzję w zakresie obejmującym skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji A.A. odpowiada prawu. Prawidłowe jest również rozstrzygnięcie Kolegium o uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji i umorzeniu postępowania w tej części, w której wyznaczono termin poddania się przez kierowcę sprawdzeniu kwalifikacji. Kolegium trafnie wskazało na brak w przepisach ustawy Prawo o ruchu drogowym podstawy prawnej dla takiego rozstrzygnięcia. Wskazać należy, że jednolite stanowisko w tej kwestii wyrażane jest w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2010 r., I OSK 190/10, LEX nr 745173 oraz z dnia 27 września 2007 r. , I OSK 1363/06, LEX nr 599451). Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł jak w sentencji.