III SA/Lu 714/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. N. na uchwałę Rady Gminy G. z dnia 28 lutego 2012 r., Nr [...], w sprawie rozpatrzenia skargi złożonej przez M. N. na Wójta Gminy G. postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] września 2012 r. M.N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na uchwałę Rady Gminy G. z dnia 28 lutego 2012 r., Nr [...[, w sprawie rozpatrzenia skargi złożonej przez M. N. na Wójta Gminy G.. Zaskarżoną uchwałą Rada Gminy G. uznała za bezzasadną skargę M.N. na Wójta Gminy G.. W odpowiedzi na skargę do sądu administracyjnego Rada Gminy G. wniosła o jej odrzucenie z uwagi na to, że skarga została wniesiona bez uprzedniego wezwania Rady do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Funkcją sądów administracyjnych jest sprawowanie kontroli legalności działania administracji publicznej. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.) kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Zarówno z treści zaskarżonej uchwały i jej uzasadnienia, jak i nadesłanych przez organ akt administracyjnych wynika jednoznacznie, że skarga M. N. na Wójta Gminy G. została wniesiona w trybie tzw. postępowania skargowego, regulowanego przepisami działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 227 k.p.a. przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Skarga, która została w tym trybie wniesiona uruchamia jednoinstancyjne postępowanie administracyjne uproszczone, które kończy się nie decyzją administracyjną w sposób władczy kształtującą sytuację prawną adresata, lecz czynnością materialno-techniczną tj, zawiadomieniem o sposobie załatwienia sprawy (art. 273 § 3 i art. 238 k.p.a.). W myśl przepisu art. 229 pkt 3 k.p.a., jeżeli przepisy szczególne nie określają innych organów właściwych do rozpatrywania skarg, organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej zadań lub działalności wójta (burmistrza lub prezydenta miasta) i kierowników gminnych jednostek organizacyjnych, z wyjątkiem spraw określonych w pkt 2 - jest rada gminy. W przedmiotowej sprawie organem władnym do rozpoznania skargi w trybie przepisów działu VIII k.p.a. była Rada Gminy G., która podjęła uchwałę uznającą skargę M. N. na działalność Wójta Gminy za bezzasadną. W orzecznictwie panuje niekwestionowany pogląd, w pełni akceptowany również przez Sąd orzekający w niniejszej sprawie, zgodnie z którym pisma stanowiące zawiadomienia o sposobie załatwienia skargi nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego, gdyż działanie administracji w tym trybie nie mieści się w katalogu spraw określonych w art. 3 § 2 p.p.s.a. (por. m.in. postanowienie NSA z 1 lutego 2007 r.; I OSK 395/06; LEX nr 362475; postanowienie WSA w Lublinie z 31 grudnia 2007 r., III SA/Lu 586/07; Wspólnota 2008/3/47; postanowienie WSA w Warszawie z 24 listopada 2006 r. III SA/Wa 948/06; LEX nr 295005). Takie stanowisko wynika z faktu, że zawiadomienie o sposobie rozpatrzenia skargi (art. 273 § 3 i art. 238 k.p.a.) nie rozstrzyga o żadnych prawach ani obowiązkach adresata pisma, nie ma żadnego wpływu na jego sferę prawną. Poglądu tego w żaden sposób nie zmienia fakt, że zaskarżona czynność przybrała formę uchwały – wynika to bowiem tylko i wyłącznie z faktu, że uchwała jest właściwą formą działania dla organu kolegialnego, jakim jest rada gminy (miasta). Uchwała podjęta przez radę gminy (miasta) w trybie postępowania skargowego regulowanego przepisami k.p.a. nie może być w żadnym wypadku kwalifikowana jako akt podlegający zaskarżeniu na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. Nr 142, poz. 1591, z późn. zm.). Skarga na czynność nie mieszczącą się w zakresie właściwości sądu administracyjnego podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Niezależnie od powyższego stwierdzenia, wykluczającego dopuszczalność skargi ze względu na formę, w jakiej o żądaniach skarżącego wypowiedział się organ, należy zwrócić uwagę, że żądania te dotyczą bezprawnego użytkowania gruntu, będącego własnością skarżącego oraz wykupu tego gruntu, zdaniem skarżącego, zajętego pod drogę publiczną. Są to żądania mające charakter cywilnoprawny, zatem i z tej przyczyny nie nadają się do rozpoznania przez sąd administracyjny, gdyż właściwe w tego typu sprawach są sady powszechne – sądy cywilne. Podniesiony w odpowiedzi organu na skargę argument o niedopuszczalności skargi z powodu braku uprzedniego wezwania Rady Gminy do usunięcia naruszenia prawa jest bez znaczenia w sprawie. Skarga podlega odrzuceniu z powodu braku kognicji sądu, zatem rozważanie, czy wyczerpano właściwy tryb zaskarżenia jest w tej sytuacji całkowicie bezprzedmiotowe. Z przedstawionych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przepisu, orzeczono jak w sentencji postanowienia.