III SA/Lu 715/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski (sprawozdawca), Sędziowie: WSA Ewa Ibrom,, WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Asystent sędziego Radosław Kot, po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2015 r. na rozprawie sprawy ze skargi G. B. na rozstrzygnięcie Zarządu Województwa z dnia [...] maja 2015 r. Nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej postanawia: odrzucić skargę. W odpowiedzi na konkurs nr [...] ogłoszony w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] 2007-2013 (RPO WL 2007-2013), Oś Priorytetowa VI, Środowisko i czysta energia, Działanie 6.1 Ochrona i kształtowanie środowiska, Kategoria I Gospodarka wodno-ściekowa, Gmina [...] złożyła wniosek o dofinansowanie projektu pod tytułem "[...]", który został zarejestrowany pod nr [...]. Pismem z dnia [...] października 2008 r. Zarząd Województwa [...], działając jako Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa [...] na lata 2007-2013, poinformował skarżącą, że projekt nie otrzymał dofinansowania i został umieszczony na liście rezerwowej wobec wyczerpania środków finansowych w dostępnej alokacji przeznaczonych na realizację projektu w ramach konkursu nr [...]. Uchwałą nr [...] z dnia [...] października 2013 r. Zarząd Województwa [...] dokonał wyboru ze zmniejszonym poziomem dofinansowania projektu pt. "[...]", nr [...], o czym poinformowano skarżącą pismem z dnia 12 listopada 2013 r. Pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. wezwano skarżącą do dokonania uzupełnień i korekt wniosku o dofinansowanie. W odpowiedzi skarżąca złożyła wniosek wraz z załącznikami. Następnie, pismem z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...], Instytucja Zarządzająca poinformowała Gminę [...] o odrzuceniu wniosku o dofinansowanie projektu pt. "[...]", nr [...], z uwagi na nieuzupełnienie wszystkich braków dokumentacji. Gmina [...] wniosła protest od powyższej informacji. Rozstrzygnięciem protestu z dnia [...] września 2014 r., Nr [...], Wojewoda [...] uznał protest za zasadny. W wyniku powtórnej oceny formalnej wniosku, pismem z dnia [...] września 2014 r., nr [...] Instytucja Zarządzająca ponownie odrzuciła wiosek. Pismem z dnia [...] października Gmina wniosła protest, który rozstrzygnięciem protestu z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...] został uznany przez Wojewodę [...] za zasadny. Kolejną informacją z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...], poinformowano Gminę [...] o otrzymaniu przez projekt 77,63 punktów. Organ wskazał, że liczba ta nie jest jednak wystarczająca do uzyskania dofinansowania, w związku z czym, Uchwałą Zarządu Województwa [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. projekt został umieszczony na liście rezerwowej. W piśmie tym pouczono również skarżącą, że zgodnie z art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z wdrażaniem funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności (Dz.U. Nr 216, poz. 1370), dalej: ustawa zmieniająca z dnia 7 listopada 2008 r., postępowanie odwoławcze toczy się na podstawie przepisów obowiązujących w dniu ukazania się ogłoszenia o rozpoczęciu konkursu. Pismem z dnia [...] lutego 2015 r. Gmina [...] wniosła skierowany do Wojewody [...] protest od powyższej informacji. Protest został przekazany przez Wojewodę do Instytucji Zarządzającej, na podstawie art. 2 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 19 kwietnia 2013 r o zmianie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. z 2013 r., poz. 714), dalej: ustawa zmieniająca ustawę o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, zgodnie z którym instytucją rozpatrującą protest w ramach RPO WL na lata 2007-2013 jest Instytucja Zarządzająca. W rozstrzygnięciu protestu z dnia [...] maja 2015 r., Nr [...] Instytucja Zarządzająca uznała protest za niezasadny. W uzasadnieniu uznała, że złożony przez skarżącą w 2008 r. projekt oraz projekt złożony w 2014 r. nie stanowią identycznych projektów. Zakres rzeczowy i finansowy projektu złożonego w dniu [...] czerwca 2014 r. uległ zredukowaniu o ok. 80 % w stosunku do projektu złożonego pierwotnie w dniu naboru wniosków. W ocenie organu, przedmiotem oceny był w istocie inny projekt powiązany z poprzednim jedynie poprzez osobę beneficjenta oraz fakt, że stanowił część zakresu rzeczowego poprzedniego projektu. Tym samym nie znajdują uzasadnienia porównania niniejszej oceny do ocen dokonanych poprzednio. Organ podniósł, że decyzje środowiskowe, na podstawie których wydano pozwolenia na budowę z dnia [...] lipca 2006 r, Nr [...], z dnia [...] maja 2007 r., Nr [...] i z dnia [...] lipca 2006 r., Nr [...] były nieważne i zostały wyeliminowane z obrotu prawnego. W konsekwencji, wadliwe i podlegające wyeliminowaniu z obrotu prawnego są także oparte na nich decyzje o pozwoleniu na budowę, stanowiące podstawę realizacji inwestycji zgłoszonej do dofinansowania. W ocenie organu, przepisy ustawy z dnia - Prawo o ochronie środowiska (Dz.U. z 2005 r., Nr 163, poz. 1362 z późn. zm.), nie przewidują możliwości przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięć już istniejących. Decyzja przedstawiona przez skarżącą wydana została już po ukończeniu realizacji inwestycji i nie sanuje wadliwości pozwoleń na budowę. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skardze na powyższe rozstrzygnięcie Gmina [...] wniosła o stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Instytucję Zarządzającą. W uzasadnieniu skargi wskazała, że naruszono art. 6, art. 157 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2012 r., poz. 267 z późn. zm.), dalej: k.p.a. W ocenie skarżącej instytucja zarządzająca niezasadnie uznała, że w związku ze stwierdzeniem nieważności decyzji środowiskowych, wadliwe i podlegające wyeliminowaniu z obrotu prawnego są decyzje o pozwoleniu na budowę. Skarżąca podniosła, że pozwolenie na realizację projektu nie zostało zaskarżone, ani wyeliminowane z obrotu prawnego. W stosunku do pozwolenia nie zostało również wszczęte postępowanie nieważnościowe. Gmina uzyskała właściwą decyzję środowiskową. Natomiast decyzją z dnia [...] lipca 2014 r., Nr [...], Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w L. orzekł o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania projektu na środowisko. W ocenie Gminy [...], podmiot wykonujący prace budowlane na podstawie ważnych i ostatecznych decyzji inwestycyjnych nie może być narażony na zarzut ich wykonywania w ramach samowoli budowlanej w przypadku zakwestionowania decyzji w drodze środków nadzwyczajnych. Skarżąca podniosła, że Instytucja Zarządzająca naruszyła również art. 1 ust. 2 i art. 2 ust. 1 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz.U.UE L Nr 26 z dnia 28 stycznia 2012 r., s. 1), dalej: Dyrektywa 2011/92/UE poprzez przyjęcie, że decyzja środowiskowa nie może być wydana po rozpoczęciu realizacji inwestycji. Gmina [...] wskazała, że organ w sposób nieuprawniony powoływał się w swoim rozstrzygnięciu na interpretację Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. W ocenie skarżącej powyższe spowodowało, że rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie dokumentu nie stanowiącego źródła prawa powszechnie obowiązującego. Tym samym naruszono art. 87 ust. 1 Konstytucji RP. Wskazane przez skarżącą naruszenia przełożyły się na przyznaną jej punktację w zakresie kryteriów technicznych, co z kolei mogło mieć wpływ na ostateczny wynik konkursu i przyznanie dofinansowania. W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa [...] wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest rozstrzygnięcie protestu z dnia [...] maja 2015 r., w którym Instytucja Zarządzająca uznała protest Gminy [...] od informacji odrzucającej wniosek o dofinansowanie projektu pod tytułem "[...]", zarejestrowany pod nr [...], za niezasadny. Zgodnie z obecnie obowiązującym brzmieniem art. 30c ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2014 r., poz. 1649, z późn. zm.), dalej: ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, po wyczerpaniu postępowania odwoławczego przed właściwą instytucją oraz w przypadku, o którym mowa w art. 30i pkt 1, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.), dalej: p.p.s.a. Skarga jest wnoszona przez wnioskodawcę w terminie 14 dni od dnia doręczenia informacji, o której mowa w art. 30b ust. 9 albo art. 30i pkt 1, bezpośrednio do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego wraz z kompletną dokumentacją w sprawie. Możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego wprowadzona została ustawą z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z wdrażaniem funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności, nowelizującą uprzednio obowiązującą ustawę o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Jednocześnie w art. 14 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 listopada 2008 r. wskazano, że zawarte w niej regulacje (dotyczące zmiany ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju) nie mają zastosowania do konkursów ogłoszonych przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej (tj. konkursów ogłoszonych przed 20 grudnia 2008 r.), zaś postępowanie odwoławcze toczy się na podstawie przepisów obowiązujących w dniu ukazania się ogłoszenia o rozpoczęciu konkursu. Rozpoznawany w niniejszej sprawie wniosek został złożony w odpowiedzi na konkurs nr [...] ogłoszony w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] 2007-2013 (RPO WL 2007-2013), Oś Priorytetowa VI, Środowisko i czysta energia, Działanie 6.1 Ochrona i kształtowanie środowiska, Kategoria I Gospodarka wodno-ściekowa. Konkurs ten został ogłoszony w dniu 27 marca 2008 r., zatem przed dniem wyjścia w życie ustawy zmieniającej, która wprowadziła przepisy umożliwiające wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Z treści obowiązującego w dacie ogłoszenia konkursu art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. Nr 227, poz. 1658 z późn. zm.) wynika, że wnioskodawca, którego projekt nie został wyłoniony do dofinansowania, może złożyć pisemny protest. W przypadku regionalnych programów operacyjnych, protest jest rozpatrywany przez właściwego miejscowo wojewodę (ust. 3). W razie negatywnego rozpatrzenia protestu wnioskodawca, w terminie 7 dni od dnia otrzymania informacji w tym zakresie, może skierować wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy do ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego (ust. 4 pkt 2). Rozstrzygnięcie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy kończy procedurę wyboru projektu (ust. 6). Jednocześnie w art. 37 ustawy wskazano, iż do postępowania w zakresie ubiegania się oraz udzielania dofinansowania na podstawie niniejszej ustawy ze środków pochodzących z budżetu państwa lub ze środków zagranicznych nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, z późn. zm.), dalej: k.p.a. oraz przepisów dotyczących postępowania sądowoadministracyjnego. Wobec powyższego należy uznać, że skoro mający zastosowanie w niniejszej sprawie art. 37 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - w brzmieniu obowiązującym w dacie ogłoszenia konkursu - wykluczał możliwość zastosowania regulacji dotyczących postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie udzielania i ubiegania się o dofinansowanie przedsięwzięcia realizowanego w ramach programu operacyjnego, to sprawa ta nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienia NSA z dnia 9 grudnia 2009 r., sygn. akt II GSK 1014/09, z dnia 10 czerwca 2010 r, sygn. akt II GSK 561/10 i z dnia 7 października 2010 r., sygn. akt II GSK 1073/10 oraz wyrok NSA z dnia 22 września 2011 r., sygn. akt II GSK 1698/11). Stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Podlegający rozpoznaniu w niniejszej sprawie projekt został zgłoszony w ramach konkursu ogłoszonego w marcu 2008 r., zatem skarga wniesiona przez stronę nie podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny, ponieważ taka możliwość została w sposób jednoznaczny wyłączona przez ustawodawcę. W konsekwencji, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.