III SA/Lu 726/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Tchórzewska Sędziowie: Asesor WSA Agnieszka Kosowska Sędzia WSA Anna Strzelec (sprawozdawca) Protokolant: Asystent sędziego Katarzyna Sugier po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2025 r. sprawy ze skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Komendanta Nadbużańskiego Oddziału Straży Granicznej w Chełmie z dnia [...] października 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 9 października 2024 r. Komendant Nadbużańskiego Oddziału Straży Granicznej w Chełmie, po rozpatrzeniu odwołania [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (dalej też jako: "strona skarżąca", "spółka", "skarżąca spółka"), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej w Terespolu z dnia 4 września 2024 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. W dniu 20 lipca 2024 r. na drogowym przejściu granicznym w Kukurykach na kierunku wjazdowym do Polski przeprowadzono kontrolę ciągnika samochodowego marki VOLVO o nr rej. [...] wraz z naczepą ciężarową marki SCHMITZ o nr rej. [...] Kierowcą był obywatel Białorusi A. K.. Pojazdem realizowany był kurs na pusto, po rozładunku towaru w postaci kropli do nosa w Białorusi. Przewóz drogowy realizowany był na rzecz strony skarżącej. W toku czynności kontrolnych ustalono, że z dowodu rejestracyjnego naczepy ciężarowej marki SCHMITZ o nr rej. [...], wynika, że termin badania technicznego potwierdzającego zdatność pojazdu do ruchu drogowego upłynął w dniu 31 maja 2024 r. Kierowca nie okazał żadnego innego dokumentu potwierdzającego, że pojazd został poddany wymaganemu badaniu technicznemu. Powyższe ustalenie zostało potwierdzone w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców. Przebieg i wyniki kontroli zostały udokumentowane protokołem z kontroli drogowej z dnia 20 lipca 2024 r. (nr [...]). Kierowca podpisał protokół bez zastrzeżeń. Decyzją z dnia 4 września 2024 r. Komendant Placówki Straży Granicznej w Terespolu (dalej "organ I instancji") nałożył na skarżącą spółkę karę pieniężną w wysokości 2 000 zł, na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 728), dalej także jako "u.t.d.", za naruszenie określone w lp. 9.1. załącznika nr 3 do u.t.d., tj. za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. W wyniku rozpatrzenia wniesionego przez spółkę odwołania, Komendant Nadbużańskiego Oddziału Straży Granicznej w Chełmie (dalej "organ II instancji", "organ odwoławczy") decyzją z dnia 9 października 2024 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wyjaśnił, że zgodnie z Ip. 9.1. załącznika nr 3 do u.t.d., wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości 2 000 zł – za każdy pojazd. Zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że poddany kontroli w dniu 20 lipca 2024 r. pojazd, naczepa ciężarowa marki SCHMITZ, nr rej. [...], w momencie kontroli nie posiadał aktualnego okresowego badania technicznego, gdyż jego termin upłynął w dniu 31 maja 2024 r. Potwierdzał to wpis w dowodzie rejestracyjnym pojazdu oraz informacje zawarte w systemie CEPIK. Okoliczność ta jest niezaprzeczalna i nie budzi wątpliwości. Odnosząc się do argumentów spółki zawartych w odwołaniu i dołączonych dowodów (kopii dowodu rejestracyjnego naczepy) organ wyjaśnił, że nie mają one wpływu na fakt, że w dniu 20 lipca 2024 r. strona skarżąca wykonywała przewóz drogowych pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Organ odwoławczy uznał, że niedopuszczalne jest aby pojazd, który nie posiada ważnych badań technicznych, potwierdzających jego zdatność do ruchu drogowego, był wykorzystywany do jakichkolwiek operacji transportowych, a zwłaszcza do przewozu ładunków. Organ II instancji stwierdził ponadto, że w niniejszej sprawie nie było podstaw do zastosowania art. 92c u.t.d. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie spółka wniosła o uchylenie w całości decyzji organów obu instancji, umorzenie postępowania administracyjnego i zwrot kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej decyzji spółka zarzuciła naruszenie: 1) przepisów proceduralnych, tj. art. 7, art. 8 § 1 oraz art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572), dalej "k.p.a.", poprzez nierozpatrzenie sprawy w jej całokształcie przejawiające się brakiem refleksji organu w zakresie przepisów materialnych, regulujących zagadnienie okresowych badań technicznych i niewskazaniem tej normy powszechnie obowiązującego prawa, z której jasno wynika, iż badanie to przesądza o zdatności pojazdu do ruchu drogowego; 2) przepisu prawa materialnego, zapisanego pod Ip. 9.1. załącznika nr 3 do u.t.d., poprzez jego błędne zastosowanie, wynikające z niewłaściwie przeprowadzonej wykładni, przejawiające się uznaniem, że może on znaleźć zastosowanie jako podstawa nałożenia kary w sytuacji wykonywania przewozu drogowego pojazdem, który nie został przedstawiony w terminie do okresowego badania technicznego, o którym mowa w art. 81 ust. 2 i ust. 3 ustawy dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, podczas gdy z treści naruszonego przepisu sankcjonującego wynika, iż może on stać się podstawą nałożenia kary za wykonywanie przewozu bez aktualnego badania technicznego potwierdzającego zdatność pojazdu do ruchu drogowego, natomiast okresowe badanie techniczne nie pełni takiej roli; 3) zasady legalizmu oraz zasady praworządności poprzez nałożenie na skarżącą spółkę sankcji na podstawie przepisu Ip. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d., podczas gdy w systemie powszechnie obowiązującego prawa krajowego nie ma wyraźnej normy, z której wynikałoby, iż okresowe badanie techniczne pojazdu potwierdza jego zdatność do ruchu drogowego. W uzasadnieniu zarzutów skargi skarżąca spółka podniosła, że w jej ocenie zapisana pod Ip. 9.1. załącznika nr 3 do u.t.d. norma obejmuje tylko sytuacje, w których pojazd porusza się bez aktualnych badań okresowych, jednak chodzi wyłącznie o takie badania, które potwierdzają jego zdatność do ruchu drogowego. Skarżąca zaznaczyła, że okresowe badanie techniczne wykonywane na terenie Rzeczypospolitej Polskiej nie potwierdza zdatności pojazdu do ruchu drogowego. Tym samym przypadek z dnia kontroli nie może być postrzegany jako delikt karny na podstawie przepisu zadekretowanego pod lp. 9.1. załącznika nr 3 do u.t.d. Według strony skarżącej z przepisów ustawy o transporcie drogowym, z ustawy Prawo o ruchu drogowym ani z rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Wodnej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosownych przy tych badaniach nie wynika, że okresowe badania techniczne potwierdzają zdatność pojazdu do ruchu drogowego. Nie ma również w treści powyższych aktów prawnych jakiegokolwiek zapisu, na podstawie którego dałoby się jednoznacznie wyciągnąć taki wniosek. W konsekwencji w przypadku nieaktualnych badań okresowych, nie może zostać zastosowana sankcja zapisana pod lp. 9.1. załącznika nr 3 do u.t.d. Wskazany przepis sankcjonujący nie obejmuje stanu faktycznego, w którym danym pojazdem wykonywany jest przewóz drogowy bez aktualnego badania okresowego. Sprawdzenie to, choć bez wątpienia obowiązkowe nie przesądza bowiem o zdatności pojazdu do ruchu drogowego. Zdaniem spółki organ odwoławczy nie dokonał pogłębionej analizy zapisów art. 81 ust. 2 w zw. z art. 71 ust. 2 oraz w zw. z art. 66 ustawy Prawo o ruchu drogowym. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest decyzja nakładająca na skarżącą spółkę karę pieniężną w wysokości 2 000 zł, za naruszenie określone w lp. 9.1. załącznika nr 3 do u.t.d., tj. za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 12 000 zł za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 zł do 40 000 zł za każde naruszenie (pkt 1); przedsiębiorca wykonujący krajowy transport drogowy, o którym mowa w art. 5b ust. 1, podlega karze pieniężnej w wysokości do 120 000 złotych za każde naruszenie (pkt 2). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 - załącznika nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 7 pkt 1 u.t.d.). Przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego - zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. l u.t.d., rozumie się obowiązki lub warunki wynikające z przepisów u.t.d. oraz ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że kontrolowany w dniu 20 lipca 2024 r. przewóz na kierunku wjazdowym z Białorusi do Polski wykonywany był zespołem pojazdów, w którym naczepa ciężarowa marki SCHMITZ o nr rej. [...] nie posiadała ważnego aktualnego okresowego badania technicznego pojazdu. Z wpisów w dowodzie rejestracyjnym naczepy jasno wynikało, że termin ważności ostatnich badań technicznych upłynął z dniem 31 maja 2024 r. Powyższe ustalenia zostały dodatkowo potwierdzone w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców, z której wydruk został załączony do akt sprawy (k. 13 akt administracyjnych). Powyższe dowody nie budzą wątpliwości sądu i nie były przez stronę skarżącą podważane. Bezspornym też jest, że brakujące badanie techniczne zostało przez stronę skarżącą wykonane w dniu 20 lipca 2024 r. (dzień kontroli). Potwierdzenie wykonania badania w tym dniu spółka dołączyła do odwołania od decyzji organu I instancji. Zdaniem strony skarżącej, brak aktualnych okresowych badań technicznych naczepy ciężarowej nie stanowił naruszenia opisanego w lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d., ponieważ z żadnego aktu prawnego nie wynika aby okresowe badanie techniczne potwierdzało zdatność pojazdu do ruchu drogowego. Ze stanowiskiem spółki nie sposób się zgodzić. Kwestie związane z wykonywaniem badań technicznych pojazdów zostały uregulowane w przepisach unijnych i krajowych. Zgodnie z art. 10 ust. 1 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/45/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie okresowych badań zdatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz uchylającej dyrektywę 2009/40/WE (Dz. U. UE. L. z 2014 r. Nr 127, str. 51 ze zm.), stacja kontroli pojazdów lub, w stosownych przypadkach, właściwy organ państwa członkowskiego, który przeprowadził badanie zdatności do ruchu drogowego pojazdu zarejestrowanego na jego terytorium, wydaje dla każdego pojazdu, który pozytywnie przeszedł takie badanie, poświadczenie na przykład w postaci wzmianki w dowodzie rejestracyjnym pojazdu, naklejki, świadectwa lub jakiejkolwiek innej łatwo dostępnej informacji. Poświadczenie wskazuje termin, w jakim należy przeprowadzić następnie badanie zdatności do ruchu drogowego. Stosownie do art. 7 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/47/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie drogowej kontroli technicznej dotyczącej zdatności do ruchu drogowego pojazdów użytkowych poruszających się w Unii oraz uchylającej dyrektywę 2000/30/WE (Dz. U. UE. L. z 2014 r. Nr 127, str. 134 z ze zm.), świadectwo zdatności do ruchu drogowego odpowiadające najbardziej aktualnemu badaniu zdatności do ruchu drogowego lub jego kopia lub – w przypadku wydania elektronicznego świadectwa zdatności do ruchu drogowego – uwierzytelniony lub oryginalny wydruk takiego świadectwa oraz protokół najbardziej aktualnej drogowej kontroli technicznej mają być przechowywane w pojeździe, jeżeli są one dostępne. Dyrektywa wiąże każde państwo członkowskie, do którego jest kierowana, w odniesieniu do rezultatu, który ma być osiągnięty, pozostawiając jednak organom krajowym swobodę wyboru formy i środków. Obowiązek przeprowadzenia badania technicznego został uregulowany w art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2024 r. poz. 1251), dalej też jako: "p.r.d.". Według tego przepisu, właściciel pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru, przyczepy lub samochodu osobowego przeznaczonego do zawodów sportowych jest obowiązany przedstawiać go do badania technicznego. Badania techniczne dzieli się na badania okresowe, badania dodatkowe oraz badania co do zgodności z warunkami technicznymi (art. 81 ust. 2 p.r.d.). Okresowe badanie techniczne po raz pierwszy jest przeprowadzane przed pierwszą rejestracją pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (art. 81 ust. 3 p.r.d.). Okresowe badanie techniczne pojazdu przeprowadza się corocznie, z zastrzeżeniem ust. 6-10 (art. 81 ust. 5 p.r.d.), które nie mają w niniejszej sprawie zastosowania. Stosownie zaś do art. 84 ust. 1 ww. ustawy, badanie techniczne pojazdów wykonuje zatrudniony na stacji diagnosta, potwierdzając tym samym stan techniczny pojazdu. Organ dokonujący rejestracji pojazdu wpisuje do dowodu rejestracyjnego termin badania technicznego pojazdu. Jeżeli pojazd jest zarejestrowany, kolejny termin badania technicznego wpisuje do dowodu rejestracyjnego uprawniony diagnosta po stwierdzeniu pozytywnego wyniku badania technicznego (art. 82 ust. 1 i 2 p.r.d.). Jak stanowi z kolei art. 71 ust. 1 i 2 p.r.d. wykonywanie przejazdu po drogach jest możliwe tylko pojazdem dopuszczonym do ruchu, a dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego, jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe. Pojazd jest dopuszczony do ruchu, jeżeli odpowiada warunkom określonym w art. 66 oraz jest zarejestrowany i zaopatrzony w zalegalizowane tablice rejestracyjne. Brak aktualnego okresowego badania technicznego jest zakwalifikowany do kategorii naruszeń najpoważniejszych (NN), albowiem stan techniczny pojazdu, oceniany przez uprawnionego diagnostę, wbrew stanowisku skargi, przesądza o jego zdolności i bezpieczeństwie uczestniczenia w ruchu drogowym. W ocenie sądu oczywistym jest, że badanie techniczne służy sprawdzeniu, czy pojazd jest zdatny do ruchu drogowego, czy nie, czy pojazd odpowiada warunkom technicznym określonym w Prawie o ruchu drogowym i w wydanych na jego podstawie (art. 66 ust. 5 p.r.d.) przepisach rozporządzenia, w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. Zgodnie z art. 81 ust. 15 p.r.d. zakres i sposób przeprowadzenia badań technicznych pojazdów został uregulowany w rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. z 2024 r. poz. 141, z późn. zm.),dalej także jako "rozporządzenie", "rozporządzenie w sprawie badań technicznych". Zgodnie z § pkt 1 lit. b rozporządzenia badania techniczne polegają na sprawdzeniu, czy pojazd odpowiada warunkom technicznym określonym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. Zakres okresowego badania technicznego został zaś uregulowany w § 2 ust. 1 przedmiotowego rozporządzenia, a wymagania dotyczące kontroli oraz wytyczne dotyczące oceny usterek dokonywanej podczas przeprowadzania okresowego badania technicznego pojazdu określa załącznik nr 1 do rozporządzenia (§ 2 ust. 3 rozporządzenia). Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia okresowe badanie techniczne pojazdu obejmuje sprawdzenie i ocenę prawidłowości działania poszczególnych zespołów i układów pojazdu, w szczególności pod względem bezpieczeństwa jazdy i ochrony środowiska, w tym sprawdzenie i ocenę: a) stanu technicznego ogumienia, w tym prawidłowości doboru obciążenia, prędkości i przeznaczenia właściwego dla danego typu pojazdu, b) prawidłowości działania, ustawienia i własności świetlnych świateł zewnętrznych, w tym prawidłowości działania urządzeń sygnalizacyjnych, c) stanu technicznego, skuteczności i równomierności działania hamulców, d) prawidłowości działania układu kierowniczego, stanu technicznego jego połączeń oraz wielkości ruchu jałowego koła kierownicy, w tym prawidłowości ustawienia i zamocowania kół jezdnych, e) stanu technicznego zawieszenia, f) instalacji elektrycznej, g) stanu technicznego nadwozia, podwozia i ich osprzętu oraz przedmiotów wyposażenia, h) stanu technicznego układu wydechowego - w uzasadnionych przypadkach pomiaru poziomu hałasu zewnętrznego podczas postoju oraz ocenę stanu technicznego sygnału dźwiękowego, i) emisji zanieczyszczeń gazowych lub zadymienia spalin, jeżeli pojazd jest napędzany silnikiem o spalaniu wewnętrznym. Zgodnie z kolei z treścią § 2 ust. 4 rozporządzenia, stwierdzone w trakcie badania technicznego usterki dzieli się na trzy grupy: 1) usterki drobne – usterki niemające istotnego wpływu na bezpieczeństwo ruchu drogowego i ochrony środowiska, które nie powodują ograniczenia w dalszym używaniu pojazdu; 2) usterki poważne – usterki mogące zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego lub naruszać wymagania ochrony środowiska albo inne istotne nieprawidłowości, które dają podstawę do ograniczenia dalszego używania pojazdu oraz określenia warunków tego używania; 3) usterki niebezpieczne - usterki powodujące bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego lub naruszające wymagania ochrony środowiska, w stopniu uniemożliwiającym używanie pojazdu w ruchu drogowym, które powodują niedopuszczenie do dalszego używania pojazdu. Wytyczne dotyczące oceny usterek ujawnionych w trakcie przeprowadzania badania technicznego pojazdu zawarto w kolumnie czwartej załącznika nr 1 oraz załącznika nr 2 do rozporządzenia (§ 2 ust. 5 rozporządzenia). Według § 6 ust. 1 rozporządzenia, w przypadku gdy w pojeździe nie stwierdzono żadnych usterek lub stwierdzono usterki drobne, uprawniony diagnosta określa wynik badania technicznego pojazdu jako pozytywny i: 1) zgodnie z art. 82 ust. 2 ustawy zamieszcza odpowiedni wpis w dowodzie rejestracyjnym pojazdu; 2) wystawia zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu oraz w przypadkach, o których mowa w art. 81 ust. 3 ustawy, wystawia dokument identyfikacyjny pojazdu; 3) informuje posiadacza pojazdu o rodzaju stwierdzonych usterek drobnych i konieczności ich usunięcia, zamieszczając stosowne adnotacje w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu. W przypadku natomiast, gdy w pojeździe stwierdzono usterki poważne, uprawniony diagnosta zamieszcza wpis o nich w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu i określa wynik badania technicznego jako negatywny. Uprawniony diagnosta informuje posiadacza pojazdu o konieczności przeprowadzenia badania technicznego pojazdu, o którym mowa w ust. 6 (tj. badania technicznego pojazdu polegającego na ponownym sprawdzeniu zespołów i układów, w którym stwierdzono usterki w zakresie ich usunięcia - § 6 ust. 2 rozporządzenia). W przypadku gdy w pojeździe stwierdzono usterki niebezpieczne, uprawniony diagnosta zamieszcza wpis o nich w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu i określa wynik badania technicznego jako negatywny. Uprawniony diagnosta zatrzymuje dowód rejestracyjny i w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu dokonuje wpisu "zatrzymano dowód rejestracyjny nr ...", z zastrzeżeniem ust. 5. (§ 6 ust. 3 rozporządzenia). W tym stanie prawnym nie może budzić wątpliwości, że brak aktualnego badania technicznego oznacza jednocześnie brak potwierdzenia jego zdatności do ruchu drogowego. Wbrew oczekiwaniu strony skarżącej nie można uznać, że w sytuacji braku dowodu na okoliczność przeprowadzenia aktualnego okresowego badania technicznego, można przyjąć, że pojazd i tak jest zdatny do ruchu, a argumentacja skargi, że wyprowadzenie reprezentowanego przez organ stanowiska z brzmienia regulacji rozporządzenia w sprawie badań technicznych (§ 1 pkt 1 lit.b) jest w świetle brzmienia art. 81 ust. 2 nieuprawniona nie zasługuje na uwzględnianie. Zgodnie z art. 81 ust. 2 p.r.d. przytoczonym już wyżej, badania techniczne dzieli się na badania okresowe, badania dodatkowe oraz badania co do zgodności z warunkami technicznymi. Z tego podziału skarżąca spółka próbuje wyprowadzić trafność swojej argumentacji, że tylko ostatnie z wymienionych badań potwierdza zgodność pojazdu z warunkami technicznymi określonymi w przepisach Prawa o ruchu drogowym, co jest stanowiskiem nieuprawnionym. Skarżąca spółka pomija bowiem dalsze uregulowania art. 81 p.r.d., tj. np. regulację ust. 11, ust. 11a, czy ust. 11b tego artykułu, które obalają stawianą przez stronę skarżącą tezę. Trafnie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z dnia 4 kwietnia 2023 r., sygn. akt I SA/Bd 95/23 (orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA), że badanie okresowe ma charakter powszechny i dotyczy wszystkich właścicieli pojazdów. Dodatkowemu badaniu technicznemu podlega z kolei pojazd skierowany przez organ kontroli ruchu drogowego np. w razie uzasadnionego przypuszczenia, że zagraża bezpieczeństwu ruchu lub narusza wymagania ochrony środowiska, pojazd który uczestniczył w wypadku drogowym, w którym dokonano zmian konstrukcyjnych, czy w innych przypadkach wymienionych w art. 81 ust. 11 p.r.d. Natomiast, badaniu co do zgodności z warunkami technicznymi podlega pojazd zabytkowy przed pierwszą rejestracją na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ust. 11a), czy też samochód osobowy przeznaczony do zawodów sportowych. Nie ulega zatem wątpliwości, że wszystkie wymienione badania techniczne mają potwierdzać spełnianie przez pojazd określonych w przepisach warunków technicznych, a w rezultacie jego sprawność i zdatność do ruchu drogowego. Akceptacja stanowiska skargi i przyjęcie, że brak okresowego badania technicznego pojazdu poruszającego się po drogach nie podlega pod dyspozycję normy prawnej, o której mowa w lp. 9.1. załącznika nr 3 do u.t.d. byłoby sprzeczne zarówno z bezwzględnym ustawowym obowiązkiem każdego obywatela poddania pojazdu takiemu badaniu jak i z jego istotą i celem. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko wyrażone w orzecznictwie sądowym, że brak aktualnego badania technicznego jest skorelowany z brakiem zdatności pojazdu do ruchu drogowego (por. np. wyroki w sprawach sygn. akt: II SA/Ol 367/22, I SA/Bd 95/23, czy II SA/Sz 315/23 – CBOSA). Dodać tylko można, że zasadność argumentacji skarżącej spółki można by było rozważać, jak zauważono w ostatnim z powołanych wyroków, gdyby brzmienie lp. 9.1. załącznika nr 3 do u.t.d. było inne. Treść tego przepisu musiałaby bowiem stanowić, że karze podlega wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego i niemającego potwierdzenia jego zdatności do ruchu drogowego. Natomiast treść lp. 9.1. załącznika nr 3 do u.t.d. nie została tak sformułowana. Ustawodawca wymaga zatem okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Podsumowując, z przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym wynika wymóg posiadania i przedstawienia do kontroli aktualnego badania technicznego. Istotą badania technicznego jest weryfikacja stanu pojazdu, a celem ustalenie zasadności dopuszczenia pojazdu do ruchu lub przedłużenie takiej możliwości. Brak dokumentu potwierdzającego przeprowadzenie aktualnego badania technicznego, oznacza brak potwierdzenia zdatności danego pojazdu do ruchu. Każdy pojazd powinien być poddawany badaniom technicznym, a nieprzeprowadzenie takiego badania nie pozwala na uznanie, że dany pojazd spełnia wymagania użytkowania pojazdu w ruchu (por. wyrok w sprawie sygn. akt II GSK 2672/14, LEX nr 2111109). W świetle przytoczonych wyżej przepisów prawa i ich wykładni nie można w żaden sposób uznać, że okresowe badania techniczne nie potwierdzają zdatności pojazdu do ruchu drogowego, jak przedstawia to skarżąca w uzasadnieniu skargi. W konsekwencji należało uznać, że organ zasadnie nałożył na spółkę karę pieniężną w wysokości 2 000 zł za stwierdzone naruszenie określone w lp. 9.1. załącznika nr 3 do u.t.d., a zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego okazały się chybione. W ocenie sądu, prawidłowe jest również stanowisko organów, że w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 u.t.d. Zgodnie z tym przepisem, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Sytuacja, o której mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., może mieć miejsce jeżeli strona nie miała wpływu na powstanie naruszenia lub nie mogła tego przewidzieć, a więc gdy naruszenie prawa jest wynikiem okoliczności całkowicie od niej niezależnych. Brak wpływu strony na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć, nie jest wystarczające jedynie zakwestionowanie swojej odpowiedzialności. Przedsiębiorca należycie dbający o swoje sprawy powinien w sposób szczególny zadbać o przestrzeganie przepisów prawa, w tym ustawy o transporcie drogowym. W niniejszej sprawie spółka nie przedstawiła żadnych okoliczności, które uzasadniałyby zastosowanie art. 92c u.t.d. Trudno uznać brak aktualnych badań technicznych pojazdu za zdarzenie o charakterze nagłym i trudnym do przewidzenia, a tym samym powstanie naruszenia, czyli wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnych okresowych badań technicznych, jest sytuacją, na którą strona skarżąca miała realny wpływ i mogła jej uniknąć. Podkreślić należy że odpowiedzialność administracyjna za dopuszczenie do konkretnego naruszenia, określonego czy to w ustawie o transporcie drogowym, czy w innych przepisach krajowych, bądź unijnych, jest niezależna od kwestii zaistnienia winy po stronie dokonującej naruszenia, a tym bardziej nie bada się stopnia zawinienia. Stwierdzenie naruszenia prawa powoduje odpowiednią, zgodną z przepisami kwalifikację tego naruszenia, a w konsekwencji nałożenie kary w przewidzianej ustawą wysokości, bez możliwości miarkowania kary czy odstąpienia od jej nałożenia, poza omówionym wyżej art. 92c u.t.d. oraz art. 92b u.t.d., który nie odnosi się do okoliczności niniejszej sprawy. Zasada praworządności wymagała więc od organu administracji, aby stwierdzając naruszenie określone w lp. 9.1. załącznika nr 3 do u.t.d., nałożył przewidzianą w tym przepisie karę, określoną w stałej wysokości na kwotę 2 000 zł. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, organy nie naruszyły przepisów postępowania, w szczególności art. 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a. W ocenie sądu, organy należycie zgromadziły dowody, a dysponując pełnym materiałem dowodowym prawidłowo go oceniły, w zgodzie z regułami proceduralnymi określonymi w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., zapewniając przy tym stronie możliwość czynnego udziału w sprawie. Jednocześnie uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Wobec bezzasadności zarzutów sformułowanych w skardze oraz wobec niestwierdzenia uchybień, które mogły mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a które sąd miał obowiązek uwzględniać z urzędu, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) skargę należało oddalić.