III SA/Lu 73/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędzia WSA Iwona Tchórzewska po rozpoznaniu w Wydziale III w dniu 17 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym sprawy ze skargi W. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 21 maja 2024 r. nr BP.501.257.2024.2250.GR4/EPUAP w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 21 maja 2024 r. (nr [...]) Główny Inspektor Transportu Drogowego – w wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego W. J. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "G. " W. J. – uchylił w całości decyzję Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 3 stycznia 2024 r. (nr [...]) i ostatecznie nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 3 500,00 zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie sprawy: W dniu 8 listopada 2023 r. w punkcie kontroli na drodze ekspresowej S. zatrzymany został do kontroli zestaw pojazdów, to jest ciągnik siodłowy marki D. o nr rej. [...] wraz z naczepą marki M. o nr rej. [...], którym kierował V. S.. Pojazdem wykonywano krajowy przewóz drogowy bez ładunku z miejscowości Szczecin do bazy przedsiębiorstwa w miejscowości Ł.. Przebieg kontroli został szczegółowo utrwalony protokołem kontroli nr [...] z dnia 8 listopada 2023 r. W toku czynności kontrolnych ujawniono: 1) naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy – za każdego kierowcę; 2) niewłaściwą obsługę lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi. Decyzją z dnia 3 stycznia 2024 r. organ pierwszej instancji nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 5 500,00 zł. Na podstawie załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 2201, ze zm. – dalej jako "u.t.d." lub "ustawa"), za poszczególne stwierdzone naruszenia nałożone zostały na stronę kary w następującej wysokości: 1) 500 zł – za naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy – za każdego kierowcę (lp. 6.3.17. załącznika nr 3 do u.t.d.); 2) 5 000 zł – za niewłaściwą obsługę lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi. W wyniku rozpatrzenia odwołania strony, decyzją z dnia 21 maja 2024 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji z dnia 3 stycznia 2024 r. i nałożył na skarżącego względniejszą karę pieniężną, w łącznej wysokości 3 500,00 zł. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że w toku kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu 8 listopada 2023 r. na podstawie analizy danych cyfrowych wykazano, iż pojazdem wykonywano przewóz bez logowania karty kierowcy w następujących okresach: . w dniu 4 listopada 2023 r. od godz. 04:38 do godz. 05:48, przez 1 godzinę i 10 minut, . w dniu 7 listopada 2023 r. od godz. 03:17 do godz. 04:22 przez 3 godziny i 8 minut. Pismem z dnia 19 lutego 2024 r. organ II instancji zawiadomił stronę o możliwości zmiany kwalifikacji prawnej ustalonego przez organ I instancji naruszenia określonego w lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje niewłaściwą obsługę lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi – na kwalifikację prawną określoną w lp. 6.3.5. załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje niedopuszczalne wyjęcie wykresówek lub karty kierowcy, mające wpływ na rejestrację danych. Treść naruszenia określonego w Ip. 6.3.5. załącznika nr 3 do u.t.d. wskazuje zaś na zagrożenie karą pieniężną w wysokości 3 000,00 zł. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji nieprawidłowo zakwalifikował dokonane przez stronę naruszenie, bowiem opisany stan faktyczny wypełnia dyspozycje naruszenia z lp. 6.3.5. załącznika nr 3 do u.t.d. Brak rejestracji nie był bowiem wynikiem niewłaściwej obsługi urządzenia rejestrującego, a wyjęciem karty z tachografu, co wynika z przedstawionych do kontroli danych cyfrowych. Kierowca wyjął swoją kartę kierowcy i kontynuował jazdę bez włożonej karty. Tym samym, zasadne było zastosowanie przepisu sankcjonującego jako niedopuszczalne wyjęcie wykresówek lub karty kierowcy mające wpływ na rejestrację danych. Dlatego należało nałożyć na stronę karę pieniężną w wysokości 3 000 zł z tytułu stwierdzonego naruszenia (sankcjonowanego przez lp. 6.3.5. załącznika nr 3 u.t.d.). Odnosząc się zaś do naruszenia polegającego na naruszeniu obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy – za każdego kierowcę (lp. 6.3.17. załącznika nr 3 do u.t.d.), organ odwoławczy podniósł, że analiza danych cyfrowych pobranych z karty kierowcy wykazała, że poprzedniego odczytu danych z karty kierowcy dokonano w dniu 12 września 2023 r. Pomiędzy odczytem z tego dnia a dniem 8 listopada 2023 r. (dzień kontroli) zapisano 57 dni kalendarzowych, w tym 42 dni zarejestrowanej działalności. Dlatego maksymalny 28-dniowy okres na wczytywanie danych został przekroczony o 14 dni. Jednocześnie w tym zakresie organu odwoławczy zgodził się z organem I instancji, że zasadne było nałożenie kary pieniężnej w wysokości 500 zł z tytułu naruszenia lp. 6.3.17. załącznika nr 3 do u.t.d. Mając powyższe na względzie organ odwoławczy za uzasadnione uznał uchylenie kary pieniężnej w łącznej wysokości 5 500,00 zł oraz nałożenie kary pieniężnej w prawidłowej wysokości 3 500,00 zł za stwierdzone naruszenia określone w lp. 6.3.5. i lp. 6.3.17. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Nadto organ odniósł się do argumentacji skarżącego zawartej w odwołaniu, dotyczącej tego, że w chwili zatrzymania do kontroli kierowca realizował przejazd bez ładunku, wobec czego nie wykonywał przewozu drogowego i przepisy rozporządzenia 165/2014 nie powinny mieć zastosowania. Wyjaśniono, że przywołana przez skarżącego definicja z art. 4 lit. a rozporządzenia 561/2006 "przewóz drogowy" oznacza każdą podróż odbywaną w całości lub części po drogach publicznych przez pojazd, z ładunkiem lub bez, używanym do przewozu osób lub rzeczy. Zdaniem organu oznacza to, że brak ładunku w żadnym stopniu nie wskazuje, iż przewóz ten nie był przewozem drogowym w rozumieniu wskazanych przepisów. W protokole kontroli wprost wskazano, że w chwili zatrzymania do kontroli strona wykonywała przewóz drogowy bez ładunku do bazy przedsiębiorstwa. Przewóz wykonywany był przez pracownika strony, wyposażonego w licencję strony dotyczącą międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, pojazdem do strony należącym. Kierowca podpisał zaś protokół kontroli bez wnoszenia uwag. Wszelkie okoliczności faktyczne wskazują zatem, że skarżący w dniu kontroli wykonywał przewóz drogowy, a przepisy rozporządzenia 165/2014 znajdują zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Organ wyjaśnił również, że niezasadne okazały się zarzuty strony dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego podniesione w odwołaniu. Nadto skarżący nie wykazał także okoliczności i dowodów mogących stanowić podstawę do zastosowania art. 92b i art. 92c u.t.d. Na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniósł skarżący W. J.. Zarzucił organowi naruszenie: 1) art. 6, art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 3 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 165/2014 (EU) (Dz. Urz. L nr 60 z dnia 28.02.2014 r.) w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym, poprzez wadliwe przyjęcie, iż sam fakt przemieszczania się pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony skutkuje nieograniczonym obowiązkiem rejestracji tego ruchu przy użyciu urządzenia rejestrującego – tachografu zainstalowanego w pojeździe, pomimo istnienia w tym zakresie licznych wyjątków w przepisach UE; 2) art. 8 k.p.a. poprzez sformułowanie uzasadnienia decyzji w sposób niebudzący zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, w szczególności w zakresie uzasadnienia dotyczącego naruszenia określonego w lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d., gdzie sankcja oparta jest na apriorycznych założeniach bez związku ze zgromadzonymi dowodami materialnymi. W konsekwencji tak sformułowanych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji – Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 3 stycznia 2024 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniesiona przez skarżącego skarga nie zawiera żadnych usprawiedliwionych podstaw, dlatego nie mogła zostać uwzględniona. Przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie była decyzja ostateczna uchylająca decyzję organu I instancji i nakładająca na skarżącego karę pieniężną w łącznej wysokości 3 500,00 zł – za stwierdzone w toku kontroli drogowej naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym. Odpowiedzialność podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem oraz za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego określa ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2024 r. poz. 1539, ze zm. – dalej jako: "u.t.d."). Obowiązki lub warunki przewozu drogowego to, zgodnie z art. 4 pkt 22 u.t.d., obowiązki lub warunki wynikające z przepisów tej ustawy oraz przepisów innych ustaw, przepisów Unii Europejskiej i wiążących Polskę umów międzynarodowych. Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 określa załącznik nr 3 do u.t.d., przy czym naruszenia popełnione przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9 tego załącznika, a naruszenia popełnione przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 załącznika (art. 92a ust. 7 u.t.d.). Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć 12 000 złotych (art. 92a ust. 3 u.t.d.). Z akt sprawy jasno wynika, że przeprowadzona w dniu 8 listopada 2023 r. kontrola drogowa bezspornie wykazała naruszenia polegające na: . niedopuszczalnym wyjęciu wykresówek lub karty kierowcy, mającym wpływ na rejestrację danych (Ip. 6.3.5. załącznika nr 3 do u.t.d.), . naruszeniu obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy – za każdego kierowcę (Ip. 6.3.17 załącznika nr 3 do u.t.d.). Stwierdzone w wyniku kontroli uchybienia dotyczyły naruszenia obowiązków wynikających z przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE z 2006 r., L 102, s. 1 – dalej jako: "rozporządzenie nr 561/2006") oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z 2014 r., s. 1 – dalej jako: "rozporządzenie nr 165/2014"). W ocenie Sądu, dokonane w toku kontroli ustalenia faktyczne nie budzą wątpliwości. Protokół kontroli został sporządzony prawidłowo, jego treść jest jasna i jednoznaczna oraz znajduje potwierdzenie w pozostałych dowodach zgromadzonych w aktach sprawy. Skarżący podlegał legalnej kontroli, na wezwanie organu składał wymagane dokumenty i stosowne oświadczenia. Ponadto został powiadomiony o możliwości zmiany kwalifikacji prawnej ustalonego przez organ I instancji stanu dotyczącego postanowienia lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d. na prawidłową kwalifikację prawną określoną w lp. 6.3.5. załącznika nr 3 do u.t.d. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia określonego w Ip. 6.3.5. załącznika nr 3 do u.t.d., tj. niedopuszczalnego wyjęcia wykresówek lub karty kierowcy, mającego wpływ na rejestrację danych podkreślić należy, że w tym zakresie organ odwoławczy zmienił kwalifikację prawną z lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d. sankcjonującego niewłaściwą obsługę lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkującego nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi na kwalifikację prawną określoną w lp. 6.3.5 załącznika nr 3 do u.t.d. Sąd podziela argumenty organu odwoławczego zawarte w zaskarżonej decyzji dotyczące zasadności tego rodzaju zmiany. Z przedstawionych do kontroli danych cyfrowych wynikało, że kierowca wyjął swoją kartę kierowcy i kontynuował jazdę bez włożonej karty. Nie można zatem stwierdzić niewłaściwej obsługi tachografu, ponieważ kierowca z pełną świadomością wylogował z tachografu swoją kartę w celu nierejestrowania dalszych aktywności. Stąd zasadnie organ II instancji zastosował przepis sankcjonujący niedopuszczalne wyjęcie wykresówek lub karty kierowcy, mające wpływ na rejestrację danych. Według art. 32 ust 1 rozporządzenia nr 165/2014, przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy zapewniają poprawne działanie i właściwe użytkowanie tachografów i kart kierowcy Przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy stosujący tachografy analogowe zapewniają ich poprawne działanie i prawidłowe stosowanie wykresówek. Stosowanie zaś do art. 32 ust. 3 rozporządzenia nr 165/2014, zabrania się fałszowania, ukrywania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych w tachografie lub na karcie kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z tachografu. Każda forma manipulowania tachografem, wykresówką lub kartą kierowcy, która mogłaby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych lub informacji wydrukowanych jest zabroniona. W pojeździć nie może znajdować się żadne urządzenie, które mogłoby zostać użyte w powyższych celach. Zgodnie art. 34 ust. 1 rozporządzenia 165/2014, kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówką lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Nadto, kierowcy odpowiednio chronią wykresówki lub karty kierowcy i nie używają zabrudzonych lub uszkodzonych wykresówek lub kart kierowcy (art. 34 ust. 2 rozporządzenia 165/2014). Wedle zaś art. 26 ust. 5 rozporządzenia 165/2014, właściwe organy wydającego państwa członkowskiego przyjmują odpowiednie środki w celu zapewnienia, by wnioskodawca nie posiadał już ważnej karty kierowcy oraz dokonują personalizacji karty kierowcy, zapewniając, by zawarte na niej dane były widoczne i bezpieczne. Podczas kontroli drogowej w dniu 8 listopada 2023 r. na podstawie analizy danych cyfrowych jasno wykazano, że pojazdem wykonywano przewóz bez logowania karty kierowcy w następujących okresach: . w dniu 4 listopada 2023 r. od godz. 04:38 do godz. 05:48 przez 1 godzinę i 10 minut, . w dniu 7 listopada 2023 r. od godz. 03:17 do godz. 04:22 przez 3 godziny i 8 minut. Zaznaczyć jednak trzeba, że organ I instancji powyższy stan faktyczny nieprawidłowo zakwalifikował jako niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi. Natomiast pismem z dnia 19 lutego 2024 r. organ odwoławczy zasadnie poinformował skarżącego o możliwości zmiany kwalifikacji prawnej ustalonego przez organ I instancji stanu faktycznego dotyczącego naruszenia z lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje niewłaściwą obsługa lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi na prawidłową kwalifikację prawną określoną w lp. 6.3.5. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje właśnie niedopuszczalne wyjecie wykresówek lub karty kierowcy, mające wpływ na rejestrację danych. Z treści lp. 6.3.5. załącznika nr 3 do u.t.d. wynika, że sankcjonuje on niedopuszczalne wyjęcie wykresówek lub karty kierowcy, mające wpływ na rejestrację danych karą pieniężną w wysokości 3 000,00 zł. Analiza materiału dowodowego sprawy dokonana przez organ II instancji trafnie wykazała, że organ I instancji nieprawidłowo zakwalifikował dokonane przez stronę naruszenie. Opisany stan faktyczny wypełnia bowiem dyspozycje naruszenia określonego w Ip. 6.3.5. załącznika nr 3 do u.t.d. Z przedstawionych do kontroli danych cyfrowych niezbicie bowiem wynika, że kierowca wyjął swoją kartę kierowcy i kontynuował jazdę bez włożonej karty. Nie można zatem wskazywać na niewłaściwą obsługę tachografu, gdyż kierowca z pełną świadomością wylogował z tachografu swoją kartę w celu nierejestrowania dalszych aktywności. W związku z tym w sprawie nie zachodziła przesłanka do zastosowania przepisu sankcjonowanego przez Ip. 6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d., skoro brak rejestracji nie był wynikiem niewłaściwej obsługi urządzenia rejestrującego, a wyjęciem karty z tachografu. Tym samym w pełni zasadne było zastosowanie w niniejszej sprawie przepisu sankcjonującego naruszenie w postaci wyjęcia wykresówek lub karty kierowcy, mające wpływ na rejestrację danych. W konsekwencji organ odwoławczy prawidłowo nałożył karę pieniężną w wysokości 3.000,00 zł z tytułu stwierdzonego naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 6.3.5. załącznika nr 3 do u.t.d. W odniesieniu do naruszeń określonych w pozycji 6.3.17. załącznika nr 3 do u.t.d. wyjaśnić należy, że z akt sprawy wynika, że poprzedniego odczytu karty kierowcy V. S. dokonano w dniu 12 września 2023 r. Pomiędzy odczytem z tego dnia (12 września 2023 r.) a dniem kontroli (8 listopada 2023 r.) zapisano więc 57 dni kalendarzowych, w tym 42 dni zarejestrowanej działalności. Z tego względu maksymalny 28-dniowy okres na wczytanie danych przekroczony został o 14 dni. Według art. 10 ust. 5 lit. a rozporządzenia nr 561/2006, przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85: i) zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, tak aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego; ii) zapewniają, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy, były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich zarejestrowaniu oraz na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa. Według rozdziału I lit. s załącznika IB do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, "wczytywanie danych" oznacza kopiowanie wraz z podpisem cyfrowym części lub całego zbioru danych zapisanych w pamięci danych pojazdu lub w pamięci karty tachografu, które są niezbędne do ustalenia zgodności z przepisami zawartymi w rozporządzeniu (WE) nr 561/2006. Producenci przyrządów rejestrujących tachografów cyfrowych oraz producenci urządzeń skonstruowanych i przeznaczonych do wczytywania zbiorów danych podejmują wszelkie racjonalne działania zapewniające wczytanie takich danych z minimalnym opóźnieniem dla przedsiębiorstw transportowych lub kierowców. Wczytywanie danych nie może zmienić ani skasować zapisanych danych. Wczytywanie danych z pliku zawierającego dane szczegółowe dotyczące prędkości nie jest konieczne do ustalenia zgodności z rozporządzeniem (WE) nr 561/2006, ale może być wykorzystane do innych celów, takich jak dochodzenie w sprawie wypadku. Stosownie do art. 1 ust. 3 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie danych odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców, maksymalny okres na wczytanie odpowiednich danych nie przekracza: 90 dni w przypadku danych z jednostki pojazdowej; 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy. Sankcją za naruszenie z Ip. 6.3.17. załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym jest kara pieniężna w wysokości 500,00 zł, sankcjonująca naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy – za każdego kierowcę. Mając na uwadze powyższe rozważania stwierdzić należało, że organ odwoławczy prawidłowo nałożył na skarżącego za stwierdzone naruszenia polegające na naruszeniu obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy karę pieniężną w wysokości 500 zł na podstawie lp. 6.3.17 załącznika nr 3 do u.t.d. W ocenie Sądu organ słusznie uznał, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do zastosowania art. 92b i art. 92c u.t.d. Zgodnie do art. 92b ust. 1 u.t.d., nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz drogowy zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, b) rozporządzenia (UE) nr 165/2014, c) Umowy AETR, d) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców; 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Natomiast zgodnie z art. 92c u.t.d., nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Natomiast sytuacja, o której mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., może mieć miejsce, jeżeli strona nie miała wpływu na powstanie naruszenia lub nie mogła tego przewidzieć, a więc gdy naruszenie prawa jest wynikiem okoliczności całkowicie od niej niezależnych. W dyspozycji art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. nie mieszczą się natomiast sytuacje, które wynikają z braku właściwych rozwiązań organizacyjnych po stronie pracodawcy, a nawet lekkiego niedbalstwa. Brak wpływu strony na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć, nie jest wystarczające jedynie zakwestionowanie swojej odpowiedzialności. Nie ulega również wątpliwości, że z samego charakteru wykonywanej działalności przewozowej wynikają ograniczone możliwości sprawowania przez przedsiębiorcę bezpośredniego nadzoru nad kierowcami w trakcie wykonywania przez nich przewozów (por. wyroki NSA z dnia: 24 maja 2019 r., sygn. akt II GSK 1618/17 i 16 kwietnia 2019 r., sygn. akt II GSK 799/17). Niemniej jednak powszechnie dostępne środki techniczne taki nadzór umożliwiają. Ponadto przedsiębiorca ma możliwość przeprowadzania odpowiednich kontroli dokumentów ewidencjonujących wykorzystanie czasu pracy i czasu wypoczynku przez kierowców. Brak skutecznego, a więc eliminującego mogące wystąpić naruszenia, nadzoru nad wykonywaniem przewozów świadczy o tym, że strona nie może skutecznie powołać się na art. 92b ust. 1 pkt 1 u.t.d. Wbrew twierdzeniom skarżącego, organy orzekające w niniejszej sprawie nie naruszyły przepisów postępowania, w szczególności art. 6, art. 7 i art. 77, k.p.a. Zdaniem Sądu, organy podjęły wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy oraz w sposób wyczerpujący zgromadziły, a następnie rozpatrzyły materiał dowodowy niezbędny do poczynienia ustaleń faktycznych i wydania rozstrzygnięcia w sprawie, zgodnie z art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. Wbrew twierdzeniom skarżącego organy przeprowadziły postępowanie dowodowe i w uzasadnieniu decyzji obu instancji wskazały – zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. – dowody, na których oparły swe ustalenia. Ponadto organy dokonały prawidłowej oceny tych dowodów, przyjmując je za podstawę ustaleń faktycznych. Uzasadnienie prawne zaskarżonej decyzji zawiera szczegółowe wyjaśnienie podstawy prawnej, z przytoczeniem przepisów prawa, która jest jasna i jednoznaczna. Sąd nie dopatrzył się również w działaniach organów naruszenia zasady pogłębiania zaufania do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.). Jednocześnie stwierdzić należało, że kontrolowany pojazd nie wykonywał przejazdu, który na jakiejkolwiek podstawie prawnej zwolniony byłby z obowiązku jego rejestrowania. Z przytoczonych względów uznając, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – zobowiązany był oddalić skargę, o czym orzekł w sentencji wyroku. Skarga została rozpoznana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Według tego przepisu, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Stosowny wniosek został złożony przez organ w odpowiedzi na skargę, zaś skarżący nie wnosił o przeprowadzenie rozprawy. W trybie uproszczonym sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).