III SA/Lu 815/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Wałejko po rozpoznaniu w dniu 2 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. W. na decyzję Rektora Komendanta Wyższej Szkoły Oficerskiej [...] w D. z dnia [...] kwietnia 2015 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania na szkolenie wojskowe oficerów w zakresie wniosku D. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 26 maja 2015 r. D. W. wniósł skargę na decyzję Rektora Komendanta Wyższej Szkoły Oficerskiej [...] w D. z dnia [...] kwietnia 2015 r. w przedmiocie odmowy zakwalifikowania na szkolenie wojskowe oficerów. W skardze D. W. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże – jak wynika z § 3 tego artykułu - na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (z wyjątkiem niemającym zastosowania w przedmiotowej sprawie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania, dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z konstrukcji art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że wstrzymanie może dotyczyć tylko takiego aktu administracyjnego, który nadaje się do wykonania i podlega wykonaniu. Nie każdy bowiem akt lub czynność może podlegać wstrzymaniu wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (zob. T. Woś - Komentarz do art. 61 p.p.s.a. w: T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wydanie 5, W. 2012, str. 485). O możliwości przyznania ochrony, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., nie decyduje zatem rodzaj aktu będącego przedmiotem skargi, ale to, czy w postępowaniu sądowoadministracyjnym prowadzonym w graniach sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem administracyjnym, w wyniku wstrzymania wykonania tego aktu, nastąpi ochrona strony, przed skutkami, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt II OZ 859/11, SIP LEX nr 1069205, postanowienie NSA z dnia 8 stycznia 2015 r., sygn. akt II OZ 1376/14, SIP LEX nr 1624481). Co do zasady cechy wykonalności nie mają decyzje odmowne (por. J. P. T.: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- komentarz, LexisNexis, W-wa 2012, Wydanie 5, str. 225). W niniejszej sprawie zachodzi właśnie taka sytuacja, albowiem zaskarżona decyzja, wydana w przedmiocie zakwalifikowania na szkolenie wojskowe oficerów, nie posiada waloru wykonalności. Rozstrzygnięcie to określa jedynie, w wyniku przeprowadzonego postępowania kwalifikacyjnego, czy zainteresowany kandydat został czy też nie został zakwalifikowany na szkolenie wojskowe oficerów. Wprawdzie uzyskanie decyzji o zakwalifikowaniu jest warunkiem późniejszego odbycia szkolenia wojskowego, jednak ze swej istoty nie naraża skarżącego na wyrządzenie mu znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Przedmiotem zaskarżonej decyzji jest odmowa zakwalifikowania na szkolenie wojskowe oficerów. Decyzja ta nie wymaga żadnych działań dla spowodowania określonego w niej stanu faktycznego lub prawnego. Tym samym nie posiada ona przedmiotu wykonania, tj. węzła praw i obowiązków, który mógłby podlegać wykonaniu. Niezależnie od powyższego, przy założeniu, że zaskarżona decyzja podlegałaby wykonaniu, należy wskazać, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i tak podlegałby oddaleniu. Bowiem oczywiste jest, że uprawdopodobnienie istnienia zagrożenia niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków obciąża wnioskodawcę, jako wywodzącego z danych przesłanek skutki prawne. Odnosząc się do wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, należy zauważyć, że wiosek nie zwiera żadnego uzasadnienia. Skarżący nie uzasadnił swojego żądania w jakikolwiek sposób odnoszący się do konkretnych okoliczności sprawy, nie przedstawił argumentów świadczących o konieczności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, jak również nie wskazał we wniosku na odnoszące się do konkretnej sprawy okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania tej decyzji. Mając zatem na uwadze, że uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie stanowi wymogu formalnego wniosku, lecz jest przedstawieniem argumentacji mającej na celu wykazanie, że zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, nie można przyjąć, że w rozpatrywanej sprawie zostały wykazane przesłanki przewidziane art. 61 § 3 P.p.s.a., uzasadniające zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania decyzji. Jak zostało podane we wstępie, wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji w niniejszej sprawie, jak i skarga, nie zawierają żadnego uzasadnienia, a więc nie wskazują, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie wskazują na czym to niebezpieczeństwo polega, nie przedstawiają i nie wykazują okoliczności, które miałyby świadczyć, że rzeczywiście takie niebezpieczeństwo zachodzi. Ze wskazanych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.