III SA/Lu 821/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędzia WSA Ewa Ibrom, Protokolant Specjalista Wiesława Dudek, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 20 lutego 2014 r. sprawy ze skargi S. D. na decyzję Wojewody z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowana z pobytu stałego I. oddala skargę; II. przyznaję adwokatowi A. D. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy), w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy) podatku VAT. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., znak: [...], Wójt Gminy M. orzekł o wymeldowaniu S. D. z pobytu stałego pod adresem: M., ul. L. [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że postępowanie zostało wszczęte na wniosek A. B., która oświadczyła, że S. D. nie przebywa w miejscu zameldowania od 5 lat, aktualnie zamieszkując w W. Przesłuchany w toku postępowania S. D. oświadczył, że opuścił miejsce zameldowania w marcu 2009 r. wyjeżdżając do W., gdzie otrzymał pracę. Udostępnił swój pokój dobrowolnie dzieciom A. B., zostawiając w nim część rzeczy osobistych. Obecnie siostra utrudnia mu korzystanie z pokoju, odwiedza rodziców 5 razy w roku, planuje budowę własnego domu na działce, którą otrzymał od rodziców. W ocenie organu oznacza to spełnienie przesłanki opuszczenia miejsca zameldowania w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993, ze zm.). Rozstrzygając sporną kwestię, czy opuszczenie miejsca pobytu miało charakter trwały organ pozyskał dokumenty w postaci umowy o pracę, zaświadczenia o zatrudnianiu i wniosku o zameldowanie na pobyt czasowy, z których wynika, że S. D. jest związany z pracodawcą od 19 marca 2009 r. do 18 marca 2016 r., od tej daty zamieszkuje w W. i nie dokonał obowiązku zameldowania się. W ocenie organu świadczy to o tym, że S. D. opuścił sporny lokal dobrowolnie. Sam zamiar strony powrotu do spornego lokalu jest niewystarczający do stwierdzenia zamieszkiwania, bowiem ma charakter przyszły i niepewny, Zamieszkiwanie w danym lokalu należy łączyć z zaspokajaniem w nim podstawowych funkcji życiowych i potrzeb socjalnych. W przypadku S. D. realizuje on te cele w miejscu pobytu w W. Ponadto S. D. mieszkając w W. był obecny przy sporządzaniu aktu notarialnego w dniu 10 czerwca 2010 r., gdy rodzice darowali mieszkanie córce i podpisał ten akt, co pozwala sądzić, że jego zamiarem było trwałe opuszczenie lokalu w M. W odwołaniu od decyzji S. D. stwierdził, że opuścił miejsce zameldowania, ale w W. przebywa tylko z przyczyn zarobkowych, zaś jego zamiarem jest stałe przebywanie w M. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] września 2013 r., znak: [...], Wojewoda L. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wskazał na wyniki postępowania dowodowego, które wykazało, że odwołujący się pod adresem zameldowania nie zamieszkuje od marca 2009 r., w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Od tego czasu zamieszkuje w W. i tam koncentruje się jego życie osobiste. Fakty te wynikają z treści złożonych przez niego zeznań w Urzędzie Miasta [...] w W. - Delegatura w [...]. Odwołujący się przyznaje, że do miejsca pobytu stałego przyjeżdża około pięć razy do roku i wówczas zatrzymuje się u rodziców zajmujących parter budynku. W zajmowanym przez niego przed wyjazdem pokoju na piętrze po jego wyjeździe zamieszkały dzieci siostry i aktualnie tam przebywają. Odwołujący się nie ma dostępu do lokalu, ponieważ nie ma kluczy do pomieszczeń znajdujących się na piętrze. Składający zeznania w niniejszej sprawie rodzice odwołującego się oświadczyli, że ich syn do miejsca zameldowania przyjeżdża bardzo rzadko. Ojciec stwierdził, że jeden raz w roku, natomiast matka, że od 2 do 4 razy w roku. Matka oświadczyła, że to ona jeździ do W. i odwiedza syna. Wprawdzie odwołujący się podnosi, iż zamierza wrócić do miejsca zameldowania, jednakże z treści zeznań złożonych przez ojca i wniosku o wymeldowanie złożonego przez właścicielkę przedmiotowej nieruchomości, nie wynika by zamiar ponownego zamieszkania przez stronę został zrealizowany. W myśl art. 10 § 2 ustawy o ewidencji ludności zameldowanie służy wyłącznie celom ewidencyjnym - ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w tym lokalu. Ponieważ zameldowanie ma charakter rejestrowy, porządkowy i dotyczy sfery faktów do orzeczenia o wymeldowaniu wystarczającą przesłanką jest ustalenie przez organ ewidencyjny, że osoba której wymeldowanie dotyczy opuściła i przez długi okres czasu w miejscu zameldowania nie zamieszkuje i przy tym nie dopełniła ciążącego na niej obowiązku wymeldowania się, co w niniejszej sprawie ma miejsce. Podnoszone przez odwołującego się zarzuty w kontekście dokumentów znajdujących się w aktach sprawy nie dają podstawy do uchylenia bądź zmiany zaskarżonej decyzji. W skardze do sądu administracyjnego S. D. zarzucił naruszenie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że zostały spełnione przesłanki warunkujące wydanie decyzji o wymeldowaniu z pobytu stałego. Podniósł też zarzut naruszenia przepisów postępowania poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego. W uzasadnieniu skarżący potwierdził, że od 2009 r. mieszka i pracuje w W. i tylko z tego powodu nie przebywa w domu w M. Nieprawdziwe są natomiast twierdzenia organu, że skarżący nie zamierza wrócić do domu rodzinnego. Ma działkę w M., na której chciałby się osiedlić. Organ nie ustalił, czy lokal jest jego ośrodkiem życiowym, czy ma w nim swoje rzeczy, a także, jaki jest charakter jego pobytu w W. (tymczasowy). W piśmie procesowym z dnia 5 lutego 2014 r. pełnomocnik skarżącego doprecyzowując skargę podniósł zarzuty naruszenia art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. oraz 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności poprzez błędną, całkowicie dowolną ocenę materiału dowodowego i przyjęcie, że zostały spełnione przesłanki do wymeldowania skarżącego z miejsca stałego pobytu, wbrew faktom mającym oparcie w dokumentach zebranych w sprawie. Zarzucił także naruszenie art. 78 § 2 w zw. art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie żądania przeprowadzenia wnioskowanego przez stronę dowodu z przesłuchania świadków na okoliczność, że skarżący nie opuścił trwale miejsca stałego zameldowania. Pełnomocnik powołał się także na znajdującą się w aktach sprawy decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] września 2013 r., nr [...] w przedmiocie zameldowania skarżącego na pobyt czasowy w lokalu [...] przy ul. B. [...] w W., co świadczy o braku zamiaru zmiany miejsca stałego pobytu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda L. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja nie jest obarczona wadami prawnymi, które uzasadniałyby jej uchylenie (stwierdzenie nieważności). Podstawą prawną wymeldowania z pobytu stałego lub czasowego jest art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności, zgodnie z którym organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Na bazie tego przepisu ukształtowała się już stała linia orzecznicza, z której płyną pewne podstawowe dyrektywy interpretacyjne służące właściwemu zastosowaniu instytucji wymeldowania. Należą do nich następujące reguły: Po pierwsze istotą ewidencji ludności jest dokumentowanie faktów co do pobytu danej osoby pod określonym adresem, a nie ustalanie uprawnień do korzystania z lokalu, czy tym bardziej rozstrzyganie sporów na tym tle. Po drugie, w związku z powyższym zameldowanie jest tylko czynnością rejestracyjną potwierdzającą fakt przebywania danej osoby pod określonym adresem, a nie daje natomiast prawa do przebywania w tym lokalu. Osoba nieposiadająca uprawnienia do dysponowania lokalem (prawo własności, inne prawa majątkowe) może w nim przebywać za wiedzą i zgodą osoby uprawnionej. Po trzecie, zameldowanie i wymeldowanie powinno odzwierciedlać rzeczywisty stan rzeczy, czemu sprzeciwia się utrzymywanie fikcji meldunkowej. Po czwarte, podstawowa dla wymeldowania przesłanka opuszczenia miejsca stałego (czasowego) pobytu jest spełniona wówczas, gdy opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne. Po piąte, trwałość opuszczenia lokalu oznacza przebywanie poza miejscem stałego zameldowania z równoczesnym zerwaniem związków z lokalem dotychczasowym i założeniem w nowym miejscu ośrodka osobistych i majątkowych interesów. Po szóste, o kwalifikacji pobytu danej osoby w konkretnym lokalu mieszkalnym decyduje nie tylko treść jej oświadczeń, ale przede wszystkim całokształt okoliczności faktycznych sprawy wykazujących to jaki jest rzeczywisty zamiar osoby podlegającej obowiązkowi meldunkowemu. Po siódme, rezygnacja z przebywania w określonym lokalu może nastąpić w sposób wyraźny, bądź dorozumiany – przez zachowanie, które nie wyraża woli stałego przebywania w miejscu, w którym dotychczas koncentrowały się sprawy życiowe danej osoby. Po ósme, opuszczenie lokalu nie ma charakteru dobrowolnego, jeżeli osoba, której taka decyzja ma dotyczyć, została zmuszona do opuszczenia lokalu, przy czym podjęła przewidziane prawem środki w celu obrony swych praw do przebywania w tym lokalu, albo jeśli fakt zmuszenia do opuszczenia lokalu został stwierdzony w postępowaniu karnym. A contrario – zaniechanie podjęcia środków prawnych celem obrony praw do przebywania w lokalu świadczy o dorozumianej woli rezygnacji z zamieszkania pod wskazanym adresem przeniesienia centrum życiowego do innego miejsca. Z dyrektyw tych płynie podsumowująca konkluzja, że wymeldowanie powinno nastąpić w sytuacji, w której osoba fizyczna nie przebywa w lokalu mieszkalnym, w którym miała zorganizowane centrum życiowe, a nieprzebywanie to jest wynikiem woli tej osoby. W badanej sprawy w sposób nie budzący wątpliwości organy wykazały, że spełniona została przesłanka faktycznego opuszczenia przez skarżącego miejsca stałego zameldowania. Jest to okoliczność niesporna, gdyż sam skarżący przyznaje, że wyjechał w 2009 r. do W., gdzie aktualnie pracuje. Kwestią sporną jest to, czy fakt ten wiązał się jednocześnie z zamiarem trwałego opuszczenia spornego lokalu w M. Mechanizm wymeldowania polega na usuwaniu informacji o wymeldowaniu, jeżeli informacja ta przestaje obrazować wynikający z uprzedniego zgłoszenia stan rzeczy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lutego 2006 r. , sygn. II OSK 561/05 - LEX nr 194344). Stosownie do art. 10 w związku z art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności oraz w związku z art. 25 Kodeksu cywilnego - pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Z definicji zamieszczonej w tym przepisie wynika zatem, że aby uznać pobyt danej osoby za pobyt stały, należy fizycznie zamieszkiwać pod oznaczonym adresem i mieć wolę stałego w nim przebywania, czyli koncentracji spraw życiowych. Przy czym oba te elementy muszą występować łącznie. Trzeba zatem przyjąć, że miejsce pobytu danej osoby to miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe czynności życiowe, a w szczególności mieszka, nocuje, przygotowuje i spożywa posiłki, pierze, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do bytowania, przyjmuje wizyty gości, przyjmuje korespondencję, itp. Zachowanie skarżącego jednoznacznie świadczy o tym, że poza jego oświadczeniami nie ma żadnych przesłanek,. aby nadal twierdzić, że to w lokalu w M. nadal znajduje się centrum jego życiowych spraw. Jest wręcz przeciwnie – skarżący skoncentrował swoje życie w W., a do spornego lokalu przyjeżdża jedynie sporadycznie, kilka razy do roku, odwiedzając rodziców. Nie da się stwierdzić, że miejsce, w którym ktoś przebywa kilka razy do roku, przy okazji odwiedzin rodziny nadal jest jego miejscem stałego pobytu. Prowadziłoby to wprost do tworzenia fikcji meldunkowej, w której zapisy w ewidencji ludności kompletnie nie odzwierciedlają informacji o faktycznych miejscu pobytu danej osoby i przestają mieć jakąkolwiek wartość informacyjną. Twierdzenia skarżącego nie mogą podważać oczywistych faktów. Zamiar pobytu w danym lokalu, aby mógł być przesłanką zameldowania, musi być poparty obiektywnymi okolicznościami wskazującymi na wolę koncentracji w tym miejscu spraw życiowych. Skarżący sam przyznaje, że nie ma dostępu do pokoju, w którym kiedyś mieszkał w miejscu zameldowania (dostęp utrudnia mu siostra), odwiedza rodziców kilka razy w roku i chce (ma zamiar) osiedlić się na działce podarowanej przez rodziców w tej samej miejscowości. Aby ewidencja ludności zachowała jakikolwiek sens trzeba zachować rozsądną równowagę pomiędzy obydwiema przesłankami meldunku na pobyt stały (faktyczny pobyt i wola koncentracji spraw życiowych). Są oczywiście sytuacje, w których brak faktycznego pobytu nie może skutkować wymeldowaniem. Dotyczy to np. bezprawnego pozbawienia posiadania spornego lokalu (jeśli podjęto środki zmierzające do jego przywrócenia), czy wyjazdu czasowego, którego terminowy charakter jest niewątpliwy (np. studia, realizacja kontraktu z winnym mieście, czy za granicą). Argumentacja skarżącego jest natomiast jednostronna – same jego oświadczenia muszą mieć charakter decydujący o tym, że wciąż powinien być zameldowany w spornym lokalu, niezależnie od tego, że obiektywne fakty i okoliczności przeczą zamiarowi koncentracji w tym miejscu stałego pobytu. Prawidłowości oceny organów nie podważa powoływany przez skarżącego fakt czasowego zameldowania w W. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności pobytem czasowym jest przebywanie bez zamiaru zmiany miejsca pobytu stałego w innej miejscowości pod oznaczonym adresem lub w tej samej miejscowości, lecz pod innym adresem. Z kolei w myśl art. 8 ust. 1 ustawy osoba zameldowana na pobyt czasowy i przebywająca w tej samej miejscowości nieprzerwanie dłużej niż 3 miesiące jest obowiązana zameldować się na pobyt stały, chyba że zachodzą okoliczności wskazujące na to, iż pobyt ten nie utracił charakteru pobytu czasowego. Z regulacji tych wynika jednoznacznie, że zameldowanie na pobyt czasowy jest uzależnione od zmiany faktycznego miejsca przebywania, bez zamiaru zmiany miejsca pobytu stałego. Dotyczyć to może wyżej przytoczonych przykładów wyraźnie wskazujących na czasowe opuszczenie miejsca pobytu stałego. Nie ma natomiast mowy o czasowym pobycie w takiej sytuacji, jak w sprawie skarżącego, gdzie mamy do czynienia z trwałym skoncentrowaniem już od kilku lat podstawowych czynności życiowych w zupełnie innym miejscu i jedynie czasowych, sporadycznych powrotach do miejsca meldunku stałego. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowane są dwa stanowiska odnoszące się do wpływu zameldowania czasowego na możliwość wymeldowania danej osoby z miejsca pobytu stałego. Według pierwszego z nich, nie można orzekać o wymeldowaniu z pobytu stałego w sytuacji, gdy aktualne pozostaje zameldowanie w innymi miejscu tej samej osoby na pobyt czasowy. Organ ewidencyjny w postępowaniu o wymeldowanie z pobytu stałego w oparciu o art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności jest związany stanowiskiem innego organu wyrażonym poprzez czynność materialno-techniczną lub decyzję o zameldowaniu osoby pod określonym adresem na pobyt czasowy (tak np. wyroki NSA z 31 stycznia 2007 r., II OSK 263/06 oraz z 22 października 2009 r., II OSK 1612/08, orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle drugiego z poglądów organ, przed którym toczy się postępowanie o wymeldowanie z pobytu stałego osoby zameldowanej na pobyt czasowy, może samodzielnie ocenić rzeczywisty charakter pobytu pod innym adresem niż adres zameldowania na pobyt stały, pod którym to innym adresem osoba ta jest zameldowana na pobyt czasowy. Uzasadniając powyższą kwestię Sądy wskazują, że wzajemna relacja między przepisami art. 15 ust. 2 oraz art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 i 2 ustawy o ewidencji ludności nie może być rozumiana w sposób prowadzący do wniosku, iż organ gminy w postępowaniu o wymeldowanie osoby z pobytu stałego jest bezwzględnie związany faktem zameldowania tej osoby w innym lokalu na pobyt czasowy. W postępowaniu o zameldowanie na pobyt czasowy organ meldunkowy nie rozstrzyga czy doszło do opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego, gdyż kwestia ta pozostaje poza sferą zainteresowania tego organu. Skoro tak, to konsekwentnie trzeba przyjąć, że w postępowaniu o wymeldowanie z pobytu stałego organ meldunkowy ustalając czy osoba opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego bez dopełnienia obowiązku wymeldowania się, a zatem czy spełnione są okoliczności uzasadniające wymeldowanie z pobytu stałego na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy, władny jest ocenić charakter pobytu czasowego pod innym adresem, lecz nie w celu zakwestionowania faktu zameldowania na pobyt czasowy, ale w kontekście spełnienia przesłanki opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego, gdyż ma to znaczenie dla wyniku tej sprawy. Nie można bowiem wykluczyć sytuacji, że po zerwaniu więzi w sposób trwały i zupełny z dotychczasowym miejscem pobytu stałego bez dopełnienia obowiązku wymeldowania się, późniejsze zameldowanie na pobyt czasowy pod innym adresem może mieć charakter pozorny. W takim wypadku uznanie, że organ meldunkowy w sprawie o wymeldowanie z pobytu stałego związany jest faktem zameldowania tej samej osoby na pobyt czasowy w innym lokalu nie byłoby do pogodzenia z podstawowym celem ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, jakim jest zapewnienie zgodności faktu pobytu, w tym co do charakteru pobytu pod określonym adresem, z rzeczywistym stanem rzeczy. Z tych względów brak również racjonalnych argumentów na poparcie tezy, że organ meldunkowy winien wstrzymać się z załatwieniem sprawy o wymeldowanie z pobytu stałego do czasu ewentualnego uchylenia czynności materialno - technicznej zameldowania na pobyt czasowy, skoro kwestia ta nie ma charakteru prejudycjalnego dla wyniku postępowania o wymeldowanie z pobytu stałego. Tym bardziej, gdy z materiału dowodowego wynika, że opuszczenie miejsca zameldowania na pobyt stały nastąpiło na wiele lat przed zameldowaniem się na pobyt czasowy w innym miejscu, istnieje podstawa do uznania, że meldunek czasowy pozostaje bez związku z zameldowaniem na pobyt stały. Okoliczność zameldowania na pobyt czasowy jest zatem jednym z elementów stanu faktycznego sprawy o wymeldowanie z miejsca pobytu stałego, podlegającym rozpatrzeniu przez organ wydający decyzję w takiej sprawie (zob. wyrok NSA z 6 grudnia 2011 r., II OSK 1762/10; wyrok WSA w Poznaniu z 6 marca 2013 r., IV SA/Po 1123/12, orzeczenia.nsa.gov.pl); wyroki WSA we Wrocławiu z 27 stycznia 2010 r., IV SA/Wr 459/09, LEX nr 600357; z 10 lipca 2008 r., III SA/Wr 565/07, LEX nr 512286 oraz z 22 września 2010 r., IV SA/Wr 54/10, LEX nr 759183). Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela w pełni drugi z wyżej przytoczonych poglądów. Zameldowanie na pobyt czasowy nie może stanowić przesłanki wyłączającej a priori możliwość wymeldowania z pobytu stałego. Kluczowe w tej ostatniej kwestii jest ustalenie przesłanek z art. 15 ust. 2 ustawy. Dlatego jeśli przesłanki te wystąpią (trwałe opuszczenie miejsca stałego pobytu) należy wydać decyzję o wymeldowaniu, niezależnie od podjętej przez inny organ ewidencyjny czynności zameldowania na pobyt czasowy. Przyjęcie tego poglądu pozwala uniknąć sytuacji, gdy strona samym tylko zameldowaniem się na pobyt czasowy, dokonanym nawet już w toku postępowania administracyjnego dotyczącego wymeldowania z pobytu stałego, w istocie uniemożliwia wymeldowanie z pobytu stałego. Analiza akt sprawy wskazuje, że taka sytuacja miała właśnie miejsce w badanej sprawie. Skarżący przebywa w W. od 2010 r. (w okolicznościach wskazujących na pobyt stały) i dopiero na etapie postępowania odwoławczego, w przeddzień wydania decyzji przez organ II instancji dokonał zameldowania na pobyt czasowy. Z powyższych przyczyn chybione są podniesione w skardze zarzuty naruszenia przez organy zasady prawdy materialnej i zasady swobodnej oceny dowodów oraz błędnego zastosowania art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności. Nietrafny jest również zarzut naruszenia art. 78 § 2 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie żądania przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków. Fakt, że skarżący opuścił miejsce stałego pobytu, skoncentrował swoje życie w W., a do spornego lokalu przyjeżdża sporadycznie stanowią okoliczności dobrze udokumentowane w zebranym materiale dowodowym, przyznawane wręcz przez samego skarżącego, który kwestionuje nie tyle fakt nieprzebywania w spornym lokalu, ile istnienie zamiaru jego trwałego opuszczenia. Jak wskazano wyżej – same oświadczenia skarżącego, stanowiące wyraz sprzeciwu przed wymeldowaniem, jeśli nie są poparte żadnymi przesłankami wskazującymi na to, że sporny lokal pozostaje centrum spraw życiowych, nie mogą podważać prawidłowości decyzji o wymeldowaniu. Dowód z zeznań świadków, o który wnioskował skarżący nie wniósłby nic istotnego do sprawy, a odmowa jego przeprowadzenie nie może być traktowana jako naruszenie przepisów postępowania. Mając powyższe na uwadze sąd oddalił skargę w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.). O przyznaniu pełnomocnikowi kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz § 2 ust. 3 i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461).