III SA/Lu 867/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 3 marca 2016 r. sprawy ze skargi F. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oddala skargę. Decyzją nr [...] z dnia [...] r. wydaną na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych Dyrektor Izby Skarbowej w L. udzielił F. W. Spółce z o.o. z siedzibą w W. zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...]. Powyższe zezwolenie zostało przedłużone decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...]. Z treści tej decyzji wynikało, że ważność zezwolenia została przedłużona na okres 6 lat tj. do dnia [...] r., zaś 300 miejsc, w których zlokalizowano punkty gier na automatach o niskich wygranych wskazano w załączniku nr [...] do decyzji. Postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Celnej wszczął z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia firmie F. W. Spółce z o.o. w W. zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...]. Przedmiotowe postanowienie zostało wydane po przeprowadzeniu kontroli w punktach gier wymienionych w załączniku nr 1 do zezwolenia pod numerami 84, 98 oraz po uzyskaniu informacji, że funkcjonujące w tych punktach automaty do gier o niskich wygranych umożliwiają gry, w których wartość jednorazowej wygranej może być wyższa niż 60 zł, a wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze może być wyższa niż 0,50 zł (nie są spełnione warunki z art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych). Po zakończeniu postępowania, Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] r. Nr [...]/[...] cofnął w całości zezwolenie Dyrektora Izby Skarbowej w L. Nr [...] z dnia [...] r., którego ważność przedłużono przedłużone decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...]. Z treści decyzji z dnia [...] r. wynikało, że cofnięcie zezwolenia w całości dotyczyło 152 czynnych punktów gier, w sytuacji kiedy odrębnymi decyzjami Dyrektora Izby Celnej cofnięto pierwotne zezwolenie odnoszące się do pozostałych 148 punktów gier. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej rozpatrzył odwołanie Spółki i utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] r. W uzasadnieniu organ wyjaśnił między innymi, że 3 automaty do gier ([...]) nie spełniają warunku, o którym mowa w art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych, w zakresie maksymalnej jednorazowej wygranej i maksymalnej stawki za grę. Potwierdzały to wyniki przeprowadzonych eksperymentów, opinie biegłego z zakresu informatyki i telekomunikacji R. R. oraz opinie upoważnionych przez Ministra Finansów jednostek badających (Izby Celnej w P. oraz Izby Celnej w [...]. Organ podniósł, że w tych warunkach spełniona jest dyspozycja art. 138 ust. 3 ustawy o grach hazardowych, zobowiązująca organ do wydania decyzji cofającej zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Odnosząc się do kwestii notyfikacji przepisów ustawy o grach hazardowych, organ wyjaśnił, że Polska implementowała dyrektywę 98/34/WE ustanawiającą procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. (Dz. U. Nr 239, poz. 2039), znowelizowanym następnie rozporządzeniem z dnia 6 kwietnia 2004 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz. U. Nr 65, poz. 597). Organ podał, że wskazana zmiana wprost określa, że ma zastosowanie od dnia przystąpienia Polski do Unii Europejskiej (§ 2) i jest transpozycją dyrektywy 98/34/WE. Stosownie do § 13a rozporządzenia, przy ogłaszaniu aktu prawnego zawierającego przepisy techniczne zamieszcza się informację o dokonaniu jego notyfikacji z odniesieniem do dyrektywy 98/34/WE. Tym samym brak takiej informacji dowodzi, że przedstawiony projekt ustawy nie zawiera przepisów technicznych i nie wymagał notyfikacji (Druk sejmowy nr 2481 z dnia 12 listopada 2009 r.) i był zgodny z prawem Unii Europejskiej (opinia Sekretarza Komitetu Integracji Europejskiej z dnia 22 listopada 2009 r.). Nawiązując do sentencji wyroku TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawie C-213/11, C-214/11 i C-217/11 organ stwierdził, że przepisy ustawy o grach hazardowych (art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 1 i art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych), stanowią jedynie potencjalnie przepisy techniczne w rozumieniu art. 1 pkt 11 (art. 1 pkt 4 - inne wymagania) dyrektywy 98/34/WE. Organ wskazał również, że Trybunał Sprawiedliwości nie przesądził tej kwestii, gdyż uzależnił uznanie wskazanych przepisów za podlegające notyfikacji wówczas, gdy sąd krajowy ustali, że przepisy te wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów. Trybunał przesądził, że nowe przepisy nie doprowadzają do marginalizacji użytkowania automatów do gier o niskich wygranych (pkt 34 wyroku). Natomiast zakaz wydawania, przedłużania i zmiany zezwoleń może wpływać bezpośrednio na obrót automatami, jeżeli ograniczeniu temu towarzyszy zmniejszenie ogólnej liczby kasyn gry, jak również liczby automatów, jakie mogą w nich być użytkowane. Powyższe stwierdzenie dotyczące wyjątków od obowiązku notyfikacji dowodzi, że uznanie danego przepisu za techniczny nie przesądza jeszcze o obowiązku jego notyfikacji. Organ argumentował dodatkowo, że dyrektywa 98/34/WE nie określa skutków prawnych braku notyfikacji oraz nie wprowadza sankcji w tym zakresie W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Spółka zarzuciła naruszenie: 1) prawa materialnego, w tym przepisów art. 23f ust. 1 i ust. 2 pkt 1 oraz art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, poprzez błędne przyjęcie, że Izba Celna w P. zachowała status jednostki badającej oraz uznanie, że Izba Celna w [...] posiada akredytację wymaganą do przeprowadzania badań technicznych automatów do gry o niskich wygranych; 2) przepisów art. 121 § 1, art. 124, art. 187 § 1, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej poprzez brak wyjaśnienia pojęcia "stawki za udział w jednej grze"; 3) art. 129 ust. 3, art. 18 ust. 1 ustawy o grach hazardowych w związku z art. 2 oraz 22 Konstytucji RP przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że "stawką za udział w jednej grze" nie jest wyłącznie oplata /cena za przystąpienie do jednej gry, lecz wszelkie wartości podlegające ryzyku w trakcie jednej gry; 4) art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych w związku z art. 22 Konstytucji RP przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu że "jednorazową wygraną" nie jest wygrana dana jeden raz, w jednej chwili, lecz suma szeregu jednorazowych wygranych; 5) art. 34, art. 36, art. 49 i art. 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w związku z art. 9, art. 91 ust. 2 Konstytucji RP, w sytuacji gdy art. 138 ust. 3 w związku z art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych nakazujący cofnięcie zezwolenia narusza - zakaz stosowania jakichkolwiek ograniczeń ilościowych i środków im równoważnych w obrocie towarowym między krajami Unii Europejskiej, zasadę swobody przedsiębiorczości na obszarze Unii Europejskiej; 6) art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych (do którego odwołuje się art. 138 ust. 3) poprzez przyjęcie, że nie jest on przepisem technicznym; 7) art. 187 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez oparcie się przez organ na opinii Izby Celnej w P. oraz Izby Celnej w [...] niemających potwierdzonych akredytacją fachowej wiedzy specjalnej z zakresu automatów do gier; 8) art. 188 Ordynacji podatkowej poprzez oddalenie wniosków dowodowych Spółki. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Celnej o cofnięciu w całości zezwolenia Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...] r. na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...]. Decyzja zezwalająca na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych została wydana na podstawie przepisów nie obowiązującej od dnia 1 stycznia 2010 r. ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych, która utraciła moc na podstawie art. 144 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. Stosownie do art. 129 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Przepis art. 138 ust. 2 ustawy o grach hazardowych stanowi zaś, że do podmiotów, o których mowa w art. 129 ust. 1, stosuje się odpowiednio art. 58 i art. 59, z tym, że organem właściwym jest organ właściwy do udzielania zezwolenia w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy. Stosownie do art. 59 ustawy o grach hazardowych organ właściwy w sprawie udzielenia koncesji lub zezwolenia, w drodze decyzji, cofa koncesję lub zezwolenie, w całości lub w części, w przypadku: 1) nieusunięcia w wyznaczonym terminie stanu faktycznego lub prawnego niezgodnego z przepisami regulującymi działalność objętą koncesją lub zezwoleniem, lub z warunkami określonymi w koncesji, zezwoleniu lub regulaminie; 2) rażącego naruszenia warunków określonych w koncesji, zezwoleniu lub regulaminie, lub innych określonych przepisami prawa warunków wykonywania działalności, na którą udzielono koncesji lub zezwolenia; 3) obniżenia kapitału zakładowego spółki poniżej granicy określonej w art. 10 ust. 1; 4) zaprzestania lub niewykonywania przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności objętej koncesją lub zezwoleniem, chyba że niewykonywanie tej działalności jest następstwem działania siły wyższej; 5) skazania osoby będącej akcjonariuszem (wspólnikiem), członkiem organów zarządzających lub nadzorczych spółki za przestępstwo określone w art. 299 Kodeksu karnego; 6) dwukrotnego stwierdzenia uczestnictwa w grach hazardowych osoby poniżej 18 roku życia, w tym samym ośrodku gier lub punkcie przyjmowania zakładów wzajemnych. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 138 ust. 3 ustawy o grach hazardowych przewidujący, że organ, o którym mowa w ust. 2, w drodze decyzji, cofa zezwolenie w przypadku stwierdzenia, że automat o niskich wygranych umożliwia grę o wygrane wyższe lub stosowanie stawek wyższych, niż przewidziane w art. 129 ust. 3. Zgodnie z art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych, przez gry na automatach o niskich wygranych rozumie się gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których wartość jednorazowej wygranej nie może być wyższa niż 60 zł, a wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie może być wyższa niż 0,50 zł. Z powyższych przepisów wynika, że jeżeli organ stwierdzi w drodze kontroli, iż automaty do gier o niskich wygranych umożliwiają grę o stawki większe niż wskazane w przepisie art. 129 ust. 3 ustawy, to ma obowiązek cofnięcia w całości zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Ustawodawca nie wskazał żadnych warunków umożliwiających organowi swobodną ocenę czy np. zachodziła siła wyższa, która by pozwalała organowi wstrzymać się od cofnięcia decyzji, tj. na wydanie decyzji uznaniowej. Oznacza to, że organ jest zobowiązany do cofnięcia zezwolenia, jeżeli stwierdzi, że automaty do gier o niskich wygranych pozwalają na grę o stawki wyższe niż wskazane w art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych. Podkreślić również należy, że ustawodawca przewidział, że jeśli spełnią się przesłanki wyrażone w art. 138 ust. 3 organ jest zobligowany do cofnięcia zezwolenia w całości, a nie w części. Przenosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy wyjaśnić, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika między innymi, że w dniu [...] r. funkcjonariusze Urzędu Celnego w B. P. przeprowadzili kontrolę automatu do gier o niskich wygranych [...] nr [...] znajdującego się w punkcie nr [...] – Bar "[...]" W. L., ul. [...] box [...] w B. P.. Automat został poddany eksperymentowi przez funkcjonariuszy izby celnej. W wyniku kontroli automatu ustalono, iż wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze, przekracza wartość określoną w art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych, tj. 0,50 zł. Stwierdzono m.in., iż po wrzuceniu do automatu 30 zł (sześć monet o nominale 5 zł) w polu kredyt pojawiła się wartość 300 (trzysta), co oznacza, że jeden punkt kredytowy to równowartość 0,10 zł (dziesięć groszy). Sprawdzający szereg gier na automacie wykazał, że możliwy jest wybór stawki w zakresie od 1 (jednego) punku kredytowego (równowartość 0,10 gr) do 100 punktów kredytowych (równowartość 10 zł). Zatrzymano automat poddany eksperymentowi. Przebieg i wyniki kontroli utrwalone zostały w protokole nr [...] z dnia [...] r. Laboratorium Celne w P. przeprowadziło badanie tego automatu i wydało w dniu [...] r. negatywną opinię. To, że powyższy automat nie spełnia wymogów technicznych dla automatów o niskich wygranych określonych w art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych wynikało również z opinii biegłego sądowego R. R. z dnia [...] r. W świetle akt sprawy w dniu [...] r. funkcjonariusze Urzędu Celnego w B. P. przeprowadzili kontrolę automatu do gier o niskich wygranych [...] nr [...] znajdującego się w punkcie nr [...] – [...] [...], ul. [...] w B. P.. Automat został poddany eksperymentowi przez funkcjonariuszy izby celnej. W wyniku kontroli automatu ustalono, iż wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze, przekracza wartość określoną w art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych, tj. 0,50 zł. Stwierdzono m.in., iż po wrzuceniu do automatu 30 zł (sześć monet o nominale 5 zł) w polu kredyt pojawiła się wartość 300 (trzysta), co oznacza, że jeden punkt kredytowy to równowartość 0,10 zł (dziesięć groszy). Sprawdzający szereg gier na automacie wykazał, że możliwy jest wybór stawki w zakresie od 1 (jednego) punku kredytowego (równowartość 0,10 gr) do 100 punktów kredytowych (równowartość 10 zł). Zatrzymano automat poddany eksperymentowi. Przebieg i wyniki kontroli utrwalone zostały w protokole nr [...] z dnia [...] r. Laboratorium Celne w P. przeprowadziło badanie wyżej wspomnianego automatu i wydało w dniu [...] r. negatywną opinię. Powyższy automat nie spełniał wymogów technicznych dla automatów o niskich wygranych określonych w art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych. Wynikało to z opinii biegłego sądowego R. R. z dnia [...] r. Laboratorium Celne w [...] sporządziło opinię z badania sprawdzającego z dnia [...] r. Opinia dotyczyła automatu o numerze fabrycznym [...]. Wynik badania był negatywny wobec stwierdzenia przekroczenia wartości maksymalnej jednorazowej wygranej i maksymalnej stawki za grę, a przez to niespełnienia przez automat warunku, o którym mowa w art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych. Prawidłową jest ocena organu, że należało przebadać zatrzymane automaty pod kątem zgodności z przepisami ustawy o grach hazardowych i zachodzą podstawy do zlecenia przeprowadzenia badania sprawdzającego jednostce badającej upoważnionej do badań technicznych automatów i urządzeń do gier (jednostce, o której mowa w art. 23b. ust 3 ustawy o grach hazardowych) to jest Laboratoriom Izby Celnej w P. oraz w [...] Z akt sprawy wynika, że jednostka badająca sporządziła opinie z badań sprawdzających i w odniesieniu do każdego z zatrzymanych automatów, wynik badania jest negatywny. Jednostka badająca była jednostką upoważnioną do stwierdzenia, że automaty nie spełniają warunku, o którym mowa w art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych w zakresie maksymalnej jednorazowej wygranej i maksymalnej stawki za grę. Minister Finansów udzielił jednostce badającej upoważnienia do prowadzenia badań technicznych automatów i urządzeń do gier. Laboratoria Celne Izby Celnej w P. oraz w [...] posiadają wymagane prawem upoważnienie do przeprowadzania badań automatów do gier. W myśl art. 23b ust. 3 ustawy o grach hazardowych, badanie sprawdzające przeprowadza, na zlecenie naczelnika urzędu celnego, jednostka badająca upoważniona do badań technicznych automatów i urządzeń do gier, w terminie nie dłuższym niż 60 dni od dnia otrzymania zlecenia.Ustalenia akredytowanej jednostki badającej, że zatrzymane automaty nie spełniają warunków przewidzianych w art. 138 ust. 3 ustawy o grach hazardowych, musiało prowadzić do wydania decyzji o cofnięciu zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...]. Powyższe stanowisko znajduje uzasadnienie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 marca 2014 r. w sprawie prowadzonej pod sygnaturą II GSK 2046/12 stwierdził, że bez względu czy stosowany będzie art. 23b i art. 23f ustawy o grach hazardowych, czy też § 14 ust. 4 i 5, § 7 i 8 rozporządzenia z 3 czerwca 2003 r., jeżeli organ zamierza cofnąć rejestrację i w dalszej kolejności zezwolenie, z uwagi na stwierdzenie wadliwego działania automatu (możliwość gry za wyższe stawki, bądź możliwość wyższych wygranych niż te przewidziane w ustawie), musi się oprzeć przede wszystkim na opinii jednostki badającej. Zewnętrzna opinia biegłego, co do sposobu działania automatu, może jedynie uzasadniać podejrzenie niespełniania przez automat warunków określonych w ustawie, natomiast nie może stanowić bezpośredniej podstawy dla cofnięcia rejestracji i w dalszej kolejności dla cofnięcia zezwolenia. Podobne stanowisko prezentuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach - z dnia 29 listopada 2011 r., sygn. akt II GSK 1031/11; z dnia 13 czerwca 2013 r., sygn. akt II GSK 6/12; z dnia 18 czerwca 2013 r., sygn. akt II GSK 442/12; z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt II GSK 538/12 i II GSK 341/12, z dnia 21 listopada 2013 r., sygn. akt II GSK 1181/12 (publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie opinia upoważnionej jednostki stanowiła samoistną podstawę do cofnięcia Spółce w całości zezwolenia na prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych. Na marginesie należy dodać, że opinia sporządzona biegłego sądowego R. R. miała jedynie charakter pomocniczy i organ słusznie zlecił przeprowadzenie badania upoważnionej jednostce. Z treści art. 23f ust. 1 ustawy o grach hazardowych wynika, że upoważnienia do badań technicznych automatów i urządzeń do gier udziela minister właściwy do spraw finansów publicznych jednostce badającej, która spełnia następujące określone w pkt 1 – 4 warunki. W tych warunkach niezasadny jest zarzut naruszenia art. 138 ust. 3 ustawy o grach hazardowych, że prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na podstawie i w oparciu o obowiązujące przepisy prawa może skutkować pozbawieniem uprawnień do prowadzenia takiej działalności. Podobnie należy ocenić zarzut odnośnie naruszenia art. 138 ust. 3 w związku z art. 23b ust. 1 ustawy o grach hazardowych, że organ dopuścił możliwość weryfikacji statusu urządzenia do gier o niskich wygranych z pominięciem opinii wydanej przez jednostkę badającą Ministra Finansów. W tym miejscu należy wskazać, że po pierwsze, zgodnie z art. 23f ust. 2 ustawy o grach hazardowych, upoważnienie do badań technicznych automatów i urządzeń do gier jest udzielane na wniosek jednostki badającej, a po drugie, przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie nie jest kwestia "ważności" upoważnienia udzielonego Laboratorium Celnemu w P. oraz Laboratorium Celnemu w [...]. Odnosząc się do grupy zarzutów dotyczących naruszenia prawa unijnego należy stwierdzić, że wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11, został wydany w trybie prejudycjalnym wobec zadanych trzech pytań dotyczących art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 2 i art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych. Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że przepis art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 z późn. zm.), należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe tego rodzaju, jak przepisy ustawy o grach hazardowych, które mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, stanowią potencjalnie "przepisy techniczne" w rozumieniu tego przepisu, w związku z czym ich projekt powinien zostać przekazany Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy wskazanej dyrektywy, w wypadku ustalenia, że przepisy te wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów, a dokonanie tego ustalenia należy do sądu krajowego. Trybunał Sprawiedliwości uzależnił zatem ocenę technicznego albo nietechnicznego charakteru przepisów ustawy o grach hazardowych od ustalenia (oceny), czy te przepisy wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów, tj. automatów do gier o niskich wygranych. Tego rodzaju skutków nie sposób natomiast wyprowadzić z przepisu art. 138 ust. 3 ustawy, który niejako dostosowuje sytuację prawną (zakres udzielonego zezwolenia) do istniejącej już sytuacji faktycznej wykorzystania niezgodnego z przepisami ustawy automatu do gier w miejscu lokalizacji wymienionej w zezwoleniu. W związku z powyższym organ słusznie w niniejszej sprawie zastosował art. 138 ust. 3 w związku z art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych. Podkreślić w tym miejscu należy, że organ nie stosował przepisów art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 2 i art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych z 2009 r. i żaden z nich nie stanowił podstawy rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Odnosząc się zaś do zarzutów naruszenia art. 180, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa uznać należy je za całkowicie nieuzasadnione. W ocenie Sądu, organy administracji publicznej w niniejszym postępowaniu przeprowadziły prawidłowo postępowanie dowodowe. Swoje rozstrzygnięcie oparły o całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego, który uznać należy za kompletny i wyczerpujący. Zauważyć także należy, iż strona skarżąca miała zapewniony czynny udział w toczącym się postępowaniu, w tym możliwość wypowiedzenia się, co do zebranego w sprawie materiału dowodowego. W świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 marca 2015 r. (sygn. akt P 4/14) bezzasadny jest zarzut, że zaskarżoną decyzję wydano w oparciu o przepis zawarty w akcie prawnym (ustawie z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych), który na tle prawa Unii Europejskiej powinien zostać uznany za nieobowiązujący. Chybione są również zarzuty, że organy zastosowały art. 138 ust. 3 ustawy o grach hazardowych z naruszeniem konstytucyjnych zasad – praworządności, ochrony zaufania do państwa, proporcjonalności i wolności gospodarczej. Skarżąca Spółka pomija bowiem, że zasada wolności gospodarczej nie ma charakteru absolutnego i zgodnie z art. 22 Konstytucji RP dopuszczalne jest ograniczenie wolności działalności gospodarczej. Wbrew zarzutom skargi, orzekające organy działały na podstawie obowiązujących przepisów prawa (stosownie do art. 7 i art. 83 Konstytucji RP) i bez naruszenia konstytucyjnych wolności i praw rozstrzygnęły o cofnięciu zezwolenia. Jego cofnięcie – jak wyżej wykazano – było konieczne i uzasadnione w kontekście zastosowanych przez organy przepisów oraz prawidłowo poczynionych ustaleń, że Spółka prowadziła działalność gospodarczą niezgodnie z warunkami określonymi w art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych. Powyższy przepis zawierający definicję gry na automacie o niskich wygranych sam przez się nie ustanawia warunków ograniczających lub uniemożliwiających prowadzenie gier na automatach poza kasynami i salonami gier i nie ma wpływu na sprzedaż takich automatów, a tym samym nie narusza fundamentalnych zasad wyrażonych w art. 34, art. 49 i art. 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej dotyczących swobodnego przepływu towarów, usług oraz swobody przedsiębiorczości W związku z tym przepis art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych nie może być traktowany jako "techniczny", podobnie zresztą jak i art. 138 ust. 3 przewidujący cofnięcie zezwolenia – w realiach rozpoznawanej sprawy, zastosowany wyłącznie z powodu naruszenia przez Spółkę zasad prowadzenia działalności gospodarczej i to przed upływem terminu wygaśnięcia zezwolenia (termin ten upływał z dniem [...] r.). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.