III SAB/Lu 14/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski (spr.), Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Fita,, Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Protokolant Monika Kutarska-Wolińska, po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi S. K. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie : doprowadzenia drogi publicznej do stanu umożliwiającego prowadzenie na niej ruchu drogowego p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Skarżący S. K. złożył skargę na bezczynność Wójta gminy , wnosząc o zobowiązanie Wójta Gminy do podjęcia działań mających na celu doprowadzenie drogi publicznej położonej we wsi M. na połączonych działkach nr 3/7 i 3/10 do stanu odpowiadającego wymogom określonym w ustawie o drogach publicznych tj. umożliwiających prowadzenie na niej ruchu drogowego. Skarżący jest właścicielem działki o numerze 669/3 położonej we wsi Ć. w gminie G.. Skarżący złożył wniosek o ustanowienie służebności drogi koniecznej, który został ostatecznie oddalony przez Sąd Okręgowy w Lublinie ze względu na istnienie dostępu z działki nr 669/3 do drogi publicznej - drogi gminnej przebiegającej w obrębie działek o numerach na mapie ewidencyjnej 3/7 i 3/10. Skarżący podnosi, że fragment drogi gminnej położony na działkach oznaczonych numerami 3/7 i 3/10 został wyodrębniony w ramach podziału działek nr 3/1 i 3/2 przeprowadzonego na podstawie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami i zatwierdzonego decyzją Wójta Gminy z dnia [...] grudnia 2000 r. (nr [...]). Z mocy art. 98 ustawy o gospodarce nieruchomościami działki te przeszły na własność gminy z przeznaczeniem pod urządzenie drogi gminnej. Stan techniczny drogi przebiegającej przez działki nr 3/7 i 3/10 na skutek zaniedbań gminy nie odpowiada wymogom określonym w ustawie z 1985 r. o drogach publicznych, tj. nie jest możliwe prowadzenie na niej ruchu drogowego. W miejscu działek 3/7 i 3/10 nie ma urządzonej nawierzchni drogi, działki są zarośnięte drzewami posadzonymi przez właściciela sąsiednich działek. Zdaniem skarżącego Wójt Gminy nie wypełnia obowiązków zarządcy drogi gminnej położonej na działkach nr 3/7 i 3/10. Stan techniczny tego fragmentu drogi uniemożliwia realizowanie jej funkcji jako drogi publicznej. Skarżący kilkakrotnie bezskutecznie zwracał się do organów gminy G. o podjęcie działań umożliwiających prawidłowe korzystanie z fragmentu drogi publicznej, ostatecznie pismem z dnia [...] kwietnia 2005 r. zwrócił się do wójta gminy G. o usunięcie naruszenia prawa. Do dnia wniesienia skargi wniosek skarżącego pozostał bez odpowiedzi. Skarżący uzasadnia interes prawny we wniesieniu skargi tym, że będąca jego własnością działka nr 669/3 faktycznie nie ma żadnego dostępu do drogi publicznej, co uniemożliwia skarżącemu korzystanie z przysługującego mu prawa własności. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniósł o jej oddalenie, gdyż działki nr 3/7 i 3/10 wydzielone na mocy decyzji Wójta Gminy z dnia 1 grudnia 2000 r. w ramach podziału działek nr 3/1 i 3/2 nie stanowią drogi publicznej w rozumieniu ustawy o drogach publicznych. Rada gminy nie podjęła w tym przedmiocie stosownej uchwały, ponieważ w chwili obecnej na mocy decyzji podziałowych, działki gruntu nr ew. 3/7 i 3/10 zostały jedynie wydzielone na część przyszłej drogi gminnej, natomiast warunkiem przystąpienia do budowy drogi będzie całkowite jej wydzielenie zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego gminy G. i przeznaczenie na ten cel odpowiednich środków w budżecie gminy. W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należało rozważyć dopuszczalność wniesienia skargi w przedmiotowej sprawie. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedno Dz. U. z 2001 r. nr 142 poz. 1591 ze zm.) - każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Stosownie do art. 101 a ust. 1 - przepisy art. 101 stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich. Skarżący zarzuca nie wykonanie przez Wójta Gminy jako zarządcę drogi czynności nakazanych ustawą o drogach publicznych. Ustalić zatem należy, czy na tym organie istotnie obowiązek taki spoczywał. W świetle art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r. nr 204 poz. 2086 ze zm.) organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg, jest zarządcą drogi. Do zarządcy drogi należy m. in. utrzymanie nawierzchni drogi, chodników, drogowych obiektów inżynierskich, urządzeń zabezpieczających ruch i innych urządzeń związanych z drogą. Stosownie zaś do art. 19 ust. 2 pkt 4 cyt. ustawy zarządcą drogi gminnej jest wójt. Dopuszczalność skargi w rozpatrywanej sprawie uzależniona jest więc od tego, czy wskazana przez skarżącego droga jest publiczną droga gminną, gdyż tyko wobec takich dróg wójt jest zarządcą. Decydujące o tym czy dana droga jest wewnętrzną czy publiczną, jest jej zaliczenie do jednej z kategorii dróg publicznych. Zgodnie zaś z art. 7 ustawy o drogach publicznych - zaliczenie do kategorii dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy po zasięgnięciu opinii właściwego zarządu powiatu. W braku powyższej uchwały nie można przyjąć, że ciąg komunikacyjny stanowi drogę publiczną, nawet jeśli podjęto wstępne działania mające na celu uregulowanie stanu prawnego nieruchomości pod przyszłą drogę. Stan ten potwierdza również wypis z rejestru gruntów z dnia 30 stycznia 2004 r., zgodnie z którym działki 3/7 i 3/10 stanowią grunt rolny (opis użytku - R) a nie drogę publiczną. W tym stanie faktycznym przyjąć należy, że do obowiązków Wójta gminy nie należy utrzymywanie innej niż droga publiczna nieruchomości w stanie umożliwiającym poruszanie się po niej pojazdów. Zupełnie inną sprawą jest zaś kwestia zapewnienia przez Gminę mieszkańcom należytej komunikacji przez zorganizowanie odpowiedniej sieci dróg publicznych. Konsekwencją powyższych ustaleń musi być stwierdzenie, iż skarga była niedopuszczalna. Sąd w składzie niniejszym podziela bowiem pogląd wyrażony ostatnio w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 sierpnia 2004 r. (II SAB/Gd 49/04, ONSAiWSA 2005/2/40), iż niedopuszczalna jest skarga na bezczynność organu administracji w określonym przedmiocie, gdy dokonanie takiej czynności nie jest obowiązkowe. Czynność która nie jest obowiązkowa, nie może być równocześnie nakazana prawem. Do takiej czynności nie ma zastosowania art. 101 a ustawy o samorządzie gminnym, brak więc podstaw do wniesienia skargi do sądu. Powoduje to z kolei konieczność jej odrzucenia jako niedopuszczalnej na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którym sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Mając powyższe na uwadze, należało orzec jak w postanowieniu.