III SAB/Lu 53/13

Dnia 11 września 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja, po rozpoznaniu w dniu 11 września 2013 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. B. na bezczynność Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w przedmiocie doręczenia wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku oraz wydania stosownej decyzji postanawia: odrzucić skargę. Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w przedmiocie doręczenia wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku oraz wydania stosownej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu, ponieważ zaskarżona bezczynność nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie. Zakres kognicji sądów administracyjnych określa m.in. art. 3 § 2 p.p.s.a., w którym wymienione zostały kategorie aktów prawnych i czynności podlegające kontroli tego sądu. Powołany przepis w pkt 8 stanowi, że sąd administracyjny jest również właściwy do orzekania w sprawach skarg m.in. na bezczynność, jednakże tylko w odniesieniu do przypadków wymienionych od pkt 1 do 4a. Zatem by możliwe było złożenie skargi na bezczynność organu administracji publicznej, organ ten musi pozostawać w zwłoce z wydaniem: decyzji administracyjnej, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty, postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, innych niż określone powyżej aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a także pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach. Powyższe oznacza, że zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest z mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. Skarga na bezczynność organu administracji publicznej nie może zatem dotyczyć czynności faktycznych, choćby organ lub inny podmiot był zobowiązany do ich wykonania w wyniku określonych zdarzeń lub wydania aktów administracyjnych. Zaskarżalne do sądu administracyjnego są bowiem decyzje, postanowienia lub inne akty administracyjne, a nie czynności faktyczne podejmowane na ich podstawie. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, wskazać przyjdzie, że strona skarżąca dopatruje się bezczynności organu w nieskutecznym doręczeniu wezwania do usunięcia braków formalnych wniosku z dnia 26 czerwca 2013 r. oraz pisma z 1 sierpnia 2013 r. w sprawie pozostawienia wniosku skarżącej o przyznanie płatności na rok 2013 bez rozpoznania. Zauważyć należy, że czynność doręczenia stronie nie stanowi czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., bowiem przepis ten odnosi się do działań materialno-technicznych organu, wywołujących określone tam skutki prawne. Czynność doręczenia nie przyznaje natomiast, nie stwierdza, nie uznaje żadnych uprawnień i obowiązków. Doręczenie wywołuje jedynie ten skutek, że od daty doręczenia biegnie dla strony termin do wniesienia określonych środków zaskarżenia. Doręczenia nie można przy tym utożsamiać z wydaniem decyzji. Doręczenie bowiem wydanej w postępowaniu administracyjnym decyzji, zgodnie z art. 109 k.p.a., stanowi tylko czynność procesową. Prawidłowość doręczenia może być oceniana w toku postępowania odwoławczego. Może być też przedmiotem badania przez sąd administracyjny przy ocenie legalności danego aktu. Niewykonanie takiej czynności nie jest natomiast bezczynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Nie podlega zatem kontroli sądowej w drodze odrębnej skargi, o jakiej mowa w tym przepisie (por. postanowienia NSA z dnia12 września 2012 r., I OSK 1788/12, z dnia 6 czerwca 2012 r., I OSK 1194/12, z dnia 19 lutego 2009 r., I OSK 438/08, z dnia 18 października 2006 r., II OSK 1360/06). Wobec powyższego należy stwierdzić, że skoro doręczenie rozstrzygnięcia w sprawie nie może być przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego, to skarga na bezczynność, polegającą na braku takiego doręczenia lub jego nieskuteczności, również nie może być przedmiotem skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 58 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w postanowieniu.