III SAB/Lu 69/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Kosowska po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. C. na bezczynność Wojewody Lubelskiego w przedmiocie umorzenia postępowania o zezwolenie na pobyt czasowy postanawia: odrzucić skargę. R. B. C. - obywatel Nepalu - w dniu 9 listopada 2023 r. (data nadania w placówce Poczty Polskiej S.A.) złożył do Wojewody Lubelskiego wniosek o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy (k. 1 akt adm.). Następnie pismem z dnia 10 lipca 2024 r. skarżący wniósł o umorzenie postępowania w sprawie objętej ww. wnioskiem. (k. 4 akt admin.). Decyzją z dnia 22 lipca 2024 r., nr [...], Wojewoda Lubelski umorzył postepowanie administracyjne w całości. Przesyłka zawierająca decyzję została przesłana na adres do korespondencji podany przez skarżącego we wniosku o umorzenie postepowania i była dwukrotnie awizowana – w dniu 29 lipca 2024 r. i w dniu 6 sierpnia 2024 r., a następnie zwrócona nadawcy w dniu 13 sierpnia 2024 r. z adnotacją "nie podjęto w terminie". Pismem z dnia 2 października 2025 r. (nadanym w placówce pocztowej w dniu 3 października 2025 r.) R. B. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Wojewody Lubelskiego w przedmiocie umorzenia postępowania o zezwolenie na pobyt czasowy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Lubelski wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Pojęcie bezczynności zostało zdefiniowane w art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691), dalej jako "k.p.a., jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 tej ustawy. Bezczynność jest zatem stanem, w którym mimo upływu określonego prawem terminu, właściwego dla załatwienia indywidualnej sprawy, ewentualnie terminu wskazanego na podstawie art. 36 § 1 k.p.a., rozstrzygniecie nie zostało wydane. Uwzględniając powyższą definicję bezczynności oraz wynikający z art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.), dalej jako "p.p.s.a." cel skargi na tę formę naruszenia prawa, Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19 przyjął, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Analogiczne stanowisko zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 7 marca 2022 r., sygn. II OPS 1/21, w której przyjął, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że termin "w każdym czasie", którym posługuje się ustawodawca w art. 53 § 2b p.p.s.a. należy wykładać w nawiązaniu do trwającego w dacie składania skargi i naruszającego czas załatwienia sprawy stanu postępowania administracyjnego. W związku z powyższym skargę można wnieść od zaistnienia stanu bezczynności lub przewlekłości i po wniesieniu ponaglenia, aż do załatwienia sprawy, której stan dotyczy. Zakończenie postępowania skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej tj. stanu bezczynności i przewlekłości. Naczelny Sąd Administracyjny zanegował tym samym pogląd o dopuszczalności nielimitowanego żadnym terminem orzekania w przedmiocie bezczynności i przewlekłości. W związku z powyższym kontrolowany stan bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, musi być w dacie wniesienia tej skargi aktualny, nie zaś historyczny. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że w rozpoznawanej sprawie, w dacie wniesienia skargi (3 października 2025 r.) organ załatwił już sprawę administracyjną poprzez wydanie decyzji z dnia 22 lipca 2024 r. o umorzeniu postepowania administracyjnego. Momentem załatwienia sprawy administracyjnej jest natomiast – jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej – chwila wydania decyzji. W świetle art. 110 § 1 k.p.a. nie sposób utożsamiać momentu wydania i doręczenia decyzji. Doręczenie decyzji ma taki skutek, że wchodzi ona do obrotu prawnego i decyduje o związaniu treścią decyzji organu zgodnie z art. 110 § 1 k.p.a. Nie wpływa jednak na samą kwestię istnienia w sensie prawnym (wydania) decyzji (por. wyrok NSA z 5 maja 2021 r., sygn. I OSK 3098/19, postanowienie NSA z 29 września 2021 r., sygn. akt I OSK 531/21). Niezależnie od powyższego wyjaśnić należy, że decyzja została skierowana na adres do korespondencji podany przez skarżącego we wniosku o umorzenie postepowania i zastała doręczona w trybie art. 44 k.p.a. Przepis ten przewiduje, że w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 operator pocztowy przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - (§ 1 pkt 1), zaś doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4). Zgodnie z przepisami art. 44 § 2 i 3 k.p.a. zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Zgodnie z adnotacją na przesyłce, awizo zostało pozostawione w widocznym miejscu przy wejściu na posesję, co oznacza, że spełnione zostały wymogi z art. 44 § 2 i 3 k.p.a. Przesyłka była awizowana po raz pierwszy w dniu 29 lipca 2024 r., wobec czego, w świetle art. 44 § 4 k.p.a., za datę doręczenia zawartej w przesyłce decyzji należy przyjąć dzień 12 sierpnia 2024 r. W konsekwencji stwierdzić należy, że z uwagi na załatwienie sprawy administracyjnej decyzją o umorzeniu postępowania (prawomocną) merytoryczne rozpoznania skargi jest niedopuszczalne. Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.