III SAB/Lu 78/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Ibrom po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.J. na bezczynność Prezydenta Miasta L. w przedmiocie nierozpatrzenia skargi w sprawie działalności targowiska postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 28 września 2014 r. skarżący A. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta Miasta L. w przedmiocie nierozpatrzenia skargi w sprawie działalności targowiska. Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia 4 sierpnia 2014 r. skarżący zwrócił się do Radnych Rady Miasta L. oraz Prezydenta Miasta L.ze skargą na działanie targowiska przy ul. R.w L. W piśmie tym skarżący zarzucił administracji targowiska szereg uchybień polegających m.in. na braku tablicy informacyjnej targowiska, cennika i regulaminu, niestosownym zachowaniu inkasenta targowiska, braku identyfikatora oraz nieporządku panującego w obrębie targowiska i na chodniku przy ul. L. Następnie, pismem z dnia 21 sierpnia 2014 r., skarżący złożył do Rady Miasta L. skargę na niewłaściwe postępowanie pracowników Prezydenta Miasta L. A. J. zarzucił im brak porządku w podejmowanych przez nich czynnościach oraz niepodjęcie właściwych działań w zakresie jego wniosku z dnia 4 sierpnia 2014 r., w tym niezwrócenie oryginału pokwitowania uiszczenia opłaty targowej. Pismo zostało przekazane Prezydentowi Miasta L. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli sprecyzowany został w przepisie art. 3 § 2 cyt. ustawy, zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z mocy art. 3 § 3 ww. ustawy sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których sądową kontrolę przewidują przepisy ustaw szczególnych, zaś stosownie do art. 4 rozstrzygają również spory kompetencyjne między wymienionymi w tym przepisie organami. W przypadku skargi na bezczynność organu postępowania administracyjnego, wskazanej w art. 3 § 2 pkt 8, przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy w prawnie określonym terminie właściwy organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadzi postępowanie, jednak mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem aktu lub podjęciem czynności. Zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest zatem dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyżej przytoczonych przepisów lub przepisów szczególnych zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy zauważyć należy, że z treści wniosku skarżącego z dnia 4 sierpnia 2014 r. wynika, iż został on złożony w trybie art. 221 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.), dalej: k.p.a. Przepis ten dotyczy prawa składania petycji, skarg i wniosków do organów państwowych, organów jednostek samorządu terytorialnego, organów samorządowych jednostek organizacyjnych oraz do organizacji i instytucji społecznych. O tym, czy pismo jest skargą albo wnioskiem decyduje treść pisma, a nie jego forma zewnętrzna (art. 222 k.p.a.). Przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw (art. 227 k.p.a.). O sposobie załatwienia skargi właściwy organ zawiadamia stronę, stosownie do art. 237 § 3 k.p.a. Postępowanie w sprawie skarg wnoszonych na podstawie art. 227 k.p.a. cechuje się tym, że nie ma w nim stron postępowania, nie wydaje się rozstrzygnięć adresowanych do skarżącego, lecz jedynie zawiadamia się go o czynnościach wewnętrznych zmierzających do wyjaśnienia okoliczności podniesionych w skardze. Celem tego postępowania jest ocena skutków działania, czy też bezczynności organów, a nie wydawanie wiążących w sprawie rozstrzygnięć. Działania organów administracji publicznej będące przedmiotem tego rodzaju skarg nie podlegają kontroli sądów administracyjnych, gdyż nie mieszczą się w katalogu czynności i aktów, który zawiera art. 3 § 2 p.p.s.a. oraz żadne przepisy ustaw szczególnych nie przewidują takiej kontroli. W związku z tym, w przypadku wniesienia skargi do organu administracji w trybie art. 227 k.p.a., na wynik tego postępowania nie służy skarga do sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 25 lutego 2009 r. sygn. akt II OSK 241/09, postanowienie NSA z 12 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 318/13, postanowienie NSA z 14 października 2014 r., sygn. akt II GSK 2269/14). Z tego też względu nie jest możliwe wniesienie skargi na bezczynność (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.), gdyż - jak wskazano wyżej - taka skarga służy w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę.