I SA/Ol 108/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zofia Skrzynecka, Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Pierechod, Asesor WSA Renata Kantecka (spr.), Protokolant Dariusz Idzikowski, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 16 lipca 2008 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]". nr "[...]" w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych I. oddala skargę; II. przyznaje doradcy podatkowemu K. D. od Skarbu Państwa – kasa Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Olsztynie kwotę 257 (dwieście pięćdziesiąt siedem) zł tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną skarżącemu z urzędu. Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]", odmawiającą S. K. umorzenia zaległości podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2000r. oraz odsetek za zwłokę. Pismem z dnia 14 listopada 2006r. S. K. wniósł o umorzenie zaległości podatkowej z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2000r. w kwocie 2.423 zł oraz odsetek za zwłokę należnych na dzień złożenia podania w kwocie 2.728 zł. Wniosek swój motywował trudną sytuacją finansową i życiową. Jednocześnie w piśmie tym wniósł odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]"2006r., którą orzeczono odpowiedzialność solidarną strony i R. K., członków zarządu "A" Spółka z o.o., za zaległość podatkową w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2000r. oraz odsetki od ww. zaległości. W konsekwencji powyższego strona została poinformowana, że postępowanie wszczęte na wniosek w sprawie umorzenia zaległości podatkowej wraz z odsetkami, zostanie zakończone w ciągu miesiąca od zakończenia sprawy w przedmiocie orzeczenia solidarnej odpowiedzialności członków zarządu Spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 5 lipca 2007r., sygn. akt I SA/Ol 163/07, oddalił skargę S. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności członków zarządu Spółki "A" za niniejszą zaległość wraz z odsetkami. Odmawiając umorzenia przedmiotowej zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, organ I instancji, przyznał, że sytuacja materialna strony jest trudna, ale nie może ona stanowić automatycznej podstawy do umorzenia zaległości i odsetek. Podkreślił, że zaległość ta powstała w wyniku niewypełnienia przez zarząd Spółki obowiązku terminowego regulowania należnych podatków. Organ stwierdził, że nie mógł uwzględnić ciężkiej sytuacji zdrowotnej strony jako podstawy udzielenia ulgi podatkowej, gdyż pobyt w szpitalu jest bezpłatny, a zakup leków był współfinansowany ze środków pomocy społecznej. Podkreślił, że strona nie dokonuje żadnych wpłat tytułem spłaty zaległości, pobiera świadczenia społeczne i nie podejmuje żadnych działań w celu zapewnienia sobie środków utrzymania. Wskazał, że stopień niepełnosprawności daje stronie możliwość podjęcia pracy w zakładzie pracy chronionej, gdzie została dwukrotnie skierowana przez organa pracy. W odwołaniu od opisanej decyzji strona zarzuciła naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych i domagała się podania informacji o podatnikach, którym umorzono podatek od towarów i usług w okresie od 2000r. do chwili obecnej. Wyjaśniła, że były wspólnik R. K. wyprowadził środki finansowe ze Spółki. Podniosła także, że nie otrzymała od wspólnika kwoty 13.500 zł za sprzedane udziały Spółki, ani kwoty 27.000 zł z tytułu sprzedaży udziałów H. S.. W motywach zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy, stwierdził, że decyzja wydana na podstawie art.67a §1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, oparta jest na konstrukcji uznania administracyjnego. Użycie przez ustawodawcę sformułowania "może" oznacza, że organ podatkowy może, ale nie musi umorzyć zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę. Wyrażenia "ważny interes podatnika", "interes publiczny" są klauzulami generalnymi, których treść musi być oceniona z uwzględnieniem konkretnych okoliczności w indywidualnej sprawie. Zaznaczył, że działanie w oparciu o uznanie administracyjne nie oznacza dowolności rozstrzygnięcia. Organ jest bowiem obowiązany podjąć wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego, zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz wszechstronnego i wnikliwego jego rozważenia. Organ odwoławczy stwierdził, iż ze zgromadzonego w sprawie materiału wynika, że strona nie pracuje. Orzeczeniem z dnia "[...]"listopada 2005r. Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności zaliczył stronę do lekkiego stopnia niepełnosprawności na stałe. Na podstawie decyzji Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia "[...]"maja 2007r. strona otrzymuje rentę w wysokości 616,89 zł, a po potrąceniu świadczeń alimentacyjnych wypłacana jest kwota 229,79 zł. Zaległości z tytułu alimentów wynosiły 43.716 zł. Strona korzysta ze środków pomocy społecznej. Z pism Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej wynika, że strona otrzymała pomoc: w 2005r. 3.049,99 zł, w 2006r. 750 zł, w 2007r. 4.126,42 zł. Pomoc była przyznawana m.in. na zakup leków i wynajem mieszkania. Organ przedstawił osiągnięte przez stronę dochody, wynikające z zeznań i deklaracji podatkowych w latach 2001-2006. Zaznaczył także, że z kart aktywności poszukującego pracy wynika, że w dniu "[...]"kwietnia 2007r. strona otrzymała propozycję pracy w firmie "B", w dniu "[...]"września 2007r. w "C", a w dniu "[...]"stycznia 2008r. w "D" s.c.. Ostatni wpis w karcie – z dnia "[...]"stycznia 2008r. brzmi: "brak odpowiednich propozycji pracy". Od 2002r. strona jest rozwiedziona. Ma "[...]" córki, z których jedna ma swoją rodzinę, a druga rozpoczęła pracę we wrześniu 2007r. Od "[...]"listopada 2007r. strona zamieszkuje w wynajmowanym lokalu o pow. 18 m2 , którego koszt wynajęcia wynosi 400 zł miesięcznie. Strona posiada zaległości wobec "[...]"Kasy Oszczędnościowo - Kredytowej "[...]" w wysokości 3.717,93 zł z tytułu pożyczki zaciągniętej w dniu "[...]"lutego 2006r. Strona zeznała, że nie posiada żadnego majątku nieruchomego, ani rzeczy o znacznej wartości. Przedstawiła zaświadczenie o stanie zdrowia, z którego wynika, że od 1996r. cierpi na "[...]" i od 2005r. jest leczona "[...]". Organ II instancji wskazał, że strona prowadziła działalność gospodarczą w zakresie handlu i reklamy, która nie przynosiła dochodów i w dniu "[...]"lipca 2004r. jej firma została zlikwidowana. Majątkiem firmy był komputer o wartości około 2.000 zł, który w momencie likwidacji firmy strona przekazała H. Z. Dyrektor Izby Skarbowej zaznaczył, że zaległość, o której umorzenie wniosła strona, wynika z solidarnej odpowiedzialności strony oraz R. K., jako członków zarządu Spółki "A", za zaległości Spółki. Podkreślił, że przedmiotowa zaległość nie powstała w związku ze szczególnymi zdarzeniami, niezależnymi od sposobu postępowania strony, bądź spowodowana została działaniem czynników, na które nie miała ona wpływu. Organ stwierdził, że nie jest trafny zarzut strony, iż organ podatkowy dochodzi zaległości podatkowych tylko od niej, pomijając drugiego członka zarządu Spółki. Przyznał jednocześnie, że ze względu na to, że R. K. jest obcokrajowcem, dochodzenie od niego zaległości podatkowych Spółki jest znacznie utrudnione. Organ II instancji zauważył, że w dniu "[...]"stycznia 2002r. strona działając w imieniu własnym oraz R. K. sprzedała na rzecz H. S. 270 udziałów w Spółce "E", za łączną kwotę 27.000 zł. W umowie zapisano, że cena została przez kupującą w całości zapłacona. Uzyskanej kwoty 13.500 zł, stanowiącej równowartość przysługujących stronie udziałów, strona nie przeznaczyła na uregulowanie ciążących na niej zaległości. W toku postępowania strona podniosła, że nie uzyskała pieniędzy z tytułu sprzedaży udziałów i dołączyła wyrok Sądu Rejonowego z dnia "[...]"2007r., sygn. akt "[...]", którym zasądzono od P. S. na jej rzecz kwotę 27.000 zł wraz z ustawowymi odsetkami za zwłokę. Zastrzeżono przy tym, że P. S. przysługuje prawo powołania się w toku egzekucji na ograniczenie odpowiedzialności do wielkości nabytego majątku spadkowego po H. S. Z przedłożonych przez stronę dokumentów wynika jednakże, że pozew o zapłatę dotyczył pożyczki, a nie kwestii zapłaty za sprzedaż udziałów w Spółce "E". Organ nie znalazł zatem argumentów, które przemawiałyby za umorzeniem zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę. Nadto za niezrozumiałe uznał zachowanie, w którym strona pomimo dużych zaległości podatkowych wyzbywa się własnego majątku – zestawu komputerowego i przekazuje go H. Z. Dyrektor Izby Skarbowej ocenił, że obecna sytuacja materialna i zdrowotna strony jest trudna i przyznał, że wystąpiła przesłanka ważnego interesu podatnika. To ustalenie nie zobowiązuje jednak organu do wydania decyzji korzystnej dla podatnika. Powoływanie się na zły stan zdrowia, wymagający leczenia, a w konsekwencji ponoszenia zwiększonych wydatków na zakup leków, nie uzasadnia, zdaniem organu, przyznania ulgi w sytuacji, gdy przepisy przewidują możliwość odliczenia od dochodu podatnika, będącego osobą niepełnosprawną, wydatków ponoszonych na cele rehabilitacyjne, w tym również na leki (art.26 ust.1 pkt 6 i ust.7a ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych – tekst jedn. Dz.U. z 2000r., nr 14, poz.176 ze zm.). Nadto zaznaczono, że organ zobowiązany jest też do wyważenia interesu społecznego z indywidualnym interesem strony. Organ II instancji stwierdził, że zastosowanie wnioskowanej ulgi godziłoby w zasadę sprawiedliwości i równości opodatkowania, a także naruszyłoby interes publiczny, wyrażający się przede wszystkim w równym traktowaniu podmiotów w sferze zobowiązań podatkowych i postawiłoby stronę w korzystniejszej sytuacji w porównaniu do podmiotów prawidłowo i terminowo rozliczających się ze Skarbem Państwa. Sam fakt, że obecnie strona znajduje się w trudnej sytuacji bytowej i zdrowotnej, jest niewystarczający do przyznania ulgi, gdyż byłoby to sankcjonowanie niezgodnych z prawem działań strony, kosztem interesu publicznego, tym bardziej że okolicznościom powstania zaległości podatkowych, odmówiono waloru wyjątkowości. Organ odwoławczy stwierdził, że nie mógł uwzględnić żądania umorzenia odsetek za zwłokę od ww. zaległości podatkowej, gdyż nie mają one charakteru samodzielnego, lecz pełnią rolę akcesoryjną w stosunku do zobowiązania głównego. Odnosząc się do zarzutów dotyczących przedawnienia przedmiotowej zaległości podatkowej, organ zaznaczył, że w dniu "[...]"maja 2003r. wystawiony został tytuł wykonawczy Nr "[...]", obejmujący przedmiotową zaległość. W Banku "[...]" S.A. Oddział "[...]" został zajęty rachunek bankowy Spółki. Został zatem zastosowany skuteczny środek egzekucyjny, skutkujący przerwaniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego (art.70§ 4 Ordynacji podatkowej). W skardze na opisaną decyzję S. K. wniósł o: - uchylenie i zmianę zaskarżonej decyzji lub jej przekazanie do ponownego rozpatrzenia przez właściwy organ podatkowy, - zobowiązanie z urzędu Izby Skarbowej do zwrócenia się do Ambasady "[...]" o ustalenie aktualnego miejsca pobytu R. K. oraz ustalenia faktu prowadzenia przez niego działalności i uzyskiwanych dochodów, gdyż był on zobowiązany przez wszystkie te lata do składania stosownych dokumentów rozliczeniowych podatkowych. Uzasadniając skargę S. K. podniósł, że organ przyjął błędnie, iż skutecznie zastosowano środek egzekucyjny. Jego zdaniem dokonane czynności są "zaledwie informacjami udzielonymi w kierunku podatnika". Za odrębną kwestię uznał bezczynność organów podatkowych w kwestii "chronienia" w tej sprawie byłego wspólnika R. K. Nie zgodził się z argumentami sugerującymi, że unikał podjęcia zatrudnienia. Stwierdził, że jego wiek i stale pogarszający się stan zdrowia uniemożliwiają mu podjęcie pracy. Podkreślił, że podejmował wiele działań przez Internet i w zakresie telepracy, ale jego sytuacja nie zmieniła się. Podniósł, że aktualnie zadłużenie należności alimentacyjnych wynosi już ponad 140.000 zł. Zaznaczył, że nie uchylał się od regulowania należności alimentacyjnych, ani podatkowych, ale kolejne wydarzenia losowe, zdrowotne, brak zatrudnienia i brak dochodów doprowadziły do zaistniałej sytuacji. Skarżący zakwestionował ustalenia organu dotyczące otrzymanie przez niego pieniędzy z tytułu sprzedaży H. S. udziałów Spółki. Zaznaczył, że na wypadek nieuregulowania przez H. S. ceny nabycia udziałów, zawarł z nią umowę pożyczki, która miała być dodatkowym zabezpieczeniem zapłaty, mimo zapisu w akcie notarialnym, że dokonała zapłaty całej kwoty. Organ zaś nie zapoznał się z treścią umowy pożyczki. Do skargi skarżący dołączył kserokopie stwierdzające występującą u niego zaawansowaną "[...]" oraz nasilającą się "[...]". W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i odnosząc się do zarzutów skargi. Organ podkreślił, że skarżący nie przedłożył umowy pożyczki, a zatem organ nie mógł się do niej odnieść. Wobec braku innych dowodów organ nie miał podstaw do kwestionowania treści umowy sprzedaży udziałów Spółki. Na rozprawie pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że powołując się na zarzut przedawnienia ma na myśli przedawnienie z art.118 §2 Ordynacji podatkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Podstawowym środkiem kontroli jest, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a., uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia, gdy sąd stwierdzi, że wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem przepisów postępowania dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź innym naruszeniem przepisów postępowania jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądy administracyjne nie zastępują zatem organów administracyjnych – nie dokonują ustaleń faktycznych, nie umarzają zaległości podatkowych, ani nie zmieniają zaskarżonych decyzji. Zgodnie z art. 67a §1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym organ podatkowy, na wniosek podatnika, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe lub odsetki za zwłokę. Przepis skonstruowany na zasadzie uznania administracyjnego, pozostawia w gestii organów podatkowych ocenę, czy w konkretnej sprawie występują okoliczności uzasadniające umorzenie, jak również zakres ewentualnego umorzenia. Właściwa ocena występowania bądź braku wymienionych przesłanek winna być dokonana po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całego materiału dowodowego, poprzedzona wyczerpującym zebraniem materiału dowodowego oraz dokładnym wyjaśnieniem wszystkich okoliczności faktycznych. Ustawodawca w wyżej wskazanym przepisie pozostawił do wyłącznej kompetencji organów podatkowych ocenę, czy okoliczności faktyczne konkretnej sprawy przemawiają za ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym "w umorzeniu zaległości podatkowych, a więc za rezygnacją przez Skarb Państwa z wierzytelności podatkowej. Organ podatkowy dysponuje więc pewnym zakresem swobody zarówno w wykładni pojęć: "ważny interes podatnika" i "interes publiczny". W razie stwierdzenia, że dany przypadek mieści się hipotezie normy art.67a §1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, będzie mógł zastosować uznanie. Oznacza to, że stwierdzenie wystąpienia jednej z przesłanek lub obu łącznie powoduje konieczność rozważenia czy zaległość podatkowa może być umorzona. Umorzenie zaległości podatkowych skutkuje wygaśnięciem zobowiązania podatkowego w części, w jakiej nastąpiło umorzenie. Jest to tzw. nieefektywny sposób wygaszania zobowiązań, bowiem Skarb Państwa w istocie nie otrzymuje należnych mu danin, w związku z tym instytucja umorzenia winna mieć zastosowanie jedynie w sytuacjach wyjątkowych. Jak trafnie zauważył organ odwoławczy uznanie administracyjne nie wyraża się w dowolności ocen okoliczności odpowiadających kierunkowym dyrektywom wyboru, ale w możliwości negatywnego dla podatnika rozstrzygnięciu nawet przy istnieniu ważnego interesu podatnika. Spełnienie przesłanki ważnego interesu podatnika nie stwarza po stronie organu obowiązku umorzenia należności. Wynika to z użytego w art.67a §1 pkt 3 sformułowanie "organ podatkowy może". Ocena czy w konkretnej sytuacji występują okoliczności uzasadniające umorzenie zaległości podatkowych pozostawiona więc została uznaniu organów podatkowych, przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności mających wpływ na tę ocenę. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ukształtował się pogląd, iż ważny interes podatnika występuje w sytuacjach szczególnych, w których niemożność uregulowania zaległości podatkowych jest spowodowana przypadkami losowymi, takimi jak: klęski żywiołowe powodujące utratę majątku, trwała niezdolność zarobkowania wywołana chorobą, kalectwo, itp. Są to oczywiście tylko przykładowe sytuacje. Przyjmuje się, że skoro umorzenie zaległości podatkowej jest instytucją nadzwyczajną, to tym samym ważny interes podatnika musi posiadać tę samą cechę, a co za tym idzie musi charakteryzować się nieprzewidywalnością i niezależnością od sposobu postępowania podatnika. (por. wyrok NSA z 20 marca 2002 r., sygn. akt I SA/Gd 1563/99, z dnia 24 kwietnia 2001 r., sygn. akt I SA/Ka 498/00, z dnia 7 grudnia 2000 r.). W zakresie uznaniowych decyzji kontrola sądowa ograniczona jest do zbadania, czy w toku podejmowania decyzji organ podatkowy zgodnie z przepisami podjął działania zmierzające do ustalenia stanu faktycznego, czy uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych oraz czy podejmując rozstrzygnięcie w ramach swego uznania wskazał przekonujące przyczyny dla jakich nie zastosował instytucji umorzenia pomimo spełnienia przesłanki ważnego interesu podatnika. W rozpatrywanej sprawie sąd nie ma podstaw do stwierdzenia, że organ odwoławczy nie sprostał tym wymogom Analiza zaskarżonej decyzji, jak również dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy, dowodzi, że w sposób wnikliwy i dostatecznie szczegółowy rozważono okoliczności i fakty istotne dla wyniku postępowania. Organ odwoławczy zrealizował zatem obowiązki wynikające z art.187§1 Ordynacji podatkowej. Dokonano tym samym indywidualizacji przesłanek ujętych w art. 67a §1 Ordynacji podatkowej, badając zwłaszcza sytuację majątkową i warunki egzystencji strony skarżącej. Podejmując czynności dowodowe zmierzające do wyjaśnienia sytuacji materialnej skarżącego, zweryfikowano tym samym ustawową przesłankę "ważnego interesu podatnika" i zasadnie uznano, że w rozpoznawanej sprawie wystąpiły okoliczności odpowiadające temu określeniu. Przedstawione w tym zakresie przez organy podatkowe wyjaśnienia są spójne, logiczne, przekonujące i zgodne z doświadczeniem życiowym. Argumentacja w zakresie odmowy umorzenia zawarta jest w zaskarżonej decyzji i wyjaśnia motywy jakimi organ podatkowy kierował się w ramach swego luzu decyzyjnego. Sąd mógłby zakwestionować legalność tej decyzji jedynie wówczas gdyby organ nie przedstawił odpowiednio przyczyn odmowy umorzenia zaległości podatkowych. Kontroli sądowej nie podlega bowiem uznanie samo w sobie, lecz kwestia czy decyzja została podjęta zgodnie z podstawowymi regułami postępowania, a w szczególności czy wydano ją w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz czy ocena tego materiału została dokonania zgodnie z zasadami postępowania. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszeń prawa uzasadniających uchylenie tej decyzji. Wbrew stanowisku skarżącego stwierdzić należy, iż samo zastosowanie środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony skutkuje przerwaniem biegu terminu przedawnienia. Wynika to z brzmienia art.70 §4 Ordynacji podatkowej. Nadmienić należy, iż kwestia przedawnienia zaległości Spółki "E" za zobowiązanie z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2000r. była już badana w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Wyrokiem z dnia 5 lipca 2007r., sygn. akt I SA/Ol 163/07, tutejszy Sąd oddalił skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]"stycznia 2007 w przedmiocie orzeczenia solidarnej odpowiedzialności S. K. i R. K. jako członków zarządu Spółki za przedmiotową zaległość Spółki ("[...]"). Odnosząc się do podniesionego zarzutu przedawnienia z art.118 §2 Ordynacji podatkowej, stwierdzić należy, iż nie jest on zasadny. Przepis ten stanowi, iż przedawnienie zobowiązania wynikającego z decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, następuje po upływie 3 lat od końca roku kalendarzowego, w którym została doręczona decyzja o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej. Art.70 §2 pkt 1, §3 i §4 stosuje się odpowiednio, z tym że termin biegu przedawnienia po jego przerwaniu wynosi 3 lata. W niniejszej sprawie decyzja o orzeczeniu odpowiedzialności S. K. za zaległości Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2000r. wraz z odsetkami, wydana została przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w dniu "[...]"sierpnia 2006r. Nie można zgodzić się ze skarżącym, iż organ odwoławczy sugerował, że unikał on zatrudnienia. W zaskarżonej decyzji organ wskazał jedynie, na podstawie kart aktywności poszukującego pracy (znajdujących się w aktach sprawy), że skarżący otrzymał następujące propozycje pracy: w firmie "B", w "C" oraz w "D" s.c. . Jednocześnie organ wskazał, że ostatni wpis w karcie – z dnia "[...]"stycznia 2008r. brzmi: "brak odpowiednich propozycji pracy" ("[...]"). Twierdzenia strony dotyczące manipulowania przez organ ustaleniami dotyczącymi sprawy z powództwa skarżącego przeciwko H. S. o zapłatę, nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Po pierwsze stwierdzić należy, iż z umowy sprzedaży udziałów w Spółce "E", zawartej pomiędzy skarżącym, a H. S. w dniu "[...]"stycznia 2002r., jednoznacznie wynika, iż cena sprzedaży została przez nią w całości zapłacona (§3 umowy – "[...]"). Po drugie skarżący nie przedstawił w toku postępowania żadnej umowy pożyczki, a zatem organ nie mógł się do niej ustosunkować. W aktach sprawy znajduje się natomiast kserokopia wyroku Sądu Rejonowego z dnia "[...]", sygn. akt "[...]", którym zasądzono od P. S. na rzecz skarżącego kwotę 27.000 zł z ustawowymi odsetkami i jednocześnie zastrzeżono, że pozwanemu przysługuje prawo powołania się w toku egzekucji ww. świadczenia pieniężnego na ograniczenie odpowiedzialności do nabytego majątku spadkowego po H. S.. ("[...]"). Z odpowiedzi na pozew P. S. i S. S. w sprawie o sygn. akt "[...]" wynika, iż nakazem zapłaty z dnia "[...]"2007r., sygn. akt "[...]" Sąd Rejonowy zasądził od H. S. na rzecz S. K. kwotę 27.000 zł. H. S. zmarła w dniu "[...]"2006r., a zaciągnięta przez nią pożyczka była związana z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą. Prawidłowo zatem organ uznał, że pozew o zapłatę dotyczył pożyczki, a nie zapłaty za sprzedaż udziałów w Spółce "E". Powyższe znajduje swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zauważyć należy, że okoliczności powoływane przez skarżącego w toku postępowania sądowego wskazujące na pogorszenie się jego sytuacji zdrowotnej oraz wzrastające zadłużenie alimentacyjne odnoszą się do czasu już po wydaniu zaskarżonej decyzji. Tymczasem kontrolując wydaną decyzję sąd musi mieć na uwadze tylko tę sytuację, w jakiej znajduje się podatnik w chwili, gdy jest wydawana decyzja. Odnosząc się do kwestii wielkości zadłużenia alimentacyjnego nie można przy tym nie zauważyć, iż w toku postępowania to skarżący podał, że zaległości alimentacyjne wynoszą 43.716 zł ("[...]"). W opinii sądu przy rozstrzyganiu przedmiotowej sprawy organy podatkowe wzięły pod uwagę wszystkie istotne okoliczności faktyczne, o czym świadczy uzasadnienie zaskarżonej decyzji, a ocena tych okoliczności nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów. Należy nadmienić, iż sąd nie kwestionuje trudnej sytuacji skarżącego, jednakże przedstawionym we wniosku okolicznościom trafnie odmówiono w zaskarżonej decyzji waloru wyjątkowości uzasadniającego umorzenie zaległości podatkowych. Reasumując, stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem materialnym, jak i przepisami procedury administracyjnej. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. O wynagrodzeniu doradcy podatkowego orzeczono na podstawie art.209 i art. 250 wyżej wymienionej ustawy. Na rozprawie pełnomocnik ustanowiony z urzędu - doradca podatkowy K. D. wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w kwocie 257 zł, które nie zostały uiszczone w całości. Na powyższą kwotę składała się opłata skarbową od pełnomocnictwa oraz koszty zastępstwa procesowego określonego zgodnie z §2 ust.1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przed doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U. nr 212, poz. 2075).