I SA/Ol 158/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Jolanta Strumiłło Sędziowie sędzia WSA Renata Kantecka asesor WSA Katarzyna Górska (sprawozdawca) Protokolant starszy sekretarz sądowy Monika Rząp po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2019r. sprawy ze skargi Spółdzielni A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oddala skargę. Skarga Spółdzielni Mieszkaniowej "A" (dalej: "strona", "skarżąca", "Spółdzielnia" lub "SM") dotyczy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: "organ odwoławczy", "SKO" lub "Kolegium") utrzymującej w mocy 101 decyzji Zarządu Związku Gmin Regionu z siedzibą w O. (dalej: "Zarząd" lub "ZZG") z dnia 20 czerwca oraz 12 lipca 2018 r. o numerach wskazanych w zaskarżonej decyzji w przedmiocie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (dalej: "opłata") w kwotach wskazanych w tych decyzjach. Z akt sprawy wynika, że SM nie złożyła za okres od 1 sierpnia 2013 r. do 31 stycznia 2015 r. deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Zarząd Związku Gmin wszczął postępowania administracyjne i wydał 101 ww. decyzji określających stronie za poszczególne miesiące wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości położonych pod wskazanymi w decyzjach adresami. Decyzje dotyczą poszczególnych nieruchomości budynkowych. W uzasadnieniach tych decyzji wskazano, że w deklaracji złożonej w lutym 2015 r., czyli po upływie terminu do jej złożenia, w nieprawidłowy zdaniem Zarządu sposób wskazano zbiorczo nieruchomości budynkowe wielorodzinne będące w zarządzie SM, przy czym wskazano osobno liczbę mieszkańców zbierających odpady selektywnie i nieselektywnie i w związku z tym zastosowano zróżnicowane stawki opłaty: 7 zł i 9 zł miesięcznie w stosunku do każdej nieruchomości budynkowej. Powołano się na treść przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (dalej: "ustawa") m.in.: art.2 ust.3, art.3 ust.2 i ust.3 pkt15a, art.6q ust.1, art.6m ust.1 oraz na treść uchwały Zgromadzenia Związku Gmin Regionu z dnia 14 grudnia 2012 r. zmienionej uchwałą z "[...]" z dnia 28 marca 2013 r., z której wynika m. in., że pierwsza deklaracja SM powinna zostać złożona do 30 kwietnia 2013 r. Do określenia wysokości opłaty ZZG przyjął liczbę mieszkańców podaną przez SM i zastosował stawkę 9 zł, czyli stawkę przewidzianą dla odpadów zbieranych nieselektywnie. Wskazał, że w żadnej z nieruchomości budynkowych posadowionych na terenie nieruchomości będących w zasobach SM odpady nie były zbierane wyłącznie selektywnie. Wskazał, że zarówno z ww. ustawy jak i z Dyrektywy PE i Rady nr 2008/98 z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów – wynika pierwszeństwo selektywnego zbierania odpadów i w konsekwencji niższa opłata wynosząca 7 zł, zaś zbieranie nieselektywne, skutkuje wyższą opłatą, tj. 9 zł, co jest formą "kary" za niestosowanie zasady selektywnej zbiórki. Od decyzji tych SM złożyła odwołania, w których zarzuciła naruszenie art.122 i art.187 Ordynacji podatkowej (dalej: "Op") poprzez pominięcie przez ZZG, że część mieszkańców nieruchomości zadeklarowała selektywną zbiórkę odpadów i dokonała wpłaty w kwocie 7 zł, a nie 9 zł oraz tego, że za wskazany okres tj. od 1 sierpnia 2013 r. do 31 stycznia 2015 r. SM dokonała wpłaty opłaty w wysokości zadeklarowanej przez mieszkańców. Spółdzielnia podważyła stanowisko ZZG co do tego, że stawka opłaty w budynku wielolokalowym musi być jednakowa dla wszystkich mieszkańców. Skoro ustawa pozwala różnicować odpady w zależności od sposobu ich gromadzenia i nie wyłącza w tym zakresie mieszkańców nieruchomości wielolokalowych, to według SM nie można wbrew ich woli, żądać wnoszenia opłaty w innej wysokości niż zadeklarowana. W trakcie postępowania odwoławczego, w dniu 30 sierpnia 2018 r. SM złożyła 59 deklaracji ("[...]"). Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po połączeniu spraw do wspólnego prowadzenia i rozpoznania i po przeprowadzeniu rozprawy administracyjnej, zaskarżoną decyzją utrzymało w mocy 101 decyzji ZZG. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że SM zarządza 59 nieruchomościami, dla których prowadzone są oddzielne księgi wieczyste. Nieruchomości te są zabudowane budynkami wielolokalowymi w ilości 101 budynków. Część nieruchomości jest zabudowana więcej niż jednym budynkiem mieszkalnym wielolokalowym. W postępowaniu odwoławczym zebrano następujące dowody: - przedłożone na rozprawie przez SM pismo spółki zajmującej się utylizacją odpadów z dnia 25 września 2018 r. - przedłożony na rozprawie przez SM wykaz 59 nieruchomości, z wyszczególnieniem budynków wchodzących w skład każdej nieruchomości oraz dane dotyczące liczby mieszkańców każdego budynku, z podziałem na osoby segregujące odpady i niesegregujące, od sierpnia 2013 r. do stycznia 2015 r., - pismo spółki zajmującej się utylizacją odpadów z dnia 5 listopada 2018 r. - przedłożone przez SM umowy najmu pojemników do gromadzenia odpadów komunalnych zmieszanych oraz umowy na wywóz nieczystości stałych . Uzasadniając zaskarżoną decyzję SKO przypomniało przebieg spraw dotyczących należnej od SM opłaty za lipiec 2013 r. oraz dotyczące ich wyroki WSA w Olsztynie: I SA/Ol 760/13 z dnia 19 grudnia 2013 r. oraz I SA/Ol 230/18 z dnia 13 czerwca 2018 r. SKO stwierdziło, że złożenie przez SM w dniu 30 sierpnia 2018 r. deklaracji jest niedopuszczalne, gdyż nastąpiło po doręczeniu decyzji określających wysokość opłaty, co jest niezgodne z art.6o ust.3 ustawy. Podkreśliło, że z uwagi na niezłożenie w ustawowym terminie deklaracji pierwotnych, czysto teoretyczne pozostają rozważania, czy deklaracje mogą być składane dla każdej nieruchomości budynkowej, czy też powinny być składane łącznie dla kilku budynków posadowionych na jednej nieruchomości gruntowej (oznaczonej jako działka o określonym numerze). SKO wymieniło nieruchomości wielobudynkowe, w skład których wchodzą budynki o wskazanych adresach, a także nieruchomości zabudowane tylko jednym budynkiem. Kolegium wskazało, że zasadniczym problemem jest to, czy w stosunku do jednej nieruchomości (budynkowej lub gruntowej zabudowanej kilkoma budynkami), mogą być stosowane dwie stawki: wyższa, gdyż część mieszkańców budynku lub budynków deklarowała nieselektywną zbiórkę odpadów bądź w ogóle nie deklarowała oraz niższa, bowiem część mieszkańców budynku lub budynków deklarowała selektywną zbiórkę odpadów komunalnych. Kolegium uznało, że nie ma podstaw do różnicowania stawek opłat w obrębie poszczególnych nieruchomości "budynkowych" wielolokalowych w zależności od deklaracji mieszkańców nieruchomości budynkowych wielolokalowych; tj. nie można przyjąć w stosunku do jednego budynku równocześnie dwóch stawek. W takich przypadkach, zdaniem SKO, należy zastosować stawkę wyższą, tj. 9 zł miesięcznie od mieszkańca. Przemawia za tym okoliczność niezłożenia przez SM deklaracji z jednoczesną oceną, że deklaracje składane przez mieszkańców nie mają znaczenia dla przyjęcia zróżnicowanych stawek dla jednego budynku, a także ustalenia oparte na zestawieniach oraz informacjach sporządzonych przez SM, że z żadnej nieruchomości budynkowej bądź gruntowej zabudowanej wieloma budynkami - odpady komunalne nie były zbierane w sposób wyłącznie selektywny ani też w sposób wyłącznie nieselektywny. Kolegium dokonało weryfikacji danych będących podstawą wyliczenia przez ZZG opłaty w każdej ze 101 decyzji, uznając je za prawidłowe. Od decyzji Kolegium złożona została skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. Zażądano w niej uchylenia decyzji SKO oraz poprzedzających ją decyzji ZZG oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zarzucono zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego: 1. art.6j ust.1 pkt 1, 6k ust.1 pkt 1 oraz art. 6o ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w związku z Uchwałą Nr "[...]" Zgromadzenia Związku Gmin Regionu z dnia 14 grudnia 2012 r. w sprawie metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz wysokości tej opłaty i stawki tej opłaty za pojemnik - poprzez niewłaściwe stosowanie i przyjęcie, że w jednej nieruchomości budynkowej nie można zadeklarować różnego sposobu gromadzenia odpadów komunalnych oraz, że organ jest uprawniony do narzucania mieszkańcom nieruchomości sposobu gromadzenia odpadów wbrew ich woli, a w przypadku art. 6o ustawy - pominięcie dowodów odzwierciedlających stan rzeczywisty ustalonych na podstawie dostępnych danych, odnośnie ilości mieszkańców segregujących odpady. 2. art.6m ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że deklaracje o wysokości opłaty powinny być składane dla każdej "nieruchomości budynkowej". Zarzucono także naruszenie przepisów postępowania: l. art.122 i 180 §1 Op w związku z art. 187 §3 Op i art.21 §3 Op poprzez pominięcie faktu znanego organowi z urzędu, tj. że za okres od 1 sierpnia 2013r. do 31 stycznia 2015 r. wpłynęło na konto organu pierwszej instancji łącznie 1.046.858,50 zł z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za nieruchomości objęte zaskarżonymi decyzjami, 2. art.187 §3 Op, art.191 Op i art.21 §3 Op poprzez pominięcie dowodów potwierdzających stan faktyczny sprawy, a pozwalających na ustalenie opłaty w oparciu o dostępne dane, znanych organom z urzędu, tj. że część mieszkańców zadeklarowała selektywną zbiórkę odpadów, a także, że skarżąca przy piśmie z dnia 30 sierpnia 2018 r. złożyła deklaracje w sprawie opłaty za odpady komunalne za okres objęty zaskarżoną decyzją. Deklaracje zostały złożone dla 59 nieruchomości obejmujących 101 budynków mieszkalnych. Ich podstawą były oświadczenia mieszkańców, z których wynika, że część osób zamieszkałych w danej nieruchomości zadeklarowało gromadzenie odpadów w sposób selektywny, a część w sposób nieselektywny. W uzasadnieniu skargi podtrzymano wcześniejsze zarzuty dotyczące nieuwzględnienia tego, iż część mieszkańców zadeklarowała selektywną zbiórkę odpadów i dokonała wpłaty w kwocie 7 zł, a nie 9 zł, a także że SM wniosła na rachunek ZZG opłatę w wysokości zadeklarowanej. W tej sytuacji organ winien był dokonać rozliczenia dokonanych już wpłat, gdyż rzutują one na wysokość zobowiązana określonego w obecnie wydanej decyzji. Organ nie wskazał jednakże, w jakiej części opłata została uregulowana w badanym okresie, podaje jedynie dane przypuszczalne, co czyni decyzję niezgodną ze stanem faktycznym i również z tego powodu wadliwą. Zarzucono, że ZZG bezzasadnie pominął otrzymane od SM dane dotyczącymi ilości mieszkańców, którzy segregowali odpady i obciążył ich stawką 9 zł, jak za śmieci niesegregowane. W ten sposób pominięto dostępne dane odzwierciedlające rzeczywisty stan sprawy, co narusza art.6o ustawy, a także art.122 i art.187 Op. Nie zgadza się skarżąca z organami, że stawka opłaty za odpady w budynku wielolokalowym musi być jednakowa dla wszystkich mieszkańców. W żadnym z przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku nie został wyartykułowany zakaz deklarowania w obrębie jednej nieruchomości zamieszkałej przez wielu mieszkańców różnych sposobów gromadzenia odpadów. Wybór jednej metody gromadzenia odpadów w danej nieruchomości oznaczałby wprowadzenie odpowiedzialności zbiorowej wszystkich mieszkańców i wnoszenia opłaty niezgodnej z ich deklaracją w przypadku wyboru sposobu gromadzenia innego niż ustalony przez SM. Skarżąca podniosła, iż złożyła do akt sprawy umowy, z których wynika, że jej mieszkańcy już od wielu lat mają możliwość segregacji odpadów, gdyż przed budynkami znajdują się pojemniki służące do gromadzenia szkła, makulatury, plastiku, PET. Natomiast osoby, które nie segregują odpadów, mają do dyspozycji pojemniki do gromadzenia odpadów zmieszanych. Fakt selekcji śmieci przez mieszkańców potwierdził również Zakład Unieszkodliwiania Odpadów Komunalnych "B" sp. z o.o., operator odbierający odpady z terenów zarządzonych przez Spółdzielnię. Skarżąca zarzuciła organowi, że w okresie objętym zaskarżoną decyzją kontrola przestrzegania przepisów ustawy o utrzymaniu porządku i czystości nie została przeprowadzona. Organ nie powinien, na potrzeby niniejszego postępowania, powoływać się na wyniki kontroli, która miała miejsce w 2016 r. i na dane z 2018 r. Zdaniem skarżącej wydanie decyzji oddzielnie dla każdego budynku, w przypadku gdy nieruchomość jest wielobudynkowa, pozostaje w sprzeczności z przepisem art.6m ust.1 ustawy. Ponadto przepisy prawa miejscowego, tj. uchwały Zgromadzenia Związku Gmin Regionu "[...]" w zakresie dotyczącym wysokości opłaty i wzoru deklaracji, nie posługują się określeniem "nieruchomość budynkowa" lecz wyłącznie użyte jest w nich sformułowanie "nieruchomość". Skarżąca wskazała, że w oparciu o art.41 pkt 1 oraz art.42 ust.3 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych SM prowadzi ewidencję przychodów i kosztów z tytułu eksploatacji dla "nieruchomości", w tym wielobudynkowych, których w zasobach Spółdzielni jest 30, (jednobudynkowych 29) posiadają jedną księgę wieczystą, a składają się z więcej niż jednego budynku i pomimo tego stanowią jedną nieruchomość. Budynki w ramach jednej nieruchomości wielobudynkowej posiadają wspólne miejsce zbierania odpadów, wspólnie ponoszone są m.in. koszty najmu pojemników, dodatkowe koszty wywozu odpadów wielogabarytowych oraz koszty związane z obsługą systemu gospodarowania odpadami. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji są przepisy przepisów ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (DzU 2012 r. poz. 391 ze zm.). Na podstawie art. 6c ustawy gminy są obowiązane do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy. Zgodnie z art. 6h ustawy właściciele nieruchomości, o których mowa w art. 6c, są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W oparciu o art. 6i pkt 1 ustawy obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje w przypadku nieruchomości, o których mowa w art.6c ust.1 - za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec. Ponadto, zgodnie z art.6j ust.1 pkt 1 ustawy w przypadku nieruchomości, o której mowa w art. 6c ust. 1, opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn liczby mieszkańców zamieszkujących daną nieruchomość oraz stawki opłaty ustalonej zgodnie z art.6k ust.1 pkt 1 ustawy, tj. rada gminy, w drodze uchwały: dokona wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi spośród metod określonych w art.6j ust.1 i 2 oraz ustali stawkę takiej opłaty; dopuszcza się stosowanie więcej niż jednej metody ustalenia opłat na obszarze gminy. Na podstawie art.6k ust.1 pkt 1 ustawy wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi spośród metod określonych w art.6j ust.1 i 2 oraz ustalenia stawki takiej opłaty dokonuje rada gminy w drodze uchwały, przy czym dopuszcza się stosowanie więcej niż jednej metody ustalenia opłat na obszarze gminy. Najistotniejsze w rozpatrywanej sprawie są przepisy art.6m oraz art.60 ustawy. Zgodnie z art.6m ust.1 ustawy właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych. Zgodnie z art.6m ust.2 ustawy w przypadku zmiany danych będących podstawą ustalenia wysokości należnej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi lub określonej w deklaracji ilości odpadów komunalnych powstających na danej nieruchomości właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć nową deklarację w terminie 14 dni od dnia nastąpienia zmiany. Opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi w zmienionej wysokości uiszcza się za miesiąc, w którym nastąpiła zmiana. Zgodnie z art.6m ust.3 ustawy deklaracje o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi mogą być składane za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Organ, o którym mowa w ust.1, lub elektroniczna skrzynka podawcza systemu teleinformatycznego urzędu gminy potwierdza, w formie dokumentu elektronicznego, złożenie deklaracji za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Skutki niezłożenia deklaracji określono w art.6o ustawy, który mówi że w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę uzasadnione szacunki, w tym średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze. W sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym, że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta (art.6q ustawy). Deklarację o wysokości opłaty (art.6m ust.1 ustawy) składa się w określonym w ustawie terminie, tj. w ciągu 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych. Z treści przytoczonych art.6m i art.6o ustawy wynika, że: - deklarację składa właściciel nieruchomości (czyli SM, a nie mieszkańcy), - należy zadeklarować wysokość opłaty, co jest równoznaczne z zadeklarowaniem sposobu gromadzenia odpadów (selektywnie lub nieselektywnie), - deklaracja jest składana w ustawowo określonym terminie, tj. w ciągu 14 dni od zaistnienia jednego ze zdarzeń wskazanych w przepisie, - niezłożenie deklaracji w terminie lub podanie nieprawidłowych danych obliguje organ do określenia opłaty w decyzji, w oparciu o szacowaną (a więc odbiegającą od wskazywanej rzeczywistej, przez stronę) ilość odpadów, co, w przypadku braku deklaracji oznacza też brak możliwości zastosowania stawki niższej, gdyż nie istnieje już możliwość wyboru sposobu gromadzenia odpadów. Treść ww. przepisów wskazuje, że wyboru sposobu gromadzenia odpadów, a także stawki opłaty, może dokonać SM, przy czym jest to wybór jedynie na przyszłość, w momencie składania w terminie deklaracji. Nie można dokonać wyboru po wszczęciu postępowania administracyjnego. Takie właśnie stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: II FSK 2669/15 z dnia 14 listopada 2017 r. i II FSK 460/16 z dnia 1 marca 2018 r. (https://cbois.nsa.gov.pl) formułując tezę: "skoro dla przyjęcia stawek niższych niezbędne jest złożenie deklaracji o selektywnej zbiórce opadów, to brak deklaracji jest równoznaczny z koniecznością ustalenia wysokości opłaty równej opłacie dla nieruchomości, której właściciel nie segreguje odpadów". W związku z powyższym prawidłowo uznało SKO, że skarżąca nie złożyła w terminie deklaracji o wysokości opłaty, co skutkowało brakiem możliwości skorzystania z obniżonej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres przed złożeniem deklaracji. Złożenie deklaracji w toku postępowania odwoławczego nie mogło wywołać takich skutków, jakby zostały złożone w terminie i organ odwoławczy nie mógł przyjąć danych z nich wynikających do określenia opłaty, w szczególności nie mógł określić opłaty z uwzględnieniem obniżonej stawki. W tej sytuacji Sąd podziela stanowisko SKO, iż czysto teoretyczne pozostają rozważania, czy deklaracje mogą być składane dla każdej nieruchomości budynkowej, czy też powinny być składane łącznie dla kilku budynków posadowionych na jednej nieruchomości gruntowej (oznaczonej jako działka o określonym numerze). Tym samym niezasadne okazały się postawione w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego. Podstawą formalnoprawną decyzji określającej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest art.21 §3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (DzU 2018, poz.800 ze zm., dalej: "Op"), stosowanej, na mocy art.6q ustawy, odpowiednio. Przepis ten nakazuje wydanie decyzji określającej wysokość opłaty, jeżeli podmiot zobowiązany do zapłaty z mocy prawa, zapłaty nie dokona. ZZG miał więc prawny obowiązek określić całą należną opłatę, bez względu na to, czy były dokonywane wpłaty. Z decyzji nie wynika, że cała suma kwot określnych w decyzjach ZZG powinna zostać przez SM wpłacona. Wykonując decyzję, skarżąca powinna dokonać wpłaty różnicy pomiędzy kwotą opłat wynikających z decyzji, a kwotą wcześniej wpłaconą. Dlatego też za niezasadny uznał Sąd zarzut naruszenia art.122 i 180 §1 Op w związku z art. 187 §3 Op i art.21 §3 Op. Z uwagi na to, że, jak wcześniej wykazano w oparciu o art.6m oraz art.6o ustawy, deklaracje składane są przez właściciela nieruchomości, czyli przez SM, nie jest zasadny zarzut naruszenia art.187 §3 Op, art.191 Op i art.21 §3 Op poprzez pominięcie przez organ tego, że część mieszkańców zadeklarowała selektywną zbiórkę odpadów, a także tego, że skarżąca w dniu 30 sierpnia 2018 r. złożyła deklaracje w sprawie opłaty za odpady komunalne za okres objęty zaskarżoną decyzją. Mając na względzie powyższe, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. DzU 2018 poz. 1302 ze zm.) skarga podlegała oddaleniu.