I SA/Ol 215/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Ryszard Maliszewski Sędzia WSA - Wiesława Pierechod (spr.) Asesor WSA - Renata Kantecka Protokolant - Anna Fic po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2004r. sprawy ze skargi A sp. z o.o. w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001 rok oraz odsetek za zwłokę od zaniżonych wpłat zaliczek na ten podatek w 2001 roku oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 28 kwietnia 2004r., Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania "A" Sp. z o.o. z siedzibą w S., utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 24 września 2003r. nr "[...]" w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001r. w wysokości 173.633 zł wraz z odsetkami za zwłokę od zaniżonych wpłat zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za 2001r. w wysokości 2.469 zł. Podstawę prawną decyzji organu pierwszej instancji stanowiły przepisy art. 15 ust.1 i 4, art.19 ust.1 pkt 2, art.25 ust.1 i 2 i art.27 ust.1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (j.t. Dz.U. z 2000r. nr 54, poz.654 z p. zm.). Organ ten w toku przeprowadzonej kontroli ustalił, że Spółka zawyżyła koszty uzyskania przychodu o kwotę 382.105,67 zł przez zaliczenie do nich wydatków na wyjazdy służbowe, nie spełniających wymogów art. 15 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz wydatków w kwocie 337.420,66 zł poniesionych na zakup materiałów i usług budowlanych (podwykonawców) w związku z prowadzonymi w 2001r. czterema budowami - wbrew zasadzie określonej w art.15 ust.4 tej ustawy. Uzasadniając rozstrzygnięcie w zakresie zakwestionowania wydatków w kwocie 337.420,60 zł Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wywiódł, że : Stosownie do art.9 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych podatnicy są zobowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający ustalenie wysokości dochodu (straty) podstawy opodatkowania i należnego podatku. Obowiązki w zakresie prowadzenia ewidencji określa ustawa z dnia 29.09.1994r. o rachunkowości (Dz.U. nr 121, poz.591 z p. zm.). Spółka prowadząc rachunkowość wg tych zasad, na podstawie art.26 ust.1 ustawy o rachunkowości była zobowiązana do przeprowadzenia na ostatni dzień każdego roku obrotowego inwentaryzacji i objęcia nią m.in. rzeczowych składników majątku obrotowego. Do rzeczowych składników majątku obrotowego zgodnie z art.3 ust.1 pkt 14 ustawy o rachunkowości zaliczane są m.in. nabyte w celu zużycia na własne potrzeby materiały, produkty w toku produkcji a więc produkcja budowlana w toku.... Art. 34 ust. 1 pkt 2 ustawy o rachunkowości uprawnia jednostki do wyceny na dzień bilansowy produkcji w toku w wysokości bezpośrednich kosztów wytworzenia lub tylko materiałów bezpośrednich lub nie wyceniania ich w ogóle jeżeli nie zniekształca to stanu aktywów oraz wyniku finansowego. Powyższe nie ma jednak zastosowania do produkcji o przewidywanym czasie wykonania dłuższym niż trzy miesiące. W stanie faktycznym sprawy ustalonym na podstawie umów o roboty budowlane oraz zestawień obrotów i sald kont analitycznych poszczególnych budów, w których ewidencjonowano koszty w datach ich poniesienia, czas realizacji robót przekroczył trzy miesiące, zatem Spółka nie miała prawa zaniechać ich wyceny i ująć w inwentaryzacji na koniec 2001r. Wydatki w ustalonej wysokości, w ocenie organu, nie mają związku z przychodami Spółki osiągniętymi w 2001r. Dyrektor Izby Skarbowej po uzupełnieniu materiału dowodowego w trybie art. 229 ustawy Ordynacja podatkowa podtrzymał stanowisko Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, że zakwestionowane wydatki udokumentowane poleceniami wyjazdów służbowych prezesów Spółki - W. B. i W. G. oraz pracownika M. K. faktycznie nie miały miejsca, bowiem zarówno prezesi jak i pracownik, jak ustaliły to organy, w tym czasie przebywali w innych miejscach niż określone w poleceniach, najczęściej na terenie siedziby Spółki w S. lub w O. Organ odwoławczy nie dał wiary składanym w toku prowadzonego postępowania podatkowego wyjaśnieniom "delegowanych", gdyż nie poparte były żadnymi dowodami. Kierując się treścią art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych stwierdził, że kosztami uzyskania przychodów są wyłącznie koszty poniesione w celu uzyskania przychodów z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ww. ustawy. W odniesieniu do wydatków poniesionych na realizację robót budowlanych Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że przeprowadzone postępowanie kontrolne i podatkowe wykazało, że część zakupionych materiałów, urządzeń i usług na realizację robót budowlano-montażowych na łączną kwotę 337.420,66 zł nie była faktycznie zużyta podczas wykonywanych robót, na które wystawiono faktury sprzedaży do końca 2001r. W ocenie organu odwoławczego niezakończone roboty budowlane stanowiły produkcję w toku zatem nabyte materiały, urządzenia i usługi w oparciu o treść art. 15 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie mogły zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów roku 2001. Analizując poszczególne roboty budowlano-montażowe organ odwoławczy wskazał, że były one wykonywane na podstawie stosownych umów. W każdej z tych umów strony ustaliły, że rozliczenie wykonawcy następować będzie w oparciu o częściowe faktury wystawione na podstawie protokółów częściowego odbioru robót oraz faktury końcowej na podstawie protokółu końcowego odbioru robót. W zakresie realizowanej w 2001r. kotłowni w budowanym budynku przy ul. J. w O. ustalono, iż po wystawieniu dwóch faktur sprzedaży z dnia 31.10.2001r. a następnie z dnia 30.11.2001r. na łączną kwotę 90.000 zł Spółka dokonała zakupu materiałów i usług jeszcze w roku 2001r. na łączną kwotę 19.530,63 zł. Mając na uwadze powyższe stwierdzono, że te materiały i usługi zostały użyte dopiero w roku 2002r., przy realizacji ostatniego etapu robót zakończonego fakturą sprzedaży z dnia 31.01.2002r. na kwotę 30.000 zł netto. Organ odwoławczy potwierdził w tym zakresie ustalenia organu kontrolnego, iż skarżąca nie ustaliła na koniec roku podatkowego wartości produkcji w toku w stosunku do tej inwestycji. W opinii Dyrektora Izby Skarbowej również w związku z prowadzoną budową w Zakładzie Karnym w B. wbrew przepisom ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych "A" zaliczyła do kosztów uzyskania przychodu wydatki poniesione na zakup materiałów w kwocie 20.384 zł po dniu 18.12.2001r. tj. po zakończeniu II etapu robót. Analiza faktur zakupu i sprzedaży jak i protokołu odbioru wykazała, że zakupiona w dniu 20.12.2001r. centrala klimatyzacyjna i urządzenia do automatycznej regulacji i sterowania centrali zostały użyte przy realizacji następnych etapów robót, zakończonych i rozliczonych już w 2002r. Bowiem zarówno z protokołu odbioru wykonanych robót z dnia 11.03.2002r. jaki i z treści faktury sprzedaży VAT Nr "[...]" z dnia 29.03.2002r. wynikało, że zakupione w dniu 20.12.2001r. urządzenia zostały zamontowane i sprzedane dopiero w marcu 2002r. Analizując dokumentację związaną z realizacją prac budowlanych w Ośrodku Wypoczynkowym B w R. organ odwoławczy stwierdził, że z tytułu wykonywanych prac na rzecz C w O. w 2001r. "A" wykazała przychód w łącznej kwocie 836.511,31 zł. Nadto ustalono, że w dniu 17.12.2001r. wystawiono ostatnią w roku 2001r. fakturę sprzedaży na kwotę 201.232,66 zł za roboty budowlano-montażowe instalacji sanitarnych i wentylacyjnych. W związku z powyższym stwierdzono, że łącznie Spółka dokonała zakupów materiałów i usług po dniu 17.12.2001r. na kwotę 167.003,60 zł po uwzględnieniu kwoty 12.000 zł stanowiącej wartość produkcji w toku jaką strona wykazała na tej budowie na koniec roku 2001. Dyrektor Izby Skarbowej podzielił ocenę organu I instancji, że zakupione materiały i urządzenia zostały użyte dopiero w 2002r. przy realizacji następnych etapów robót budowlanych, zakończonych i rozliczonych w roku następnym. Zatem uznał, że wbrew wyjaśnieniom prezesa Spółki W. B. złożonym do protokołu kontroli z dnia 30.07.2003r., winny być one zaliczone do robót w toku. Podkreślił, że wymienione materiały i urządzenia nie mogły być wcześniej wydane niż wynika to z dat sprzedaży wykazanych na fakturach zakupu. Powyższe ustalenia potwierdzają zarówno faktury Nr "[...]", Nr "[...]" z dnia 20.12.2001r. - dotyczące zakupu kanałowych tłumików szumu oraz centrali klimatyzacyjnej i urządzeń do automatycznej regulacji i sterowania, jak i fakt nie ujęcia w ostatniej fakturze sprzedaży VAT Nr "[...]" z dnia 17.12.2001r. materiałów i urządzeń zakupionych w okresie od 18.12.2001r. do 31.12.2001r. Zdaniem organu okoliczność, że po wystawieniu przedostatniej faktury z dnia 30.11.2001r. Nr "[...]" do końca 2001r. Spółka dokonała zakupów na kwotę netto 312.890,52 zł, nadto wystawiła w tym okresie tylko jedną fakturę sprzedaży VAT na kwotę 201.232,66 zł potwierdza dokonane ustalenia w tym zakresie. Mając na uwadze powyższe fakty organ odwoławczy nie dał również wiary wyjaśnieniom prezesa Spółki W. B., że wydatki na zakup centrali klimatyzacyjnej, kanałowych tłumików szumu oraz na zakup pompowni-S100 na łączną kwotę 120.060,64 zł ujęte zostały w fakturze sprzedaży z dnia 17.12.2001r. Ponadto opierając się na treści zapisów z dziennika budowy, stwierdził, że dopiero w dniu 22.01.2002r. zakończono etap wykonywania wentylacji pozwalający na przystąpienie do wykonywania montażu okapów w pomieszczeniach kuchennych, w dniu 25.02,2002r. zakończono montaż okapów wyciągowych, zaś w dniu 14.01.2001r. zakończono montaż przepompowni S-100. Organ podatkowy II instancji potwierdził też stanowisko organu I instancji co do realizowanej przez stronę budowy polegającej na modernizacji kotłowni w zakładzie D Sp. z o.o. w D. "A" z tytułu wykonanych robót w 2001r. wykazała przychód łączny w kwocie 590.000 zł. natomiast koszty uzyskania przychodów w kwocie 720.502,37 zł. Natomiast w 2002r. spółka wystawiła końcową fakturę sprzedaży VAT Nr "[...]" z dnia 30.01.2002r. na kwotę netto 200.000 zł na podstawie protokołu odbioru robót z dnia 30.01.2002r. nie dokonując w tym czasie żadnych zakupów materiałów. Powyższe wskazuje, że kwota 130.502,37 zł stanowi na koniec 2001r. roboty w toku, gdyż nie ma związku z uzyskanym przez Spółkę w tym roku przychodem. Reasumując powyższe ustalenia Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że od początku działalności gospodarczej spółka nie prowadziła magazynu i dokonywała zaliczenia wydatków z tytułu zakupu materiałów i urządzeń bezpośrednio w ciężar kosztów w momencie ich ponoszenia. Podniósł, że z przedstawionych faktów i okoliczności jednoznacznie wynikało, że część zakupionych materiałów i usług na łączną kwotę netto 337.420,66 zł winna być ujęta w sporządzonym w dniu 28-31.12.2001r. protokole z inwentaryzacji produkcji w toku. W skardze na powyższą decyzję skarżąca Spółka wniosła o jej uchylenie w części dotyczącej realizacji trzech budów: Ośrodka Wypoczynkowego B w R., Zakładu Karnego w B. oraz D w D., kwestionując ustalenia organów podatkowych co do kwoty 317.889,97 zł wydatkowanej w 2001r. na zakup materiałów i usług w związku z realizacją tychże inwestycji. W ocenie skarżącej organ odwoławczy rozpatrując odwołanie strony naruszył przepisy prawa materialnego tj. art.15 ust.1 i 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz zasady postępowania podatkowego mające wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 121, art. 122, art. art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa (Dz.U. nr 137, poz. 926 ze zm.). W uzasadnieniu skargi podnosi m.in. że podpisywane na realizację budów umowy opiewały na kwoty ryczałtowe, zaś kontrolujący organ podatkowy stosował metodę kosztorysów powykonawczych. Nie zgadza się z przyjętą przez organy podatkowe metodą ustalania wielkości produkcji w oparciu o moment fakturowania i wartość zakupionych materiałów. Spółka bowiem zastosowała, jako najbardziej odpowiadającą rzeczywistości analizę stanu zaawansowania zarówno sprzedaży jak i poniesionych kosztów, co było już znane przez cały 2001r. jako zasada usankcjonowana w zmianie ustawy o rachunkowości, gdyż zmiana obowiązująca od 1.01.2002r. ustalona została ustawą o zmianie ustawy o rachunkowości z dnia 9 listopada 2000r. (Dz.U. nr 113, poz.1186). W odniesieniu do realizowanej budowy Ośrodka Wypoczynkowego B wyjaśnia, że z przesłanych do Urzędu Kontroli Skarbowej w dniu 9.01.2004r. dokumentów wynikało, że całość przychodów na ww. budowie zamyka się kwotą 1.456.254,05 zł a kosztów bezpośrednich (materiałów budowlanych i usług) kwotą 1.077.102.98 zł, co dawało nadwyżkę (bez kosztów zakupu, prefabrykacji ZPP i robocizny własnej) za cały okres realizacji w kwocie 379.151,07 zł. Przedstawia własną analizę kosztów i przychodów za cały okres realizacji budowy (rok 2001 i 2002) wywodząc, że zakwestionowanie przez organy podatkowe kwoty 167.003,60 zł jako kosztu roku 2001 oraz konieczność poniesienia kosztów w 2002r. do zakończenia budowy w kwocie 455.529,83 zł powoduje, że w roku 2002 występuje strata w kwocie 2.790,69 zł. Wskazuje, że przychód wykazany w fakturach wystawionych w 2001r. - we wrześniu, październiku, listopadzie - znacznie przekraczał poniesione w tych miesiącach koszty, zatem wystawienie w grudniu faktury na kwotę 201.232,66 zł przy zakupach materiałów na kwotę 312.890,52 zł nie dowodzi nierzetelności opodatkowania dochodów przez spółkę. Wcześniejsza nadwyżka znalazła bowiem odzwierciedlenie w płaconych zaliczkach na podatek dochodowy. Wyjaśnia, że na koniec roku przeanalizowano stan zaawansowania fakturowania tzn. dochodów jak i odnoszących się do nich kosztów i ustalono wartość niefakturowanych robót na kwotę 12.000 zł, gdyż pozostałe koszty znalazły odzwierciedlenie w fakturach sprzedaży. W kwestii robót budowlanych wykonywanych w Zakładzie Karnym w B. twierdzi, że dokonana na koniec 2001r. analiza wartości sprzedaży i kosztów nie upoważniała Spółki do przyjmowania robót w toku. Nie zgadza się z ustaleniami organu odwoławczego w zakresie wykonanych robót wentylacyjnych. Podnosi, że roboty te mieściły się w zakresie robót sanitarnych i nie były przedmiotem odrębnego fakturowania. Z protokołu odbioru w ocenie skarżącej wynika, że montaż centrali wentylacyjnej opiewa na kwotę 18.345,60 zł, zaś pozostałe pozycje dotyczące montażu palnika, szafy sterowniczej kotła, szafy sterowniczej kondensatu, stacji zmiękczania wody, podgrzewacza oraz kotła odnoszą się wyłącznie do montażu a nie dostawy, podobnie jak faktura Nr "[...]" z dnia 29.03.2002r. Odnosząc się do ustaleń organu odwoławczego w odniesieniu do realizowanej inwestycji modernizacji kotłowni w zakładzie "D" w D. skarżąca stwierdza m.in., że zakupione materiały zostały zainstalowane w całości w 2001 r. Wyjaśnia, że łącznie z kosztami poniesionymi w 2002 r. koszty bezpośrednie robót budowlano- montażowych w "D" w D. (materiały, usługi podwykonawców, praca sprzętu i transportu) stanowiły 96,7% przychodów, powiększonych o 15.600 zł wyfakturowanych robót dodatkowych (koszty bezpośrednie bez robocizny ogółem 779.038,50 zł, przychody ogółem 805.600 zł). Nadwyżka nie pokrywa kosztów robocizny własnej, kosztów zakupu materiałów i prefabrykacji wykonanej przez Zakład Produkcji Pomocniczej (ZPP). Podkreśla, że inwestycja ta była dla Spółki bardzo ważna i potraktowana została jako zachowanie źródła przychodu. Dlatego też pociągnęło to za sobą konieczność poniesienia nie tylko wyższych niż wstępnie zakładano kosztów materiałowych ale niekiedy też strat. Wywodzi, że zasada ustalona w art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. jest bardzo podobna a nawet identyczna z ustaleniami art.6 ust.1 ustawy o rachunkowości w brzmieniu nadanym przez ustawę z dnia 9 listopada 2000 r. o zmianie ustawy o rachunkowości (Dz.U. nr 113, poz.1186) a szczególnie jej art. 34b. Do kosztów uzyskania przychodów roku 2001 zarachowano koszty odnoszące się do przychodów tego roku o czym wyraźnie stanowi art. 15 ust. 4 tej ustawy. Podkreśla, że zakwestionowane wydatki były objęte wystawionymi przed końcem okresu sprawozdawczego fakturami. W odpowiedzi na zarzuty zawarte w skardze Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do art. 7 ust.1 i 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych przedmiotem opodatkowania jest dochód, to jest nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Z kolei z art.15 ust.1 ustawy wynika, że kosztami uzyskania przychodu są koszty poniesione w celu uzyskania przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art.16 ust.1 tej ustawy. Przepis ten nie określa terminu, kiedy - dla ustalenia podlegającego opodatkowaniu dochodu - można je potrącić od przychodu podatnika. Kwestię tę reguluje art.15 ust.4 ustawy. Stanowi on, że koszty uzyskania przychodów są potrącalne tylko w tym roku podatkowym, którego dotyczą. Z przepisu tego wynika zatem, że koszty uzyskania powinny odnosić się do tego roku podatkowego, w którym dzięki nim uzyskano przychody. W rozpoznawanej sprawie spór między organami podatkowymi a skarżącą sprowadza się do rozstrzygnięcia zasadności wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów łącznie kwoty 317.889,97 zł z tytułu wydatków poniesionych na realizację robót: - w Zakładzie Karnym w B. w kwocie 20.384,00 zł, - w Ośrodku Wypoczynkowym B w R. w kwocie 167.003,60 zł, - w "D" Sp. z o.o. w D. w kwocie 130.502,37 zł. W ocenie Sądu organy podatkowe ustalając, że wyżej wymienione kwoty nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów roku 2001 - stosownie do art.15 ust.4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych - nie naruszyły tego przepisu, jak i wskazanych w skardze przepisów art.121, 122, 187 § 1, 191 i 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Zarówno bowiem w decyzji organu I instancji jak i w decyzji zaskarżonej przedstawiono szczegółową analizę osiągniętych przychodów jak i poniesionych kosztów przy realizacji poszczególnych robót budowlano-montażowych. Należy podkreślić, że każda z umów przewidywała rozliczenia częściowe za wykonanie pewnego etapu prac, przyjmowanych przez inwestora bądź generalnego wykonawcę stosownymi protokołami odbioru robót. W tej sytuacji, bezsporne ustalenia, że po wystawieniu ostatniej faktury sprzedaży z dnia 18.12.2001r. - dotyczącej budowy w Zakładzie Karnym w B., z dnia 17.12.2001r. - dotyczącej budowy w Ośrodku Wypoczynkowym B w R., Spółka dokonała zakupu szeregu materiałów i urządzeń, które według dalszych ustaleń zostały zużyte bądź zamontowane w następnych etapach robót, z których przychód został osiągnięty w 2002r. dały podstawę do uznania, że wydatki te nie stanowią kosztów uzyskania przychodów roku 2001. Wobec wynikających z umów zasad rozliczeń między zamawiającym a wykonawcą organy podatkowe miały też prawo na podstawie art.191 Ordynacji podatkowej nie uwzględnić wyjaśnień Spółki a także oświadczeń złożonych przez zamawiających, że w kwotach wykazanych na fakturach odpowiednio z dnia 18.12.2001r. i z dnia 17.12.2001r. stanowiących część wynagrodzenia za kolejny etap budowy uwzględniono również zapłatę za materiały i urządzenia zakupione po tych datach. Spółka nie zajmowała się wszak dostawą materiałów i urządzeń, brak też jest jakiegokolwiek dowodu na to, że te materiały i urządzenia zostały wbudowane bądź zamontowane do końca 2001r., a istnieją dowody przeciwne, co zostało w decyzji wskazane. W zakresie części wydatków nieuznanych za koszt uzyskania przychodu z tytułu wykonywanych robót dla "D" w D. skarżąca sama przyznaje w skardze, że nastąpiło opóźnienie w realizacji dostawy kotłów, a prace związane z ich montażem miał wykonać dostawca (podwykonawca), zatem niezasadne jest twierdzenie, że wszystkie materiały zostały zainstalowane w 2001r., a w szczególności, że wydatki w wysokości 720.502,37 zł służyły uzyskaniu przychodu w wysokości 590.000 zł, gdy w następnym roku bez dodatkowych wydatków Spółka osiągnęła przychód w kwocie 200.000 zł. Nietrafne jest powoływanie się przez skarżącą na przepisy ustawy z dnia 29 września 1994r. o rachunkowości w brzmieniu nadanym przepisami ustawy z dnia 9 listopada 2000r. o zmianie ustawy o rachunkowości (Dz.U. nr 113, poz.1186). Stosownie bowiem do art.4 ust.1 noweli, ustawa w nowym brzmieniu weszła w życie z dniem 1.01.2002r. i miała zastosowanie po raz pierwszy do sprawozdań finansowych za rok obrotowy rozpoczynający się w 2002r., z tym zastrzeżeniem, że przy ustalaniu wyniku finansowego można było stosować m.in. art. 34a - 34d (przepisy dodane nowelą, dotyczące zasad ustalania wyniku finansowego - przychodów i kosztów - niezakończonych usług, w tym budowlanych) do umów zawartych przed 1 stycznia 2002r. Należy przy tym podkreślić, że aczkolwiek przepisy prawa bilansowego służą prawidłowemu określeniu wysokości dochodu, podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku - art.9 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, to nie stanowią podstawy prawnej decyzji podatkowych. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.