I SA/Ol 219/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Czajkowski po rozpoznaniu w Olsztynie w dniu 23 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E.M. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym postanawia: odmówić przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych skargi. E.M. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 20 kwietnia 2012 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi przez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, w terminie 7 dni od daty doręczenia w/w zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis zarządzenia został doręczony skarżącej w dniu 27 kwietnia 2012 r.. Termin do wykonania czynności upłynął zatem w dniu 4 maja 2012 r. Pismem z dnia 2 marca 2012 r. skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia powyższych braków, podnosząc, że w okresie od 28 kwietnia do 6 maja 2012 r. przebywała za granicą i nie miała możliwości ich usunięcia. Do wniosku dołączyła pismo biura podróży potwierdzające uczestnictwo w wyjeździe zagranicznym w okresie od 28. kwietnia do 6 maja 2012 r.. Wskazała ponadto, iż wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi 60 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 t.j., dalej p.p.s.a.) Sąd na wniosek strony postanowi o przywróceniu terminu, jeżeli strona bez swojej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. We wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W myśl art. 87 § 1 cytowanej ustawy, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyn uchybienia terminu, a nadto równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Warunki powyższe muszą być spełnione łącznie, aby wniosek mógł zostać rozpatrzony pozytywnie. Kryterium "uprawdopodobnienia braku winy" polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia należytej staranności, przy dokonywaniu czynności procesowej. Ocena wystąpienia tej przesłanki musi nastąpić na podstawie wszystkich okoliczności konkretnej sprawy i z uwzględnieniem obiektywnego miernika staranności, jakiej można i należy oczekiwać od osoby dbającej należycie o swoje interesy. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem doktryny i orzecznictwa o braku winy można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. że strona nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się więc np. nagłe przerwy w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar, mylne pouczenie co do środków zaskarżenia bądź trybu. Kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest więc możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa w tym zakresie. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu, jako przyczynę uchybienia terminowi do usunięcia braków formalnych skargi skarżąca wskazała uczestnictwo w wyjeździe zagranicznym. Podała, iż w okresie od 28 kwietnia 2012 r. do dnia 6 maja 2012 r. pozostawała poza granicami kraju. Zwróciła też uwagę, że wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi 60 zł. Oceniając wniosek we wskazanym wyżej zakresie Sąd stwierdził, że braku winy w uchybieniu terminu wnioskodawczyni nie uprawdopodobniła, zaś podnoszone przez nią we wniosku o przywrócenie terminu okoliczności, nie mogły stanowić podstawy do jego uwzględnienia. Zauważyć należy, że wezwanie Sądu z dnia 25 kwietnia 2012 r., skarżąca osobiście odebrała w dniu 27 kwietnia 2012 r., czyli jeszcze przed wyjazdem poza miejsce zamieszkania. Możliwym więc było podjęcie przez nią stosownych działań, w celu zapewnienia ochrony interesów w postępowaniu sądowoadministracyjnym, chociażby poprzez zlecenie doręczenia (wysłania) Sądowi pisma uzupełniającego braki formalne skargi, innej osobie. W dotychczasowym orzecznictwie podnosi się, zaplanowany urlop nie może być traktowany jako okoliczność niezależna od strony skarżącej, a tym samym uzasadniająca brak winy w uchybieniu terminu (p. postanowienie Naczelnego Sadu Administracyjnego z 17 lipca 2006 r., o sygn. akt I FZ 283/06). Wskazuje się również, iż przywrócenia terminu może domagać się strona, która jest w stanie uprawdopodobnić, że stało się tak bez jej winy ze względu na wystąpienie okoliczności od niej niezależnych, którym pomimo dołożenia należytej staranności nie była w stanie przeciwdziałać (p. postanowienie NSA z 25 maja 2004r., FZ 63/04, niepublikowany). W okolicznościach niniejszej sprawy uchybienie terminowi z przedstawionych przez stronę powodów jest przejawem niestaranności i stanowiło przeszkodę możliwą do przezwyciężenia. Ściśle wiąże się zatem z pojęciem winy o jakim mowa w art. 86 § 1 ustawy i nie może stanowić podstawy przywrócenia terminu. Bez znaczenia dla oceny kwestii przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych skargi pozostaje natomiast w niniejszej sprawie to, iż związana z tymi brakami wartość przedmiotu sporu wyniosła 60 zł. Podkreślić należy, że nie wskazanie w treści skargi wartości przedmiotu zaskarżenia, w sytuacji gdy przedmiotem tym jest należność pieniężna, od której pobierany jest wpis stosunkowy, jest istotnym brakiem formalnym skargi (p. post. NSA z 10.10.2008 r., uchwała NSA z 28.01.2008 r., sygn. akt I FPS 7/07, uchwała NSA z 28.05.2007 r., sygn. akt II FPS 7/06, jak też Komentarz - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pod redakcją prof. Romana Hausera str. 315 – 316, Wydawnictwo C.H. BECK, Warszawa 2011r.), co wyraźnie wynika z treści art. 215 §1 p.p.s.a., zgodnie z którym, w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić, że analizowana tu przesłanka dopuszczalności przywrócenia uchybionego terminu nie została spełniona. Dlatego Sąd na podstawie art.86 § 1 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.