I SA/Ol 241/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ryszard Maliszewski ( sprawozdawca ) Sędziowie sędzia WSA Jolanta Strumiłło asesor WSA Katarzyna Górska Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Niewiadomska po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 29 maja 2019r. sprawy ze skargi Spółki A na informację Zarządu Województwa z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie nieuwzględnienia protestu oddala skargę. Spółka A. (dalej strona, wnioskodawca, beneficjent, protestująca, skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na informację Zarządu Województwa "[...]", działającego jako Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym Warmia i Mazury na lata 2014 - 2020 (dalej powoływana jako Instytucja Zarządzająca, IZ, organ) z "[...]" nr "[...]" o nieuwzględnieniu protestu. Z przedstawionych tut. Sądowi akt sprawy wynika, że beneficjent, którego jedynym właścicielem jest Gmina "[...]" (Dział 1 Rubryka 7 informacji KRS - karta nr 8 - 9 akt sądowych) złożył 18 maja 2017 r. wniosek nr "[...]" o dofinansowanie projektu pn.: "[...]" (dalej projekt), w konkursie nr "[...]", w ramach Osi Priorytetowej 4 Efektywność energetyczna Działanie 4.1 Wspieranie wytwarzania i dystrybucji energii pochodzącej ze źródeł odnawialnych Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa "[...]" na lata 2014- 2020. Projekt dotyczył budowy mikroelektrowni fotowoltaicznych w trzech lokalizacjach, w celu produkcji na własne potrzeby energii elektrycznej z Odnawialnych Źródeł Energii (dalej "OZE"). We wniosku o dofinansowanie podano, że łączna ilość energii wytworzonej z odnawialnych źródeł energii wyniesie 93,2 MWh/rok. Z kolei łączną energię elektryczną zużywaną w obiektach objętych projektem określono na 950,818 MWh/rok. Beneficjent wyliczył, że wyprodukowana z OZE i zużywana na potrzeby własne energia elektryczne będzie stanowiła 9,8% całkowicie zużywanej energii elektrycznej przez obiekty (str. 5 wniosku, k. 16 akt sądowych). Na etapie oceny merytorycznej punktowej projekt otrzymał 32,93 punktów na 70 możliwych, czyli 47,04% maksymalnej liczby punktów przy wymaganych co najmniej 50 % zgodnie z § 11 ust. 26 Regulaminu konkursu. Nieosiągnięcie tego minimum spowodowało, że IZ pismem z 30 stycznia 2019 r. nr "[...]" oceniła projekt negatywnie (k. 22 - 24 akt sądowych). Jako podstawę prawną informacji wskazano art. 46 ust. 3 i 5 ustawy z 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (wg organu: Dz. U. z 2016 r. poz. 217 ze zm., powinno być: jednolity tekst Dz. U. z 2018 r. poz. 1431 ze zm.), dalej ustawa wdrożeniowa oraz § 11 Regulaminu ww. konkursu. Instytucja Zarządzająca podkreśliła, że wpływ na tak niską ilość uzyskanej punktacji miała ocena kryterium nr 1 "Wskaźnik wykorzystania energii odnawialnej" na poziome 0 punktów przy możliwości zdobycia maksymalnie 16 punktów. Zgodnie z załączonym do ww. pisma IZ uzasadnieniem oceny projektu: "Udział ilości energii wytworzonej z odnawialnych źródeł energii w wyniku realizacji projektu stanowiący, zgodnie z zapisami studium wykonalności, Rozdział 2.3 Stan po realizacji projektu oraz informacjami przedstawionymi we wniosku o dofinansowanie 3.4 Cele realizacji projektu i V.B wskaźniki rezultatu, wynosi 93,2 MWh odniesiony do całkowitej energii zużytej i/lub produkowanej w obiektach objętych projektem wynosi 2,67%." Ocena opisywanego wskaźnika stała się podstawą sporu między stronami w niniejszej sprawie. Skarżąca w proteście od tej informacji wskazała, że wskaźnik wykorzystania energii odnawialnej [%] w dokumentach konkursowych (Załącznik nr 1 do instrukcji wypełniania załączników do wniosku o dofinansowanie projektu) opisany jest w następujący sposób: "Wartość tego wskaźnika wyraża się ilością energii wytworzonej z odnawialnych źródeł energii w wyniku realizacji projektu odniesionej do całkowitej energii zużytej i / lub produkowanej w obiektach objętych projektem." W związku z tym brak jest jednoznacznego wskazania do jakiej wartości należy odnieść ilość wytworzonej energii z odnawialnych źródeł energii: czy do całkowitej ilości energii zużywanej przez obiekty, czy też całkowitej energii produkowanej w obiektach objętych projektem. Zawarte w formule wyrażenie "i/lub" użyto między określeniem dwóch możliwości. W związku z podnoszoną przez skarżącą niejednoznacznością zapisanej formuły w zakresie punktu odniesienia protestująca uznała, że wszelkie wątpliwości z tym związane winny być rozstrzygnięte na korzyść wnioskodawcy. Stosownie do powyższego, odnosząc ilość energii wytworzonej z odnawialnych źródeł energii w wyniku realizacji projektu 93,2 MWh do całkowitej energii produkowanej i zużywanej (na potrzeby własne) w obiektach objętych projektem 93,2 MWh "Wskaźnik wykorzystania energii odnawialnej" osiąga wartość 100%, a co za tym idzie średnia dwóch ocen winna wynosić 16,00 punktów. Po uwzględnieniu tej wartości w karcie oceny kryteriów merytorycznych punktowych wyboru projektu średnia suma punktów z Kryteriów merytorycznych (punktowych) wyniosłaby 48,93 punktów, co stanowi 69,90% maksymalnej liczby punktów w ramach kryteriów merytorycznych punktowych, i kwalifikowałoby projekt strony do dalszego etapu oceny w ramach kryteriów merytorycznych premiujących. Powołanym na wstępie pismem z "[...]" Zarząd Województwa poinformował skarżącą o nieuwzględnieniu protestu, na podstawie art. 55 pkt 1, art. 57, art. 58 ust. 1 pkt 1 ustawy wdrożeniowej (k. 30 - 31 akt sądowych). W uzasadnieniu wskazano, że w ramach kryterium merytorycznego punktowego nr 1 "Wskaźnik wykorzystania energii odnawialnej" oceniana jest ilość energii wytworzonej z odnawialnych źródeł energii w wyniku realizacji projektu odniesiona do całkowitej energii zużytej i/lub produkowanej w obiektach objętych projektem. Z uwagi na powyższe, przewidziano dwie możliwości obliczania wskaźnika wykorzystania energii odnawialnej: 1) w przypadku wytwarzania energii na potrzeby własne - należy odnieść ilości energii wytworzonej z odnawialnych źródeł energii w wyniku realizacji projektu do całkowitej energii zużytej w obiektach objętych projektem, 2) w przypadku odsprzedaży energii do sieci należy odnieść ilość energii wytworzonej z odnawialnych źródeł energii w wyniku realizacji projektu do całkowitej energii produkowanej w obiektach objętych projektem. IZ podkreśliła, że powyższa interpretacja jest stosowana tak samo do każdego wnioskodawcy, i gdyby wszyscy wnioskodawcy odnosili ilość energii produkowanej z OZE do energii wyprodukowanej w ramach projektu, każdy z wnioskodawców uzyskałby maksymalną ocenę 16 punktów. W wyniku realizacji projektu łączna ilość energii wytworzonej z odnawialnych źródeł energii wyniesie 93,2 MWh/rok. Natomiast całkowita łączna energia elektryczna zużywana w obiektach objętych projektem wynosi: 950,818 MWh/rok (str. 5 wniosku o dofinansowanie). Stąd wskaźnik wykorzystania energii odnawialnej wynosi 9,8% tj. (93,2 MWh / 950,818 MWh) x 100%. Organ podał, że udział ilości energii wytworzonej z odnawialnych źródeł energii w wyniku realizacji projektu, zgodnie z zapisami studium wykonalności, Rozdział 2.3 Stan po realizacji projektu, oraz informacjami przedstawionymi we wniosku o dofinansowanie 3.4 Cele realizacji projektu i V.B wskaźniki rezultatu, wynosi 93,20 MWh, a w odniesieniu do całkowitej energii zużytej i/lub produkowanej w obiektach objętych projektem (950,818 MWh), wynosi 9,80%. Zatem oceniając wskaźnik wykorzystania energii odnawialnej przyznano 0 pkt. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie beneficjent, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o jej uwzględnienie stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny. Zwrócił się o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez IZ, oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa udzielonego w sprawie. Zarzucił naruszenie przepisu art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez określenie kryterium merytorycznego nr 1 "Wskaźnik wykorzystania energii odnawialnej" w Załączniku nr 12 do Regulaminu konkursu, oraz dokonanie oceny wniosku o dofinansowanie w oparciu o kryterium przedmiotowe w sposób naruszający wymagania określone w tym przepisie, szczegółowo wskazany w dalszej części skargi. W treści skargi podniesiono, że zgodnie z treścią Załącznika nr 12 i podaną w nim definicją Kryterium wskaźnika wykorzystania energii odnawialnej, Kryterium punktuje ilość energii wytworzonej z odnawialnych źródeł energii w wyniku realizacji projektu odniesioną do całkowitej energii zużytej i/lub produkowanej w obiektach objętych projektem. Im większy % energii pozyskanej z OZE tym większa ilość przyznanych punktów. Przedstawione przez IZ możliwości obliczania wskaźnika wykorzystania energii odnawialnej w ocenie skarżącej niezasadnie promują małe instalacje, które odsprzedają energię do sieci. W sytuacji bowiem, gdy w instalacji ma być wytwarzana energia na potrzeby własne, punkt odniesienia stanowi całkowita energia zużywana. W przypadku zaś odsprzedaży energii punktem odniesienia jest całkowita energia produkowana. Taka ocena nie uwzględnia energii zużywanej przez wnioskodawcę, i tym samym stanowi przejaw dyskryminacji. Zdaniem skarżącej jej wniosek otrzymałby w ramach omawianego kryterium maksymalną liczbę punktów, gdyby przewidywał sprzedaż energii do sieci, a nie jej zużycie w miejscu powstania. Podniesiono, że podane przez Zarząd Województwa w uzasadnieniu informacji o nieuwzględnieniu protestu złożonego przez skarżącą dwie możliwości obliczania wskaźnika wykorzystania energii odnawialnej nie wynikają wprost z dokumentacji konkursowej, ale stanowią jedną z możliwych interpretacji co do sposobu wyliczania tego kryterium. Przytoczono w skardze obszerny fragment wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 lutego 2018 r. sygn. akt II GSK 41/18 (str. 4 i 5, k. 3 verte i 4 akt sądowych) i podkreślono, że postanowienia dokumentów systemu realizacji programu operacyjnego, które odnoszą się do reguł wyboru projektów muszą być jasne i jednoznaczne, a także określać w sposób przejrzysty i precyzyjny konsekwencje prawne ocenianego działania lub zaniechania uczestników konkursu. Ponadto zasada rzetelności wynikająca z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej wymaga zastosowania jasnych i zrozumiałych dla wnioskodawców kryteriów wyboru projektów. Jak oceniła strona za utrwalony należy uznać pogląd w orzecznictwie, że wymogi stawiane wnioskującym o udzielenie dofinansowania, jeżeli na podstawie oceny ich realizacji miałyby być wyciągane negatywne konsekwencje, muszą być formułowane w sposób jednoznaczny. W ocenie skarżącej przedstawione w skardze okoliczności jednoznacznie wskazują, że w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia zasad określonych w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, tj. równości, przejrzystości, rzetelności, bezstronności, poprzez określenie i interpretowanie kryterium merytorycznego punktowego nr 1 "wskaźnik wykorzystania energii odnawialnej" w Załączniku nr 12 do Regulaminu konkursu w sposób niespełniający wymagań określonych we wskazanym przepisie. Autor skargi na tle uzasadnienia wyroku WSA w Olsztynie z 20 września 2017 r. sygn. akt I SA/Ol 518/17 przybliżył zasady ogólne wynikające z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, jako dotyczące wszystkich trybów wyłaniania projektów do dofinansowania. W odpowiedzi na skargę Instytucja Zarządzająca wniosła o jej oddalenie w całości. IZ podała, że sporne kryterium w załączniku nr 12 do Regulaminu brzmi: "Wartość wskaźnika w %. Kryterium punktuje ilość energii wytworzonej z odnawialnych źródeł energii w wyniku realizacji projektu odniesioną do całkowitej energii zużytej i / lub produkowanej w obiektach objętych projektem. Im większy % energii pozyskanej z OZE, tym większa ilość przyznanych punktów." Organ wyjaśnił w pierwszej kolejności, że punktem odniesienia dla wyliczenia wskaźnika ma być dotychczasowy poziom zużycia energii elektrycznej albo dotychczasowy poziom produkcji energii elektrycznej. Jeżeli skarżąca nie produkowała energii elektrycznej w obiektach objętych projektem, to jedynym punktem odniesienia - wbrew twierdzeniom skarżącej - może być ilość dotychczas zużywanej energii, a nie produkowanej (skoro takiej aktywności skarżąca nie przejawiała). Po drugie we wniosku o dofinansowanie, jak i w studium wykonalności projektu skarżąca kilkakrotnie podkreśla, że energia elektryczna wyprodukowana z OZE będzie zużywana wyłącznie na potrzeby własne (np. w pkt 3.3 i dwukrotnie w pkt 3.5 wniosku oraz na str. 7 i trzykrotnie na str. 20 studium). W obiektach objętych projektem skarżąca nie produkowała energii, a po realizacji projektu nie zamierza produkować jej w celu odsprzedaży. Stąd też twierdzenia skarżącej (str. 4 skargi, k. 3 verte akt sądowych), że wytworzona w ramach instalacji energia może być zarówno zużywana na potrzeby własne obiektów, jak też sprzedawana do sieci elektroenergetycznej, nie zasługuje na uwzględnienie. Podkreślono, że skarżąca na etapie ubiegania się o dofinansowanie nie przewidywała i nie zakładała odsprzedaży energii z OZE. Co więcej strona analizując w studium wykonalności trzy warianty realizacji projektu przy wariancie inwestycyjnym "1" dotyczącym budowy trzech elektrowni fotowoltaicznych (tożsamym z ostatecznym rozwiązaniem przyjętym we wniosku o dofinansowanie), doszła to identycznych wniosków jak IZ. Skarżąca stosując kwestionowaną dopiero przed sądem formułę "i/lub", także wyliczyła sporny wskaźnik na poziomie 9,80% i również "przyznała" sobie 0 punktów (str. 20 studium wykonalności, a także str. 5 wniosku o dofinansowanie). Jednocześnie podsumowując wynik analizy w studium skarżąca ustaliła, że najkorzystniejszym wariantem do realizacji będzie (właśnie) wariant inwestycyjny "1", będący przedmiotem studium, ponieważ wykazał się również największą liczbą punktów w odniesieniu do kryteriów merytorycznych punktowych oraz premiujących w porównaniu z wariantem inwestycyjnym ,,2" (str. 7, 11, 14, 18 - 20 studium wykonalności skarżącej). Po trzecie skarżąca w sposób wybiórczy przytacza część regulacji odnoszących się do powyższego konkursu oraz prezentuje na etapie postępowania sądowoadministracyjnego stanowisko sprzeczne z własnymi oświadczeniami i wyliczeniami zawartymi w dokumentacji aplikacyjnej, co zostało już przedstawione wyżej. Strona pomija bowiem zapisy SzOOP dotyczące Osi Priorytetowej Efektywność energetyczna Działania 4.1, w ramach którego przeprowadzony został przedmiotowy konkurs. Dokument ten, stanowiąc podstawę systemu realizacji programu operacyjnego (art. 6 ust. 2 ustawy wdrożeniowej) w pkt 6 określającym Typy projektów wyraźnie przewiduje dwie grupy projektów: polegające na wytwarzaniu energii elektrycznej na potrzeby własne oraz te, które polegają na sprzedaży energii do sieci. To wyraźne zróżnicowanie projektów przesądza, którą podstawę wyliczenia wskaźnika należy przyjmować przy jego wyliczaniu. Dodatkowo podniesiono, że wnioskodawca biorąc udział w konkursie powinien był zapoznać się z SzOOP, do czego wyraźnie zobowiązuje § 1 ust. 6 Regulaminu. Po czwarte z wyżej przytoczonych względów organ nie zgodził się z twierdzeniem skarżącej, jakoby sposób obliczania wskaźnika wykorzystania energii elektrycznej niezasadnie promował małe instalacje, które odsprzedają energię do sieci, co ma stanowić przejaw dyskryminacji. Przede wszystkim kryteria wyboru projektów, w tym kwestionowane kryterium nr 1, spełniają warunki określone art. 125 ust. 3 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz. Urz. UE L 347 z 20 grudnia 2013 r., str. 320, ze zm.), o czym świadczy fakt ich zatwierdzenia przez Komitet Monitorujący zgodnie z kompetencją wynikającą z art. 14 ust. 10 ustawy wdrożeniowej. Powyższe zaś przesądza, że kryterium nr 1 nie narusza prawa. Organ podsumował, że skarżąca na etapie przygotowywania dokumentacji aplikacyjnej nie miała żadnych wątpliwości przy interpretacji kryterium merytorycznego nr 1. Wyliczyła bowiem ten wskaźnik tak jak IZ, odnosząc ilość planowanej do wyprodukowania OZE po realizacji projektu do ilości energii elektrycznej zużywanej do tej pory na potrzeby własne. Organ rozstrzygając protest nie naruszył zatem prawa, a zarzut określenia procedury konkursowej w postaci kryterium merytorycznego punktowego nr 1 w sposób naruszający reguły wynikające z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej okazał się nieuzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jednolity tekst Dz. U. z 2018r. poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawach stanu faktycznego. W rozpoznawanej sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 217; dalej jako "ustawa" lub "u.z.r.p." ). Z przepisów ogólnych tej ustawy wynika, że określa ona zasady realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020, podmioty uczestniczące w realizacji tych programów i polityki oraz tryb współpracy między nimi (art. 1 ust. 1 ustawy). Według art. 6 ust. 1 ustawy, system realizacji programu operacyjnego zawiera warunki i procedury obowiązujące instytucje uczestniczące w realizacji programów operacyjnych, obejmujące w szczególności zarządzanie, monitorowanie, sprawozdawczość, kontrolę i ewaluację oraz sposób koordynacji działań podejmowanych przez instytucje. Zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy, podstawę systemu realizacji programu operacyjnego mogą stanowić w szczególności przepisy prawa powszechnie obowiązującego, wytyczne horyzontalne oraz wytyczne, o których mowa w art. 7, szczegółowy opis osi priorytetowych programu operacyjnego, opis systemu zarządzania i kontroli oraz instrukcje wykonawcze zawierające procedury działania właściwych instytucji. W świetle dalszych przepisów ustawy, cele programu operacyjnego są osiągane przez realizację projektów objętych dofinansowaniem (art. 31 ustawy). Ustawodawca określił w art. 37 ust. 1 ustawy, że właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Zgodnie z art. 37 ust. 2 ustawy, projekt podlega ocenie pod względem spełnienia kryteriów wyboru projektów, zatwierdzonych przez komitet monitorujący. W myśl art. 39 ust. 1 ustawy, w trybie konkursowym wniosek o dofinansowanie projektu jest składany w ramach konkursu organizowanego i przeprowadzanego przez właściwą instytucję. Oceny spełnienia kryteriów wyboru projektów przez projekty uczestniczące w konkursie dokonuje komisja oceny projektów (art. 44 ust. 1 ustawy), zaś rzeczą właściwej instytucji jest rozstrzygnąć konkurs (art. 46 ust. 1 ustawy). Wedle zaś art. 45 ust. 5 ustawy, jeżeli projekt otrzymał negatywną ocenę, należy o tym poinformować wnioskodawcę i zawiadomić go ponadto o możliwości wniesienia protestu. Zgodnie z art. 61 ustawy, w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, w tym w przypadku, o którym mowa w art. 66 ust. 2 pkt 1, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018r. poz. 1302 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", skarga, o której mowa w ust. 1, jest wnoszona przez wnioskodawcę w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji, o której mowa w art. 58 ust. 1 albo ust. 4 pkt 2, art. 59 albo art. 66 ust. 2 pkt 1, wraz z kompletną dokumentacją w sprawie, bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W wyniku rozpoznania skargi sąd może: 1) uwzględnić skargę, stwierdzając, że: a) ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1, b) pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 55 albo art. 39 ust. 1; 2) oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia; 3) umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli jest ono bezprzedmiotowe (ust. 8). Stosownie natomiast do art. 64 u.z.r.p., w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 tej ustawy. Z powszechnie obowiązujących przepisów wynika, że prawodawca nałożył na podmioty zobowiązane do przeprowadzenia wyboru projektów do dofinansowania, obowiązek przeprowadzenia tego wyboru - w tym dokonania ocen - w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnienia wnioskodawcom równego dostępu do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Wymienione w art. 37 ust. 1 u.z.r.p. reguły znajdują umocowanie w zasadzie równego dostępu do pomocy, wywodzącej się z traktatowej zasady równości (art. 9 TWE oraz art. 2 i 157 ust. 4 TFUE). Zasada równego dostępu do pomocy nakłada na instytucje odpowiedzialne za realizację zadań polityki rozwoju obowiązek równego traktowania wszystkich beneficjentów pomocy oraz formułuje zakaz jakiegokolwiek faworyzowania lub dyskryminowania niektórych z nich. Naruszenie którejkolwiek z zasad wymienionych w art. 37 ust. 1 u.z.r.p. stanowi naruszenie zasady równego dostępu do pomocy. Zasada przejrzystości reguł oceny projektów ma charakter instrumentalny w stosunku do zasady równości, formułując wobec instytucji zarządzającej nakaz jasnego, precyzyjnego i dostępnego dla wszystkich wnioskodawców (beneficjentów) określenia kryteriów kwalifikowania projektów. Przejrzystość realizuje się przede wszystkim w obowiązku powszechnie dostępnej i pełnej informacji o trybie i warunkach wyboru projektów. Rzetelność związana jest z ustanowieniem jasnych i zrozumiałych dla wnioskodawców kryteriów wyboru projektów, zgodności postępowania właściwej instytucji z ustanowionymi w danym trybie regułami oraz wszechstronnym uzasadnieniem wyboru. Zasada bezstronności ustanawia zakaz wprowadzania preferencji dla określonych grup czy rodzajów wnioskodawców lub projektów. Równy dostęp do informacji, będący emanacją traktatowej zasady równości w dostępie do pomocy, nakłada na właściwą instytucję obowiązek publikowania informacji niezbędnych do realizacji równego dostępu do pomocy w zakresie ubiegania się o dofinansowanie projektów. Reguły wyboru projektów powinny być jasne i jednoznaczne, określając w sposób przejrzysty i precyzyjny konsekwencje prawne określonego działania lub zaniechania uczestników konkursu. Mając na względzie powyższe zasady wynikające z art. 37 u.z.r.p. należy uznać, że ocena projektu - została przeprowadzona w taki sposób, że spełnia wskazane wyżej wymogi. Z przedstawionych tut. Sądowi akt sprawy wynika, że beneficjent, którego jedynym właścicielem jest Gmina "[...]" (Dział 1 Rubryka 7 informacji KRS - karta nr 8 - 9 akt sądowych) złożył 18 maja 2017 r. wniosek nr "[...]" o dofinansowanie projektu pn.: "[...]", w konkursie nr "[...]", w ramach Osi Priorytetowej 4 Efektywność energetyczna Działanie 4.1 Wspieranie wytwarzania i dystrybucji energii pochodzącej ze źródeł odnawialnych Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa "[...]" na lata 2014- 2020. Projekt dotyczył budowy mikroelektrowni fotowoltaicznych w trzech lokalizacjach, w celu produkcji na własne potrzeby energii elektrycznej z Odnawialnych Źródeł Energii. We wniosku o dofinansowanie podano, że łączna ilość energii wytworzonej z odnawialnych źródeł energii wyniesie 93,2 MWh/rok. Z kolei łączną energię elektryczną zużywaną w obiektach objętych projektem określono na 950,818 MWh/rok. Beneficjent wyliczył, że wyprodukowana z OZE i zużywana na potrzeby własne energia elektryczne będzie stanowiła 9,8% całkowicie zużywanej energii elektrycznej przez obiekty (str. 5 wniosku, k. 16 akt sądowych). Ten stan faktyczny jest bezsporny. Natomiast strona skarżąca usiłuje podważyć ocenę kryterium nr 1 "Wskaźnik wykorzystania energii odnawialnej" na poziome 0 punktów, przy możliwości zdobycia maksymalnie 16 punktów. Skarżąca w proteście od tej informacji wskazała, że wskaźnik wykorzystania energii odnawialnej [%] w dokumentach konkursowych (Załącznik nr 1 do instrukcji wypełniania załączników do wniosku o dofinansowanie projektu) opisany jest w następujący sposób: "Wartość tego wskaźnika wyraża się ilością energii wytworzonej z odnawialnych źródeł energii w wyniku realizacji projektu odniesionej do całkowitej energii zużytej i / lub produkowanej w obiektach objętych projektem." W związku z tym brak jest jednoznacznego wskazania do jakiej wartości należy odnieść ilość wytworzonej energii z odnawialnych źródeł energii: czy do całkowitej ilości energii zużywanej przez obiekty, czy też całkowitej energii produkowanej w obiektach objętych projektem. Zawarte w formule wyrażenie "i/lub" użyto między określeniem dwóch możliwości. Tymczasem wartość wskaźnika w % kryterium punktuje ilość energii wytworzonej z odnawialnych źródeł energii w wyniku realizacji projektu odniesioną do całkowitej energii zużytej i/lub produkowanej w obiekcie/ach objętych projektem. Im większy % energii pozyskanej z OZE, tym większa ilość przyznanych punktów. Kryterium punktowe – przyznanie 0 punktów nie dyskwalifikuje z możliwości uzyskania dofinansowania. Projekt może otrzymać 0-16 punktów: 100% – 16 pkt; <75%-100%) – 12 pkt; <50%-75%) – 8 pkt; <25%-50) – 4 pkt; (0% - 25%) – 0 pkt. Nie można zgodzić się, że te zapisy są niejednoznaczne. Przeciwnie wartość wskaźnika w %. punktuje ilość energii wytworzonej z odnawialnych źródeł energii w wyniku realizacji projektu odniesioną do całkowitej energii zużytej i/lub produkowanej w obiekcie/ach objętych projektem. Nie można przyjąć , że ilość energii wytworzonej z odnawialnych źródeł energii w wyniku realizacji projektu 93,2 MWh do całkowitej energii produkowanej i zużywanej (na potrzeby własne) w obiektach objętych projektem osiąga wartość 100%, a co za tym idzie średnia dwóch ocen winna wynosić 16,00 punktów. W rzeczywistości IZ przyjęła ten wskaźnik prawidłowo, zgodnie z regulaminem konkursu. Skarżąca na etapie ubiegania się o dofinansowanie nie przewidywała i nie zakładała odsprzedaży energii z OZE. Co więcej strona analizując w studium wykonalności trzy warianty realizacji projektu przy wariancie inwestycyjnym "1" dotyczącym budowy trzech elektrowni fotowoltaicznych (tożsamym z ostatecznym rozwiązaniem przyjętym we wniosku o dofinansowanie), doszła to identycznych wniosków jak IZ. Skarżąca stosując kwestionowaną dopiero przed sądem formułę "i/lub", także wyliczyła sporny wskaźnik na poziomie 9,80%. W konsekwencji to z treści dokumentacji konkursowej przygotowanej przez skarżącą wynikało, że za to kryterium przysługuje skarżącej 0 punktów (str. 20 studium wykonalności, a także str. 5 wniosku o dofinansowanie). Podkreślić należy, że zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy wdrożeniowej właściwa instytucja przeprowadza konkurs na podstawie określonego przez siebie regulaminu. Z przyczyn wskazanych wyżej należy stwierdzić, ze IZ przeprowadziła konkurs w sposób przejrzysty i rzetelny. Na etapie oceny merytorycznej punktowej projekt otrzymał 32,93 punktów na 70 możliwych, czyli 47,04% maksymalnej liczby punktów przy wymaganych co najmniej 50 %. Zgodnie z § 11 ust. 26 Regulaminu konkursu nieosiągnięcie tego minimum spowodowało, że IZ pismem z 30 stycznia 2019 r. nr "[...]" oceniła projekt negatywnie. Prawidłowo zgodnie, z treścią załącznika nr 12 regulaminu konkursu i podaną w nim definicją kryterium wskaźnika wykorzystania energii odnawialnej, przyznanie 0 punktów. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej, oddalił skargę.