I SA/Ol 251/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Kantecka po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi A. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia WSA/post.1 - sentencja postanowienia A. K. (zwany dalej skarżącym) w związku z wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargą zwrócił się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania wymienionego wyżej postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej oraz postanowienia organu I instancji do czasu rozpoznania skargi. W uzasadnieniu podniósł, że egzekwowana kwota należności głównej wynosi 62977,59 zł. Komornik przez ostatnie dwa lata zajmował postawę bierną, nie podejmując jakiejkolwiek aktywności zmierzającej do poszukiwania majątku dłużnika. Pozwoliło to dłużnikowi na podjęcie działań zmierzających do wyprowadzenia majątku ze Spółki A. i założenie innych podmiotów gospodarczych o tożsamym profilu działalności. Śledztwo w sprawie usunięcia majątku spod egzekucji ze Spółki A. jest obecnie prowadzone przez Prokuraturę Rejonową "[...]". W związku z powyższym, skarżący uznał że postanowienie w przedmiocie umorzenia egzekucji powinno być wstrzymane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd może orzec o wstrzymaniu wykonania aktu administracyjnego lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W piśmiennictwie (por. Jan Paweł Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, s. 190, W-wa 2006) podnosi się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką przeszkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do poprzedniego stanu. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 17 lipca 2006 r. o sygn. akt I FZ 281/06 (opubl. OSP 2007/6/76), przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy natomiast rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. J. P. Tarno, op. cit. s. 122; postanowienie NSA z 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.). Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. praca zbiorowa pod red. T. Wosia, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 296; postanowienie NSA z 14 września 2005 r., sygn. akt II FZ 580/05, niepubl.). Podzielając powyższe poglądy, podnieść należy, że w niniejszej sprawie rozpoznanie wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania postanowienia wymaga w pierwszej kolejności dokonania analizy, czy zaskarżone rozstrzygnięcie posiada przymiot wykonalności. Powołanym w sentencji postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]" w przedmiocie umorzenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Należy zauważyć, że zaskarżone postanowienie nie nosi znamion wykonalności. Orzeczenie to nie nadaje bowiem stronie uprawnień oraz nie ustala obowiązków o charakterze materialnoprawnym, takich jak np. nałożenie zobowiązań pieniężnych. Stosownym wnioskiem mogłaby być na przykład objęta decyzja kreująca zobowiązanie pieniężne, podlegające przymusowemu ściągnięciu (wykonaniu) w trybie egzekucji administracyjnej. Tymczasem postanowienie, na mocy którego umarza się postępowanie egzekucyjne nie prowadzi do podjęcia przez organy administracji jakichkolwiek działań w stosunku do skarżącego, których wstrzymania można byłoby się domagać. Podnoszone zaś w uzasadnieniu skargi zarzuty dotyczące umorzenia postępowania egzekucyjnego będą rozpatrzone przez Sąd na dalszym etapie postępowania. Sąd nie bada bowiem zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.