I SA/Ol 259/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wiesława Pierechod Sędziowie: Sędzia WSA Zofia Skrzynecka (spr.) Asesor WSA Renata Kantecka Protokolant: Anna Fic po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 12 lipca 2006 r. sprawy ze skargi L. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" r. Nr "[...]" w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2002 i 2003 r. oddala skargę Decyzją z dnia "[...]" . Dyrektor Izby Skarbowej, na podstawie art. 233 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm., cytowanej dalej jako Ordynacja podatkowa) po rozpatrzeniu odwołania L. L., od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia "[...]"r., Nr "[...]", w sprawie podatku od towarów i usług, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Podstawą rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Skarbowej były następujące ustalenia i wnioski: L. L. w latach 2002 i 2003 prowadził działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Produkcyjno Handlowo-Usługowe A z siedzibą w B. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej przeprowadził u podatnika kontrolę w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i rozliczania z budżetem państwa podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2002-2003 oraz podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe od stycznia 2002r. do grudnia 2003r. Organ I instancji ustalił, iż w okresie od lutego 2002r. do grudnia 2003r. podatnik obniżył podatek należny o podatek naliczony wykazany w fakturach, wystawionych przez: Firmę Ogólnobudowlaną B K. W., C sp. z o.o.z siedzibą w B., oraz P.P.H.U. D D. M. Podmioty te wystawiały dla podatnika faktury VAT, które nie dokumentowały żadnych czynności sprzedaży towarów czy świadczenia usług. Przesłuchani wystawcy faktur, K. W., J. B. – prezes jednoosobowej Spółki z o.o. C i D. M. prowadzący PPHU D zeznali, iż były to dokumenty, które nie potwierdzały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, bo takie nie miały miejsca. Firma B i Spółka C nie zatrudniała w latach 2002/2003 pracowników. Firmy nie rozliczały się ze zobowiązań podatkowych. Na podstawie powyższych ustaleń Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wydał w dniu "[...]" 2005r. decyzję, w której dokonał określenia podatku od towarów i usług za okresy: luty, marzec, sierpień do października i grudzień 2002r. oraz za styczeń do grudnia 2003r. Podstawę prawną decyzji stanowiły przepisy § 50 ust.4 pkt 5 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22.12.1999r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 109, poz. 1245 z późn. zm.), w odniesieniu do faktur, które zostały wystawione do dnia 26 03.2002r. oraz § 48 ust.4 pkt 5 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22.03.2002r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 27, poz. 268 z późn. zm.) dla faktur wystawionych po 26.03.2002r., zgodnie z którymi faktury dokumentujące czynności, które nie zostały dokonane nie uprawniają do odliczenia podatku VAT w nich wykazanego. W przypadku faktur sporządzonych przez K. M. dodatkowo powołano § 48 ust. 4 pkt 1 lit. a rozporządzenia z 22.03.2002r. przewidujący analogiczną sankcję, lecz w sytuacji otrzymania faktury od podmiotu nieuprawnionego do jej wystawienia. Organ wskazał także na naruszenie art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8.01.1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 8 poz. 50 z późn. zm. cyt. dalej jako ustawa o VAT). W odwołaniu od decyzji strona zarzuciła nie wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Przede wszystkim podniosła, iż zeznania K. W., J. B. i K. M., na których oparto ustalenia zostały przez nich później odwołane. Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał stanowisko organu I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że zebrane w sprawie dowody potwierdzają fakt, iż faktury wystawiane przez wskazane wyżej podmioty nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń. W przypadku K. W. organy ustaliły, iż firma B nie zatrudniała w 2002 i 2003r pracowników, nie posiadała środków transportu, którymi mogłaby wykonywać usługi transportowe. K. W. nie kupował także towarów, które sprzedał L. L. ani nie wykonywał robót budowlanych dla A. Nie posiadał dokumentacji podatkowej prowadzonej przez siebie firmy. Od czerwca 2000r. zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej i nie składał w Urzędzie Skarbowym w I. deklaracji podatkowych VAT-7 ani deklaracji PIT-4 i PIT-5 za 2002 i 2003r. W złożonych zeznaniach K. W. potwierdził obrót pustymi fakturami dla firmy L. L. W przypadku faktury VAT nr "[...]" dotyczącej zakupu tarcicy od spółki C organy podatkowe stwierdziły, iż faktura została wystawiona przez K. W. i nie dokumentowała rzeczywistej transakcji. W zeznaniu dnia 4.01.2005r. K. W. wskazał, iż otrzymał fakturę z pieczątką firmy C oraz podpisem J. B. i sam wypełnił przedmiotową fakturę. W trakcie przeszukania przeprowadzonego w mieszkaniu K. W. znaleziono: pieczątkę o treści C, odpis z rejestru handlowego tej spółki, potwierdzenie zgłoszenia rejestracyjnego, zaświadczenie o nadaniu numeru identyfikacyjnego REGON. Organ odwoławczy uznał zeznania K. W. za wiarygodne z uwagi na ich spójność, jasność i brak sprzeczności oraz fakt, że składane były pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Natomiast oświadczeniu, w którym K. W. odwołał zeznania, nie dał wiary. Również odnośnie faktur VAT wystawionych dla A przez firmę C postępowanie podatkowe wykazało, że zakwestionowane faktury dokumentowały czynności, które nigdy nie zostały dokonane. Przesłuchany prezes spółki zeznał, iż za każdą wystawioną fakturę otrzymywał procent wartości brutto wystawionej na fakturze. Wszystkie faktury sporządzał komputerowo w jednym egzemplarzu, nie sporządzając dla siebie kopii, gdyż były to faktury fikcyjne. Ponadto zeznał, iż w 2003r. nie prowadził żadnych ewidencji księgowych, nie odprowadził podatku VAT od wystawionych faktur. W latach 2002-2003 nie zatrudniał żadnych pracowników, nie posiadał i nie wynajmował środków transportu. Przyznał również, iż dostarczał K. W. podpisane "in blanco" faktury VAT. Oświadczeniami z dnia 20.06.2005r. i 16.06.2005r. J. B. odwołał swoje zeznania. Uwzględniając całokształt okoliczności sprawy, spójność zeznań J. B. Dyrektor Izby Skarbowej dał wiarę złożonym przez niego zeznaniom, a odmówił wiarygodności oświadczeniom. Odnośnie zeznań L. M. pracownika A stwierdził, że nie są one dowodem potwierdzającym dokonanie transakcji udokumentowanych kwestionowanymi fakturami. Organ uznał, iż świadek nie potrafił dokładnie określić jakie usługi i roboty budowlane wykonywała firma B oraz czy dostarczała tarcicę. Podobnie w przypadku firmy C nie pamiętał w jaki sposób nawiązał kontakt z tą firmą, mimo że należała ona do dużych dostawców tarcicy, a jak wynika z jego zeznań zawsze udawał się do znaczących kontrahentów, gdzie kontrolował jakość tarcicy oraz ich możliwości techniczne. W odniesieniu do faktur VAT wystawionych przez PPHU D – D. M. organy ustaliły, iż podmiot ten nie był zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług ani nie figurował w ewidencji Urzędu Skarbowego w I. jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Okoliczność tę potwierdził w swoich zeznaniach D. M., wyjaśnił, iż w 2001 lub w 2002 zarejestrował działalność gospodarczą w Urzędzie Gminy w I., ale nie zgłosił jej w Urzędzie Skarbowym oraz w ZUS. Przyznał również, iż kwestionowane faktury są dokumentami fikcyjnymi. Organ I instancji przeprowadził również weryfikację przedłożonych w postępowaniu przez stronę dokumentów spółki C. Z uzyskanych z Urzędu Skarbowego w B. informacji wynika, iż deklaracje dostarczone przez stronę nie odzwierciedlają wartości: sprzedaży, podatku należnego, zakupów ani podatku naliczonego wykazanych w oryginałach deklaracji znajdujących się w Urzędzie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie L. L. zarzucił decyzji Dyrektora Izby Skarbowej naruszenie: -art. 10 i 19 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, poprzez uznanie że podatnik nie miał prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony - art. 120,121§1,122,124,125,180§1,181,187§1 Ordynacji podatkowej, poprzez jednostronne prowadzenie postępowania i interpretowania wątpliwości na niekorzyść skarżącego oraz niedostateczność postępowania dowodowego. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż organy podatkowe całkowicie obarczyły podatnika odpowiedzialnością za działania kontrahentów. Organ oparł się na zeznaniach świadków, których wiarygodność budzi wątpliwości. Zarzucił, iż organ wybiórczo potraktował dowody uznając za wiarygodne zeznania K. W., J. B., D. M., natomiast odmówił wiary złożonym w identyczny sposób zeznaniom L. M. Nie wziął również pod uwagę, iż skarżący jest rzetelnym i szanowanym przedsiębiorcą cieszącym się dobrą reputacją w swoim środowisku. Świadkowie natomiast to bankruci, nie mający wiele do stracenia. Podniósł, iż fakt że zeznania zostały odwołane nie pod przysięgą nie czyni tej czynności mniej ważnej dla sprawy. Skarżący zakwestionował przyjęcie jako dowodu deklaracji VAT-7 złożonej przez firmę C, w której nie zostały wykazane wartości sprzedaży z faktur VAT wystawionych dla podatnika. Krytycznie ocenił ustalenia organu związane z brakiem możliwości świadczenia przez kontrahentów usług z uwagi na brak odpowiednich środków. Jego zdaniem organ nie uwzględnił dynamiki rozwoju gospodarczego i możliwości wykorzystywania w działalności cudzych środków transportu (np. w drodze leasingu). Nie wziął również pod uwagę, iż obecne czasy umożliwiają przeprowadzanie transakcji przez internet. Zdaniem skarżącego nie został udowodniony fakt fałszowania prze K. W. faktur spółki C. Wskazał na naruszenie art. 181 Ordynacji podatkowej przez powoływanie się na dowody zebrane w postępowaniu karnym, które jest w toku. Reasumując stwierdził, że organ całkowicie zignorował zasadę dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i wszelkie okoliczności interpretował na niekorzyść podatnika. W odpowiedzi na zarzuty zawarte w skardze Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Po otrzymaniu odpowiedzi na skargę skarżący wniósł pismo procesowe z dnia 3 lipca 2006r. w którym podtrzymał stanowisko wyrażone w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, ponieważ przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kontrola sądu administracyjnego zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm., cyt. dalej jako p.p.s.a. ) ogranicza się do badania zgodności decyzji z prawem. Stosownie do art. 19 ust. 1 i 2 ustawy o VAT podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, związanych ze sprzedażą opodatkowaną, przy czym kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach stwierdzających nabycie towarów lub usług. Inne przepisy ustawy stanowią konsekwencje i rozwinięcie tej zasady. Zasadnicze znaczenie dla funkcjonowania opisanego na wstępie mechanizmu, odgrywają dokumenty, w oparciu o które można stwierdzić nabycie towaru lub korzystanie z usługi, czy dokonanie odprawy celnej. Ta szczególna rola dokumentów determinuje technikę postępowania podatkowego stosowaną w podatku od towarów i usług. Podatek od towarów i usług jest podatkiem o dużym stopniu sformalizowania, gdzie aby skorzystać z określonych uprawnień konieczne jest spełnienie pewnych wymogów formalnych, choćby co do treści i formy podstawowego rodzaju dokumentu stosowanego w obrocie handlowym jakim jest faktura. Jednakże spełnienie jedynie wymogów formalnych, co do wystawianych bądź otrzymywanych faktur nie zawsze wystarczy aby skorzystać z określonych możliwości, czy też uprawnień jakie stwarzają przepisy regulujące funkcjonowanie podatku od towarów i usług. Dotyczy to również tej najistotniejszej kwestii i zarazem przedmiotu sporu w niniejszej sprawie, jaką jest możliwość pomniejszenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Niezależnie bowiem od obowiązku spełnienia określonych wymogów formalnych konieczne jest, aby wystawiane dokumenty (faktury) stanowiące podstawę do dokonywania odliczeń oddawały przebieg rzeczywistych transakcji handlowych. Wystawiane faktury muszą zatem odnosić się do rzeczywistych zdarzeń gospodarczych i być jedynie ich formalnym odzwierciedleniem. Do odliczenia podatku naliczonego nie wystarcza posiadanie umowy czy faktury. Innymi słowy muszą istnieć dowody, że czynności wymienione w fakturach zostały dokonane. Faktura musi odzwierciedlać faktycznie dokonane czynności pomiędzy podmiotami gospodarczymi w niej wykazanymi. Uprawnienie do odliczenia podatku daje podatnikowi jedynie taka faktura, która dokumentuje rzeczywisty obrót gospodarczy. Na tym też tle osadzony jest spór, który zaistniał w niniejszej sprawie. Skargę oparto głównie na zarzutach naruszenia przepisów postępowania, zarówno zasad ogólnych, jak i przepisów będących zasad tych realizacją Jedną z podstawowych zasad ogólnych obowiązujących w postępowaniu podatkowym jest zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 122 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tą zasadą organy podatkowe w toku postępowania podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Realizacji tej zasady służą gwarancje zawarte w przepisach regulujących postępowanie dowodowe. Jedna z nich wynika z art. 187§1 Ordynacji podatkowej, który wyraża zasadę prawdy obiektywnej. Jej treścią jest obowiązek organu podatkowego zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Obowiązek ten jest niezależny od tego, czy niezbędny materiał dowodowy potwierdza stanowisko podatnika, czy też je podważa. Zdaniem sądu postępowanie przeprowadzone w niniejszej sprawie spełniało wymogi określone wskazanymi wyżej przepisami. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, na który składały się zeznania świadków, ustalenia organów prowadzących postępowania karne, przeszukanie mieszkania K. W., informacje uzyskane z Urzędu Skarbowego w B., był wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia jakie zapadło w sprawie. Ocena tego materiału dokonana przez organy podatkowe nie przekraczała granic swobodnej oceny dowodów, do której zastosowania uprawniał je art. 191 Ordynacji podatkowej stanowiący, że organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Z zeznań K. W. wynikało, iż od kwietnia 2000r. zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej, nie sprzedawał nikomu żadnych towarów, nie świadczył żadnych usług, zaprzestał prowadzenia dokumentacji finansowo-ksiegowej oraz nie składał deklaracji VAT-7. Zeznał, że wszystkie przedstawione w trakcie przesłuchania faktury (opisane w decyzji) nie dokumentują rzeczywistych czynności, gdyż jako właściciel firmy B nie wykonywał dla A żadnych czynności. Za wystawianie pustych faktur otrzymywał określony procent wartości brutto wystawionej na fakturze. Ten sam mechanizm opisał w swoich zeznaniach J. B. Potwierdził identycznie, iż za każdą wystawioną fakturę otrzymywał procent wartości brutto wystawionej na fakturze. Wszystkie faktury sporządzał komputerowo w jednym egzemplarzu, nie sporządzając dla siebie kopii, gdyż były to faktury fikcyjne. Ponadto zeznał, iż w 2003r. nie prowadził żadnych ewidencji księgowych, nie odprowadził podatku VAT od wystawionych faktur. W latach 2002-2003 nie zatrudniał żadnych pracowników, nie posiadał i nie wynajmował środków transportu. Przyznał również, iż dostarczał K. W. podpisane "in blanco" faktury VAT. Z zeznań D. M. wynika również iż kwestionowane faktury są dokumentami fikcyjnymi. Ponadto organy ustaliły, iż podmiot ten nie był zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług ani nie figurował w ewidencji Urzędu Skarbowego w I. jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Przesłuchani świadkowie wypowiedzieli się jednoznacznie w kwestii mechanizmu obrotu fikcyjnymi fakturami. Z zeznań wyżej wymienionych osób, które wystawiały zakwestionowane w sprawie faktury wynikało bezsprzecznie to samo. Zeznania te, złożone niejednokrotnie były spójne, jasne i korelowały ze sobą. W świetle całego materiału sprawy stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w kwestii uznania za wiarygodne zeznań złożonych przez K. W., J. B., D. M., pomimo odwołania tych zeznań, jest zasadne. Rację ma Skarżący, że oświadczenie może być dowodem w sprawie, stosownie do art. 180 Ordynacji podatkowej. Tak też zostały potraktowane oświadczenia ww. osób - jednakże dowodom tym odmówiono wiarygodności. Zdaniem sądu ocena ta, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego była uprawniona. Trudno również zeznaniom K. W., J. B., D. M. przeciwstawić zeznania L. M., które zdaniem skarżącego nie potwierdzają tez organu o fikcyjności transakcji ze spółką C i B. W ocenie sądu słusznie organy podatkowe oceniły zeznania pracownika A jako mało wiarygodne i wcale nie potwierdzające faktu dokonania transakcji udokumentowanych kwestionowanymi fakturami. Świadek nie potrafił dokładnie określić czym zajmuje się firma B – "kojarzył" ją z usługami transportowymi. Nie potrafił jednak powiedzieć jakie usługi i roboty budowlane B wykonał dla A, nie pamiętał również czy firma ta dostarczała tarcicę. Podobnie w przypadku firmy C nie pamiętał w jaki sposób nawiązał kontakt z tą firmą, mimo że należała ona do dużych dostawców tarcicy, a jak wynika z jego zeznań zawsze udawał się do znaczących kontrahentów, gdzie kontrolował jakość tarcicy oraz ich możliwości techniczne. Nie pamiętał w jaki sposób składano zamówienia w firmie C - domniemywał, iż były to jednak zamówienia telefoniczne. Jeszcze bardziej ogólnikowe były wyjaśnienia L. L., który akcentował, to że sprawami dotyczącymi zaopatrzenia zajmował się L. M. a nie on sam. Ponadto organy oparły się na dowodach uzyskanych z Urzędu Skarbowego w B. oraz ustaleniach organów ścigania. W tym miejscu odnieść należy się do zarzutu naruszenia art. 181 Ordynacji podatkowej. W stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2003r. do 1.09.2005r. tj. w czasie kiedy do postępowania podatkowego zostały włączone materiały zgromadzone w toku postępowania karnego ( 15.12.2004r., a następnie 24.06.2005r.), przepis art. 181 Ordynacji podatkowej brzmiał: dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 2 i art. 288 § 2, oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. A zatem organy podatkowe mogły włączyć materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe nawet jeżeli postępowania te nie zostały prawomocnie zakończone. Ordynacja podatkowa przyjmuje zasadę pośredniości w postępowaniu dowodowym, polegającą na tym, że ustalenie stanu faktycznego jest możliwe na podstawie dowodów przeprowadzonych przez inny organ w innym postępowaniu. Dopiero zmiana przepisu od 1.09.2005r. ograniczyła możliwość korzystania z wyżej wskazanych dowodów, do takich, które zostały zgromadzone w toku prawomocnie zakończonego postępowania. Po tej dacie do przedmiotowej sprawy został włączony jedynie akt oskarżenia (13.09.2005r.). Nie można w tej sytuacji stwierdzić że organy podatkowe naruszały prawo włączając do materiału dowodowego przed 1.09.2005r. materiały z nie zakończonych prawomocnie postępowań karnych. Na etapie podejmowania decyzji przez organy I i II instancji powinny były one mieć na uwadze tę zmianę przepisu art. 181 Ordynacji podatkowej, która ograniczała możliwość wykorzystania tego rodzaju materiałów. Nie uwzględnienie zmiany przepisów i posiłkowanie się tymi materiałami nie może być jednak uznane za tego rodzaju uchybienie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazać bowiem należy, iż organy podatkowe w przeprowadzonym przez siebie postępowaniu zgromadziły materiał dowodowy wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy. Organy ponownie przesłuchiwały świadków i stronę uzyskując taki sam materiał dowodowy jaki zebrały organy ścigania. Tak więc korzystanie przez organy podatkowe z kwestionowanego przez skarżącego materiału dowodowego nie miało w istocie znaczenia dla treści zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia, tym bardziej że wnioski wynikające z tego materiału najwyraźniej traktowane były jako argumentacja uzupełniająca, wzmacniająca tę jaka wynikała z materiałów zgromadzonych we własnym zakresie. Na marginesie wskazać należy, iż z dniem 06.05.2006r. ustawodawca zrezygnował z wprowadzonego ograniczenia i powrócił do treści przepisu w brzmieniu sprzed 1.09.2005r. Zgadzając się ze skarżącym, iż w sprawie na dzień wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie istniał prawomocny wyrok sądu, nie można jednak, w świetle powyższych rozważań, stwierdzić, że organy podatkowe opierały się na materiale dowodowym z postępowania karnego, w taki sposób jakby już zapadł wyrok. Mając na względzie powyższe, zarzut naruszenia art. 181 Ordynacji podatkowej należy uznać za bezzasadny. Skarżący zarzucił, iż organ nie uwzględnił dynamiki rozwoju gospodarczego i możliwości wykorzystywania w działalności cudzych środków transportu (np. w drodze leasingu), oraz przeprowadzania transakcji przez Internet. Sąd nie kwestionuje prawa skarżącego do podejmowania dogodnych dla niego i jego kontrahentów decyzji gospodarczych. Jednakże zasada doświadczenia życiowego oraz zwykła logika prowadzi do wniosku, że gdyby argumenty te odpowiadały stanowi rzeczywistemu, to strony transakcji podjęłyby kroki zmierzające do przedstawienia dowodów w tym zakresie. Okoliczność, że ocena wiarygodności dowodów była odmienna od tej jakiej skarżący oczekiwał, nie uzasadnia twierdzenia, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy ( art. 122 i art. 187§1 Ordynacji podatkowej) i dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego (art. 191 Ordynacji podatkowej). Sąd nie dopatrzył się również naruszenia pozostałych, a wymienionych w skardze, przepisów procedury podatkowej. Wskazać również należy, iż w przypadku zgromadzenia w sprawie sprzecznych dowodów, organ podatkowy, może wybrać te, które uzna za wiarygodne, a inne odrzucić. Podkreślenia wymaga, że ustaleń faktycznych nie dokonuje się na podstawie każdego dowodu oddzielnie, lecz we wzajemnym powiązaniu dowodów. Zaznaczyć też trzeba, iż w niniejszej sprawie organy podatkowe oceniając zebrany materiał dowodowy wskazały dowody, którym dały wiarę oraz dowody, którym odmówiły wiarygodności z podaniem przyczyn tej odmowy. Wobec tego, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało skargę oddalić z powodu jej bezzasadności.