I SA/Ol 272/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Renata Kantecka ( spr. ) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Pierechod Sędzia WSA Tadeusz Piskozub Protokolant Sekretarz sądowy Katarzyna Niewiadomska po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 29 czerwca 2011r. sprawy ze skargi K. S. – G., P. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie określenia odsetek od zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2006r. oddala skargę K. S.i P. S.wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Dyrektor Izby Skarbowej z dnia "[...]" r., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]" r., w przedmiocie określenia odsetek od zaliczek na podatek dochodowy z tytułu prowadzonej w 2006 r. działalności gospodarczej obliczonych na dzień 17 stycznia 2007 r., tj. dzień złożenia zeznania rocznego, w kwocie 616 zł. Z akt sprawy wynika, iż K. S.dokonywała w latach 2005-2007 sprzedaży odzieży damskiej, głównie dla puszystych pań, męskiej i dziecięcej oraz innych artykułów przemysłowych za pośrednictwem portalu aukcyjnego Allegro, posługując się kontami użytkownika: "ki." oraz "K._". W okresie od lipca 2005 roku do grudnia 2007 r. podatniczka dokonała 2.871 transakcji sprzedaży, z czego 1633 w 2006r. Wartość sprzedaży, jaka wystąpiła w latach 2005-2007, wyniosła łącznie 161.745,92 zł, przy czym w 2006 r. osiągnęła kwotę 92.273,15 zł. Na podstawie historii rachunku bankowego za 2006 r., prowadzonego przez PKO Bank Polski S.A. Oddział II oraz informacji przesłanych przez firmę QXL Poland Sp. z o.o., organ I instancji ustalił przychód brutto osiągnięty w pozarolniczej działalności gospodarczej, prowadzonej przez podatniczkę w 2006 r., w wysokości 92.273,15 zł, który pomniejszył o dokonane zwroty, w łącznej kwocie 3.513,26 zł oraz należny podatek od towarów i usług, określony decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]" r., w wysokości 8.938 zł. W związku z powyższym, przychód netto z ww. tytułu ustalono w wysokości 79.822,39 zł. Z uwagi na fakt, iż podatniczka w toku prowadzonego postępowania podatkowego poza zestawieniem zbiorczym operacji na rachunku bankowym za okres 01.01.2005 r. - 31.12.2007 r. nie przedłożyła żadnych innych dokumentów, dotyczących uzyskanych przychodów oraz poniesionych wydatków w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, organ podatkowy na podstawie ww. historii rachunku bankowego ustalił i uwzględnił w kosztach uzyskania przychodu 2006 r.wydatki, w wysokości 20.902,53 zł, poniesione z tytułu: - zakupionych na portalu Allegro towarów (według cen zakupu) w łącznej kwocie 5.896,39 zł, - prowizji za sprzedaż za pośrednictwem portalu Allegro, wpłaconych na rzecz QXL Poland Sp. z o.o., w łącznej wysokości 5.403,54 zł, - kosztów przesyłek pocztowych dotyczących sprzedanych za pośrednictwem portalu Allegro artykułów, w łącznej kwocie 9.409,97 zł, - prowizji bankowych, dotyczących zakupu towarów handlowych i opłat z tytułu sprzedaży za pośrednictwem portalu Allegro, w łącznej wysokości 62,63 zł, - zakupu manekina w dniu 22 czerwca 2006 r. za kwotę 86 zł, - zakupu nalepek adresowych w dniu 8 maja 2006 r. za kwotę 22 zł, - zakupu wizytówek w dniu 12 maja 2006 r. za kwotę 22 zł. W związku z powyższym organ I instancji uznał, iż podatniczka nie dokonała wpłat miesięcznych zaliczek z tytułu prowadzonej w 2006 r. pozarolniczej działalności gospodarczej w zakresie sprzedaży odzieży oraz innych artykułów przemysłowych za pośrednictwem portalu aukcyjnego Allegro. W związku z powyższym, Naczelnik Urzędu Skarbowego w trybie art. 53a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r., nr 8 , poz. 60 ze zm.) dalej jako O.p. określił wysokość odsetek za zwłokę w łącznej wysokości 616 zł. Po rozpatrzeniu odwołania K. S.i P. S.od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]" r., w przedmiocie określenia odsetek od zaliczek na podatek dochodowy z tytułu prowadzonej w 2006 r. działalności gospodarczej, decyzją z dnia "[...]" r. Dyrektor Izby Skarbowej , utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy powołał się na art. 3 pkt 9 O.p., w brzmieniu obowiązującym w latach 2005-2007, art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej ( Dz.U. Nr 173, poz. 1807 ze zm.) oraz art. 9 ust.1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ( j.t. Dz.U. z 2000r., Nr 14, poz. 176 ze zm.) – dalej powoływana jako u.p.d.o.f. Wskazał również, iż stosownie do art. 10 ust.1 pkt 3 u.p.d.o.f., źródłem przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza. Zgodnie zaś z art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. w brzmieniu obowiązującym w latach 2005 - 2006, pozarolniczą działalność gospodarczą stanowi działalność zarobkowa wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły, prowadzona we własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9. Organ przytoczył także definicję działalności gospodarczej obowiązującą na gruncie u.p.d.o.f. od 1.01.2007r. Uwzględniając powołane przepisy, organ odwoławczy za zasadne uznał stanowisko organu I instancji, iż dokonywana przez podatniczkę w latach 2005-2007 sprzedaż towarów za pośrednictwem portalu internetowego Allegro była działalnością gospodarczą. Za charakterystyczne dla działalności gospodarczej organ odwoławczy uznał ilość dokonanych w ww. latach transakcji. Podkreślił, iż przeprowadzenie 2.871 transakcji wymagało od podatniczki podejmowania zaplanowanych i zorganizowanych działań, mających na celu sprzedaż odzieży oraz innych artykułów przemysłowych. Działalność strony wskazywała również na jej profesjonalny charakter, gdyż do przesyłek załączane były tzw. "gratisy", wizytówki sprzedającej oraz oferowanie przyjmowania reklamacji i zwrotów. W ocenie organu, o przeprowadzeniu przez podatniczkę działalności gospodarczej w zakresie handlu świadczyła również metoda, jaką przyjęto przy oferowaniu sprzedawanej odzieży, wskazująca na jej "sezonowość". Od końca 2005 roku, podatniczka w poszczególnych sezonach wystawiała określoną odzież (z przewagą dla pań puszystych) co wskazuje na stałe dążenie do zapewnienia swoim klientom dostawy odzieży odpowiedniej na zbliżającą się lub trwającą porę roku. Na handlowy charakter działań strony wskazywał również asortyment sprzedawanych rzeczy, jak i ilość towarów oferowanych do sprzedaży. Organ odwoławczy nie zgodził się przy tym z twierdzeniami strony, iż sprzedawana odzież była odzieżą osobistą podatniczki oraz jej rodziny i bliskich. Zarówno częstotliwość sprzedaży oraz rodzaj sprzedawanych towarów - odzież nowa i używana każdego rodzaju, artykuły przemysłowe, również nowe i używane, wskazywały na prowadzenie przez stronę działalności gospodarczej. Za niewiarygodne organ II instancji uznał wyjaśnienia strony, złożone pismem z dnia 12 lipca 2010 r., zgodnie z którymi sprzedaż większości rzeczy była spowodowana ich nieprzydatnością w dalszym użytkowaniu, przy jednoczesnym wskazaniu dat zakupu towarów przypisanych do poszczególnych transakcji. Zdaniem organu odwoławczego zamieszczone w zestawieniu daty zakupu odzieży, określonej przez sprzedającą jako najmodniejszej, nie były potwierdzeniem ww. cechy, wyeksponowanej przy wystawianiu tego towaru na portalu internetowym. Ponadto, kilkuletnie przetrzymywanie odzieży, przy częstotliwym nabywaniu nowych egzemplarzy, nie miało ekonomicznego uzasadnienia dla budżetu domowego rodziny podatniczki. Dyrektor Izby Skarbowej nie zgodził się także z twierdzeniem stron, iż przedmiotem sprzedaży były same rzeczy używane. Wskazał, iż w ofercie sprzedaży znajdowały się również nowe towary. Podkreślono, że organ I instancji określił wartość przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej, uwzględniając nie tylko wpływy środków pieniężnych z aukcji internetowych na konto bankowe strony, lecz również dokonane zwroty. Podkreślono także, iż powtarzalność i regularność przeprowadzonych transakcji, jak również okoliczności towarzyszące przeprowadzanej sprzedaży świadczą, że motywem działania podatniczki nie była chęć zaspokajania własnych potrzeb, a sprzedaż rzeczy nie nosiła cech zbywania majątku prywatnego. Powołując się na art.14 ust.1 u.p.d.o.f. Dyrektor Izby Skarbowej uznał, iż organ I instancji prawidłowo określił przychód z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, przyjmując jako podstawę wartości otrzymanych środków pieniężnych na konto bankowe oraz moment ich wpływu na to konto. Zdaniem organu odwoławczego Naczelnik Urzędu Skarbowego prawidłowo dokonał ustalenia kosztów uzyskania przychodów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Wskazał, iż zgodnie z art. 22 ust.1 u.p.d.o.f., kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Przytoczył również treść art.24 i 24b ust.1 u.p.d.o.f. oraz wskazał na zasady określania podstawy opodatkowania w drodze oszacowania wynikające z art.23 §1 i 2 O.p Zdaniem organu odwoławczego, w niniejszej sprawie miał zastosowanie art. 23 §1 O.p., uprawniający organ podatkowy do określenia podstawy opodatkowania w oparciu o dane niezbędne do jej określenia, a nie jak wskazał organ I instancji art.23 §2 O.p.. Naczelnik Urzędu Skarbowego ustalił bowiem dochód, uwzględniając przychody z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej oraz koszty ich uzyskania, w tym wydatki na zakup towarów handlowych, prowizje za sprzedaż za pośrednictwem portalu Allegro, wydatki na pokrycie kosztów przesyłek pocztowych dotyczących sprzedanych artykułów, wartość opłaconych prowizji bankowych oraz wydatki na zakup kopert. Organ wskazał, iż pomimo kilkakrotnych wezwań, strona nie złożyła żadnych dodatkowych wyjaśnień w zakresie pominięcia przez organ I instancji kosztów wymienionych w odwołaniu, jak również nie przedłożyła żadnych dowodów potwierdzających ich poniesienie. Wprawdzie w wykazie sprzedaży, przedłożonym pismem z dnia 2 lipca 2010 r., strona zamieściła ceny zakupu poszczególnych rzeczy, jednakże mimo kilkakrotnych wezwań, nie przedstawiła dowodów, które potwierdzałyby bądź uprawdopodobniały poniesienie wydatków z tytułu ich zakupu. Ponadto, wskazanie cen zakupu prawie wszystkich sprzedanych rzeczy (poza tymi, w przypadku których, zdaniem strony, nie doszło do sprzedaży) zaprzeczało wcześniejszym zeznaniom podatniczki, zgodnie z którymi, część sprzedanych przedmiotów otrzymała od rodziców. Również z zeznań P. S.z dnia 7 października 2009r. wynikało, że wśród sprzedanych rzeczy, część mogła pochodzić z prezentów okolicznościowych, co oznaczałoby, że podatniczka nie poniosła z tego tytułu żadnych wydatków. Dokonując z kolei analizy zakupów towarów od A. B. organ odwoławczy wskazał, iż strona w dniu 28 kwietnia 2006 r. dokonała zapłaty przelewem w wysokości 475 zł tytułem zakupu 15 kg odzieży. Zeznając do protokołu przesłuchania z dnia 1 grudnia 2009 r. podatniczka stwierdziła, iż chciała kupić sobie większą ilość rzeczy w dużych rozmiarach. Ponieważ rzeczy te, okazały się jednak nie do użytku i nie było możliwości ich zwrotu, zostały wyrzucone. Natomiast A. B., składając wyjaśnienia w trybie art. 155 § 1 O.p. (pismo z dnia 26.08.2010 r.), stwierdziła, że sprzedana odzież w przeważającej mierze była miksowana, czyli kompletowana różnorodnie zarówno pod względem rozmiarów, przeznaczenia i kroju. Ponadto, zawsze nadawała się do użytku; czasami mogła posiadać drobne defekty, które jednak nie uniemożliwiałyby jej używania. Sprzedaż towaru, zróżnicowanego pod względem rodzaju i gatunku, dokonywaną przez A. B., potwierdził również Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w O. w piśmie z dnia 28 września 2010 r. Uwzględniając powyższe organ odwoławczy nie wykluczył, iż strona mogła nabywać również rzeczy używane, które następnie sprzedawała za pośrednictwem portalu internetowego. Jednakże nie można było wskazać jednoznacznie źródeł pochodzenia sprzedanych towarów ani tego, czy w momencie zakupu towary były nowe czy używane. Organ odwoławczy, rozpatrując zarzuty odwołania odnośnie zaliczenia przez organ I instancji do kosztów uzyskania przychodów wyłącznie wydatków mających odzwierciedlenie na rachunku bankowym, z jednoczesnym pominięciem pobrania gotówki i płatności kartą, wezwał stronę do złożenia wyjaśnień, czy odzież zakupiona w sklepach prowadzonych przez Firmę Handlową C.Firmę Handlową A.. oraz Firmę Handlową W.., (zapłata dokonana za pomocą kart płatniczych bądź kredytowych), widniejąca na paragonach fiskalnych, została sprzedana za pośrednictwem portalu Allegro. Ponadto, organ wezwał stronę do wskazania innych sklepów, w których dokonano zakupu przedmiotów sprzedanych w latach 2005-2007. Strona odpowiadając na powtórne wezwanie, pismem z dnia 20.10.2010 r., wskazała 10 sztuk odzieży zakupionej w FH C. oraz 3 sztuki odzieży nabytej w FH W., jako artykuły sprzedane za pośrednictwem ww. portalu. W pozostałym zakresie nie udzieliła odpowiedzi. Odnosząc się do kolejnych zarzutów organ odwoławczy wskazał, iż zaprzeczeniem twierdzeń pełnomocnika o wyłącznej sprzedaży używanych rzeczy są aukcje, których opisy świadczą o zbywaniu także nowych przedmiotów. Dokonując analizy komentarzy nabywców organ stwierdził również, iż wystąpiła sprzedaż odzieży "z metką". Podatniczka sprzedawała również kilka egzemplarzy tego samego towaru. Dyrektor Izby Skarbowej nie uwzględnił zarzutu zastąpienia protokołów przesłuchań świadków w osobach nabywców przedmiotów pisemnymi oświadczeniami. Stwierdził, iż wyjaśnienia złożone przed organem I instancji, w wykonaniu wezwania w trybie art. 155 O.p., stanowią w postępowaniu podatkowym dowód w rozumieniu art. 180§1 tej ustawy. Odnosząc się do zarzutu, iż materiał w sprawie nie był kompletny w zakresie ustalenia m.in. wyodrębnienia grup towarów, wszystkich danych nabywców, ceny czy też czasu zakupu organ odwoławczy wskazał, iż także na podatniku spoczywa obowiązek współdziałania w dowodzeniu określonych faktów i wskazywania dowodów, zwłaszcza mających potwierdzić korzystne dla niego okoliczności. Natomiast zasada ustalenia prawdy obiektywnej i obowiązek zebrania pełnego materiału dowodowego przez organy prowadzące postępowanie nie może być rozumiana jako nieograniczona powinność organów przejawiająca się w poszukiwaniu dowodów mających potwierdzić okoliczności korzystne dla podatnika. Organ odwoławczy nie uwzględnił również pozostałych zarzutów dotyczących naruszenia przepisów art. 125§1, w związku z art. 139§1, art. 180§1, w związku z art. 181, art. 190, w związku z art. 187§1 O.p. Podkreślił przy tym, iż podatniczka w trakcie postępowania przed organem I instancji stała na stanowisku, iż nie posiada żadnych dokumentów, dotyczących kosztów uzyskania przychodów, natomiast w postępowaniu przed organem odwoławczym wskazała na wysokość kosztów zakupu towarów sprzedanych za pomocą konta "ki." (odnośnie sprzedaży za pomocą konta "K." nie złożyła żadnych wyjaśnień). Jednakże pomimo kilkakrotnych wezwań organu nie zostały przedłożone żadne dowody ani złożone inne dodatkowe wyjaśnienia, które dowodziłyby bądź uprawdopodabniały poniesienie kosztów. Jedyne dodatkowe fakty, dotyczące zakupu towarów, ustalone dzięki inicjatywie dowodowej organu odwoławczego, potwierdzone przez stronę pismem z dnia 20.10.2010 r., stanowiły podstawę do uwzględnienia w kosztach uzyskania przychodów roku 2007 wydatków, udokumentowanych paragonami fiskalnymi wystawionymi przez : FH C.oraz FH W.z 2006r. - stosownie do wyjaśnień strony. Za bezzasadny organ odwoławczy uznał zarzut dotyczący wszczęcia postępowania podatkowego bez przeprowadzenia kontroli podatkowej lub czynności sprawdzających, przez co pozbawiono stronę prawa wynikającego z art. 165§1 i 2 O.p.. Wskazał, iż z unormowań ww. przepisów nie wynika obowiązek wszczęcia postępowania podatkowego dopiero po uprzednim przeprowadzeniu kontroli podatkowej lub czynności sprawdzających. W niniejszej sprawie, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej pismem z dnia 30 lipca 2008 r., przekazał informację, iż podatniczka przy pomocy portalu aukcyjnego Allegro w okresie 18.07.2005 r. - 1.07.2008 r. dokonała sprzedaży ubrań na kwotę co najmniej 60.181,58 zł. Zgodnie z treścią pisma, podatniczka nie prowadziła zarejestrowanej działalności gospodarczej. Ponadto z ustaleń Naczelnika Urzędu Skarbowego wynikało, że w zeznaniach rocznych PIT-37 za lata 2005, 2006 i 2007, rozliczanych wspólnie z mężem, wykazała przychód jedynie w roku 2005 r. w wysokości 2.232,20 zł (inne źródła). Materiał dowodowy w postaci wydruków transakcji na portalu Allegro, przesłany przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej , został włączony do postępowania postanowieniem z dnia 9 września 2008 r. strona została natomiast powiadomiona o jej prawach, określonych w art. 121§2 i art. 123§1 O.p. Organ II instancji nie uwzględnił również zarzutu naruszenia art. 125§1 O.p. poprzez nieuzasadnione i niezrozumiale przedłużanie postępowania podatkowego. Podniósł, iż strony były informowane o przedłużaniu postępowania podatkowego, jak również powodach tego przedłużenia, związanych z koniecznością gromadzenia materiału dowodowego, jego analizą oraz wypełnieniem obowiązków wynikających z przepisów ustawy Ordynacja podatkowa. Następnie organ wskazał, iż stosownie do art. 44 ust. 1, ust. 3 i ust. 6 u.p.d.o.f. podatnicy osiągający dochody z działalności gospodarczej, są obowiązani bez wezwania wpłacać zaliczki miesięczne na podatek dochodowy. Za okres od stycznia do listopada zaliczki uiszcza się w terminie do dnia 20 każdego miesiąca za miesiąc poprzedni. Zaliczkę za grudzień, w wysokości zaliczki należnej za listopad, uiszcza się w terminie do dnia 20 grudnia roku podatkowego. Organ stwierdził, że podatniczka obowiązku zapłaty zaliczek miesięcznych od dochodu osiągniętego w 2006 r. nie wypełniła. Dyrektor Izby Skarbowej uznał prawidłowość ustalenia dochodu i obliczenia należnych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za poszczególne miesiące 2006 r. przyjętego przez organ I instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący zarzucili opisanej decyzji niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 44 ust.1,3,6 w zw. z art. 5a pkt 6, art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 15 ust. 1 i 2 u.p.d.o.f. oraz art. 53a O.p.. Wskazując powyższe, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie o umorzeniu postępowania podatkowego. W uzasadnieniu skargi, nie zgodzili się ze stanowiskiem organu, że cała sprzedaż za pośrednictwem portalu Allegro miała charakter działalności gospodarczej. Wskazali przy tym na następujące fakty: - przedmiotem sprzedaży były tylko i wyłącznie prywatne przedmioty rodzinne, faktycznie używane, będące w posiadaniu skarżących dłużej niż 6 miesięcy licząc od dnia ich nabycia do dnia sprzedaży aukcyjnej; - odzież, która w późniejszym czasie, ze względu na chorobowy przyrost wagi K.S.zużycie oraz nieatrakcyjność (biorąc pod uwagę modę), stała się zbędna i była wystawiana do sprzedaży od przysłowiowej złotówki; - skarżąca wystawiając na aukcjach zbędne ubrania, prała je i prasowała, żeby ewentualny nabywca widział, że są czyste i w dobrym, a niekiedy idealnym stanie. Opisując aukcje, zachęcała kupujących do nabycia odzieży, co było ogólną praktyką, a wręcz obowiązkiem każdego wystawiającego aukcje; - choroba, na jaką zapadła podatniczka oraz choroba dziecka, spowodowały konieczność wyzbycia się zbędnych ubrań; - skarżąca nie sprzedawała na aukcjach w celach zarobkowych, a kupując przedmioty nigdy nie planowała ich sprzedaży; nie myślała nawet, że jest taka możliwość. Ponadto, zdaniem skarżących, organ podatkowy, nie uznając wskazań cen zakupu poszczególnych rzeczy, przy ustaleniu kosztów hipotetycznej działalności winien je oszacować w sposób określony ustawą. Powinien uwzględnić średnie koszty zakupu podobnych przedmiotów, biorąc pod uwagę fakt, że były to "markowe" ubrania. Jak twierdzą skarżący, organ podatkowy dysponował możliwością takich ustaleń, nawet w oparciu o analizę aukcji internetowych z kontrolowanego okresu. Mógł również dokonać ustaleń z porównań cen, występując do innych sprzedających, np. sklepów . Ustalenie wszystkich kosztów (w tym zakupów później sprzedanych rzeczy), które bezwzględnie trzeba było ponieść, dokonując sprzedaży aukcyjnej, było niezbędnym elementem do prawidłowego określenia podstawy opodatkowania i wielkości podatku dochodowego. W opinii skarżących, organ podatkowy nie miał podstaw, by stwierdzić, iż podatniczka prowadziła działalność gospodarczą, w rozumieniu przepisów ustawy Ordynacja podatkowa, ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o swobodzie działalności gospodarczej czy też ustawy o podatku od towarów i usług. Strona nie była czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług i z racji wyzbywania się zbędnych, prywatnych rzeczy, nie uważała, że stała się podatnikiem podatku VAT. Na poparcie prezentowanego stanowiska skarżący przedstawili obszerną analizę definicji działalności gospodarczej, w oparciu o przepisy ustawy o podatku od towarów i usług, postanowień VI Dyrektywy oraz Dyrektywy 2006/112/WE Rady, orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości oraz krajowe orzecznictwo sądowoadministracyjne, wydane w zakresie podatku VAT. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji odwoławczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje administracyjne w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a., nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W oparciu zaś o treść art. 133 § 1 powołanej wyżej ustawy sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy tzn. na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. Analizując ustalenia faktyczne oraz powołaną podstawę prawną zaskarżonej decyzji, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, które skutkowałoby koniecznością jej uchylenia. W pierwszej kolejności należy podkreślić, iż istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii, czy organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji dokonał prawidłowego zastosowania przepisu art. 53a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) – dalej jao O.p., a ściślej mówiąc, czy w związku z wydaniem wobec skarżących decyzji określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r., w której wykazano dochód, stanowiący podstawę naliczania zaliczek na ten podatek, organ ten był uprawniony i prawidłowo obliczył wysokość odsetek od zaniżonych zaliczek. W związku z tym należy wskazać, iż unormowanie zawarte w art. 53a O.p. rozstrzyga o możliwości wydawania, po zakończeniu roku podatkowego, decyzji określających zobowiązania z tytułu niewpłaconych w terminie albo deklarowanych w zaniżonej wielkości zaliczek na podatek. W myśl tego przepisu, jeżeli w postępowaniu podatkowym po zakończeniu roku podatkowego lub innego okresu rozliczeniowego organ podatkowy stwierdzi, że podatnik mimo ciążącego na nim obowiązku nie złożył deklaracji, wysokość zaliczek jest inna niż wykazana w deklaracji lub zaliczki nie zostały zapłacone w całości lub w części, organ ten wydaje decyzję, w której określa wysokość odsetek za zwłokę na dzień złożenia zeznania podatkowego za rok podatkowy lub inny okres rozliczeniowy, a w przypadku niezłożenia zeznania w terminie - odsetki na ostatni dzień terminu złożenia zeznania, przyjmując prawidłową wysokość zaliczek na podatek. O ile odsetki od zaległości podatkowej należnej za rok podatkowy nie są określane przez organ w decyzji (obowiązuje w tym wypadku zasada ich samoobliczenia przez podatnika - art. 53 § 3 O.p.), o tyle w odniesieniu do zaległych zaliczek miesięcznych na podatek dochodowy, odsetki te określa organ w decyzji wydanej zgodnie z art. 53a. Skoro zatem odrębną decyzją określono skarżącym zobowiązanie podatkowe w wysokości odmiennej niż wynikająca ze złożonej deklaracji oraz wykazano zaniżoną wielkość zaliczek za poszczególne miesiące, to organ podatkowy był zobligowany wydać decyzję, w której określił wysokość odsetek za zwłokę, przyjmując prawidłową, tzn. wynikającą z decyzji określającej zobowiązanie podatkowe za rok 2006, wysokość zaliczek na ten podatek (art. 53a O.p.). Rozpatrujący sprawę należy podkreślić, że norma art. 53a O.p. jest logicznie spójna z innymi przepisami tej ustawy, tj. art. 51 § 2, który stanowi, że za zaległość podatkową uważa się także niezapłaconą w terminie zaliczkę na podatek oraz art. 53 § 1, w myśl którego od zaległości podatkowych, z zastrzeżeniem art. 54, naliczane są odsetki za zwłokę. Zauważyć przy tym należy, że stosownie do art. 3 pkt 3 lit. a Ordynacji podatkowej ilekroć w ustawie jest mowa o podatkach, rozumie się przez to również zaliczki na podatki. Skoro zatem przez podatek rozumie się również zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych, co do których termin płatności ustalony został na dzień 20-go każdego miesiąca za miesiąc poprzedni (art. 44 ust.1, ust.3 i ust.6 u.p.d.o.f.), to po tym dniu niezapłacona część zaliczki staje się zaległością podatkową, od której naliczane są odsetki za zwłokę od tak ustalonej zaległości podatkowej. W ocenie Sądu zaskarżoną decyzję wydano w oparciu o poprawnie określoną wysokość odsetek od nieuiszczonych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych. Jak wynika z uzasadnienia skargi, zarzuty odnosiły się w istocie do ustaleń organów obu instancji zawartych w decyzjach w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. W szczególności skarżący nie podważali samego sposobu wyliczenia odsetek od zaliczek. Zarzuty wiązali z niewłaściwym zastosowaniem przez organy podatkowe m.in. przepisów art. 5a pkt 6, art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a konsekwencji z niesłusznym przyjęciem przez organy, że dokonywana przez skarżącą w latach 2005-2007 za pośrednictwem portalu aukcyjnego Allegro sprzedaż odzieży oraz innych artykułów przemysłowych miała znamiona działalności gospodarczej. Ponieważ skarga na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" r. w przedmiocie określenia skarżącym wysokości zobowiązania podatkowego za 2006 r. została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2011r. (sprawa oznaczona sygn. akt I SA/Ol 271/11), Sąd nie dostrzegł podstaw do kwestionowania ustaleń organów podatkowych w odniesieniu do określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2006, a także do sposobu dokonanej przez organy interpretacji przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę wydania decyzji dotyczącej ww. zobowiązania podatkowego. W szczególności, uwzględniając wszystkie okoliczności towarzyszące działalności prowadzonej przez skarżącą, takie jak: powtarzalność, regularność przeprowadzanych transakcji oraz okoliczności towarzyszące sprzedaży Sąd w powołanym wyroku uznał, iż organy zasadnie przyjęły, że podejmowane przez stronę działania, ich zakres, częstotliwość wskazywały na ich zarobkowy charakter. O fakcie zakwalifikowania sprzedaży przez skarżącą odzieży damskiej oraz innych artykułów przemysłowych w latach 2005-2007 za pośrednictwem portalu aukcyjnego Allegro, jako sprzedaży w ramach działalności gospodarczej świadczyły przede wszystkim następujące okoliczności: przeprowadzenie za pośrednictwem ww. portalu 2.871 transakcji, co wymagało od skarżącej przeprowadzenia szeregu zorganizowanych i cyklicznych czynności. Ponadto, skarżąca dbała o swój wizerunek jako solidnego sprzedawcy, o czym świadczyło utrzymywanie kontaktów z klientami czy też pozyskiwanie nowych. Podejmowane przez stronę działania miały również charakter profesjonalny. Sąd we wskazanym wyroku nie znalazł również podstaw do zakwestionowania przyjętej przez organ II instancji oceny odnośnie zasadności zaliczenia konkretnych wydatków do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej. Dyrektor Izby Skarbowej dokonał dokładnej analizy poszczególnych wykazanych przez stronę wydatków, po czym wskazał przyczyny ich uznania, bądź pominięcia w kosztach prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej. Nie dostrzeżono również naruszenia zasad postępowania, w stopniu wskazywanym przez skarżących, przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy. Sąd nie dopatrzył się bowiem podstaw do stwierdzenia naruszenia art.121 § 1, art.122 i art.123 § 1 Ordynacji podatkowej. Organy podatkowe w sposób dostateczny, a zarazem kompletny zebrały i rozpatrzyły dostępny im materiał dowodowy. Dokonując zatem kontroli we wskazanym zakresie Sąd nie stwierdził, iż przy wydaniu zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia art. 53a ustawy Ordynacja podatkowa, a także innych przepisów prawa materialnego i zasad postępowania. W tej sytuacji skarga nie znajduje uzasadnionych podstaw, wobec czego podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.