I SA/Ol 335/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Renata Kantecka (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski, sędzia WSA Jolanta Strumiłło, Protokolant sekretarz sądowy Jolanta Piasecka, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 10 października 2018r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej oraz odsetek za zwłokę oddala skargę I SA/Ol 335/18 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w O. po rozpatrzeniu odwołania A. K. (zwanej dalej: "skarżącą", "stroną") utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w E. z dnia "[...]" w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w wysokości 35.015,07 zł oraz odsetek za zwłokę od tej zaległości w wysokości 29.669 zł. Jak wynika z akt sprawy oraz uzasadnienia zaskarżonej decyzji, wnioskiem z dnia 5 września 2017r. strona zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w E. o umorzenie zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008r. z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości, określonej decyzją z dnia "[...]"., wraz z odsetkami za zwłokę, kosztami egzekucyjnymi i upomnienia. Wskazała na trudną sytuację finansową i osobistą. Zaznaczyła, że zostało zburzone jej poczucie bezpieczeństwa – pozostaje pod opieką psychiatry i psychologa. Kondycja fizyczna nie pozwala jej w pełni wykonywać obowiązków zawodowych, po długotrwałym leczeniu straciła pracę, a od 24 kwietnia 2017r. utraciła prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Obecnie poszukuje pracy, ale bez rezultatu. Pomagają jej przyjaciele, znajomi i rodzina. Wskazała, że mieszka sama i poza mieszkaniem nie posiada innego majątku, oprócz niepodzielonej nieruchomości z byłym mężem. Wyszczególniła koszty miesięcznego utrzymania i zaznaczyła, że w opłatach czynszowych ma zaległości. Decyzją z dnia "[...]" organ I instancji odmówił stronie udzielenia opisanej ulgi. Rozpatrując wniosek wskazał, że opisana zaległość nie uległa przedawnieniu z uwagi na zastosowanie skutecznego środka egzekucyjnego przerywającego termin przedawnienia, w postaci zajęcia wynagrodzenia za pracę z dnia 19 lutego 2014r.. Uwzględniając aktualną sytuację finansową i zdrowotną strony, organ stwierdził, że wystąpiła przesłanka ważnego interesu podatnika. Zauważył jednak, że okoliczności powstania zobowiązania podatkowego nie dają podstaw do pozytywnego rozpatrzenia wniosku - umorzenie zaległości podatkowej byłoby sprzeczne z interesem publicznym i stanowiłoby odstąpienie od ogólnych zasad realizacji dochodów budżetowych. W odwołaniu strona zarzuciła, że organ niesłusznie przyjął, że w sprawie nie wystąpił interes publiczny, nie odniósł się przy tym do jej konkretnej sytuacji i zgromadzonych dowodów. Zobowiązanie podatkowe, które powstało jest wynikiem wyłącznie jej nieznajomości prawa, nie powstało wskutek złej woli, czy oszustwa. Kontynuowanie postępowania egzekucyjnego nie leży w interesie publicznym, bowiem brak jest realnej możliwości uzyskania spłaty należności. Spłata należności doprowadziłaby do konieczności korzystania w przyszłości ze świadczeń z pomocy społecznej. Wniosła o uchylenie decyzji i umorzenie należności w całości wraz z odsetkami. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Administracji Skarbowej powołał treść art.67a §1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017r. poz.201 ze zm., dalej jako "O.p.") oraz wyjaśnił pojęcia ważny interes podatnika i interes publiczny. Zaznaczył, że postępowanie w zakresie umorzenia kosztów upomnienia umorzono decyzją organu I instancji z dnia "[...]", a postępowanie w zakresie umorzenia kosztów egzekucyjnych – postanowieniem z dnia "[...]". Odnosząc się do przesłanki ważnego interesu podatnika przyznał, że ze względu na sytuację finansową i zdrowotną strony oraz fakt, że obecnie nie dysponuje ona środkami, by jednorazowo dokonać spłaty istniejącej zaległości, która łącznie z odsetkami za zwłokę wynosi 64.848,07 zł, przesłanka ta wystąpiła w sprawie. Stwierdził, że strona samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, posiada własne mieszkanie położone w E.. Nie posiada środków transportowych, papierów wartościowych, oszczędności w gotówce ani praw majątkowych. Jest współwłaścicielem, wraz z byłym mężem, nieruchomości położonej w "[...]", która jest użytkowana przez byłego męża strony. Źródłem jej utrzymania jest obecnie wynagrodzenie za pracę w wysokości 1.459,48 zł, a miesięczne wydatki ponoszone na bieżące utrzymanie wynoszą 1.403,34 zł. Miesięczne dochody strony gwarantują pokrycie comiesięcznych wydatków, trudno zatem przyznać, że zagrożona jest egzystencja strony. Bieżące wydatki związane z funkcjonowaniem każdego gospodarstwa domowego nie mają cech wyjątkowych, a ich ponoszenie nie zwalnia z obowiązków podatkowych. Strona nie korzystała ze świadczeń z pomocy społecznej, a jak wskazała korzysta z pomocy osób trzecich, głownie znajomych. Na dzień 31 grudnia 2017r. strona posiadała zadłużenie z tytułu opłat za lokal mieszkalny w Spółdzielni Mieszkaniowej w E. w kwocie 940,23 zł oraz odsetki za zwłokę w kwocie 120,44 zł. Jednocześnie organ zaznaczył, że o udzieleniu ulgi nie może decydować subiektywne przekonanie strony o wyjątkowości jej sytuacji, oparte na poczuciu krzywdy i nierówności. Organ nie kwestionuje sytuacji w jakiej znajduje się strona, ale wskazuje, że trudna sytuacji finansowa nie przesądza automatycznie o konieczności przyznania wnioskowanej ulgi. Organ wskazał, że nieruchomość, którą strona posiada we współwłasności z byłym mężem mogłaby być przedmiotem hipoteki przymusowej. Dopóki strona posiada majątek, z którego możliwa jest egzekucja należności, dopóty umorzenie byłoby przedwczesne. Fakt, że obecnie strona nie jest w stanie uregulować zaległości podatkowej jest niewystarczający do uwzględnienia wniosku. To, że strona nie podjęła żadnych czynności zmierzających do podziału nieruchomości i rozliczenia się z byłym mężem, nie może świadczyć o tym, że nie będzie miała możliwości uregulowania zaległości po uporządkowaniu spraw majątkowych. Nie można akceptować działań zmierzających do poprawy sytuacji finansowej strony jedynie poprzez zwolnienie jej z zapłaty zaległego podatku i odsetek za zwłokę. Natomiast sytuacja zdrowotna strony nie może stanowić samoistnej podstawy do wydania pozytywnej decyzji, gdyż nie miała związku z powstaniem niniejszej zaległości. Organ nie zgodził się przy tym z podnoszoną przez stronę i stwierdzoną w opinii psychologicznej przyczyną wystąpienia jej rozstroju zdrowia. We wniosku o ulgę z dnia 17 marca 2014r. strona podnosiła, że jej stan zdrowia związany jest z sytuacją w pracy i wykrytymi w niej podczas kontroli nieprawidłowościami. Strona nie przedstawiła żadnych dowodów, iż z powodu stanu zdrowia nie mogła podjąć pracy zarobkowej, a obecnie pracuje. Organ wskazał, że sporna zaległość podatkowa wynika z niezapłacenia w terminie podatku dochodowego z tytułu dokonania przez stronę w dniu "[...]" odpłatnego zbycia lokalu mieszkalnego. W zamian strona nabyła spółdzielcze własnościowe prawo do innego lokalu mieszkalnego. Zamiana nastąpiła bez spłat i dopłat. Strona nie dokonała stosownego rozliczenia przychodu z tego tytułu i nie złożyła w terminie wymaganego oświadczenia o zameldowaniu na pobyt stały w zbywanym lokalu, czyli nie spełniła warunku uprawniającego do skorzystania z tzw. ulgi meldunkowej. Powstanie zaległości nie wiązało się zatem z okolicznościami nadzwyczajnymi i wyjątkowymi - zaległość jest konsekwencją działań strony, która nie wywiązała się z określonych ustawą obowiązków podatkowych. Uwzględnienie wniosku skutkowałoby przerzuceniem ujemnych skutków następstw nierzetelnego działania strony na Skarb Państwa. Rozważając sprawę z punktu widzenia interesu publicznego, organ odwoławczy wskazał, że wyrazem zasady sprawiedliwości jest jednakowe traktowanie podatników znajdujących się w takiej samej sytuacji faktycznej i prawnej. Organ stwierdził, że w przypadku strony na istnienie w sprawie ww. przesłanki nie wskazuje jej sytuacji majątkowa – skoro strona ma możliwość uregulowania zaległości z wykorzystaniem posiadanego majątku, a nie podejmuje żadnych działań w tym kierunku, nie może oczekiwać preferencyjnego traktowania. Zasadą jest bowiem płacenie podatków w sposób i w terminach przewidzianych przez prawo. Jedynie nadzwyczajne okoliczności mogą spowodować odstępstwo od tej reguły. Organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutem naruszenia art.67a §1 pkt 3 O.p. i wskazał, że nawet wystąpienie przesłanki ważnego interesu podatnika nie obliguje organu do umorzenia należności podatkowych. Organ zaznaczył również, że odsetki za zwłokę nie mają charakteru samodzielnego, pełnią funkcję kompensacyjną, stanowiąc wyrównanie, zapłatę na rzecz wierzyciela za korzystanie ze środków pieniężnych w okresie, gdy powinny znajdować się w dyspozycji budżetu państwa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na opisaną decyzję skarżąca zarzuciła naruszenie art. 67a §1 pkt 3 O.p., przez błędne zastosowania i niewłaściwą interpretację "interesu publicznego" i wniosła o uchylenie decyzji w całości. Podniosła, że organ błędnie przyjął, że nie jest osobą niepełnosprawną – orzeczeniem Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w E. została zaliczona do osób z lekkim stopniem niepełnosprawności okresowo do 29 lutego 2020r., ze względu na stan psychiczny. Wskazała, że jej wynagrodzenie za pracę jest równe minimalnemu. Zdaniem skarżącej, organ pominął fakt, że spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu zostało w grudniu 2017r. zajęte w postępowaniu egzekucyjnym na wniosek organu podatkowego. Po zakończeniu tego postępowania zostanie bezdomną i stanie się klientką pomocy społecznej. W nieruchomości w K. posiada tylko udział – nie ma możliwości podziału i zbycia nieruchomości. Zarzuciła, że przedstawiona przez organ argumentacja jest zbyt ogólna, przy badaniu przesłanki "interesu publicznego" organ nie odniósł się do jej sytuacji i do zebranych dowodów. Zaznaczyła, że nie jest osobą biegłą w zakresie podatków, przedmiotowe zobowiązanie jest wyłącznie wynikiem jej nieznajomości prawa. Podniosła, że decyzja narusza jej prawo do życia i funkcjonowania w warunkach odpowiadających godności człowieka, w poczuciu bezpieczeństwa i zaufania do państwa. Spłatę należności, która stale rośnie, uznała za nierealną. Kontynuowanie postępowania egzekucyjnego nie leży w interesie publicznym, gdyż brak jest możliwości uzyskania od niej spłaty należności. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zaznaczył, że skarżąca dopiero na etapie skargi przedłożyła orzeczenie o niepełnosprawności z dnia "[...]" oraz, że nie ma ono wpływu na rozstrzygnięcie, gdyż pomimo obniżenia zdolności do wykonywania pracy nie posiada przeciwwskazań do jej podjęcia, a nadto obecnie pracuje. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Spór między stronami dotyczy zasadności odmowy umorzenia zaległości podatkowych w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. wraz z odsetkami za zwłokę wyliczonymi na dzień złożenia wniosku. Skarżąca w toku postępowania przed organami podatkowymi obu instancji i w złożonej skardze dowodzi, że w sprawie wystąpiły okoliczności uzasadniające wystąpienie zarówno interesu publicznego, jak i ważnego interesu podatnika, o których mowa w art. 67a § 1 pkt 3 O.p., co winno skutkować umorzeniem zaległego podatku wraz z odsetkami za zwłokę. W szczególności wskazała na swój stan zdrowia, posiadane orzeczenie o lekkim stopniu niepełnosprawności co, jej zdaniem, wpływa w istotny stopniu na obniżoną zdolność do wykonywania pracy, a to przedkłada się na brak możliwości podjęcia dodatkowej pracy jak i wysokość uzyskiwanego wynagrodzenia, które obecnie kształtuje się w granicach minimalnego wynagrodzenia za pracę. Dodatkowa zaakcentowała fakt swojej niewiedzy o konieczności uiszczenia daniny publicznej, co spowodowało powstanie zadłużenia względem Skarbu Państwa. Zdaniem organów podatkowych przywołane przez skarżącą okoliczności uzasadniały wystąpienie ważnego interesu podatnika. Wobec braku przesłanki interesu publicznego nie orzeczono jednak umorzenia, co organy podatkowe obu instancji wywodziły zarówno z okoliczności powstania zaległości i ich charakteru, jak i z uwagi na posiadany przez skarżącą majątek. W opisanych przez stronę faktach organy podatkowe nie dopatrzyły się przesłanki interesu publicznego. Bezspornym w sprawie pozostaje, że istnieje ważny interes podatnika, dlatego zarzuty skarżącej w tym zakresie pozostają bezpodstawne. Organy podatkowe dokonując oceny uwzględniły bowiem zarówno stan zdrowia skarżącej, uzyskiwane przez nią dochody, brak środków na jednorazową spłatę zaległości w tym momencie i na tej podstawie uznały, że w sprawie występuje ważny interes podatnika. Ponoszona zatem przez skarżącą okoliczność posiadania orzeczenia o lekkim stopniu niepełnosprawności w tych okolicznościach sprawy w żaden sposób nie zmienia przyjętej przez organy oceny, pomimo że na etapie prowadzenia postępowania organy nie dysponowały dokumentem potwierdzającym orzeczenie o stopniu niepełnosprawności i to nie z winy organów podatkowych, a z powodu nieprzedłożenia go przez skarżącą. Zaznaczyć jednocześnie należy, że mimo zaliczenia skarżącej do lekkiego stopnia niepełnosprawności, jak wynika z zaświadczenia z dnia "[...]", skarżąca pracuje na pełen etat od 9 października 2017r. do 31 października 2018r. (k. 9 akt postępowania odwoławczego). Tym samym stan zdrowia skarżącej pozostaje bez wpływu na jej możliwości zarobkowania i sytuację materialną. Dokonując zatem kontroli legalności objętej skargą decyzji, Sąd doszedł do przekonania, że nie narusza ona przepisów prawa procesowego, jak również materialnego. Prawidłowo organy podatkowe obu instancji dokonały wykładni treść spornego w sprawie przepisu art. 67a § 1 pkt 3 O.p. i zawartych w nim pojęć ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego. Poprawnie także pojmują konstrukcję powołanego przepisu nakazującą w pierwszej kolejności badanie czy okoliczności sprawy uzasadniają wystąpienie wskazanych przesłanek. W przypadku stwierdzenia, że takie przesłanki nie zaistniały organ podatkowy odmawia udzielenia wnioskowanej ulgi, w sytuacji jednak, gdy takie okoliczności zaistnieją, w gestii organu leży decyzja w kwestii umorzenia bądź też nie zaległości i ona właśnie podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie organy podatkowe postąpiły zgodnie z opisanymi regułami. Ocenie poddano okoliczności faktyczne wskazywane przez stronę jako uzasadnienie przyznania ulgi w postaci umorzenia zaległych zobowiązań podatkowych. Stwierdziwszy, że przedstawione przez stronę argumenty wypełniają przesłanki ważnego interesu podatnika, organ podatkowy – działając w ramach uznania administracyjnego – odmówił skarżącej wnioskowanej ulgi. Jednocześnie organ podatkowy ocenił, że w sprawie nie wystąpiły okoliczności uzasadniające wystąpienie drugiej z powołanych w ww. przepisie przesłanek, tj. istnienie interesu publicznego. Powyższej ocenie, wyrażonej w treści zaskarżonej decyzji, nie sposób zarzucić błędów, które uzasadniałyby uchylenie zaskarżonej decyzji. Nie ulega wątpliwości, że konstrukcja art. 67a O.p. dla zastosowania ulgi nie wymaga łącznego wystąpienia obu przesłanek (ważnego interesu podatnika i interesu publicznego), zatem podjęcie decyzji w ramach uznania administracyjnego było dopuszczalne. Jak wynika z treści zaskarżonego rozstrzygnięcia organ podatkowy uznał, że skarżąca znalazła się w sytuacji uzasadniającej wystąpienie ważnego interesu podatnika. Z powyższego wynika, że organ podatkowy "może", a nie "musi" umorzyć zaległości podatkowe, co oznacza, że zastosowanie ulgi podatkowej jest prawem, a nie obowiązkiem organów podatkowych. W tej sytuacji Sąd nie ma podstaw do odmiennej oceny przyjętego przez organ podatkowy poglądu i nie ma także uprawień do wkraczania w zakres uznania administracyjnego. W tych okolicznościach sporne w sprawie pozostaje to, czy organ podatkowy poprawnie interpretuje pojęcie interesu publicznego i brak jego znamion w zaistniałych w sprawie okolicznościach faktycznych. Nie ulega wątpliwości, że powołane sformułowanie nie jest definicją określoną, słusznie zatem przy rozumieniu tego stwierdzenia organ podatkowy odwołuje się do orzecznictwa sądów administracyjnych, które ukształtowało pomocne wskazówki interpretacyjne. Wynika z nich, że przez interes publiczny rozumie się dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, korektę błędnych decyzji itp. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 maja 2003 r. sygn. akt III SA 2752/01 LEX nr 145004). Podkreślenia wymaga również, że "interes publiczny" – jako pojęcie niedookreślone – na gruncie indywidualnych spraw przybiera różne znaczenie mimo, że podjęte próby zdefiniowania ww. pojęcia przez orzecznictwo sądowe są coraz liczniejsze. Zaznacza się w piśmiennictwie, że przy wykładni "interesu publicznego" należy uwzględniać respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa (B. Dauter, w: S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat. M. Niezgódka - Medek, Ordynacja podatkowa - Komentarz, Warszawa 2009, s. 356 – 358; por. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 30 listopada 2017 r., I SA/Go 329/17, CBOSA). Orzecznictwo sądowoadministracyjne podkreśla, że ustalenie kwestii istnienia przesłanki "interesu publicznego" wiąże się z koniecznością ważenia relacji w dwóch płaszczyznach: jedną płaszczyznę tworzy zasada, jaką jest terminowe płacenie podatków w pełnej wysokości, drugą – wyjątek od zasady, polegający na zastosowaniu indywidualnej ulgi podatkowej, a organ w danym przypadku winien ustalić, co jest korzystniejsze z punktu widzenia interesu publicznego – dochodzenie należności czy też zastosowanie ulgi (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 października 2018 r., sygn. akt II FSK 3046/16, CBOSA). Zatem przesłanką decydującą o możliwości podjęcia decyzji w kwestii umorzenia muszą być tylko okoliczności szczególne i niezależne od woli podatnika, uzasadniające odstąpienie od konstytucyjnej zasady powszechności opodatkowania. Umorzenie zobowiązania jest jednym ze sposobów nieefektywnego wygasania zobowiązania podatkowego, co oznacza, że wygaśnięcie zobowiązania następuje bez zaspokojenia wierzyciela. Zastosowanie ulgi jest instytucją o charakterze wyjątkowym, zasadą jest bowiem terminowe płacenie podatków, które stanowią dochód budżetu Państwa i umożliwiają realizowanie potrzeb całego społeczeństwa. Wszelkie ulgi podatkowe są więc wyjątkiem i istotnym odstępstwem od zasady powszechności i równości opodatkowania. Udzielanie ulg w spłacie podatków traktowane jest, co do zasady, jako jedna z form pomocy udzielanej przez Państwo, zaś pomoc taka dopuszczalna jest w ściśle określonych w przepisach prawa sytuacjach. Prawidłowo organ podatkowy uznał zatem, że w rozpoznanej sprawie zarówno sposób powstania zaległości podatkowej, jak i okoliczności braku jej terminowej spłaty nie były spowodowane okolicznościami od strony niezależnymi. Słusznie organ wywodzi, że w sytuacji gdy zbycie nieruchomości miało miejsce przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie, zaś skarżąca nie dokonała rozliczenia przychodu z tego tytułu, nie złożyła w terminie wymaganego oświadczenia o spełnieniu warunku 12-miesięcznego zameldowania na pobyt stały w lokalu mieszkalnym będącym przedmiotem zamiany, to skarżąca jako osoba otrzymująca w 2008 roku przychód z tego tytułu, winna była zgłosić opodatkowanie tychże przychodów i odprowadzić podatek, skoro jak zauważył to organ była świadoma ciążącego na niej obowiązku wynikającego ze sprzedaży nieruchomości, bowiem notariusz pouczył sprzedającą o treści przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. W tej sytuacji twierdzenia skarżącej, że przyczyną braku uiszczenia należnego podatku, czy też nie skorzystania z ulgi był fakt jej niewiedzy w zakresie konieczności uiszczenia podatku, nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Ponadto okoliczność jej niewiedzy nie stanowi sytuacji nadzwyczajnej. Przyjmując taką kwalifikację, praktycznie każdy z podatników mógłby domagać się umorzenia zaległości podatkowych na podstawie braku wiedzy. Tymczasem instytucja przewidziana w art. 67a O.p. nie stanowi zwolnienia o charakterze powszechnym, ale stanowi odstępstwo od reguły i może być przyznawana jedynie w szczególnych okolicznościach. Niezależnie jednak od powyższego ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynikało, że skarżąca ma możliwość uregulowania zaległości podatkowej w oparciu o posiadany majątek w postaci spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego oraz nieruchomości - działki zabudowanej budynkiem mieszkalnym. W tych warunkach brak działań ze strony skarżącej w celu uregulowania ciążącej na niej zaległości w oparciu o posiadany majątek nie może stanowić podstawy do preferencyjnego jej traktowania. Obiektywnie przyjmując strona mogła i nadal może zabezpieczyć środki finansowe na zapłatę podatku we własnym zakresie. Brak zapłaty podatku nie wynika z wystąpienia czynników, na które podatniczka nie miała wpływu i które są niezależne od sposobu jej postępowania. W takiej sytuacji trudno, by Skarb Państwa definitywnie rezygnował ze swoich należności, których strona nie uiściła, pomimo tego, że posiada możliwości, by uczynić zadość obowiązkom podatkowym. Skarżąca nie może oczekiwać, że Państwo będzie ponosić koszty podjętych przez nią decyzji finansowych, czy też zaniechań, ponieważ w jej przypadku nie zaistniały okoliczności uzasadniające uprzywilejowanie jej względem innych podatników regulujących swoje zobowiązania podatkowe w terminie. W tym zakresie zarzut skarżącej, że organ odwoławczy pominął fakt, iż posiadane spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego zostało w grudniu 2017r. zajęte w postępowaniu egzekucyjnym, natomiast w nieruchomości położonej w "[...]" posiada tylko udział, gdyż stanowiła ona wspólność majątkową małżeńską z byłym mężem, nie stanowi wystarczającej argumentacji do podważenia stanowiska organu o braku wystąpienia przesłanki interesu publicznego. Fakt wszczęcia postępowania egzekucyjnego przez organ podatkowy nie jest niczym nadzwyczajnym w sytuacji gdy skarżąca nie spłaca samodzielnie zaległości podatkowej w oparciu o posiadany majątek. Jest to konsekwencja niepodjęcia przez skarżącą działań w celu samodzielnego uregulowania zaległości podatkowej i tym samym nie może stanowić o wystąpieniu przesłanki interesu publicznego. Nieprecyzyjne zaś określenie użyte przez organ odwoławczy, iż strona posiada majątek w postaci nieruchomości, gdy faktycznie posiada tylko udział nie zmienia oceny, że posiada możliwości opłacenia zaległego podatku. W sprawie stwierdzić trzeba, że dotychczasowe rozważania dowodzą poprawności prowadzonego przez organy podatkowe postępowania. Wbrew formułowanym tezom, organ podatkowy zebrał i prawidłowo ocenił materiał dowodowy niezbędny do wydania decyzji w tej sprawie. Odniesiono się do wszystkich wskazywanych przez stronę argumentów, nawiązując także do sytuacji zdrowotnej i majątkowej w oparciu o przedłożone przez stronę dokumenty, jak i dowody zgromadzone we własnym zakresie. Wyjaśnione zostały wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), skargę jako nieuzasadnioną oddalił.