I SA/Ol 341/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Błesiński po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2015r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. S. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie uchylenia decyzji i odmowy przyznania pomocy na zalesianie postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. A. S. (dalej jako skarżąca, wnioskodawczyni) reprezentowana przez pełnomocnika, we wniesionej skardze na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie uchylenia decyzji i odmowy przyznania prawa pomocy na zalesianie, zawarła także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm., cyt. dalej jako p.p.s.a.) Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazać jednak należy, że przedmiotem wstrzymania mogą być wyłącznie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają tego wykonania, a tym samym takie, które wywołują skutki materialnoprawne (vide: postanowienie NSA z dnia 5 maja 2005r., sygn. akt I OZ 371/05, LexPolonica Nr 402363). Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (vide: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, opub. w bazie www.orzeczenia.nsa.gov.pl.). Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (vide: T. Woś [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 295 i n.). Cechy tej nie mają z kolei akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (vide: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186 i n.). Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że w rozpoznawanej sprawie strona wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w przedmiocie uchylenia decyzji przyznającej pomoc na zalesianie gruntów rolnych i odmowy przyznania pomocy na zalesianie. Decyzja ta nie posiada zatem przymiotu wykonalności, albowiem nie nakłada na skarżącą żadnych obowiązków podlegających wykonaniu w sposób dobrowolny, czy też przymusowy, a jedynie rozstrzyga o uprawnieniu do pomocy finansowej na zalesianie. Dodatkowo wskazać należy również, że sformułowany w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został w żaden sposób uzasadniony. Wnioskodawczyni, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, nie wykazała istnienia żadnych konkretnych przesłanek przemawiających za wydaniem pozytywnego z punktu widzenia strony rozstrzygnięcia. Z przedstawionych względów, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.