I SA/Ol 36/16

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie Anna Ambroziak po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. P. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika w sprawie ze skargi K. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej postanawia 1. odmówić przyznania prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych 2. pozostawić bez rozpoznania wniosek skarżącej o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika K. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej. Następnie w dniu 17 lutego 2016 r. skarżąca złożyła na formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy. Ze złożonego przez skarżącą formularza wniosku o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, iż prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z mężem i dwoma niepełnoletnimi synami. Rodzina wnioskodawczyni utrzymuje się z wynagrodzenia z tytułu umowy zlecenia wykonywanej przez męża skarżącej G.P. w wysokości "[...]" netto. Nadto wnioskodawczyni oświadczyła, że prowadzi działalność gospodarczą, jednak nie określiła dochodów uzyskiwanych z tego tytułu. Określając swój stan majątkowy wnioskodawczyni wykreśliła wszystkie rubryki formularza PPF poza jedną (nr 7.2.3), w której wykazała wierzytelność w kwocie "[...]". Nadto wyjaśniła, że ponosi wydatki w kwocie 6.000 zł miesięcznie z tytułu spłaty rat kredytu zaciągniętego w Banku "[...]" oraz ponosi koszty utrzymania w wysokości 1.500 zł. W uzasadnieniu wniosku oświadczyła, że jest w trudnej sytuacji finansowej. Mając na uwadze fakt, że wnioskodawczyni nie określiła zakresu wniosku tj. nie wypełniła rubryki nr 4, referendarz sądowy wezwaniem z dnia 24 lutego 2016 r. na podstawie art. 258 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012r. , poz. 270 ze zm. dalej cyt. jako "p.p.s.a."), zobowiązał skarżącą do jego uzupełnienia w terminie 7 dni, poprzez usunięcie jego braków formalnych, pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania, poprzez sprecyzowanie, czy wniosek obejmuje: - zwolnienie od kosztów sądowych, - częściowe zwolnienie od kosztów sądowych, - ustanowienie radcy prawnego, - ustanowienie adwokata, - doradcy podatkowego. Nadto w trybie art. 255 p.p.s.a skarżąca została wezwana do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie dodatkowych oświadczeń i przedłożenie dokumentów źródłowych w zakresie okoliczności dotyczących jej sytuacji majątkowej i życiowej, które mogą mieć wpływ na ocenę zasadności wniosku o przyznanie prawa pomocy. W zakreślonym w wezwaniu siedmiodniowym terminie wnioskodawczyni odesłała odpis formularza PPF, w którym zakreśliła w rubryce 4.1 formularza PPF pozycję – zwolnienie od kosztów sądowych, natomiast pod pozycją 4.2 nic nie zakreśliła. Nadto przedłożyła oświadczenie z dnia 4 marca 2016 r., w którym wyjaśniła, że konto bankowe jej firmy jest zajęte przez komornika. Nieruchomości, które posiada tj. zakład produkcyjny przy "[...]" działka rolna w "[...]" są zajęte przez wierzycieli, komornik prowadzi z tych nieruchomości egzekucję. Oświadczyła, że dochód firmy "[...]" za rok 2015 jest wynikiem tego, że firma spłaca stare zaległości, które były już wcześniej zaksięgowane. Dodała, ze nie posiada ruchomości, które stanowią większą wartość. Nadto wyjaśniła, że nie złożyła zeznania podatkowego za 2015 r. do Urzędu Skarbowego. Do tych wyjaśnień skarżąca załączyła: dwa przelewy z rachunku bankowego G. P. potwierdzające dokonanie dwóch operacji na kwoty 191.03 zł i 289,79 zł z dnia 28.01.2016 r., polecenie przelewu z tytułu opłaty za fakturę "[...]" na rzecz "[...]" z dnia 3.03.2016 r. na kwotę 98,63 zł, fakturę za energię elektryczną z dnia 9.02.2016 r. za nieruchomość położoną: "[...]" na kwotę 78,24 zł oraz fakturę za energię elektryczną z dnia 1.02.2016 r. za nieruchomość położoną"[...]" na kwotę 342,62 zł. Referendarz sądowy zważył, co następuje: Na wstępie należy zaznaczyć, że skarżąca składając wniosek o prawo pomocy, nie zakreśliła zakresu żądania tj. czy wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych, częściowe zwolnienie od kosztów sądowych, ustanowienie adwokata, ustanowienie radcy prawnego czy też ustanowienie doradcy podatkowego. Na wezwanie z dnia 24 lutego 2016 r. uzupełniła brak formalny złożonego formularza PPF tylko częściowo zakreślając w rubryce 4.1 zwolnienie od kosztów sądowych. Natomiast niezakreśliła żadnej pozycji z rubryki nr 4.2 formularza PPF. Stosownie zaś do art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Brakiem formalnym wniosku złożonego na urzędowym formularzu jest niewypełnienie lub niewłaściwe wypełnienie którejkolwiek z rubryk formularza. Jako niewypełnienie wniosku należy uznać w szczególności brak skreśleń w rubrykach oznaczonych symbolem (*). Symbol ten występuje m.in. w rubryce nr 4.2 formularza. Skreślenie umożliwia uzyskanie informacji, o jaki zakres prawa pomocy strona się ubiega. W tej sytuacji zatem, gdy skarżąca nie uzupełnił braku formalnego wniosku i nie wskazała zakresu żądanego prawa pomocy w odniesieniu do ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika na mocy art. 257 p.p.s.a., pozostawiono bez rozpoznania wniosek strony w tym zakresie. Uwzględniając powyższe referendarz sądowy rozpoznał wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, tj. w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Wpis od skargi w przedmiotowej sprawie wynosi 500 zł (zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów, z dnia 16.12.2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz. U Nr 221, poz. 2193 ze zm]). Generalną zasadą postępowania przed sądami administracyjnymi jest konieczność ponoszenia przez strony kosztów postępowania związanych z udziałem w sprawie. Wyjątek od powyższej zasady wprowadza instytucja prawa pomocy. Zgodnie z art. 245 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 246 § 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym – gdy strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Celem instytucji prawa pomocy jest zagwarantowanie prawa do sądu osobom najuboższym, znajdującym się w wyjątkowo złej sytuacji materialnej, które nie są w stanie wygospodarować środków na pokrycie kosztów związanych z dochodzeniem swych praw przed sądem. Stosując prawo pomocy nie można chronić czy też wzbogacać majątku osób prywatnych, gdyż celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie dostępu do sądu osobom, którym brak środków finansowych ten dostęp uniemożliwia. (vide postanowienia: NSA z dnia 29 listopada 2013r., sygn. akt II FZ 773/13; WSA w Poznaniu z dnia 16 października 2008r., sygn. akt I SA/Po 1433/07 publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl) . Dodatkowo podkreślenia wymaga fakt, że zgodnie z art. 246 § 1 i 2 p.p.s.a. ciężar dowodu spoczywa na stronie, która ubiega się o przyznanie prawa pomocy. Z użycia w tych przepisach określenia "gdy wykaże" wynika niezbicie, że to na stronie wnioskującej spoczywa obowiązek przekonania sądu, iż w jej przypadku zachodzą ustawowe przesłanki warunkujące przyznanie jej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że to strona powinna należycie uzasadnić i uprawdopodobnić okoliczności, które podaje we wniosku o przyznanie prawa pomocy. Jeżeli fakty, które podaje we wniosku, nie znajdują pokrycia w aktach sprawy lub pozostają w sprzeczności z zawartymi tam informacjami o stanie majątkowym strony, istnieją podstawy do odmowy przyznania prawa pomocy (vide: postanowienia NSA z dnia 9 września 2004r., sygn. akt FZ 360/04, niepubl., z dnia 7 marca 2006r., sygn. akt OZ 211/06, niepubl.). To zatem strona ma przekonać rozpoznającego wniosek o przyznanie prawa pomocy, iż nie jest w stanie ponieść określonych kosztów postępowania. Składając formularz wniosku, powinna tym samym skrupulatnie go wypełnić, a w sytuacji, gdy zawarte w nim oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku i dochodach okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości (art. 255 p.p.s.a.), ma przedłożyć dodatkowe oświadczenia i dokumenty źródłowe pozwalające na zweryfikowanie złożonego przez nią oświadczenia i dokonanie oceny jej rzeczywistej sytuacji materialnej. Wybór żądanych dokumentów źródłowych uzależniony jest od indywidualnych okoliczności rozpoznawanej sprawy i pozostawiony został uznaniu rozpoznającego wniosek o przyznanie prawa pomocy. Zwrócić należy także uwagę, że przepis art. 255 p.p.s.a. jest nie tylko podstawą prawną dla działań umożliwiających prawidłową ocenę sytuacji materialnej wnioskodawcy, ale regulacja ta pozwala także ubiegającemu się o przyznanie prawa pomocy na uzupełnienie wniosku w przypadku, kiedy okoliczności wskazane we wniosku nie okażą się wystarczające do stwierdzenia przesłanek z art. 246 § 1 p.p.s.a. O ile zatem nieprzeprowadzenie postępowania uzupełniającego co do rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych strony, w przypadku, gdy okoliczności przedstawione we wniosku budzą jakiekolwiek wątpliwości, jest istotną wadą postanowienia skutkującą jego uchyleniem, o tyle uchylenie się strony od obowiązków nałożonych w toku takiego postępowania należy uznać za przeszkodę wykluczającą uprawdopodobnienie wskazanych we wniosku informacji o przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie (vide: postanowienie NSA z 10 stycznia 2008 r., sygn. II FZ 540/07, niepubl.). Strona powinna należycie uzasadnić i uprawdopodobnić okoliczności, które podaje we wniosku o przyznanie prawa pomocy. Oceniając wniosek strony skarżącej w aspekcie wskazanych wyżej kryteriów, należy stwierdzić, że nie zasługuje on na uwzględnienie. W niniejszej sprawie istnieją bowiem istotne wątpliwości dotyczące sytuacji majątkowej strony, a tym samym brak jest podstaw do uznania, że spełnione zostały warunki udzielenia żądanego zwolnienia. W szczególności nie można ustalić w sposób niebudzący wątpliwości jakie skarżąca uzyskuje dochody, jaki posiada i posiadała majątek, czy ewentualnie posiada jakiekolwiek oszczędności, jakie ponosi wydatki i jak rozporządza swoimi dochodami i majątkiem. Natomiast jak już wskazano na wstępie, to na stronie ciąży obowiązek wykazania w sposób wyczerpujący i wiarygodny przesłanek warunkujących przyznanie prawa pomocy. Wobec tego, pochodzące od niej informacje powinny być na tyle szczegółowe, wiarygodne i rzetelne, by możliwa była kompleksowa ocena jej rzeczywistej kondycji finansowej. Te natomiast udzielone przez stronę skarżącą nie tworzą jasnego obrazu jej zdolności płatniczych. Jak wynika z oświadczenia strony, czteroosobowa rodzina skarżącej utrzymuje się z dochodów męża w kwocie "[...]" i dochodów skarżącej z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, przy czym strona nie określiła ich wysokości zarówno składając oświadczenie na urzędowym formularzu PPF jak i składając dodatkowe wyjaśnienia w trybie art. 255 p.p.s.a. do czego została wezwana. Powyższe oświadczenie w związku brakiem przedstawienia jakiegokolwiek dokumentu źródłowego mogącego choćby pośrednio potwierdzić fakt jak i wysokość uzyskiwanych dochodów przez męża skarżącej jaki fakt i wysokość uzyskiwanych dochodów przez skarżącą powoduje, że oświadczenie to nie może być uznane za pełne i wiarygodne. Wyjaśnienie skarżącej, iż uzyskiwany dochód z działalności gospodarczej jest tylko wynikiem sposobu księgowania nie uzasadnia nieprzedstawienia żądanych wyjaśnień na wezwanie referendarza sądowego. Podkreślić należy, że w oparciu o dokumenty źródłowe dotyczące prowadzonej działalności gospodarczej rozpoznający wniosek miał możliwość zarówno ustalić wysokość uzyskiwanego dochodu jak i kondycję prowadzonej przez stronę działalności, co niewątpliwie wpływa na jej sytuację finansową i możliwości poniesienia kosztów sądowych. Nadto z oświadczenia wnioskodawczyni wynika, że ponosi stałe wydatki na utrzymanie w kwocie 1.500 zł miesięcznie oraz spłaca co miesiąc ratę kredytu w wysokości 6.000 zł. Na potwierdzenie swoich wyjaśnień wnioskodawczyni przedstawiła jednakże tylko: dwa rachunki za energię elektryczną płatne za dwie różne nieruchomości na kwoty 342,62 zł za okres dwóch miesięcy i na kwotę 70,24 zł za okres dwóch i pół miesiąca, potwierdzenie zapłaty do "[...]" na kwotę 98,63 na podstawie, którego nie sposób ustalić ani punktu poboru jak i okresu rozliczeniowego oraz potwierdzenia przelania środków z rachunku bankowego G. P. na rzecz "[...]"na kwotę 191,03 zł z dnia 28.01.2016 r. i potwierdzenie przelewu na rzecz "[...]" na kwotę 289,79 zł z dnia 28.01.2016 r. W oparciu, o tak przedstawione informacje, nie sposób było ustalić wysokości miesięcznych wydatków ponoszonych przez skarżącą z tytułu utrzymania gospodarstwa domowego. Zauważyć przy tym należy, że skarżąca została wezwana do przedstawienia szczegółowego zestawienia stałych miesięcznych wydatków związanych z utrzymaniem własnym jak i jej rodziny oraz do przedłożenia dokumentów źródłowych potwierdzających ponoszone wydatki za okres od 1.09.2015 r. do 24.02.2016 r. Podkreślić należy za Naczelnym Sądem Administracyjnym (postanowienie z 5 listopada 2010r., sygn. akt II GZ 318/10, publ.: www.orzeczenia.nsa.gov.pl), iż czynności określone w art. 255 p.p.s.a. podejmowane są po to, aby umożliwić stronie należyte uzasadnienie i udokumentowanie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Strona wezwana do uzupełnienia oświadczenia winna z należytą starannością wypełnić treść sądowego wezwania. To w jej interesie leży przedstawienie informacji służących uzyskaniu prawa pomocy. W sytuacji zatem gdy, rozpoznający wniosek referendarz sądowy, nie dysponuje pełnym i wiarygodnym oświadczeniem wnioskodawczyni zarówno, co do kwestii wysokości uzyskiwanych dochodów jak i wysokości faktycznie ponoszonych kosztów, nie miał możliwości uwzględnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy. Zauważyć należy, że zasadniczą kwestią dla właściwego ustalenia sytuacji materialnej wnioskodawczyni, a tym samym do zweryfikowania jej możliwości płatniczych jest ustalenie kwoty faktycznie uzyskiwanych dochodów i ponoszonych stałych, niezbędnych kosztów utrzymania. Posiadając te informacje rozpoznający wniosek jest w stanie dokonać właściwej oceny sytuacji materialnej skarżącej poprzez porównanie wysokości kosztów związanych z postępowaniem sądowoadministracyjnym z możliwościami płatniczymi wnioskodawczyni. Na marginesie należy zauważyć, że strona w żaden sposób nie odniosła się do kwestii wysokości ponoszonych wydatków z tytułu spłaty raty kredytu tj. nie przedstawiła żadnego dokumentu źródłowego potwierdzającego ten fakt, nie wyjaśniła też z jakich środków spłaca raty kredytu w sytuacji gdy z oświadczenia strony wynika, że czteroosobowa rodzina utrzymuje się z dochodu w kwocie "[...]". Skarżąca pomimo wezwania w trybie art. 255 p.p.s.a., nie przedstawiła także wykazów i wyciągów z posiadanych rachunków bankowych przez nią i współmałżonka za okres od 01.11.2015 r. do 24.02.2016 r.; zeznania podatkowego za rok 2015; oświadczenia o posiadanym majątku w okresie od 1.01.2014 r. do 24.02.2016 r. przez skarżącą i osoby pozostające we wspólnym gospodarstwie domowym; wartości szacunkowej posiadanego majątku; wyjaśnień w kwestii tytułu do zamieszkiwanej przez skarżącą nieruchomości oraz wyjaśnień w kwestii posiadania polis na życie. Nie przedstawiając wyjaśnień w tym zakresie skarżąca tym samym nie uprawdopodobniła swojego oświadczenia, że znajduje się w sytuacji uzasadniającej przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Podkreślić należy, że skarżąca została wezwana do przedłożenia wykazów i wyciągów z wszystkich posiadanych rachunków bankowych, lokat bankowych z okresu od 01.11.2015 r. do 24.02.2016 r. a także do złożenia oświadczenia o posiadanym majątku od 01.01.2014 roku do dnia wezwania przez nią i współmałżonka. Na wezwanie w trybie art. 255 p.p.s.a skarżąca przedstawiła jedynie dwa potwierdzenia przelewów z rachunku bankowego męża oraz złożyła oświadczenie, że konta firmy są zajęte. Takie działanie skarżącej uniemożliwiło przeprowadzenie oceny sytuacji materialnej strony w kontekście sposobu rozporządzania posiadanym, przed złożeniem wniosku o przyznanie prawa pomocy, dochodem jak i majątkiem. Fakt zaś objęcia rachunku firmowego egzekucją komorniczą nie uzasadnia w żaden sposób braku przedstawienia wyciągów, a tym bardziej nie tłumaczy nieprzedstawienia wyciągów z rachunku bankowego męża skarżącej. Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że analiza tego rodzaju dokumentów umożliwiałaby ustalenie np. sposobu gospodarowania posiadanymi przez skarżącą i jej rodzinę środkami finansowymi, co jest ważne dla ustalenia czy strona ewentualnie miała możliwość zaoszczędzić konieczne środki pieniężne na koszty sądowe. Wskazywałaby również na rodzaj i wysokość kosztów, które skarżąca oraz jej bliscy ponoszą. Co więcej, nieprzedłożenie tych dokumentów, pozbawia możliwości oceny rzeczywistych zdolności płatniczych skarżącej i to niezależnie od tego, że ostatecznie może okazać się, że na posiadanych rachunkach bankowych nie zgromadziła ona znacznych środków pieniężnych (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 25 maja 2010 r., II SAB/Ol 20/10, LEX 668164). Niedostosowanie się do wezwania, o którym mowa w art. 255 p.p.s.a. należy interpretować na niekorzyść wnioskodawczyni. W ocenie rozpoznającego wniosek, strona która w jakikolwiek sposób uchyla się od złożenia wyjaśnień, oświadczeń lub dokumentów służących ocenie jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych, musi się liczyć z tym, że nie będzie podstaw do uznania zasadności jej wniosku. Ponadto nie ustalona pozostaje kwestia posiadanego przez skarżącą majątku. Z oświadczenia złożonego na formularzu PPF wynika, że strona posiada tylko wierzytelność na kwotę "[...]". Natomiast z przesłanego oświadczenia wynika, że posiada zakład produkcyjny przy "[...]" działkę rolną w "[...]". Przy czym z wyjaśnień strony wynika, że z obu nieruchomości prowadzona jest egzekucja komornicza, co nie zmienia faktu, że skarżąca jest w ich posiadaniu i powinna ww. majątek uwzględnić w złożonym oświadczeniu na formularzu PPF. Nadto z przesłanych odpisów faktur za energię wynika, że mąż wnioskodawczyni opłaca rachunki za energię za dwie nieruchomości położone przy: "[...]" oraz "[...]". Jednakże skarżąca nie wyjaśniła jaki tytuł prawny przysługuje jej mężowi do tych nieruchomości. Dodatkowo skarżąca w jakimkolwiek zakresie nie ustosunkowała się do kwestii posiadanego majątku w okresie od 01.01.2014 do dnia wezwania zarówno przez nią samą jak i osoby pozostające z nią we wspólnym gospodarstwie domowym. Analiza zgromadzonego materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że wnioskodawczyni nie przedłożyła dokumentów, które pozwoliłyby na dokonanie pełnej i rzetelnej oceny jej sytuacji finansowej. Przyjąć zatem należało, że przedstawiła ona swoją sytuację finansową w sposób selektywny, uchylając się od wykazania swoich rzeczywistych możliwości płatniczych, nie wykazując tym samym, że spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy. Zauważyć przy tym należało, że skarżącą została prawidłowo pouczona, że niezastosowanie się do treści wezwania będzie skutkować rozpoznaniem wniosku w oparciu o posiadane dokumenty. Zatem należy stwierdzić, że już z samego faktu nałożenia na nią zobowiązania w trybie art. 255 p.p.s.a., tj. przedłożenia dodatkowych dokumentów celem usunięcia wątpliwości co do określonych we wniosku o przyznanie prawa pomocy jej możliwości płatniczych, powinna wywieść, że zostanie obciążona negatywnymi skutkami związanymi z nieprzedłożeniem wymaganych dokumentów, o czym została również poinformowana w wezwaniu z dnia 24.02.2016 r. Reasumując przedmiotowe rozważania, należy stwierdzić, że tylko wyjaśnienie – w sposób niebudzący wszystkich przedstawionych wyżej wątpliwości – sprzeczności dotyczących stanu rodzinnego wnioskodawczyni oraz nadesłanie brakujących dokumentów umożliwiłoby ustalenie istotnych okoliczności mających wpływ na ocenę zasadności wniosku. W tej sytuacji stosownie do art. 257 p.p.s.a wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika, a którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawiono bez rozpoznania. Natomiast w odniesieniu do wniosku strony o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a postanowiono jak w sentencji postanowienia.