I SA/Ol 385/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zofia Skrzynecka po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2013 r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym wniosku T.T. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", Nr "[...]", w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej określającej wartość niezaewidencjonowanego przychodu za 2006 r. oraz należny ryczałt od niezaewidencjonowanego przychodu za 2006 r. postanawia odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. WSA/post.1 - sentencja postanowienia. Decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania T.T. reprezentowanego przez doradcę podatkowego K.D., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]" w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej określającej wartość niezaewidencjonowanego przychodu za 2006 r. oraz należny ryczałt od niezaewidencjonowanego przychodu za 2006 r. Jak wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych zwrotnego potwierdzenia odbioru, powyższa decyzja została doręczona pełnomocnikowi strony w dniu 26 listopada 2012 r. W dniu 16 maja 2013 r. T.T. złożył osobiście w siedzibie organu odwoławczego wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi od ww. decyzji. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 6 maja 2013 r. dowiedział się, że ustanowiony w sprawie pełnomocnik zapomniał wysłać skargę na powyższą decyzję, o czym poinformował stronę dopiero teraz, kiedy sam zorientował się o swoim zaniechaniu. Jak podkreślono, do tego momentu pełnomocnik realizował swą funkcję w sposób prawidłowy, nie dając najmniejszych powodów do podejrzeń co do jego niekompetencji. Wnioskodawca, podnosząc, że został pozbawiony prawa do sądu bez własnej winy, wskazał, że nie miał wiedzy o tej sytuacji, a gdy tylko ją powziął, zrobił wszystko, by nadać skardze bieg, a ponadto wypowiedział pełnomocnictwo ze skutkiem natychmiastowym. Do wniosku dołączono skargę oraz wypowiedzenie pełnomocnictwa z dnia 13 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi podlega odrzuceniu jako spóźniony. Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Instytucja przywrócenia terminu umożliwia stronie postępowania obronę swoich praw czy interesów w sytuacji, gdy upływ terminów procesowych wywołał dla niej negatywne skutki prawne, przy jednoczesnym założeniu, że strona dołożyła wszelkich możliwych starań, aby takich negatywnych konsekwencji uniknąć. Pierwszorzędne znaczenie dla rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym ma zatem ustalenie, czy uchybienie terminu nie nastąpiło z winy strony. Zanim jednak sąd administracyjny przystąpi do badania okoliczności uprawdopodobniających brak winy w uchybieniu terminu, muszą zostać spełnione warunki określone w art. 87 § 1 – § 4 p.p.s.a. Z przepisów tych wynika, iż wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 i § 3 p.p.s.a.). We wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.), a ponadto równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Zgodnie zaś z art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Oceniając w pierwszej kolejności warunki formalne wniosku, należy stwierdzić, że wnioskodawca nie spełnił przesłanki wynikającej z art. 87 § 1 p.p.s.a., bowiem nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Ze złożonych w niniejszej sprawie wyjaśnień wnioskodawcy wynika, ze w dniu 6 maja 2013 r. został poinformowany przez ustanowionego w sprawie pełnomocnika, iż zapomniał on nadać skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej określającej wartość niezaewidencjonowanego przychodu za 2006 r. oraz należny ryczałt od niezaewidencjonowanego przychodu za 2006 r. Datowany na 15 maja 2013 r. wniosek o przywrócenie terminu został złożony przez stronę osobiście w siedzibie organu odwoławczego w dniu 16 maja 2013 r. (k. 4 akt sąd.). W związku z powyższym wskazać należy, że w orzecznictwie sądowym podkreśla się, że termin, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. liczony jest od chwili ustania przyczyny uchybienia terminu, a nie od daty, w której strona postępowania dowiedziała się o uchybieniu terminu (postanowienia NSA: z dnia 15 listopada 2011 r., sygn. akt II OZ 1090/11, z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt I GSK 1555/11, opubl. na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Niewątpliwie w sytuacji, gdy jako przyczynę uchybienia terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym wnioskodawca wskazuje nienależyte wykonanie obowiązku przez ustanowionego w sprawie pełnomocnika, który na skutek zapomnienia nie dokonał czynności, przyczyna uchybienia terminu ustała w chwili, kiedy wiedzę o tym uchybieniu powziął pełnomocnik. Bez wątpienia zatem przyczyna uchybienia terminu ustała wcześniej aniżeli strona powzięła o tym wiedzę w wyniku poinformowania jej przez pełnomocnika o niewykonaniu obowiązku. Zauważyć ponadto należy, że dla oceny przesłanek przywrócenia terminu należy analizować przede wszystkim zachowanie się pełnomocnika skarżącego, a nie tylko samego skarżącego (postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2011 r., sygn. akt II FZ 736/11, Lex nr 1151450). W niniejszej sprawie wnioskodawca nie podaje daty, w jakiej wiedzę o uchybieniu terminu do wniesienia skargi powziął jego pełnomocnik, niemniej jednak przyjmując nawet z korzyścią dla strony, że 7 – dniowy termin, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a., należy liczyć od dnia powzięcia tej wiedzy przez nią samą, nie ma podstaw do uznania, ze wniosek o przywrócenie terminu został złożony w terminie. Biorąc bowiem pod uwagę, że wnioskodawca został poinformowany o uchybieniu terminu do wniesienia skargi w dniu 6 maja 2013 r., wniosek o przywrócenie tego terminu powinien być złożony najpóźniej do dnia 13 maja 2013 r. Tymczasem wniosek ten strona złożyła osobiście w siedzibie organu w dniu 16 maja 2013 r., co powodowało, że był on w oczywisty sposób spóźniony i podlegał odrzuceniu. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na podstawie art. 88 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.