I SA/Ol 40/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zofia Skrzynecka Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Piskozub (spr.) Sędzia WSA Wojciech Czajkowski Protokolant Anna Fic po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 5 marca 2008r. sprawy ze skargi M. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 rok oddala skargę I SA/Ol 40/08 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu odwołania M.T. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]" określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 rok w kwocie 1.613,00zł oraz odsetki od zaliczek na podatek dochodowy z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w kwocie 127,00 zł, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż podatniczka w latach 2001-2002 dokonała zakupu 17 działek gruntu, w tym aktem notarialnym Rep. A nr "[...]’z dnia 07.07.2001 r. działki nr "[...]" pow. 3057 m2 zabudowanej budynkiem mieszkalnym (przeznaczonym do rozbiórki), położonej w K. gm. B. za kwotę 3.000zł, oraz aktem notarialnym Rep. A nr "[...]" z dnia 04.03.2002r. 16 działek gruntu o nr "[...]" i "[...]" o łącznej pow. 1.3597 ha położonych w J. za kwotę 102.624 zł, przeznaczonych pod budownictwo mieszkaniowe. Natomiast sprzedaży powyższych działek dokonywała sukcesywnie w okresie 3 lat, od daty ich nabycia. W latach 2002-2004 podatniczka sprzedała łącznie 16 działek gruntu położonych w J. (w tym jedną, zakupioną na budowę własnego budynku mieszkalnego) oraz nieruchomość położoną we wsi K. W 2002 roku dokonała sprzedaży 3 działek gruntu o nr ew. "[...]", "[...]", "[...]" oraz nieruchomości w K.. Przychodów ze sprzedaży przedmiotowych działek strona nie wykazała do opodatkowania w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Jednocześnie, strona w 2002r. prowadziła działalność gospodarczą m.in. w zakresie obrotu nieruchomościami w spółce cywilnej A, z udziałem 95%. Powołując się na art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26.07.1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz.176 ze zm.) organ I instancji uznał, że w stanie faktycznym sprawy sprzedaż przedmiotowych działek nastąpiła w ramach samodzielnie wykonywanej działalności gospodarczej. W związku z powyższym, określił podatniczce zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 rok w kwocie 1.613,00 zł oraz odsetki od zaliczek na podatek dochodowy z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w kwocie 127,00 zł. W odwołaniu, pełnomocnik strony zarzucił zaskarżonej decyzji: -naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 10 ust. 1 pkt 8, art. 14 ust. 1 i art. 45 ust. 6 ustawy z dnia 26.07.1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, -naruszenie przepisów postępowania tj. art. 121 § 1, art. 122 , art. 187 § 1 i art. 210 § 4 ustawy z dnia 29.08.1997r. - Ordynacja podatkowa poprzez sprzeczność ustaleń organu z zebranym materiałem dowodowym. Uzasadniając powyższe pełnomocnik stwierdził, że zakupiony przez podatniczkę w dniu 04.03.2002r. grunt w J. aktem notarialnym Rep. A nr "[...]" o powierzchni 1,3597 ha, stanowiący 16 działek, był przeznaczony pod budowę własnego domu mieszkalnego i budynku gospodarczego, a w pozostałej części grunt ten miał stanowić ogród. Powyższą okoliczność potwierdza projekt budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego, umowa z dnia 08.05.2002r. zawarta z Zakładem Energetycznym oraz umowa z dnia 30.01.2003r. z Zakładem Gospodarki Komunalnej w J. na wykonanie przyłącza wodociągowego do projektowanego budynku mieszkalnego w J. Nadto pełnomocnik zaznaczył, że po rozpatrzeniu wniosku strony z dnia 22.03.2002r. Wójt Gminy J. wydał decyzję nr "[...]" z dnia "[...]" o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja ta "powstała na skutek przepisania decyzji nr "[...]" z dnia "[...]’ wystawionej na poprzedniego właściciela tego gruntu J. R.". Uznał więc, że sposób zagospodarowania terenu nie był zaplanowany przez stronę. Zdaniem Pełnomocnika o tym czy dana czynność stanowi działalność gospodarczą, nie może przesądzać ilość sprzedanych działek, czy też różnorodność podmiotów, którym są sprzedane, ale cel ich nabycia. Jeżeli więc nabycie gruntu zostało dokonane dla własnych potrzeb, a po pewnym czasie grunty te zostały sprzedane, to jest to sprzedaż majątku osobistego, nie mająca znamion działalności gospodarczej. W wyniku rozpatrzenia odwołania i materiału dowodowego zebranego w sprawie, Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia "[...]" utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy stwierdził, że w świetle zebranego materiału dowodowego nie znajdują potwierdzenia wywody pełnomocnika, iż grunt o łącznej powierzchni 1,3597 ha w J. został w całości zakupiony przez stronę z przeznaczeniem pod budowę budynku mieszkalnego i gospodarczego oraz ogrodu. Organ wskazał przy tym, iż wnioskiem z dnia 21.03.2002r. strona wystąpiła do Urzędu Gminy w J. o przepisanie decyzji nr "[...]’ z dnia "[...]" wydanej na rzecz J. R. W dniu "[...]" Wójt Gminy J., po rozpatrzeniu w/w wniosku podatniczki, wydał decyzję Nr "[...]" o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu na budowę zespołu domów jednorodzinnych z budynkiem gospodarczym oraz domów mieszkalnych jednorodzinnych z możliwością włączenia funkcji usługowej na działkach o numerach ewid. "[...]’, "[...]" położonych w obrębie geodezyjnym J. Natomiast decyzją z dnia "[...]". Nr "[...]" Wójt Gminy J. zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie M. T, na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego tylko na działce nr "[...]" o powierzchni 7 arów 50 m2. Umowa o przyłączenie do sieci energetycznej oraz umowa z dnia 30.01.2003r. o wykonanie przyłącza wodociągowego do budynku mieszkalnego dotyczyły jedynie działki o nr "[....]’. M. T. w dniu 26.07.2002r. dokonała 3 sprzedaży działek budowlanych, o Nr "[...]", "[...]" i "[...]", co potwierdzają akty notarialne: Rep. A nr "[...]" i Rep. A nr "[...]". M. T. w 2003 roku pozbyła się kolejnych 6 działek gruntu pod zabudowę, położonych w Jonkowie, co potwierdziły również akty notarialne. W ocenie organu odwoławczego, także okoliczności sprzedaży nieruchomości w K, w dniu 8 kwietnia 2002 roku, niespełna 9 miesięcy po zakupie uzasadniają twierdzenie, iż była to transakcja w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, polegającej na obrocie nieruchomościami. W związku z powyższym, Dyrektor Izby Skarbowej uznał, iż działania strony - obrót nieruchomościami - noszą znamiona działalności gospodarczej. O powyższym świadczy zarówno częstotliwość jak i ilość zawieranych w latach 2002-2004 transakcji, niewielki odstęp pomiędzy zakupem a sprzedażą, w szczególności w sytuacji, gdy strona w tym okresie prowadziła działalność gospodarczą w zakresie obrotu nieruchomościami. W ocenie organu II instancji, nabycie przedmiotowych nieruchomości nie nastąpiło na własne potrzeby mieszkaniowe. Podniósł przy tym, iż stanowisko organów podatkowych w zakresie oceny przesłanek przesądzających o uznaniu określonych działań za działalność gospodarczą znajduje potwierdzenie w wyroku z dnia 21.05.2003r. sygn. I SA/Wr 3105/00. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej , błędnie został powołany w odwołaniu wyrok WSA z dnia 20.10.2006r. sygn.akt. I SA/Wr 830/06, ponieważ to pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, gdyż dotyczy odmiennego stanu faktycznego, tj. sprzedaży majątku osobistego, zakupionego na własne potrzeby, a nie w celu odsprzedaży, a odnosi się on do opodatkowania podatkiem VAT. Odnosząc się do zarzutów pełnomocnika strony o nieuwzględnieniu w kosztach uzyskania przychodów kwoty 5.899,02zł, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że w/w kwota dotyczy wydatków poniesionych na planowaną budowę budynku w J, przez M. T. na działce nr "[...]", a nie odnosił się całego kompleksu działek. Przychód ze sprzedaży tej działki nie został zaś zaliczony do przychodów z działalności gospodarczej i nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. Organ odwoławczy za bezzasadne uznał również zarzuty dotyczące naruszenia art. 121 § 1, art. 122, art. 187 §1 Ordynacji podatkowej, gdyż zebrany materiał dowodowy został w całości przeanalizowany, a sporządzona decyzja odwoławcza wymogom art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, Skarżąca reprezentowana przez doradcę podatkowego, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji pełnomocnik Strony zarzucił: 1/ naruszenie prawa materialnego, tj. art. 1O ust.1 pkt 8, art.14 ust.1, art.45 ust.6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, 2/ rażące naruszenie przepisów postępowania, tj. art.120, art. 121 § 1, art. 122, art.191 ,art. 210 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez: - niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego, - naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych poprzez selektywną ocenę dowodów i faktów, a w szczególności poprzez pomijanie dowodów przemawiających na korzyść podatnika, - przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, która przybrała cechy oceny dowolnej i w sposób oczywisty sprzeczny z logiką i doświadczeniem życiowym, co szczególnie dobitnie unaocznia się w całkowitym niezrozumieniu zamiaru podatnika co do posiadania ogrodu na zakupionych działkach, - uchylanie się od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, brak prawnego i faktycznego uzasadnienia decyzji, w kwestii podniesionych w odwołaniu istotnych zarzutów. Uzasadniając zarzuty pełnomocnik Strony podkreślił, że organy podatkowe zakwalifikowały przychód uzyskany w 2002 roku ze sprzedaży 3 działek gruntu i nieruchomości w K. do przychodów z działalności gospodarczej. Pełnomocnik uznał, że organy podatkowe niezasadnie przyjęły fakt prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami w ramach spółki cywilnej A przez M. T, a sprzedaż tych nieruchomości była wykonywana w ramach prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej. Podniósł, iż spółka nie prowadziła tego rodzaju działalności gospodarczej, nie nabywała i nie sprzedawała nieruchomości. Wskazuje, iż przedmiotem działalności jest tylko i wyłącznie pośrednictwo pomiędzy stronami i uzyskiwanie dochodów z tego tytułu. Zdaniem pełnomocnika stan faktyczny sprawy wskazał, że strona nabyła aktem notarialnym REP A nr "[....]" w dniu 04.03.2002 roku grunt na własne potrzeby. Natomiast organy podatkowe przyjęły, iż sprzedając majątek osobisty prowadziła działalność gospodarczą. Przy tym tylko sprzedaż działki nr "[...]" uznały za sprzedaż majątku osobistego. Nadto zarzucił, że organ odwoławczy nie uzasadnił w decyzji, dlaczego nie dał wiary opisanemu w odwołaniu stanowi faktycznemu. Niezrozumiałym jest zestawienie pozwolenia na budowę zespołu domów jednorodzinnych z budynkiem gospodarczym oraz domów jednorodzinnych z możliwością włączenia funkcji usługowej z decyzją z dnia "[...]" Wójta Gminy J. zatwierdzającą projekt budowlany i pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego tylko na działce nr "[....]" o powierzchni 7 arów 50 m2. Pełnomocnik podniósł, że strona nie zamierzała budować domów wynikających z decyzji Wójta Gminy J. nr "[....]" z dnia "[...]". Zaznaczyła, że wyczerpująco o tym fakcie strona mówiła w przesłuchaniu strony z dnia 27.08.2007 r. Skarżąca stwierdziła, że według informacji Wójta Gminy J. na działkach nr "[...]", "[....]" i "[...]" nie mogła pobudować budynku gospodarczego. Pełnomocnik dodała, że strona wystąpiła dnia 10.12.2007r. o odpis tego pisma - w momencie otrzymania, zostanie ono dołączone do akt sprawy. Podkreślił, iż decyzję o sprzedaży gruntu zakupionego w dniu 04.03.2002 r. aktem notarialnym Rep. A nr "[...]" , Strona podjęła już po rozpoczęciu budowy domu jednorodzinnego, gdyż dowiedziała się, że w pobliżu będzie przebiegała przelotowa droga. W ocenie pełnomocnika, Dyrektor Izby Skarbowej, pomimo wątpliwości nie wyjaśnił dostatecznie kwestii sprzedaży nieruchomości we wsi K. Podkreśliła, że w piśmie z dnia 20.04.2004 stanowiącym zastrzeżenia do protokołu kontroli wyjaśniła, iż działka ta była przeznaczona pod zabudowę domkiem letniskowym, a w momencie zakupu gruntu w J. stała się zbędna. Zdaniem pełnomocnika, organy podatkowe przy wykazaniu, że jest to działalność gospodarcza winny udowodnić profesjonalny charakter tych czynności, mający cechy stałości, powtarzalności oraz handlowy zamiar towarzyszący danej transakcji. Tymczasem strona poza zakupem i sprzedażą działek nie dokonywała już żadnych transakcji w tym zakresie. Pełnomocnik wskazując przy tym na orzecznictwo sądowe wywodziła, że warunkiem uznania danej osoby za podatnika jest stałe zaangażowanie w prowadzoną działalność gospodarczą. Według pełnomocnika Dyrektor Izby Skarbowej w decyzji z dnia "[....]" w sprawie pisemnej interpretacji przepisów podatkowych wypowiedział się w identycznej sprawie. Organ podatkowy uznał, że fakt prowadzenia przez podatnika działalności gospodarczej w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami nie jest istotny. Stwierdził bowiem, że sprzedaż nieruchomości stanowiącej majątek osobisty stanowi przychód ze źródła przychodu określonego w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Pełnomocnik Skarżącej przytaczając definicję działalności gospodarczej zawartą w ustawie z dnia 19.11.1999 r. - Prawo o działalności gospodarczej podniósł, iż strona nie wypełniła znamion tej definicji, ponieważ nie ma zachowanej ciągłości i powtarzalności podejmowanych działań oraz brak jest zorganizowanego charakteru i przyporządkowania regułom opłacalności i zysku. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i odnosząc się do zarzutów skargi. W piśmie z dnia 27.02.2008r., pełnomocnik strony skarżącej przesłała w załączeniu pismo Wójta Gminy J. z dnia 7.06.2002r. W powyższym piśmie organ stwierdza, iż w świetle miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego Uchwałą Nr "[...]" z dnia 29.07.1998r. Rady Gminy J. w części dotyczącego obszaru przy drodze J– Ł. nie istnieje możliwość wybudowania na działkach "[...]" budynku gospodarczego na sprzęt rolniczy. Powyższe działki, w świetle wskazanego planu przeznaczone są pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, wolnostojącą. Wójt Gminy podniósł, iż na każdej działce plan dopuszcza poza budynkiem mieszkalnym jeden niewielkich rozmiarów budynek gospodarczy o jednej kondygnacji. Jednakże planowany przez stronę skarżącą do budowy budynek gospodarczy o tak dużych rozmiarach nie mieści się w ramach zabudowy przewidzianej planem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie rozpatrując sprawę zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje i inne akty administracyjne. Zgodnie z art.145 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanego dalej ppsa, jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, uchyla zaskarżoną decyzję, natomiast jeżeli Sąd stwierdzi, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie oddala skargę na podstawie art.151 ppsa. W rozpatrywanej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Z materiału dowodowego zebranego sprawie, w postaci aktów notarialnych zakupu i sprzedaży nieruchomości gruntowych z przeznaczeniem pod zabudowę, bezspornie wynika, iż sprzedaż w okresie 2002 roku 4 nieruchomości (3 działek gruntu i nieruchomości zabudowanej) nastąpiła przed upływem 5 lat od ich nabycia oraz że środki uzyskane z tej sprzedaży nie zostały przeznaczone na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych skarżącej, nie wypełniając tym samym dyspozycji z art.10 ust.1 pkt 8 w zw. z art. 28 ust.1 i 2, art.21 ust.1 pkt 32 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych ( dalej pdof). Rozstrzygnięcie niniejszego sporu wymaga zatem jedynie przesądzenia, czy sprzedaż 3 działek gruntu i nieruchomości położonej we wsi K. została dokonana w zakresie obrotu nieruchomościami, przy wykonywaniu działalności gospodarczej przez skarżącą. Podatniczka prowadziła bowiem działalność gospodarczą w spółce cywilnej w zakresie pośrednictwa obrotu nieruchomościami pod nazwą A, w której posiadała 95 % udziałów. W celu ustalenia, czy sprzedaż przedmiotowych działek dokonywana była w ramach działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami, należy zwrócić uwagę na samo pojęcie pozarolniczej działalności gospodarczej. Należy przy tym podkreślić, iż ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera legalnej definicji wykonywania działalności gospodarczej, chociaż ustala, że zgodnie z art.10 ust.1 pkt 3 i 8 updof, źródłami przychodów są pozarolnicza działalność gospodarcza i m. in. odpłatne zbycie nieruchomości, jeżeli to zbycie nie następuje w ramach działalności gospodarczej. Zgodnie natomiast z art.2 ust.1 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - prawo o działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178 z późn. zm.) działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, handlowa, budowlana, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i eksploatacja zasobów naturalnych, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Musi to być działalność zawodowa, określona administracyjnoprawnie, pozwalająca na powtarzalne i stałe uczestnictwo w obrocie gospodarczym. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, iż prowadzenie działalności gospodarczej jest kategorią obiektywną, niezależną od tego jak działalność tę ocenia sam prowadzący ją podmiot i jak ją nazywa oraz czy dopełnia ciążących na nim obowiązków z działalnością tą związanych (por. np. wyrok NSA z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt II FSK 543/05, wyrok z dnia 21 kwietnia 2006 r., sygn. akt FSK 1972/05). Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy uznać należy, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy w sposób niewątpliwy wskazuje na to, iż nieruchomość w J., składająca się z 16 działek budowlanych i w K. została zakupiona przez skarżącą, w celu prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami. Świadczą o tym podejmowane przez skarżącą działania, a mianowicie wystąpienie przez Skarżącą do Wójta Gminy J. w dniu 21 marca 2002 rok, 17 dni po zakupie nieruchomości, o wydanie decyzji ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji, polegającej na budowie domów jednorodzinnych na 16 działkach, położonych w J. Wójt Gminy J. decyzją z dnia "[....]" ustalił M. T. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu przy drodze J-Ł, przeznaczone pod zabudowę jednorodzinną, wolnostojącą na 16 działkach gruntu. Decyzja ta była ważna do 22 marca 2004 roku. W ocenie Sądu, nie zasługuje na uznanie twierdzenie Skarżącej, że zakup tych działek nastąpił na własne potrzeby. Należy podkreślić, iż wyznacznikiem sprzedaży działek była m.in. data ważności decyzji o warunkach zabudowy tj. do dnia 22.03.2004 roku. Nadto zawarcie umowy notarialnych sprzedaży w 2002 roku 3 działek budowlanych w J. i nieruchomości zabudowanej w K, a także sprzedaż pozostałych działek w 2003 i w 2004 roku, świadczą, że sprzedaż tych nieruchomości dokonana w sposób ciągły, zarobkowy i zorganizowany, była działalnością gospodarczą. W związku z powyższym, nieruchomość w J. składająca się z 16 działek budowlanych, jak też nieruchomość w K, były składnikiem majątku, związanego z wykonywaną działalnością w zakresie obrotu nieruchomościami. Przychód ze sprzedaży nieruchomości w 2002 roku stanowił przychód z działalności gospodarczej, zgodnie z art.10 ust.1 pkt 3 i art. 14 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, prowadzonej indywidualnie przez M. T., obok przychodów osiąganych z działalności gospodarczej w spółce cywilnej A. Z uwagi na to, że przychód ze sprzedaży działek nastąpił w wykonywaniu działalności gospodarczej, do tego przychodu nie miało zastosowanie wyłączenie z art. 10 ust.1 pkt 8 lit. a i art.28 updof, dotyczące 10 % zryczałtowanego podatku dochodowego. Stosownie do treści art.28 ust.2 pdof, Skarżąca w dniu 30 lipca 2002 złożyła dwa oświadczenia dotyczące sprzedaży w dniu 26 lipca 2002 r. działek o nr: "[...]", "[...]" i "[...]" położonych w J. Z uwagi na powyższe organy podatkowe uznały, że oświadczenia te nie wywołują skutków prawnych bowiem uznano przychód ze sprzedaży m.in. także tych działek jako przychód z działalności gospodarczej. Sąd uznał również za bezpodstawne zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania podatkowego. Zgodnie bowiem z treścią art. 191 Ordynacji podatkowej organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Obowiązująca z kolei zasada prawdy materialnej wyrażona w art. 122 Ordynacji podatkowej nakłada na organy podatkowe obowiązek podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Podkreślić należy, iż przedstawiona przez organy obu instancji ocena zgromadzonego w sposób wyczerpujący materiału dowodowego dokonana została w zgodzie z zasadą swobodnej oceny dowodów i nie uchybia wskazaniom wiedzy ani regułom życiowego doświadczenia, zaś wyprowadzone z tej oceny wnioski są logiczne i wszechstronne. Odmienna ocena przez skarżącą stanu faktycznego sprawy, nie może zaś prowadzić do wniosku, iż zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu. W tych okolicznościach za nietrafne należało uznać zarzuty skargi w takim zakresie, w jakim kwestionowały ona prawidłowość ustaleń faktycznych leżących u podstaw rozstrzygnięcia zawartego w decyzjach organów obu instancji. Strona miała także zapewniony czynny udział w każdym stadium postępowania i możliwość złożenia wszelkich dowodów mogących przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Ocena, iż postępowanie podatkowe zostało przeprowadzone prawidłowo uzasadnia zatem twierdzenie, iż organy nie naruszyły wyrażonej w art. 121§1 Ordynacji podatkowej zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, jak też wyrażonej w art. 122 Ordynacji podatkowej zasady prawdy materialnej. Również uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymagania sformułowane w art. 210§ 4 Ordynacji. Mając na względzie ustalony powyżej stan faktyczny i prawny sprawy nie można zatem zarzucić organom podatkowym, aby wydając zaskarżone decyzje, naruszyły przepisy pdof czy Ordynacji podatkowej. Stąd też należy ocenić zastosowanie art. 10 ust. 1 pkt 3 pdof w powyższym stanie faktycznym jako prawidłowe. Zgodnie bowiem z ostatnio wskazanym przepisem źródłem przychodów jest m.in. pozarolnicza działalność gospodarcza, którą - jak wynika z przytoczonych ustaleń – strona skarżąca prowadziła, czerpiąc z niej określone zyski (przychody). Odnosząc się z kolei do powołanych w uzasadnieniu skargi orzeczeń sądów administracyjnych uznać należy, iż Sąd rozstrzyga na podstawie akt danej sprawy i nie jest związany wykładnią prawa zawartą w orzeczeniach innych sądów. Również bez wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy pozostaje fakt powołania się przez stronę skarżącą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" Należy zauważyć, iż powyższy akt dotyczy odmiennego stanu faktycznego, tj. nabycia i sprzedaży nieruchomości stanowiącej majątek wspólny małżonków. W decyzji tej, organ odwoławczy w istocie wskazał, że nie ma znaczenia okoliczność prowadzenia przez żonę działalności gospodarczej w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami w spółce jawnej, bowiem okoliczności sprawy wskazują na sprzedaż majątku osobistego małżonków. Reasumując, stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem materialnym, jak i przepisami procedury podatkowej. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.