I SA/Ol 406/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia WSA Wojciech Czajkowski po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2009r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T.M. o wstrzymanie wykonania postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" o Nr "[...]" w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. T.M. w związku z wniesioną skargą z dnia 7 maja 2009r. na wymienione wyżej postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej zwrócił się o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia organu II instancji. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) sąd może orzec o wstrzymaniu wykonania aktu administracyjnego lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W literaturze prawniczej (p. Jan Paweł Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, str.190, Wyd. Prawn. LexisNexis, W-wa 2006) podnosi się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką przeszkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do poprzedniego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego. Natomiast wykonanie orzeczenia dotyczącego należności pieniężnej nie w każdym wypadku musi się łączyć z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub z trudnymi do odwrócenia skutkami, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji skarżący może otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (postanowienie NSA z 15 grudnia 2004 r., GZ 127/04 – niepubl. oraz z 20 grudnia 2004r., GZ 138/04 - LexPolonica). W ocenie Sądu, analiza akt sprawy nie daje podstaw do przyjęcia, iż wystąpiły w związku z wydanym przez organ postanowieniem przesłanki, o których mowa w powołanym przepisie art. 61 § 3 ustawy. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 17.07.2006r. o sygn. akt:I FZ 281/06, (OSP 2007/6/76) w orzecznictwie i doktrynie nie budzi wątpliwości, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy natomiast rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 122; postanowienie NSA z 31.I.2006 r., II FZ 882/05, niepubl.). Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. praca zbiorowa pod red. T. Wosia: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 296; postanowienie NSA z 14.IX.2005 r., II FZ 580/05, niepubl.). Podzielając powyższe poglądy zauważyć należy, iż w rozpoznawanej sprawie Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji w sprawie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu nabycia nowego środka transportu. Jest to zaś rodzaj aktu prawnego nienoszącego znamion wykonalności, co wynika z jego procesowego charakteru. Orzeczenie to nie nadaje bowiem stronie uprawnień oraz nie ustala obowiązków o charakterze prawno-materialnym, takich jak np. nałożenie zobowiązań pieniężnych. Stosownym wnioskiem mogłaby być natomiast objęta decyzja (jeżeli byłaby objęta skargą do Sądu) określająca bądź ustalająca zobowiązanie podatkowe, w wyniku której wszczęto postępowanie egzekucyjne. To ona kreuje bowiem zobowiązanie pieniężne, które podlega przymusowemu ściągnięciu (wykonaniu) w trybie egzekucji administracyjnej. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że w tak ustalonym stanie faktycznym i prawnym sprawy art. 61 § 3 p.p.s.a. nie znajduje zastosowania, zaś wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie jest możliwe. Z powyższych względów postanowiono jak w sentencji.