I SA/Ol 420/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Kędzierski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Piskozub, Sędzia WSA Renata Kantecka, Protokolant Paweł Guziur, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2010r. sprawy ze skargi spółki A na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie wymiaru podatku od towarów i usług oddala skargę Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z "[...]" r., "[...]", utrzymał w mocy decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z "[...]"r., znak: "[...]" określającą "A" Spółce z o.o. z siedzibą (dalej jako Spółka) nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy Spółki za miesiące: marzec – czerwice 2004 r. i sierpień – grudzień 2004 r. oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za lipiec i sierpień 2004 r., wydaną na podstawie przepisów: - art.24 ust.1 pkt 1 lit. a ustawy z 28.09.1991 r. o kontroli skarbowej (j.t. DZ.U. z 2004 r. nr 8, poz. 65 ze zm.); - art. 21§1 pkt 1 oraz art.21§3 ustawy z 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t Dz.U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.) – dalej jako O.p.; - art. 19 ust. 1 ustawy z 08.01.1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. z 1993 r., nr 11, poz. 50 ze zm.); - art. 86 ust.1, ust.2 pkt 1 lit. a, art. 99 ust.12 ustawy z 11.03.2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 54, poz. 535 ze zm.); - §14 ust.2 pkt 4 lit.a i pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z 27.04.2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.U.nr 97, poz. 970). Dyrektor Izby Skarbowej utrzymując w mocy decyzję organu I instancji ustalił i wywiódł, co następuje: Z materiału zebranego w sprawie wynika, że "A" Sp. z o.o. prowadziła działalność gospodarczą polegającą na skupie i sprzedaży trzody chlewnej, w tym sprzedaży eksportowej do Rosji. W wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono, że w sporządzonych deklaracjach VAT – 7 Spółka wykazała m.in. podatek naliczony z faktur, w których jako ich wystawca figuruje Zakład Produkcyjno – Handlowy "B" w K. Są to faktury VAT: - nr 005 z 20.09.2004 r., na kwotę netto 274.780,06 zł plus podatek VAT 15.843,40 zł, w tym z tytułu sprzedaży 70083,60 kg świń 241823,46 zł i za zorganizowanie 4 skupów trzody chlewnej 4.800 zł. Opłacenie faktury miało nastąpić w formie przelewu; - nr 006 z 30.10.2004 r. na kwotę netto 89.600,00 zł plus podatek VAT 11.428,00 oraz za zorganizowanie 5 skupów trzody chlewnej 56.120,00 zł. Sposobu zapłaty nie określono w fakturze. - nr 008 z 30.11.2004 r., na kwotę 760.800,06 zł plus podatek VAT 77.316,00zł, w tym z tytułu sprzedaży 197500,00 kg tuczników 488.220 zł i za zorganizowanie 20 skupów, badań weterynaryjnych i transport trzody chlewnej 349.896,00 zł. Zapłata należności miała nastąpić w formie przelewu. - nr 009 z 30.12.2004 r. na kwotę netto 365050,00 zł plus 50.585,50 zł VAT; w tym z tytułu sprzedaży 104300 kg tuczników 161.143,50 zł oraz za zorganizowanie 20 skupów trzody chlewnej, badań weterynaryjnych i transport trzody chlewnej 254.492,00 zł. Faktura miała zostać opłacona w formie przelewu. W trakcie kontroli nie ujawniono innych faktur wystawionych przez B w K. Z ustaleń dokonanych w trakcie postępowania wynika, że w okresie, którego dotyczą w/w faktury VAT A. K. Prezes Spółki z o.o. "A" prowadził działalność gospodarczą pod nazwą C oraz był w tym czasie pełnomocnikiem L. Ł. prowadzącego B z siedzibą w K. Zarówno B, jak i C oraz "A" Sp. z o.o. zajmowały się, m.in. skupem i sprzedażą trzody chlewnej. W trakcie prowadzenia czynności sprawdzających w Zakładzie B w K., wszystkie niezbędne dokumenty przedstawiał A. K. jako pełnomocnik L. Ł. Także A. K.złożył oświadczenie (29.03.2006 r.), że organizacja skupów prowadzona przez B w K. polegała przede wszystkim na wyszukiwanie rolników lub hodowców trzody chlewnej oraz na wyszukiwaniu miejsc, w których można zebrać pojedyncze sztuki trzody chlewnej, zważyć je, ocenić ich przydatność do transportu, wyselekcjonować sztuki chore, a w razie potrzeby leczyć je lub utylizować. Nadto firma ta przygotowywała transport. Zajmowała się załadowaniem żywca i dostarczanie jej do miejsca przeznaczenia – także transportem obcym. Ustalono, że firma L. Ł. (B) posługiwała się dwoma pieczątkami. Do kontaktów z kontrahentami używano pieczątki: " Zakład Produkcyjny – Handlowy B IMPOTR – EKSPORT "[...]"." W przypadkach kontaktów z Urzędem Skarbowym w K.używano pieczątki "B IMPOTR – EKSPORT "[...]"". L. Ł. wezwany jako świadek zeznał, że w 2004 r. prowadził działalność gospodarczą, lecz nie pamięta w jakiej formie. Był to skup trzody chlewnej i jej wysyłka np. do Rosji. Nie pamięta szczegółów gdzie dokładnie działalność była prowadzona, nie pamięta czy posiadał środki trwałe do prowadzenia działalności gospodarczej. Podał także, że zatrudniał pracowników, ale nie wie ilu i na jakich zasadach. Odnośnie wystawionych w 2004 r. VAT przez B w K., odpowiadając na pytanie czy osobiście wystawił i podpisał faktury, oświadczył, że nie. Następnie zeznał, że na fakturach 005, 006, 008, 009 podpisy zostały przez niego. Tranzakcie udokumentowane tymi fakturami opłacone zostały przez "A" Sp. z o.o. , lecz nie pamięta czy gotówką czy w formie przelewu. Usługi uwidocznione w fakturach wykonywał osobiście, z pracownikami. Zasłaniał się niepamięcią odnoście badań epidemiologicznych, transportu i usług weterynaryjnych. organ prowadzący postępowanie ustalił, że lokal , w którym, według zgłoszenia znajduje się siedziba B w K. wykorzystywany jest w całości dla zaspakajania potrzeb mieszkaniowych L. Ł. i M. K.. Na potrzeby działalności L. Ł. wykorzystywał lokal położony w O. na podstawie zawartej w H. K. umowy najmu – dzierżawy. W lokalu tym była jednocześnie zameldowana T. K.. L. Ł. w prowadzonej działalności gospodarczej nie używał środków trwałych i nie wykazał by posiadał otwarte rachunki bankowe na potrzeby działalności firmy. Pełnomocnik L. Ł. A. K. oświadczył natomiast, że faktury VAT RR dotyczące zakładu L. Ł. opłacane były z rachunku pełnomocnika, a środki transportu, z których korzystała firma L.Ł.stanowiły własność A. K.. Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że praktycznie jedynym nabywcą tuczników L.Ł. był Sp. z o.o. "A" . Tylko jedna z faktura z 31.10.2004. wystawiona była na C. Analiza danych zawartych w fakturach wystawiona przez firmę L. Ł. i ewidencji zakupów "A" Sp. z o.o. pozwoliła na stwierdzenie, że skupu trzody chlewnej dla Ł.Ł. dla "A" Sp. z o.o. dokonywano w zasadzenie w tych samych miejscowościach, a wielokrotnie od tych samych rolników. Skup trzody chlewnej dla A.K. prowadzili na podstawie zawartej umowy z C T. i J.K.. Pomimo zawarcia umowy tylko z tym zakładem T. i J. K. prowadzili także skup "A" Sp. z o.o. i firmy L. Ł. (B). Firmę, którą w fakturze wpisywani jako nabywcę trzody wskazywał A. K. A. K. dostarczył też druki faktur z odciśniętymi pieczęciami jednej z trzech firm: B, C bądź "A" Sp. z o.o. Organ odwoławczy w związku z przedstawionymi przez Spółkę przy odwołaniu zestawieniami sald i obrotów konta pod nazwą B, zwrócił się o przedstawienie dowodów źródłowych (poleceń przelewów z numeru rachunku bankowego, na jaki zostały przekazane pieniądze, dowodów zapłaty, innych pokwitowań), na podstawie których dokonano księgowań na tym koncie potwierdzających rozliczenie z tytułu faktur wystawionych przez B, tj. faktur o nr 005 z 20.09.2004, 006 z 30.10.2004 r., 008. 30.11.2004 r., 009 z 30.12.2004 r. W wykonaniu powyższego "A" sp. z o.o. przedłożyła dokumenty i wyjaśniła, że należności z tych faktur L. Ł. polecił wypłacić A. K. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą C tytułem spłaty udzielonej pożyczki. Z umowy pożyczki z 30.03.2004r. zawartej pomiędzy prowadzącymi firmy L. Ł. i A. K., wynika iż A. K. udzielił L.Ł. pożyczki w wysokości 2.000.000 zł z terminem zwrotów w okresie 3 lat. Wydanie przedmiotu pożyczki może polegać również na spłaceniu świadczenia na rzecz osób trzecich, których dłużnikiem jest L. Ł. (B) w momencie wydania. Wskazanie osób trzecich nastąpi przez dostarczenie A. K. C przez L.Ł. "B" kopii faktur RR zawierających dane wierzycieli L.Ł. Z przedstawionych przez "A" Sp. z o.o. kserokopii wyciągów z rachunków bankowych spółki wynika, że należności z faktur 005,006,008,009 Spółka przelewała na rachunki bankowe B czyli na konto firmy A. K. "C" z siedzibą początkowo w B., a później w O. Organ analizując treść umowy pożyczki doszedł do wniosku, że umowa ta mogła zostać zawarta jedynie w celu stworzenia tytułu prawnego do przelewów pieniędzy z konta "A" Sp. z o.o. na konto firmy C. Umowa nie zawiera żadnych postanowień dotyczących zabezpieczenia zwrotu pożyczki. Zasady doświadczenia życiowego nakazują, że nikt nie udzieliłby pożyczki 2 mln złotych bez zabezpieczenia zwrotu osobie mającej 80 lat i znajdującej się w trudnej finansowej sytuacji. Treść umowy, w szczególności określenie, że wydanie środków pieniężnych nastąpi w terminie do jednego roku od daty podpisania umowy, wskazuje, że jest to raczej kredyt obrotowy, co do zasady udzielany przez banki. Odnośnie zatrudnienia w A. K. w firmie L.Ł. to organ ustalił, że w okresie od stycznia do września 2004 r. A.K. chorował. Wynika, to z raportu ZUS RSA. Po dokonaniu analizy zebranego w sprawie materiału organ podatkowy stwierdził, że faktury 005,006,008,009 nie dają "A" Sp. z o.o. podstawy do odliczenia podatku naliczonego zawartego w tych fakturach. Zgodnie bowiem z przepisami §14 ust.2 pkt 4 lit.a rozporządzenia Ministra Finansów z 27.04.2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.U.nr 97, poz. 970) w przypadku wystawiono faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzające czynności, które nie zostały datowane – faktury te i dokumenty celne nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Zatem dla realizacji prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony niezbędne jest wystąpienie zdarzenia gospodarczego polegającego na nabyciu towarów i usług między określonymi na fakturze podmiotami. Nie jest wystarczające do realizacji prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur ich tylko formalna prawidłowość, czyli wpisanie danych sprzedawcy, nabywcy, nazwy towarów czy usług, kwoty należności i podatku. Faktury powinny potwierdzać stan rzeczywisty. Wymienione faktury sporne nie potwierdzają czynności faktycznie wykonanych przez L.Ł. "B" na rzecz Spółki "A". Z ustaleń wynika, że to prezes spółki "A" A. K. będący formalnie pełnomocnikiem L. Ł. "B" podejmował za tę firmę wszelkie działania o charakterze finansowo – gospodarczym. Według organu L. Ł. użyczył tylko swego nazwiska i dokumentów dla zarejestrowania firmy. Zakład w K. w 2004 r. nie posiadał koniecznej bazy do prowadzenia działalności gospodarczej. Nie dysponował własnymi środkami trwałymi i nie korzystał z usług innych podmiotów, które mogłyby wykonać usługi w zakresie organizacji skupu trzody chlewnej i związanych z tym innymi czynnościami. Biorą pod uwagę szeroki zakres działalności zakładu nie jest możliwe by wszystkie czynności związane z jego funkcjonowaniem wykonywał zatrudniony A. K. Organ podkreślił, że drugim pracownikiem zatrudnionym przez L.Ł. była T. K., która prowadziła księgowość firmy. Organ ocenił też zaprezentowane w odwołaniu Spółki "A" od decyzji organu I instancji, oświadczenie, że firma L.Ł. nie zajmowała się transportem zakupionej trzody chlewnej, a jedynie organizacją skupu, co oznacza, że uzgadniała, iż rolnicy dostarczą trzodę w umówione miejsce, skąd już transport odbędzie się na koszt nabywcy. Zdaniem organu prezesa Spółki "A" zmierzają do wykazania, że czynności uwidocznione na fakturach mogły być wykonane przez L.Ł., gdyż ich zakres w rzeczywistości był węższy. Tym czasem z treści faktur wynika, jakie czynności podlegały opłaceniu. Teść faktur nie przesądza jednak o tym, że czynności uwidocznione w nich zostały faktycznie wykonane. O wykonaniu czynności wskazują zebrane w sprawie dowody. Według organu B w K. nie wykonywał żadnych czynności wykazanych w zakwestionowanych fakturach. Włączenie tej firmy jako pośrednika do zakupu trzody chlewnej od rolników umożliwiło wykazanie zakupu usług i związanego z tym podatku naliczonego w Spółce "A" i tym samym zwiększeniu uzyskanych zwrotów podatków z urzędów skarbowych. Wobec tego faktury 005,006,008,009 nie mogą stanowić podstawy do obniżenia przez Spółkę "A" podatku należnego o podatek naliczony wykazany w tych fakturach. Nie dokumentują one bowiem rzeczywistego przebiegu transakcji gospodarczych. Podmiot uwidoczniony jako sprzedawca nie dokonał żadnych czynności uwidocznionych w fakturach. Organ wyraził pogląd, że spełnienie wymogów formalnych przy sporządzaniu dokumentacji podatkowej firmy L.Ł. nie jest czynnikiem przesądzającym o uznaniu prawa do odliczenia podatku naliczonego. O istnieniu tego uprawnienia decyduje rzeczywiste dokonanie czynności. W sprawie brak jest dowodów na potwierdzenie, że L. Ł. osobiście wykonywał jakiekolwiek czynności związane ze skupem trzody chlewnej, sprzedażą, lub organizacją skupu. Zebrany w sprawie materiał pozwala na stwierdzenie, że działalność B w rzeczywistości prowadził A. K.. Z zeznań L. Ł., właściciela w/w firmy wynika, że nie miał rozeznania o jej działalności. Nie orientował się co do formy prowadzenia działalności, terenu, na którym działalność była prowadzona, czy firma posiadała środki trwałe, nie potrafił także wyjaśnić, w jaki sposób Spółka "A" opłaciła należności ze spornych faktur, przelewem czy gotówką. Organ podkreślił, że przed organami podatkowymi A. K. dokonywał wszelkich czynności związanych z działalnością firmy działalność B (przedkładał dokumenty dotyczące działalności gospodarczej firmy, składał i podpisywał deklaracje podatkowe). Wykazał także, iż z ustaleń wynika, że na potrzeby związane z działalnością tej firmy wykorzystywane ten sam lokal, którym znajduje się siedziba Spółki "A" oraz prowadzi działalność firma A. K. "B". Z zeznań świadków nie wynika, by L. Ł. był obecny przy jakichkolwiek czynnościach wykonywanych pod szyldem jego firmy . Zdaniem organu brak jest sprzeczności z ustaleniami w niniejszej sprawie, a wynikiem kontroli podatkowej przeprowadzonej w firmie "A" za okres 01.01.- 31.05.2008r. Okres, którego dotyczy zaskarżona decyzja nie był zatem objęty kontrolą. Odnośnie podatku naliczonego związanego z wydatkami na nieruchomości położoną w O. przy ul. M. organ dokonał oceny materiału dotyczącego tej nieruchomości. Wskazał datę utworzenia Spółki "A" (04.06.2003 r.) , jej wspólników i sposób zgromadzenia kapitału zakładowego. A.K. jako wspólnik i prezes Spółki wniósł wkład gotówkowy w wysokości 150.000 zł, T. K. na pokrycie udziałów wiosła aportem nieruchomość zabudowaną domem jednorodzinnym położoną w O.przy u. M. A.K. w Sądzie Rejonowym w O. złożył oświadczenie, że wkład niepieniężny (Nieruchomość) został przeniesiony na rzecz Spółki. Z postanowienia Sądu Rejonowego w O. z 04.04.2006 r. wynika, że dokonano zmiany adresu siedziby Spółki "A" z ul. M., na al. P. Lokal ten został Spółce użyczony bezpłatnie przez H. K. – matkę T.K. W trakcie czynności kontrolnych ustalono, że w ewidencji zakupów Spółki"A" prowadzonych dla potrzeb podatku VAT za okres od marca do grudnia 2004 r. , zaewidencjonowano faktury VAT dokumentujące zakup materiałów i usług związanych z inwestycją prowadzoną w O. przy ul. M. Nieruchomość ta została nabyta przez T. K. 17.02.2002 r. z majątku odrębnego. Z odpisu księgi wieczystej nr "[...]" (stan na dzień 26.03.2006) Sądu Rejonowego w O. wynika, że właścicielką nieruchomości przy ul. M.jest T. K. Z Odpisu tego wynika także, że nieruchomość obciążana jest hipoteką umowną kaucyjną do kwoty 150.000 zł. Kredyt tej został zaciągnięty na zakup nieruchomości. Z uzyskanych z Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu Miejskiego w O. kserokopii decyzji wynika, że wszystkie decyzji dotyczące nieruchomości przy ul. M.w O. wydawane były na wniosek T. i A. małżonków K., bądź T. K. Nadto z dokumentacji (kserokopii) uzyskanej od Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta O. wynika, że wszelka dokumentacji i korespondencja dotycząca inwestycji na nieruchomości przy ul. M.w O. sporządzana była w związku z wnioskami małżonków T. i A.K. bądź tylko T.K. W żadnym z dokumentacji z Wydziału Architektury, ani pochodzących od Inspektora Nadzoru Budowlanego nie wymienia się jako inwestora Spółki "A" w O. Prezes Spółki w związku z żądaniem przez organ wyjaśnień odnośnie zaewidencjonowanych zakupów dokonywanych w 2004 r. związanych z inwestycją, pismem z 10.04.2009 r. udzielił informacji, że obiekt przy ul. M. jest wykorzystywany do działalności gospodarczej i corocznie przynosi dochody . 22.02. i 08.03.2006 r. organ podatkowy podjął próbę dokonania oględzin budynku przy ul. M. Jednak A.K. (prezes Spółki) nie udostępnił budynku do oględzin. Na dowód wykorzystywania budynku do działalności gospodarczej przedłożył kserokopię faktur VAT wystawionych przez Spółkę "A" dla B z tytułu dzierżawy budynku. 23.07. pismem A.K. stwierdził, że budynek wraz z posesją na podstawie umowy użytkowany jest przez L.Ł. "B" (wstępnie na 10 lat). Umów jednak nie przedłożył. Złożył jednak faktury na należności z tytułu dzierżawy budynku. Z bilansu Spółki "A" sporządzonego na dzień 31.12.2007 r. wynika, że inwestycja przy ul. M. w O. zakończona została w 2007 r. Z zeznań J.K.wynika, że inwestycja została zakończona w 2007 r., lecz na polecenie prezesa Spółki nie dokonywano od tej nieruchomości odpisów amortyzacyjnych. Z informacji Urzędu Miasta O. z 08.12.2009 r. wynika, że T. K. widnieje w ewidencji podatnika podatku od nieruchomości i decyzją z 25.02.2004 r. opodatkowana została takim podatkiem. Podatek zapłaciła T. K. N. Bank Polski pismem z dni 08.12.2009 r. potwierdził, że środki na spłatę kredytu w okresie od 01.01.2004 r. do 08.12.2009 r. wpływały z rachunku osobistego T. K. Powyższe okoliczności świadczą, iż nieruchomości przy ul. M. w O. była własnością T. K. a nie Spółki "A" w O. Dalej Dyrektor Izby Skarbowej wywiódł, że w trakcie postępowania odwoławczego pozyskano nowy materiał dowodowy. Wynika z niego, że na postawie umów z dnia 23.10.2003 r., H. K. nabyła od A. K. 10 udziałów, a od T. K. 230 udziałów w Sp. "A". Z uwagi na zawarcie powyższych umów wobec H.K.organ przeprowadziły postępowanie podatkowe. Skutkiem tego postępowania było ustalenie przychodu nie znajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach. W celu wyegzekwowania należności zajęto świadczenie emerytalne oraz udziały H.K. w Spółce "A". Następnie organ I instancji wystąpił do Sądu Rejonowego w O. o sprzedaż udziałów. Po podjęciu przez organ powyższych działań A. K. – reprezentujący Spółkę – w piśmie z 23.04.2009 r. stwierdził, że umowy dotyczące udziałów H. K.zostały rozwiązane 02.07.2008 r. i skutki prawne rozwiązującej umowy powstały w tej dacie. Skutkiem prawnym rozwiązania umowy sprzedaży udziałów było zwrotne przeniesienie praw do udziałów na T. K. do 224 udziałów i A. K. do 144 udziałów. H.K. zachowała więc tylko 12 udziałów. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że z informacji dodatkowej stanowiącej załącznik do bilansu oraz z rachunku zysków i strat za 2007 r. sporządzonej 31.03.2008 r., podpisanej prze Prezesa Spółki z o.o. "A" A. K. wynika, że H.K. już w 2007 r. była wspólnikiem z kapitałem 12.000 zł, zaś A.K. posiadał kapitał 144000zł, a T. K. 224000 zł. H. K. poinformowała Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. o wystąpieniu do sądu o przeprowadzenie wyceny udziałów oraz o wskazanie T. K. jako nabywców tych udziałów. Organ wywiódł, że skoro z dokumentów wynika, kto był właścicielem nieruchomości położonej w O. przy ul. M.i kto właściwie nią władał, to bez znaczenia dla sprawy jest przeświadczenie przekonanie T. K. co do faktycznego inwestora. Zdaniem organu nieruchomość ta była i miała pozostać własnością T. K. Wniosek Spółki "A" o wpisanie jej w księdze wieczystej jako właściciela nieruchomości położonej w Olsztynie przy ul. M., został oddalony postanowieniem Sądu Rejonowego w O. z 08.01.2008 r. Organ odnosząc się do skuteczności wniosku o wpis w księdze wieczystej prawa własności (wskazując na przepis art. 6268 §1 i 2 oraz art. 6262§3 kpc i odwołując się do orzecznictwa Sądu Najwyższego) wywiódł, że umowa o pokrycie wkładów wniesieniem do Spółki nieruchomości nie była zawarta pomiędzy T.K. a Spółką z o.o. "A" i wobec tego nie wywarła skutku przeniesienia prawa własności nieruchomości na Spółkę "A". Zresztą Sąd Rejonowy w O. postanowieniem z 15.03.2010 r. ponownie oddalił wniosek Sp. "A" o spisanie jej jako właściciela nieruchomości. W reasumpcji organ powołując się na przepis art. 19 ust.1 ustawy z 08.01.1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym i art. 86 ust.1 ustawy z 23.04.2004 r. o podatku od towarów i usług wywiódł, że w obydwóch wypadkach podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, jeżeli nabyte towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych (sprzedaży opodatkowanej). Zgromadzony w sprawie materiał wskazuje jednoznacznie, że nieruchomość przy ul. M w O. była i jest własnością T. K. Nie można też uznać, że nieruchomość ta wykorzystywana jest do działalności gospodarczej. Podczas kontroli firmy B nie stwierdzono by korzystała ona z nieruchomości przy ul. M.w O. Nieruchomość ta nie została także udostępniona do kontroli, a to świadczy, także o tym, iż jest ona nieruchomością wykorzystywaną tylko do celów prywatnych. Spółka z o.o. "A" w O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. Decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa: - §14 ust.2 pkt 4 lit.a rozporządzenia Ministra Finansów z 27.04.2004 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług poprzez uznanie, że faktury wystawione przez B (005 z 20.09.2004 r., 006 z 30.10.2004 r., 008 z 30.11.2004 r., 009 z 30.12.2004 r.) dotyczą czynności, które faktycznie nie zostały wykonane i nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz do zwrotu równicy podatku naliczonego; - naruszenie art.187§1 i art.191 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez niewłaściwa oceną materiału dowodowego prowadzącą do wniosku, że L.Ł. w rzeczywistości nie prowadził działalności gospodarczej pod firmą B, a tylko użyczył swego nazwiska; - art. 189 kpc poprzez uznanie bez przeprowadzenia postępowania sądowego, o którym mowa w tym przepisie, że umowa pożyczki zawarta przez L.Ł. i A. K. 20.03.2004 r. zawarta została jedynie w celu stworzenia tytułu prawnego dla przelewów pieniędzy z konta Sp. z o.o. "A" ma konto firmy C; - art. 4 ust. 1 ustawy z 08.11.1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym i art. 86 ust.1 i ust.2 pkt 1 lit.a ustawy z 11.03.2004 r. o podatku od towarów i usług przez uznanie, że Spółka z o.o. "A" dokonując nakładów na wydzierżawioną nieruchomość przy ul. M. w O. nie nabywała tych nakładów w związku ze sprzedażą opodatkowaną polegającą na wydzierżawieniu tej nieruchomości; - art.187§1 i art.191 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez niewłaściwą ocenę materiału prowadzącą do wniosku, że Spółka z o.o. "A" nie wykorzystywała nieruchomości przy ul. M. w O. dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej; - art.189 kpc poprzez uznanie , bez przeprowadzania postępowania sądowego w przedmiocie ustalenia, że Spółka "A" nie wiązała z L.Ł. umowa dzierżawy nieruchomości przy ul. M. w O; - art. 187§1 i 191 O.p. poprzez uznanie, że czynności sprawdzające wobec L.Ł. nie stwierdziły, aby dzierżawił budynek przy ul. M. w O. , podczas kiedy czynności sprawdzające nie dotyczyły tego zagadnienia, a w szczególności nie badano czy L.Ł. ewidencjonował w latach 2006 – 2008 faktury dotyczące korzystania z tego budynku i poprzez uznanie, że nieudostępnienie przez Sp. "A" budynku przy ul. M.w O. do oględzin świadczy o tym iż Spółka nie włada tym budynkiem, przy jednoczesnym zaniechaniu wezwania L.Ł. jak osoby władającej tym budynkiem. W uzasadnieniu skargi, skarżąca uznała za prawidłowe ustalenia organów podatkowych dotyczące zatrudnienia przez L.Ł. pracowników T. K. i A. K. oraz występowania A. K. jako pełnomocnika L.Ł. do prowadzenia firmy B. Skarżąca wywiodła, że czynności uwidocznione w kwestionowanych fakturach VAT były faktycznie wykonywane. To, że czynności tych dokonywał poprzez swoich pracowników i przez pełnomocnika nie oznacza, że nie prowadził on działalności gospodarczej. Żaden przepis nie nakazuje przedsiębiorcy osobistego wykonywania czynności. W tym przedmiocie skarżąca powołała się na rozstrzygnięcie zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 29.01.2009 r., sygn. akt I SA/Łd 1289/08. Skarżąca podkreśliła, że L.Ł. wystawił 580 faktur VAT RR dokumentujących nabycie 366951,70 kg trzody chlewnej od rolników ryczałtowych i w żadnym postępowaniu nie ustalono, by czynności stwierdzone tymi fakturami nie zostały wykonane. W odniesieniu do L.Ł. prowadzono postępowania kontrolne i w żadnym z tych postępowań nie ustalono by on nie wykonał czynności stwierdzonych fakturami. Organ nie wykazał komu L.Ł. użyczył tego nazwiska do prowadzenia działalności, a ponadto organ nie wykazał czy Skarb Państwa poniósł stratę poprzez domniemane użyczenie nazwiska przez L.Ł. innemu podmiotowi gospodarczemu do prowadzenia działalności. Zdaniem skarżącej jeżeli wszystkie przedmioty skupujące żywiec swoje obowiązki podatkowy wypełniały należycie, to łączny wpływ podatku do budżetu i wysokość VAT do zwrotu pozostaje taka sama, jak gdyby czynności te dokonywała wyłącznie Spółka z o.o. "A". Współpraca podmiotów (B i C oraz Sp. z o.o. "A") była – zdaniem skarżącej – podatkowo neutralna. Za irracjonalną uznała skarżąca tezę organów , iż firma B służyła tylko temu, aby Sp. "A" mogła zapłacić VAT L.Ł., a następnie dochodzić zwrotu tego samego podatku VAT. Zakwestionowanie prawa do zwrotu podatku VAT powoduje, że Skarb Państwa uzyskuje przychód z podatku VAT należnego od L.Ł., a z drugiej strony nie zwraca podatku Sp. z o.o. "A". Skarżąca podkreśliła nadto, że w żadnym postępowaniu podatkowym nie ustalono, by L.Ł.nie wykonywał czynności udokumentowanych wystawionymi fakturami, w tym 4 fakturami kwestionowanymi (005,006,008,009). Faktury te zostały opłacone poprzez wykonanie dyspozycji L.Ł. z 30.12.2004 r. w myśl, której należność z tych faktur Sp. "A" przekazała na rachunek C tytułem zwrotu pożyczki udzielonej przez A.K. L.Ł.. Fakt, że L.Ł. polecił Sp. "A" zapłatę swego długu dla A.K. nie świadczy o tym , że faktury 005,006,008,009 dotyczyły czynności, które w rzeczywistości nie zostały wykonane. Zaciągnięcie przez L.Ł. pożyczki w dniu 20.03.2004 r. zapewniło mu możliwość finansowania prowadzonej działalności. Umowa pożyczki zakładała, że może być zrealizowana przez wypłatę osobom trzecim, których L.Ł. jest dłużnikiem. W ten sposób L.Ł. zapewnił sobie środki na zapłatę należności dostawcom trzody chlewnej. Zabezpieczeniem zapłaty pożyczki były m.in. pozostające wierzytelności z chwili dostarczenia Sp. "A" zakupionych przez L.Ł. tuczników. Skarżąca podniosła także, że organy nie wyjaśniły czy kwestionowane faktury zostały wstawione i podpisane przez L.Ł., czy tez uczyniła to inna osoba L.Ł. zeznał bowiem, że podpis jest jego. Zakład L...Ł. nie zajmował się transportem trzody chlewnej i badaniami weterynaryjnymi , a jedynie organizacją skupu. Odwołując się do zeznań L.Ł. skarżąca wywiodła, że ten uważał sam siebie za podmiot prowadzący we własnym imieniu i na własny rachunek działalność gospodarczą. Ustanowienie A.K. swoim pełnomocnikiem i fakt współpracy z nim jako prowadzącym działalność pod firmą C nie przemawia za tym, że L.Ł. firmował działalność prowadzoną w gruncie rzeczy przez A.K.. To, że L.Ł. nie potrafił podać szczegółów swojej działalności sprzed 5 lat(aktualnie ma 80 lat) wynika m.in. ze złego stanu zdrowia i problemów alkoholowych. Odnośnie pozbawienia Sp. z o.o. "A" prawa do odliczania podatku od towarów i usług z faktur dokumentujących nabycie towarów i usług związanych z modernizacją budynku przy ul. M.w O., to skarżąca wywiodła, że samo zobowiązanie się do wniesienia aportu wywiera skutek rozporządzający na podstawie art. 155§1 kc. Jeżeli natomiast przyjąć, że T. K. pozostawała nadal właścicielem nieruchomości, Sp. "A" dokonywała inwestycji w obcym środku trwałym, którego nie jest właścicielem, ale z którego korzystała tak jak właściciel. Skarżąca wywiodła, że organy nie uznając wydatków poniesionych przez Spółkę na tę nieruchomość jako inwestycji w obcym środku trwałym naruszyły przepis art. 16a ust.2 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Potwierdzeniem tego, że nieruchomość przy ul. M.w O. była wykorzystywana przez Sp. "A" są opłacone faktury przez B za dzierżawę nieruchomości. Organ nie wzywając L.Ł. do udostępnienia do oględzin budynku przy ul. M.w O., nie dokonał czynności pozwalających na ustalenie rzeczywistego stanu rzeczy. W konsekwencji podniesionych zarzutów i poczynionych wywodów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W tym miejscu należy odnotować, że w dniu wydania zaskarżonej decyzji do organu wpłynęło pismo pełnomocnika Sp. "A" zawierające ustosunkowanie się do zebranego w sprawie materiału wraz z załącznikami. Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje stanowisko i argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie odnoszącym się do odpowiedzi na skargę , skarżąca podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zakres kognicji sądów administracyjnych oraz tryb postępowania przed nimi uregulowany został w ustawach z dnia z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i z 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.); zwanej dalej p.p.s.a. Zgodnie z art. 1 §1 i §2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art.3§1 p.p.s.a sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zauważyć należy, że sąd administracyjny rozstrzyga sprawę na podstawie akt sprawy i w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną; z zastrzeżeniem, że nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 133 § 1 i art. 134 § 1 i §2 p.p.s.a.). Warunkiem poprawności rozstrzygnięcia sprawy jest pełne zebranie materiału dowodowego i jego wszechstronna ocena, co w konsekwencji winno prowadzić do ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego. Tylko bowiem poprawnie ustalony stan faktyczny może być przypisany do konkretnej normy prawa materialnego. Sąd rozpoznając sprawę jest zatem zobligowany do dokonania kontroli czy ustalony przez organy stan faktyczny zbudowany został na zebranym w sprawie materiale dowodowym, czy materiał ten był pełny, a w szczególności czy organy nie pominęły, bądź nie zaniechały przeprowadzenia dowodu wskazanego przez stronę, który to dowód mógł mieć istotne znaczenie dla wyniku sprawy. Badając akta sprawy Sąd nie stwierdził by organy w prowadzonym postępowaniu zaniechały przeprowadzenia jakiegoś dowodu wnioskowanego przez stronę, mogącego mieć istotne znaczenie dla wyniku sprawy. Organ dokonał ustalenia stanu faktycznego na podstawę zebranego w sprawie materiału dowodowego, a skarżąca nie wykazał jakich to dowodów istotnych dla wyniki sprawy organy podatkowe nie przeprowadziły. Sama takich dowodów także nie wskazała. Nie można zatem zgodzić się z zarzutem skarżącej i uznać go za uzasadniony, że organy dopuściły się naruszenia art. 187§1 ustawy z 29.08.1997 Ordynacja podatkowa (dalej jako O.p.), z treści którego wynika, że organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Konfrontując zebrany w sprawie materiał z dokonanymi rzez organ ustaleniami faktycznymi Sąd stwierdził, że stan faktyczny opiera się na zebranym w sprawie materiale, a on dawał podstawę do ustalenia pełnego stanu faktycznego. Nie jest istotny dla sprawy fakt niewezwania L. Ł. do udostępnienia do oględzin lokalu przy ul. M.w O., a to chociaż z tego względu, że dokonanie oględzin uniemożliwił A. K. będący pełnomocnikiem L. Ł. i prezesem Spółki z o.o. "A" w O., a zatem był uprawnionym do działania także w imieniu L.Ł.. Tymczasem nie można mówić o naruszeniu art. 198§2 O.p. Sąd nie stwierdził także, by organy podatkowe chybiły przepisowi art. 191 O.p. Powołany przepis stanowi, iż organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Zdaniem Sądu zebrany w sprawie materiał został przez organy w całości oceniona i posłużył do ustalenia stanu faktycznego. Stan faktyczny został oceniony w aspekcie przepisów prawa materialnego. Organy – w tym organ odwoławczy – działały w granicach swobodnej oceny dowodów. Ocena została oparta została na materialne przeprowadzonym przed organami podatkowymi i przy aktywnym udziale stron. Trzeba w tym miejscu podkreślić, że ocena materiału dokonana została wnikliwie i z zachowaniem reguł logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. Za niezasadny uznać należało zarzut naruszenia art. 189 kpc. Przepis ten w sprawie w ogóle nie mógł mieć zastosowania. Problem, którego dotyczy wyżej wymieniony przepis dotyczy spraw z zakresu prawa cywilnego. W postępowaniu podatkowym kwestię tę reguluje art. 199a§3 O.p. Stwierdzając, iż organy podatkowe nie dopuściły się naruszenia przepisów regulujących zasady postępowania zbadać należało, czy ustalony stan faktyczny mieści się w granicach norm prawa materialnego powołanych przez organy jako podstawę prawną rozpatrzenia sprawy. Zaskarżona decyzja obejmuje zobowiązania podatkowe w podatku VAT od marca do grudnia 2004 r. Z dniem 1 maja 2004 r. utraciła moc obowiązującą, z wyjątkiem art. 9, ustawa z 08.01.1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (art.175 ustawy o podatku od towarów i usług (DZ.U. nr 54, poz. 535 ze zm.). Ustawa z 11.03.2004 r. weszła w życie po upływie 14 dni od jej ogłoszenia (art. 176 tejże ustawy) z określonymi w pkt 1-4 art. 176 ustawy datami wejścia w życie wymienionych w tych punktach przepisów. Zgodnie z art. 86 ust.1 ustawy z 11.03.2004 r. o podatku od towarów i usług "w zakresie w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art.114, art.119 ust.4 art.120 ust.17 i 19 oraz art. 124.".Sprzedaż to w rozumieniu art. 2 ust.22 w/w ustawy odpłata dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług. Ustawodawca w art.22 ust.1 pkt 1 w/w ustawy upoważnił Ministra Finansów do wydania przepisów wykonawczych do ustawy. Minister Finansów działając z delegacji ustawowej 27.04 2004 r. wydał rozporządzenie w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (DZ.U. nr 97, poz. 970). Z treści przepisu §14 ust.2 pkt 4 lit.a w/w rozporządzenia wynika, że w przypadku, gdy wystawiono faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane – faktury te i dokumenty celne nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrot różnicy podatku lub zwrot podatku naliczonego. Zatem aby podatnik mógł dokonać obniżenia podatku należnego o podatek naliczony zwarł w fakturze, wykazać zwrot podatku naliczonego lub zwrot różnicy podatku, faktura musi odzwierciedlać rzeczywiście wykonane czynności. Zebrany w sprawie materiał dawał organom podatkowym pełną podstawę do stwierdzenia, że faktury VAT 005,006,008,009 nie stwierdzały czynności rzeczywiście dokonanych, a zatem nie mogły stanowić dla Spółki podstawy do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego zawarte w tych fakturach. Z zeznań świadków W. J. K. i T. K. wynika, że wszystkie czynności związane ze skupem trzody chlewnej wykonywali na zlecenie A. K.. A.K. dostarczała bloczki faktur VAT i informował, która firma w fakturze VAT ma figurować jako nabywca trzody chlewnej (B, C, czy Spółka z o.o. "A" w O.). Zakupiona trzoda chlewna przewożona była transportem należącym do A.K.. Organy wykazały, że z dokumentacji firmy B wynika, iż firma zakupiła 366951,70 kg trzody chlewnej, a z faktur dokumentujących sprzedaż Spółce "A" wynika, że sprzedała 415483,60 kg. Już chociaż ten fakt wskazuje, że kwestionowane faktury nie dokumentują czynności rzeczywiście wykonanych. Nadto w fakturach 005 i 006 wykazano należność za organizację skupu trzody chlewnej, a w fakturach 008,009 należność z tytułu organizacji skupu, transportu i badań weterynaryjnych. Tymczasem sam L.Ł. nie zeznał by zajmował się tymi czynnościami. Należy tutaj podnieść, że istotnego znaczenia dla wyniku sprawy nie ma podnoszone przez skarżącą zadanie L.Ł. nieprecyzyjnego pytania co do wystawienia faktur i złożenia przez świadka podpisu na tych fakturach. Istotnym jest natomiast to, że faktury dotyczą także czynności, które nie zostały przez firmę L.Ł. dokonane. Zebrany w sprawie materiał został przez organy podatkowe przeanalizowany i poprawnie oceniony, a wnioski wysnute z tej oceny są logiczne. W sprawie istotnym było czy faktury VAT wystawione przez firmę L. Ł.obciążające Spółkę "A" dawały Spółce podstawę do obniżenia obciążającego ją podatku należnego czy tez do zwrotu podatku naliczonego zawartego w fakturach VAT wystawionych przez firmę L.Ł.. Ponieważ faktury te jak trafnie ustaliły to organy podatkowe nie dokumentowały czynności rzeczywiście wykonanych, to Sp. "A" nie mogła obniżyć podatku należnego o podatek naliczony w tych fakturach, bądź wykazać to do zwrotu. Istotą sprawy jest bowiem ustalenie czy Spółce z o.o. przysługiwało prawo do rozliczenia podatku naliczonego zwartego w 4 zakwe4stionowanych fakturach wystawionych przez firmę L.Ł.. Po analizie materiału zebranego w sprawie oraz ustaleń organów podatkowych Sąd sierdził, że w świetle przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz rozporządzenia wykonawczego do tej ustawy, organy były uprawnione do stwierdzenia, że kwestionowane 4 faktury nie mogły być potraktowane jako dające Spółce podstawę do uwzględnienia zawartego w nich podatku VAT naliczonego w rozliczeniu podatku należnego. Nie można też niezgodzie się ze stanowiskiem organów podatkowych, co do tego, że podatek VAT naliczony zawarty w fakturach stwierdzających zakup towarów i usług związanych z remontem budynku na nieruchomości położonej przy ul. M.w O. nie stanowi dla Spółki "A" podstawy do rozliczenia podatku należnego. Organy zebrały wystarczający materiał pozwalający na ustalenie, że nieruchomość ta w 2004 r. nie była własnością Sp. "A" . wynika to wprost z 2 prawomocnych postanowień Sądu Rejonowego w O., który oddalił wnioski o wpisanie w księdze wieczystej nieruchomości jako właściciela Spółki z o.o. "A". Organy podatkowe na podstawie zebranego materiału wykazały także, iż nieruchomości ta nie była wykorzystywana dla prowadzenia działalności gospodarczej związanej z wykonywaniem czynności opodatkowanych. M.in. wykazały, że budynek usytuowany na nieruchomości położonej w O. przy ul. M.wykorzystywany był na mieszkanie prywatne. Siedziby firm L. Ł., A. K. i Sp. A" mieściły się w innym lokalu. Budynek przy ul. M.w O. nie został udostępniony organowi podatkowemu do oględzin. Miały one służyć ustaleniu czy budynek jest rzeczywiście wykorzystywany do działalności gospodarczej. Udostępnienia budynku odmówił A.K., będący pełnomocnikiem L.Ł. , a właśnie do działalności tej firmy budynek miał być wykorzystywany. Organy prawidłowo ustaliły, że budynek usytuowany na nieruchomości położonej przy ul. M.w O. nabytej przez T.K., nie był wykorzystywany w 2004 r. do działalności gospodarczej Spółki. Skarżąca nie przedstawiła umów dzierżawy budynku zawartych z firmą L.Ł., a kontrole przeprowadzone w tej firmie nie wykazały by dzierżawiła ona budynek przy ul. M.w O.. Organy podatkowe przedstawiły stan faktyczny związany z nieruchomością w sposób nie budzący zastrzeżeń. Uzyskały informacje od organów wymienionych w uzasadnieniach obu instancji., które pozwoliły im zasadnie przyjąć, że w 2004 r. właścicielem nieruchomości była T. K. a nie Sp. "A" . Spółka nie mogła więc ponosić wydatków związanych z remontem budynku. Ponieważ budynek nie był wykorzystywany do działalności gospodarczej Spółki "A" , to nie można także mówić o inwestycjach w obcym środku trwałym . Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U.153, poz. 1270 ze zm.), oddalił skargę.