I SA/Ol 434/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Czajkowski po rozpoznaniu w dniu 9 września 2015r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy A na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej– działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia "[...]", Nr "[...]", w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia zawiesić postępowanie sądowe w sprawie. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Gmina A wystąpiła z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie prawa do odliczenia w drodze korekty podatku naliczonego z faktur dokumentujących wydatki związane z inwestycją pod nazwą "Kształtowanie obszaru przestrzeni publicznej w centrum wsi poprzez budowę parkingu i boiska w miejscowości S". Przedstawiając we wniosku zdarzenie przyszłe, Gmina podniosła m.in., że w ramach wskazanej wyżej inwestycji wybudowała w 2010 r. boisko sportowe. Inwestycja ta nie służyła do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, w związku z czym Gmina nie dokonywała odliczeń podatku wynikającego z faktur dokumentujących poniesione wydatki na budowę. Aktualnie rozważa zmianę formy użytkowania boiska na odpłatną w ramach umowy dzierżawy z Gminny Ośrodkiem Kultury lub Spółką A. Gminny Ośrodek Kultury jest samodzielną instytucją kultury i działa na podstawie odrębnych przepisów. Gmina ze względu na cele projektu rozważa obciążenie Ośrodka lub Spółki czynszem w wysokości kilkuset złotych rocznie, bowiem korzystanie z boiska i parkingu pozostanie nadal bezpłatne dla mieszkańców. W ocenie wnioskodawczyni, w związku ze zmianą przeznaczenia inwestycji, przysługiwałoby jej prawo do korekty podatku naliczonego na podstawie art. 91 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177 poz. 1054 ze zm.). W interpretacji indywidualnej z dnia "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej, uznając stanowisko Gminy za nieprawidłowe, wskazał, że Gmina, realizując inwestycję z zamiarem wykorzystywania jej do czynności niepodlegających opodatkowaniu, nie nabywała jej do działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, i tym samym nie działała w charakterze podatnika podatku od towarów i usług. W konsekwencji nie spełniła przesłanki z art. 86 ust. 1 ustawy i nie nabyła prawa do odliczenia. W kwestii zaś korekty podatku naliczonego unormowanej w art. 91 ust. 1 ustawy, organ, odwołując się do wyroku TSUE z dnia 2 czerwca 2005 r., C-378/02 Waterschap Zeeuws Vlaanderen, wskazał, że jedynie charakter, w jakim podmiot działał w chwili nabycia dobra, determinuje istnienie prawa do doliczenia. Podmiot prawa publicznego, który nabywa dobro inwestycyjne jako władza publiczna, a zatem nie działając w charakterze podatnika, i który następnie sprzedaje to dobro, działając w charakterze podatnika, nie korzysta w zakresie tej sprzedaży z prawa do dokonania korekty podatku naliczonego. Późniejsza zmiana przeznaczenia inwestycji nie spowoduje powstania prawa do odliczenia, gdyż prawo takie powstaje w momencie, gdy podatek, który podlega odliczeniu. W konsekwencji, zdaniem organu, skarżącej nie będzie przysługiwało prawo do korekty podatku naliczonego, o której mowa w art. 91 ustawy o podatku od towarów i usług, gdyż nie nabyła ona prawa do odliczenia podatku naliczonego w związku z tymi zakupami. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Gmina podniosła, że w sytuacji opisanej we wniosku spełnione są przesłanki dla przyznania jej prawa do odliczenia. Jak wskazała, w zakresie swojej działalności jest podatnikiem podatku od towarów i usług, co jest związane z nabyciem prawa do odliczenia w pełnym zakresie działalności opodatkowanej. Przy czym o nabyciu prawa do odliczenia decyduje nie skutek w postaci dokonania czynności opodatkowanych, ale przeznaczenie zakupionych towarów i usług do czynności opodatkowanych. Odpowiadając na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: W świetle treści art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Z przepisu tego wynika, że sąd może zawiesić postępowanie z uwagi na prejudycjalność innego toczącego się postępowania, którego wynik może mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Sąd opowiada się przy tym za szerokim interpretowaniem użytego w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. pojęcia "rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania", wychodzącym poza tradycyjne rozumienie prejudycjalności postępowania. Celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego powinna być bowiem analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego zaskarżoną decyzją lub innym aktem, jak i przesłanek do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego na skutek rozstrzygnięcia wydanego w innym już toczącym się postępowaniu (por. M. Niezgódka-Medek (w:), B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II). Należy zatem uznać, że ekonomika procesowa oraz względy sprawiedliwości przemawiają za potrzebą zawieszenia postępowania również w razie istnienia budzącego wątpliwości zagadnienia prawnego, przekazanego do rozstrzygnięcia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu w drodze uchwały, w kwestii mogącej mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Sądowi z urzędu wiadomym jest zaś, że postanowieniem z dnia 17 marca 2015 r. w sprawie o sygn. akt I FSK 1725/14, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 187 § 1 p.p.s.a., przedstawił do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów, wyłaniające się na tle rozpoznawanej sprawy następujące zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości: "Czy w świetle art. 15 ust. 1, art. 86 ust. 1 oraz art. 86 ust. 13 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054 ze zm.) gmina ma prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur zakupowych związanych z realizacją inwestycji, które zostały następnie przekazane do gminnego zakładu budżetowego i są przez niego wykorzystywane do sprzedaży opodatkowanej podatkiem od towarów i usług?" Ponadto postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2015 r. w sprawie o sygn. akt I FSK 1256/14, Naczelny Sąd Administracyjny przedstawił następujące zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości: "Czy wykonując sieci kanalizacyjne, sieci wodociągowe oraz kanalizację deszczową gmina występuje jako organ władzy publicznej realizujący zadania własne wynikające z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.) czy też występuje w charakterze podatnika VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług ( tekst jednolity :Dz. U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054 ze zm.), a poniesione na te inwestycje wydatki są związane z wykonywaniem czynności opodatkowanych polegających na przyszłej sprzedaży gruntów przeznaczonych pod budownictwo mieszkaniowe i tym samym gminie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego?" Uznając zatem, że problem będący przedmiotem skargi wiąże się bezpośrednio z zagadnieniami przedstawionymi do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów, Sąd stwierdził, że podjęte w tej kwestii uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego będą miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Mając powyższe na uwadze, działając w oparciu o art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd zawiesił z urzędu niniejsze postępowanie, do czasu podjęcia przez NSA stosownych uchwał w przedmiocie zagadnień przedstawionych w powyższych postanowieniach.